บทที่ 16: หากต้องการมีชีวิตรอด จงโต้คลื่นที่ซัดเข้ามาให้ดี (1-1)

บทที่ 16: หากต้องการมีชีวิตรอด จงโต้คลื่นที่ซัดเข้ามาให้ดี (1-1)

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันเดินออกมาที่จัตุรัส

ทั่วทั้งจัตุรัสเต็มไปด้วยความเงียบสงบ อากาศเย็นสบาย

ไม่มีใครอยู่ในจัตุรัสเลยแม้แต่คนเดียว

'เจนน่าหายไปไหน?'

หลังจากเห็นว่าเจนน่าเดินเข้าไปที่หอพัก ฉันก็เดินตามเธอไป แต่ไม่พบเธอ ฉันจึงยอมแพ้ที่จะตามหาและมานั่งรอที่โซฟา

ซึ่งมันไม่ใช่เตียง

แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นหลัก ปัญหาคือเธอหายไปไหนไม่รู้

ค่ายฝึกเปิดแล้ว หากฉันได้ฝึกจิตใจในสัปดาห์ที่ผ่านมา ตอนนี้ก็ถึงเวลาที่จะฝึกฝนร่างกายแล้ว เมื่อคิดได้เช่นนี้ ฉันจึงเดินเข้าไปในค่ายฝึก

[ค่ายฝึก Lv.1]

ขนาดประมาณ 50 พย็อง (หน่วยวัดเกาหลี เท่ากับ 41.32 ตารางวา)

หุ่นไล่กาที่ทำจากฟางตั้งอยู่แทบทุกที่ ที่ชั้นวางตรงมุมลานนั้นมีอาวุธฝึกซ้อมหลายชนิด เช่น ดาบไม้ หอก และโล่ นอกจากนั้นมันว่างเปล่า แต่มันเป็นเพียงค่ายฝึกระดับ 1 มีให้เท่านี้ก็น่าประทับใจแล้ว

ฉันเริ่มวิ่งไปรอบๆค่ายฝึก

หายใจเข้าเบาๆ สองครั้ง และหายใจออกลึกๆ หนึ่งครั้ง

มันเป็นเทคนิคง่ายๆ ที่ฉันได้เรียนรู้ในค่ายทหาร ฉันวิ่งแบบนั้นเป็นเวลา 10 นาที

วิ่งด้วยความเร็วสม่ำเสมอ น่องของฉันจะได้ไม่เจ็บและไม่รู้สึกขาดห้วงอากาศหายใจ

ฉันเปิดหน้าต่างสถานะ

[ ฮาน อิสลัต (★) Lv. 5 (ประสบการณ์ 44/50)]

[คลาส: เริ่มต้น]

[ความแข็งแกร่ง: 15/15]

[สติปัญญา: 15/15]

[แรงกาย: 15/15]

[ความว่องไว: 15/15]

[ทักษะ: ไม่มี]

น่าสังเวชจริง

ฉันขมวดคิ้ว ประสบการณ์เพิ่มขึ้นแค่ 4 เองเหรอ ? ทำไมค่าสติปัญญาถึงเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ? มันเป็นค่าสถานะที่ไม่มีประโยชน์ทางกายภาพเลยนะ

แต่ถึงกระนั้นก็เถอะ ชัดเจนว่าร่างกายของฉันในโลกแห่งพิกมีอัพนี้ เหนือกว่าร่างกายของฉันบนโลกจริงๆ อาจจะเพราะว่าหลังจากออกจากกองทัพ ฉันแทบจะไม่ได้ออกกำลังกายเลย และฉันก็เดินอยู่แค่ไม่กี่ก้าว ขึ้นบันไดก็ไม่กี่ขั้น เพราะฉันขับรถและขึ้นลิฟต์เอาอย่างเดียว

ฉันนี้แหละคือตัวอย่างของคนสมัยใหม่ที่ขาดการออกกำลังกาย

แต่ตอนนี้ฉันกลับรู้สึกเหมือนได้กลับไปเป็นทหารอีกครั้งไม่มีผิด

เพื่อการต่อสู้ เพื่อการเป็นฮีโร่ชั้นยอด

“โลกพิกมีอัพนี้แตกต่างจากโลกปกติ”

ราเมนบนชั้นและน้ำส้มในตู้เย็นจะถูกเติมให้เต็มตลอด สามารถกินและดื่มได้มากเท่าที่ต้องการ เมื่อเปิดลิ้นชักหรือตู้เสื้อผ้าหลังจากที่เราคิดถึงของอะไรบางอย่าง ของที่คิดก็จะปรากฏขึ้น แต่แน่นอนว่าไม่มี K-2S หรือ AK-47 อะไรทำนองนั้นหรอกนะ

สิ่งที่จะได้คือของใช้ในชีวิตประจำวันเช่น เสื้อผ้า ดินสอ และกระดาษชำระ

หลังจากวิ่งได้ประมาณ 30 นาที ร่างกายของฉันก็รู้สึกปรับตัวได้แล้ว ฉันจึงเริ่มวิดพื้นทันที

ตอนนี้ฉันเข้าใจแล้ว

บางครั้งก็มีฮีโร่ที่แสดงความสามารถในการต่อสู้ที่แตกต่างจากฮีโร่คนอื่นๆ แม้ว่าจะอยู่ในระดับเดียวกันก็ตาม

มีสิ่งหนึ่งที่พวกเขานั้นเหมือนกัน

พวกเขาไม่ละเลยการฝึกทักษะด้านร่างกาย

ฉันไม่รู้เลยในตอนที่เล่นเกมว่าพวกฮีโร่ที่มีจะฝึกฝนตลอด แม้ค่าสถานะและระดับของพวกเขาจะไม่เพิ่มขึ้น แต่การฝึกก็ช่วยขัดเกลาในเรื่องของการเรียนรู้ เพิ่มทักษะสติปัญญาและทักษะทั่วไปได้ ดังนั้นฉันจึงเคยได้แต่สงสัยว่าทำไมพวกเขาถึงฝึกฝนอย่างหนักในค่ายฝึกซ้อม จนฉันได้อัพเกรดสิ่งอำนวยความสะดวกในค่ายเพราะฉันคิดว่ามันน่าชื่นชมดีที่ตัวละครในเกมทุ่มเทกับการฝึก

เมื่อมองย้อนกลับไปในอดีต ก็ดูเหมือนว่าพวกเขาคงจะไม่ใช่แค่ตัวละครในเกม

ซึ่งด้วยความพยายามของพวกเขา ก็ทำให้ได้รับผลตอบแทนอย่างดีกลับคืนมา พอเมื่อระดับเพิ่มขึ้น พวกเขาก็จะค่อยๆ โดดเด่นขึ้นไปอีก

ฉันนิยามว่ามันคือ "ระเบียบแห่งการฝึก"

ว่ากันว่าการสร้างอาคารสูงย่อมต้องมีรากฐานที่มั่นคง

ฮีโร่ 1 ดาวเริ่มต้นด้วยค่าสถานะพื้นฐาน 10 ความแข็งแกร่ง 10 ความฉลาด 10 แรงกาย 10 ความคล่องตัว 10

ไม่ว่าจะเป็นหญิงวัยกลางคนที่ได้ทานอาหารอย่างดีหรือคุณปู่ที่ทำงานข้ามวันข้ามคืน ความสามารถทางกายภาพของพวกเขาก็จะเท่าเดิม แต่ผลลัพธ์จะแตกต่างออกไปตามตัวคน

“ข้อแรก สภาพจิตใจ”

ฮีโร่ที่ตกอยู่ในความกลัวหรือตื่นตระหนกได้ง่ายไม่คุ้มกับความพยายามในการฝึกร่างกายอย่างหนัก

ความสามารถในการสงบสติอารมณ์ในทุกสถานการณ์ และหาหนทางสู่ชัยชนะนั้นคือสิ่งที่จำเป็นต้องมี

นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไม “ตรรกะการต่อสู้” ถึงได้รับการยอมรับว่าเป็นทักษะติดตัวระดับ S

“ข้อสอง ทักษะ”

เกณฑ์ที่สองในการแยกฮีโร่ที่เปรียบเสมือนเพชรที่ยังไม่เจียระไนออกจากฮีโร่คนอื่นนั้นคือทักษะ

ฮีโร่บางคนเก่งในการใช้ดาบ ในขณะที่บางคนเก่งในการใช้หอก ฮีโร่มีความสามารถที่แตกต่างกันในด้านทักษะการใช้อาวุธ โดยปกติแล้วฮีโร่ที่มีอันดับสูงจะถูกอัญเชิญมาพร้อมกับพรสวรรค์ที่ได้รับพัฒนาแล้ว แต่ในขณะเดียวกัน ก็มีฮีโร่ที่มีอันดับต่ำกว่าที่มีทักษะแบบนี้ถูกซ่อนไว้ และตัวนายท่านจำเป็นต้องช่วยพวกเขาค้นหาพรสวรรค์ที่ซ่อนเร้นอยู่

ฉันเองก็ยังไม่รู้ทักษะของตัวเอง แต่ในอนาคตฉันคงมีโอกาสในการค้นหามันอีกมากมาย ฉันคิดว่าคงจะไม่ต้องกังวลกับเรื่องนี้สักพักหนึ่ง

“ข้อสาม ปัจจัยกายภาพ”

นั่นคือสิ่งที่ฉันกำลังทำอยู่ตอนนี้ยังไงล่ะ

สรุปได้ว่า

สภาพจิตใจ

ทักษะ

ร่างกาย

เมื่อองค์ประกอบทั้ง 3 อย่างนี้มารวมกัน ฉันจะได้มีศักยภาพที่สามารถจะแข่งขันกับฮีโร่ระดับ 5 ดาวได้

ฉันรู้จากประสบการณ์ที่เล่นเกมนี้มาช้านาน ฮีโร่พวกนั้นมันแทบไม่ต่างกับสัตว์ประหลาดเลยจริงๆ

เมื่อพวกเขามีความคิดที่จะทำหรือพัฒนาตัวเองแล้ว ก็ไม่มีอะไรหยุดยั้งพวกเขาได้

"นายกำลังทำอะไรอยู่เหรอ?"

ฉันได้ยินเสียงที่คุ้นเคยดังขึ้นมา

ฉันหยุดวิดพื้นและลุกขึ้นยืน ขณะที่ฉันมองไปที่ทางเข้าค่ายฝึก เจนน่า หญิงสาวที่มีผมสีแดงที่มัดผมอยู่ตอนนี้ก็กำลังมองมาที่ฉัน

ฉันตอบไปว่า “ฉันกำลังฝึกเพื่อฆ่าไอ้พวกนั้นไง ทำไม มีอะไร?”

“ทำไมน้ำเสียงของนายแข็งกร้าวขนาดนี้? พูดดีๆ ก็ได้ ฉันอุตส่าห์ตามหานายตั้งแต่เช้าเลยนะ”

เจนน่าบ่นเมื่อเธอเข้ามาในค่ายฝึก หลังจากนั้นเธอก็หยิบธนูและลูกธนูมาขึ้นลำเพื่อเตรียมยิง

“ฉันคิดมาทั้งคืนแล้วว่าจะเอาไงต่อจากนี้ ที่เราไม่สามารถออกจากที่นี่ได้เป็นเรื่องจริงใช่ไหม?”

ฉันไม่ได้ตอบอะไรเธอไป

เจนน่าเริ่มตั้งท่าแล้วดึงสายธนู

“ให้ฉันเข้าร่วมด้วยเถอะ ฉันไม่เป็นภาระนายหรอก”

"เธอทำอะไรได้บ้าง?"

“ถึงเราจะไม่ค่อยสนิทกัน แต่ฉันจะบอกให้รู้นะ เห็นแบบนี้แต่ฉันก็ยิงธนูเก่งพอตัว พ่อของฉันเป็นนายพราน เพราะงั้นการยิงธนูจึงเป็นงานอดิเรกของฉันเลย”

เจนน่าถือยิงธนูพร้อมกับยิงออกไปอย่างรวดเร็ว ด้วยเสียงที่แผ่วเบา ลูกธนูก็พุ่งชนหุ่นซ้อมที่อยู่ห่างออกไป 10 เมตร

“ตอนนี้ต่อให้ฉันบ่นหรือว่าร้องไห้ไปก็คงไม่มีประโยชน์ นายรู้วิธีเอาชีวิตรอดจากที่นี่ใช่ไหม?”

“เมื่อวันก่อนคือการต่อสู้ครั้งแรกของเธอใช่ไหม?”

"ใช่ เพราะตามปกติฉันอยู่แต่ที่บ้าน”

“เธอยิงธนูเก่งแค่ไหน?”

“งั้นๆ แหละมั้ง”

จากนั้นเจนน่าจึงยิงธนูออกไปอีก

มันเข้าเป้าหุ่นตัวเดียวกัน และเข้าตรงจุดเดิมด้วย

'หน้าต่างสถานะ'

[เจนน่า คิไร (★) ระดับ 2 (ค่าประสบการณ์ 5/20)]

[อาชีพ: ผู้เริ่มต้น]

[ความแข็งแกร่ง: 11/11]

[สติปัญญา: 10/10]

[แรงกาย: 11/11]

[ความว่องไว: 12/12]

[ทักษะ: การยิงธนูระดับต่ำ (Lv.1)]

อัตราการเติบโตต่ำกว่าปกติ จากค่าที่ลงในสติปัญญาก็เปลี่ยนเป็นความว่องไวเพิ่มขึ้น 2 แต้ม นอกจากนี้เธอยังมีทักษะติดตัวที่มีอยู่แล้วสำหรับฮีโร่ระดับ 1 ดาว

ในบรรดาสามคนที่ออกไป เธอเป็นคนเดียวที่กลับมาได้

มันเป็นการต่อสู้ครั้งแรกของเธอ แม้ว่าเธอจะกลัวขนาดไหน แต่เธอก็ไม่ยอมแพ้ต่อความตื่นกลัวและยังสามารถยิงก็อบลินได้สำเร็จโดยไม่มีความลังเลใดๆ ดูแล้วเธอคงมีเป้าหมายที่ชัดเจนและรู้ว่าจะต้องทำอะไรต่อไป

'เพชรในตมชัดๆ'

ฉันนึกถึงการต่อสู้เมื่อวานนี้ มีคนสามคนวิ่งหนีไปแม้ว่าจะมีอาวุธในมือพวกเขาก็ตาม แล้วถ้าในอนาคตเธอกลายเป็นคนขี้ขลาดเหมือนกันล่ะ? ฉันจะสามารถเคลียร์ด่านต่อไปตามลำพังหรือเปล่า?

แต่ตอนนี้เขาจำเป็นต้องเอาตัวรอดก่อน

ฉันจึงตอบเธอไปว่า “ได้ ฉันจะช่วยเธอเอง”

“ฝากด้วยนะ”

เจนน่ายิ้มและยื่นมือออกไป

ฉันจับมือเธอ

['เจนน่า (★)' รู้สึกดีต่อ 'ฮาน (★)']

[เปิดใช้งานโบนัสความสนิทสนมแล้ว]

[คำแนะนำ : จะได้รับโบนัสค่าสถานะเมื่อสร้างปาร์ตี้กับฮีโร่ฝ่ายที่มีความสนิทสนมต่อกัน]

“พ่อฉันเคยบอกไว้ว่าถ้าอยากมีชีวิตรอดก็ต้องโต้คลื่นที่ซัดเข้ามาให้ดี”

"เขาพูดถูก"

“เขาเป็นพ่อที่ดีเลยใช่ไหมล่ะ?”