บทที่ 11 ความสนใจจากอีกฟากฝั่งมหาสมุทร

อีกฟากฝั่งของมหาสมุทร ณ เมืองฝูเฉิง มณฑลเสฉวน ประเทศจีน

เวลาเกือบเที่ยงคืน หยวนหัวซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม และหลังจากยืนยันซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าพ่อแม่หลับสนิท เขาก็แอบหยิบโทรศัพท์ออกมาและเปิดเว็บไซต์ที่บุ๊กมาร์กไว้

อย่าเข้าใจผิดไป มันก็แค่เว็บไซต์สำหรับสตรีมการแข่งขันจากต่างประเทศ ถึงแม้หยวนหัวจะไม่ได้หมกมุ่นกับ ‘งานฝีมือ’ ของเขามาหลายวันแล้ว แต่คืนนี้เขามีสิ่งที่สำคัญกว่าต้องทำ

นั่นคือการดูเพื่อนสมัยเด็กของเขาลงเตะฟุตบอล

ถึงแม้เพื่อนสมัยเด็กของเขาจะไปเตะฟุตบอลที่ต่างประเทศตั้งแต่สมัยมัธยมต้น แต่ทั้งสองคนก็ยังแชตคุยกันทางออนไลน์อยู่บ่อยครั้ง ต่อมา หยวนหัวถึงขั้นตั้งเว็บบอร์ดเถี่ยปาขึ้นมาโดยเฉพาะ เพื่อโพสต์รูปการฝึกซ้อมและรูปถ่ายชีวิตในต่างแดนของเพื่อนเขา

ในตอนแรก เขาแค่คิดว่ามันสนุกดีและอยากจะอวดนิดหน่อย ท้ายที่สุดแล้ว ถ้าเพื่อนสมัยเด็กของเขาสร้างชื่อเสียงขึ้นมา เขาก็จะได้มีเรื่องไปคุยโวกับเพื่อนร่วมชั้น แต่เมื่อเวลาผ่านไป จำนวนคนที่เข้ามาดูในเว็บบอร์ดก็เพิ่มมากขึ้น ผู้คนเริ่มเข้ามาคอมเมนต์รูปการแข่งขันและรูปตอนทำประตูที่เขาโพสต์ ทำให้เขารู้สึกว่าสิ่งที่ทำอยู่มีความหมายพิเศษบางอย่าง

เดิมทีเขาไม่ใช่แฟนฟุตบอล แต่ในช่วงหลายปีที่ผ่านมา การได้แชร์รูปการแข่งขันของเพื่อน ทำให้เขาค่อย ๆ เรียนรู้เรื่องฟุตบอลและเริ่มสนุกกับการดูเกมการแข่งขัน เขากับขาประจำในเว็บบอร์ดอีกหลายสิบคนถึงกับตั้งกลุ่มคิวคิวเพื่อดูเกมด้วยกัน พูดคุย และวาดฝันว่าสักวันหนึ่งเพื่อนของเขาจะได้ลงเล่นในลีกอาชีพ อย่างไรก็ตาม พวกเขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าความฝันนี้จะกลายเป็นจริงเร็วขนาดนี้

มันเหมือนกับเกมเอฟเอ็มในชีวิตจริง พวกเขาทุกคนได้เป็นประจักษ์พยานด้วยตาตัวเองในการเติบโตของนักเตะดาวรุ่งจากอคาเดมี่เยาวชน จนท้ายที่สุดก็ได้ก้าวเข้าสู่เส้นทางฟุตบอลลีกอาชีพ แถมยังทำประตูได้ตั้งแต่เกมประเดิมสนาม รายงานข่าวจากสื่อท้องถิ่นของอังกฤษก็ถูกนำมาแชร์ในเว็บบอร์ดเช่นกัน และคำชื่นชมมากมายก็ทำให้ทุกคนในนั้นรู้สึกภาคภูมิใจอย่างมาก

สิ่งที่ทำให้พวกเขาประหลาดใจยิ่งกว่าก็คือ สื่อทางการของจีนเองก็รายงานข่าวเกี่ยวกับนักเตะคนนี้ด้วย ถึงแม้จะเป็นเพียงการกล่าวถึงสั้น ๆ โดยไม่มีบทสัมภาษณ์พิเศษ แต่มันก็เพียงพอที่จะทำให้พวกเขากระโดดโลดเต้นด้วยความดีใจแล้ว

ปัจจุบัน มีคนเข้ามาติดตามเว็บบอร์ดมากขึ้นเรื่อย ๆ จนทะลุ 2,000 คนแล้ว ในบรรดาคนเหล่านั้นมีทั้งแฟนคลับที่คอยสนับสนุน และพวกแอนตี้แฟนที่คอยแซะ แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าชื่อเสียงของนักเตะดาวรุ่งคนนี้เริ่มแพร่กระจายไปในประเทศแล้ว แฟนบอลหลายคนกำลังหาวิธีทำความรู้จักกับเขา และในฐานะ ‘ผู้เชี่ยวชาญ’ พวกเขารู้สึกว่าตัวเองมีหน้าที่ต้องแนะนำนักเตะดาวรุ่งคนนี้ให้แฟนบอลในประเทศได้รู้จัก ... อย่างน้อย พวกเขาก็เชื่อว่าตัวเองมีความรับผิดชอบเช่นนั้น

ตอนนี้หยวนหัวอยู่มัธยมปลายปีสุดท้ายแล้ว เขาจึงไม่มีเวลาว่างมากเหมือนเมื่อก่อนที่จะมานั่งรวบรวมข่าวสารและรูปการแข่งขันของเพื่อนสมัยเด็ก ตอนนี้ สิ่งเดียวที่เขาทำได้คือกลับบ้านในช่วงวันหยุดเป็นครั้งคราวเพื่อรวบรวมสถานะล่าสุดของเพื่อนแล้วโพสต์ลงในกลุ่ม จากนั้นคนอื่น ๆ ก็จะนำไปจัดการต่อและโพสต์ลงเว็บบอร์ด คืนนี้ พวกเขานัดกันในกลุ่มว่าจะดูเกมการแข่งขันนัดนี้ด้วยกัน

โชคร้ายที่เว็บไซต์สตรีมมิงคืนนี้มีแค่การบรรยายแบบตัวอักษร หยวนหัวไม่ได้เรื่องมากอะไร เขาเปิดห้องไลฟ์สดขึ้นมา เพียงเพื่อจะพบว่าตอนนี้เชฟฟิลด์ ยูไนเต็ดกำลังตามหลังอยู่ 0–1

“เวรเอ๊ย ทำไมพอชั้นเข้ามาดูทีไรถึงโดนนำทุกทีเลยเนี่ย?”

หยวนหัวบ่นพึมพำเบา ๆ และทนดูต่อไป ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของเขาก็สั่นเล็กน้อย เขาคลิกเข้าไปดูข้อความในคิวคิวและเห็นว่ามีคนแท็กทุกคนในกลุ่ม บอกว่ามีนักเรียนนอกที่ดูอยู่ในสนามส่งข่าวมาว่าเชฟฟิลด์ ยูไนเต็ดตีเสมอได้แล้ว หยวนหัวยังคงคลางแคลงใจ เขาจึงหันกลับไปมองที่ห้องไลฟ์สด เขากดออกแล้วเข้าใหม่ รีเฟรชหน้าจอ และเห็นห้องไลฟ์สดแสดงข่าวการทำประตูของเชฟฟิลด์ ยูไนเต็ด!

ชื่อเพื่อนสมัยเด็กของเขาปรากฏหรา ตามด้วยไอคอนรูปฟุตบอลเข้าประตู

“ให้ตายสิ สุดยอดไปเลย!”

หยวนหัวตะโกนออกมาเสียงดัง ก่อนจะรีบกัดผ้าห่มเอาไว้ เท้าของเขาเตะสะเปะสะปะไปมา หลังจากกำหมัดแน่นและครุ่นคิดอยู่นาน เขาก็คิดคำที่ดีกว่านี้ไม่ออก จึงทำได้เพียงพิมพ์คำว่า “สุดยอด” ตัวเบ้อเริ่มลงในกลุ่มคิวคิว ในพริบตา กลุ่มก็เต็มไปด้วยคำว่า “สุดยอด” อย่างพร้อมเพรียงกัน ทำให้เขาดีใจจนเนื้อเต้น

แต่ความสุขนี้ก็ถูกกำหนดมาให้อยู่ได้ไม่นาน ไฟในห้องนอนสว่างวาบขึ้นมากะทันหัน หัวใจของหยวนหัวกระตุกวูบขณะหันมองไปทางประตู เขาเห็นพ่อยืนอยู่ตรงนั้น ในมือถือเข็มขัด จ้องมองเขาอย่างเงียบ ๆ หลังจากเงียบไปพักใหญ่ พ่อของเขาก็พูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า

“ดูเหมือนจะมีคนลืมไปนะว่าพรุ่งนี้ต้องไปโรงเรียนใช่ไหม? มาตะโกน ‘สุดยอด’ อะไรตอนกลางดึกห๊ะ?”

“ก็มันสุดยอดจริง ๆ นี่นา... เอ๊ะ ไม่ใช่สิ พ่อครับ ฟังผมอธิบายก่อน!”

หยวนหัวพยายามแก้ตัวอย่างลนลาน แต่มันก็สายเกินไปแล้ว พ่อของหยวนหัวสะบัดเข็มขัดอย่างเชี่ยวชาญ จากนั้นก็ใช้ส้นเท้าปิดประตูเพราะกลัวว่าจะทำภรรยาที่กำลังหลับอยู่ตื่น แล้วเขาก็วางเข็มขัดลง นั่งบนเตียงของลูกชาย และมองดูลูกที่กำลังเกาะติดกำแพงเป็นสไปเดอร์แมน เขาอดไม่ได้ที่จะหัวเราะเบา ๆ

“เป็นไงล่ะ กลัวแล้วล่ะสิ? พ่อจะบอกอะไรให้นะไอ้ลูกชาย ถ้าแม่แกเป็นคนตื่นขึ้นมาคืนนี้ แกคงโดนลอกคราบไปแล้วชัวร์ วันนี้เด็กบ้านหลี่ลงแข่งอีกแล้วงั้นเหรอ?”

หยวนหัวจ้องมองพ่ออยู่ครู่หนึ่ง เมื่อแน่ใจแล้วว่าตัวเองจะไม่โดนเฆี่ยน เขาก็กะพริบตาแล้วพยักหน้ารับ

“ครับ พ่อครับ ลูคัสทำประตูได้ด้วย...ลูกตีเสมอเลยนะ!”

พ่อของหยวนหัวเกาหัวแล้วยื่นมือออกมา

“เอาโทรศัพท์มาดูซิ มีคลิปตอนยิงไหม?”

หยวนหัวเลื่อนดูในกลุ่มคิวคิว แล้วส่งโทรศัพท์ให้ด้วยสีหน้าประจบประแจง

“มีครับ มีครับ มีครับ ไม่ใช่คลิปวิดีโอหรอก แต่เป็นภาพ GIF น่ะ พ่อดูสิครับ”

พ่อของหยวนหัวนั่งไขว่ห้างแล้วรับโทรศัพท์ไป ดวงตาของเขาเป็นประกายหลังจากเหลือบมอง ก่อนจะตบต้นขาหยวนหัวดังฉาด

ปั่ก!

“ให้ตายสิ ยิงสวยเว้ย!”

หยวนหัวหน้าดำหน้าแดงด้วยความเจ็บใจ แต่ก็ไม่กล้าปริปากบ่น เขาทำได้เพียงนั่งเจียมเนื้อเจียมตัวอยู่ข้าง ๆ พ่อ มองดูภาพ GIF จากหลากหลายมุมที่ถูกโพสต์ลงในกลุ่ม ความคิดของเขาเริ่มล่องลอย

“ถ้าลูคัสยังโชว์ฟอร์มแบบนี้ได้อีกสักสองสามนัด เขาก็น่าจะถูกเรียกติดทีมชาติได้ใช่ไหมนะ? แค่ไม่รู้ว่าจะทันลุยศึกเอเชียนคัพครั้งนี้หรือเปล่า”

สปีดกระโดดตัวลอยจากท่ากึ่งหมอบที่เขากำลังจ้องมองไปในสนามอย่างใจจดใจจ่อ เขากับเหล่าผู้ช่วยโค้ชสวมกอดกันอย่างตื่นเต้น ในขณะที่บรรดานักเตะบนม้านั่งสำรองก็ลุกขึ้นยืนฉลองกันอย่างสุดเหวี่ยง

ทั่วทั้งสนามบรามอลล์เลนในเวลานี้เปรียบเสมือนภูเขาไฟที่กำลังปะทุ อารมณ์ของแฟนบอลเจ้าถิ่นพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าพร้อมกับเสียงเฮที่ดังกึกก้อง บนสนาม หลังจากเห็นลูกบอลซุกก้นตาข่าย ลูคัสก็กางแขนออกและวิ่งไปที่มุมธงอย่างรวดเร็ว ทำท่าดีใจแบบเดียวกับเกมที่แล้วเป๊ะ

เขาป้องหูทั้งสองข้างและมองดูแฟนบอลพร้อมรอยยิ้ม ราวกับกำลังปลุกเร้าให้แฟนบอลเชฟฟิลด์ ยูไนเต็ดส่งเสียงเชียร์เขาให้ดังกระหึ่มยิ่งขึ้น

เพื่อนร่วมทีมที่อยู่ด้านหลังก็วิ่งกรูกันเข้ามา กอดคอเขาและชูหมัดขึ้นฟ้า ตะโกนลั่นไปทางอัฒจันทร์ พวกเขาไม่ได้ตามตีเสมอได้เร็วขนาดนี้หลังจากตกเป็นรองมานานมากแล้ว นี่เป็นเรื่องสำคัญสำหรับขวัญกำลังใจของทีมอย่างแท้จริง

แม็กไกวร์วิ่งรวดเดียวจากแดนหลังมาที่ข้างกายลูคัส จากนั้นก็ใช้ไหล่ของลูคัสเป็นฐานกระโดดขึ้นไปสูงลิ่ว ขี่หลังลูคัสพลางชูหมัดขึ้นเพื่อระบายอารมณ์

ไม่ว่าเขาจะนิ่งสงบแค่ไหน เขาก็ยังเป็นแค่เด็กหนุ่มวัยสิบเจ็ดปีเท่านั้น เป็นเพราะความผิดพลาดของเขา ทีมถึงได้ตกเป็นฝ่ายตามหลังตั้งแต่ต้นเกม ตอนนี้ประตูของลูคัสได้พาดึงทั้งสองทีมกลับมาอยู่ที่เส้นสตาร์ทเดียวกันอีกครั้ง แล้วเขาจะไม่ตื่นเต้นได้ยังไง? ถ้าตรงนี้ไม่มีคนเยอะแยะล่ะก็ เขาคงอยากจะคว้าตัวลูคัสมาหอมแก้มฟอดใหญ่ไปแล้ว

สมแล้วที่เป็นเพื่อนซี้ พึ่งพาได้จริง ๆ!

“เวรเอ๊ย นายต้องลดน้ำหนักบ้างนะ แฮร์รี”

ลูคัสตบบั้นท้ายของแฮร์รี แม็กไกวร์ เป็นสัญญาณให้อีกฝ่ายลงไป หมอนี่น้ำหนักปาเข้าไป 95 กิโลกรัมกว่าแล้ว ไม่เจียมสังขารตัวเองเลยหรือไง?

“ห๊ะ? นายว่าไงนะ?”

แฮร์รี แม็กไกวร์ตะโกนสุดเสียงใส่ลูคัส เสียงเชียร์ของแฟนบอลดังกระหึ่มเกินกว่าที่เขาจะได้ยิน

ลูคัสถึงกับพูดไม่ออก และทำได้เพียงแบกเขาขึ้นหลังเดินไปทางอัฒจันทร์สองสามก้าว

แสงแดดฤดูหนาวสาดส่องลงมาทาบผ่านพวกเขาทั้งสอง รอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้าอันหล่อเหลาของลูคัส ในขณะที่แม็กไกวร์ซึ่งอยู่บนหลังเขาก็กางแขนออกโห่ร้องด้วยความฮึกเหิม เมื่อมองดูพวกเขาทั้งสอง แฟนบอลเชฟฟิลด์ ยูไนเต็ดต่างก็มีความคิดเพียงหนึ่งเดียวผุดขึ้นมาในหัว

พวกเขามองเห็นความหวังและอนาคต

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน

By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═