บทที่ 3 : การทะลวงสัมผัสที่หก

บทที่ 3 : การทะลวงสัมผัสที่หก

ขณะนั้นหลี่เซียงและเอมีกำลังนั่งดูเจ้าตัวเล็กทั้งสองเล่นหยอกล้อกับพุดดิ้งและแบล็กแพนเธอร์อยู่ในห้องนั่งเล่น ท่ามกลางบรรยากาศแสนเรียบง่าย

ทว่าเสียงประหลาดบางอย่างก็ดังขึ้น

ไม่ใช่เสียงจากภายนอก…แต่มาจากภายในบ้านและทิศทางก็ดูเหมือนจะ

“เลออน?”

ทั้งสองสบตากันก่อนเอ่ยขึ้นพร้อมกันโดยไม่ได้นัดหมาย

ทันทีนั้น เอมีรีบอุ้มเด็กทั้งสองไว้แนบ อก ขณะที่หลี่เซียงลุกขึ้นแล้วพากันเร่งฝีเท้าขึ้นบันไดไปยังชั้นสอง

สองหมาอลาสกันก็ตามหลังอย่างรู้หน้าที่ประตูห้องของเลออนเปิดแง้มอยู่ หลี่เซียงรับลูกคนหนึ่งจากภรรยาไว้แล้วก้าวนำเข้าไปก่อน

ทันทีที่ข้ามธรณีประตู ร่างเขาก็ชะงัก เหมือนถูกตรึงอยู่กลางอากาศ ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตะลึงเอมีเดินตามเข้ามาและเมื่อมองเห็นสิ่งเดียวกัน เธอก็ถึงกับนิ่งงันไปอีกคน

“กล่อง~!”

เสียงแหลมเล็กดังขึ้นจากเจ้าตัวเล็กในอ้อมแขน ดวงตากลมใสของพวกเขาเปล่งประกายราวเห็นของเล่นวิเศษตรงหน้า

แต่สิ่งที่ปรากฏอยู่ตรงนั้น ไม่ใช่ของเล่นมันคือ กล่องทองคำแห่งอควาเรียส ซึ่งในยามนี้...ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป

แสงสีทองอบอุ่นแผ่พุ่งออกมาจากกล่องอย่างต่อเนื่องภาพหญิงสาวถือเหยือกน้ำที่สลักอยู่บนฝากล่องพลันดูเหมือนมีชีวิตจริง ทุกเส้นสายของการแกะสลักเปล่งแสง ราวกับกำลังเคลื่อนไหว

จากกล่อง…มีเสียงหนึ่งแผ่วเบาและกังวานในเวลาเดียวกันมันไม่ใช่เสียงพูด ไม่ใช่ดนตรี แต่มันคล้ายเสียงสวด เสียงกระซิบ…ราวกับกำลังเล่าขานมหากาพย์บางอย่างจากยุคที่โลกยังไร้มนุษย์

เสียงนั้น ไม่สามารถบรรยายเป็นถ้อยคำแต่มันสัมผัสเข้ามาในใจ

ทั้งหลี่เซียงและเอมีต่างรู้สึกได้ถึง “อารมณ์” ที่แผ่จากกล่องออกมา ความตื่นเต้น ความเฝ้ารอ

นั่นไม่ใช่ภาพลวงตา ไม่ใช่จินตนาการแต่คือพลังจริง…ที่กำลังเคลื่อนไหว

“หรือว่าเลออน…ใกล้จะปลุกพลังคอสโม่สำเร็จแล้ว?” เอมีพึมพำ

ก่อนที่หลี่เซียงจะได้เอ่ยตอบ กล่องทองก็เปล่งแสงออกมาอีกครั้ง ครั้งนี้แรงกว่าเดิมแสงทองศักดิ์สิทธิ์พวยพุ่งออกจากกล่องจนทั้งห้องสว่างจ้า

ทุกคนในห้องรวมถึงเด็กๆ ยกมือขึ้นป้องดวงตาโดยอัตโนมัติ

แสงนั้นเรืองรอง เจิดจ้า ร้อนแรงราวกับโลกทั้งใบกำลังจมหายไปในทะเลแห่งทองคำ

…แล้วทุกอย่างก็เงียบลง

เมื่อแสงค่อยๆ จางหายลงไปทีละน้อยสิ่งที่ปรากฏเบื้องหน้าครอบครัวนี้…ไม่ใช่กล่องอีกต่อไปแต่คือ เกราะทองคำแห่งอควาเรียส

เกราะหญิงสาวอันศักดิ์สิทธิ์ สง่างาม อ่อนช้อย และแฝงพลังอันน่าเกรงขามในเวลาเดียวกัน

ในห้วงขณะนั้น…ทุกสิ่งเงียบงันโลกทั้งใบหยุดหมุนชั่วคราวเพื่อยอมรับการตื่นขึ้นของบางสิ่งที่สูงส่งเหนือสามัญสำนึก

พลังศักดิ์สิทธิ์ที่แผ่ออกมาจากเกราะนั้นช่างยิ่งใหญ่เกินจะเอ่ยถึง แรงกล้าจนยากจะจ้องมองตรง ๆ ด้วยตาเปล่า

หากเป็นคนธรรมดา คงไม่ต่างจากพุดดิ้งและแบล็กแพนเธอร์ที่นอนราบอยู่หน้าห้อง ตัวสั่นงันงกด้วยสัญชาตญาณดิบที่รับรู้ได้ถึงความศักดิ์สิทธิ์เหนือธรรมชาติ

แต่กับครอบครัวของเลออนมันกลับตรงกันข้ามแสงทองอันเรืองรองนั้นอบอุ่น อ่อนโยน ราวกับอ้อมกอดจากเทพเจ้า

มันชะโลมใจของหลี่เซียง เอมี และเจ้าตัวเล็กทั้งสองให้ผ่อนคลาย รู้สึกสดชื่น มีพลัง และบริสุทธิ์อย่างน่าประหลาด

“พระเจ้า…มันสวยเหลือเกิน” เอมีพึมพำ ดวงตาหยาดเยิ้มไปด้วยความหลงใหล

เส้นสายของเกราะทองคำ องค์ประกอบทุกมุม ทุกองศา ล้วนสมบูรณ์แบบ ราวกับงานศิลป์จากสรวงสวรรค์ที่ถูกสลักด้วยมือเทพ

ไม่ใช่แค่ความงามทางสายตา แต่ยังมีความศักดิ์สิทธิ์แฝงอยู่ในทุกรายละเอียด—ความงามที่ไม่อาจแตะต้องด้วยจิตคิดลบ

แม้จะสวยงามเพียงใด มันกลับทำให้ผู้คนรู้สึกเกรงกลัวโดยธรรมชาติ

ตึง!

ก่อนที่ทุกคนจะได้พินิจนานกว่านั้นเกราะทองคำแห่งอควาเรียสพลันส่องประกายจ้า ก่อนจะกลายเป็นเส้นแสงทองคำพุ่งทะลุกำแพงออกไปสู่ท้องฟ้า

ทุกคนในบ้านรีบวิ่งตามออกไปยังหน้าต่างเมื่อเห็นทิศทางของแสงทองพุ่งตรงเข้าสู่แนวเขา พวกเขาก็เข้าใจทันทีว่ามันกำลังมุ่งไปหาใคร

หลี่เซียงกับเอมีสบตากัน ดวงตาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและคาดหวัง

แต่ทันใดนั้น เส้นแสงทองกลับเปลี่ยนทิศ กระโจนขึ้นฟ้าแล้วแทรกตัวเข้าสู่ท่ามกลางดวงดาวที่ส่องอยู่กลางกลุ่มเมฆดำ ซึ่งไม่น่าจะปรากฏได้ในตอนกลางวัน

“เหลือเชื่อ…”

ทั้งสองพึมพำออกมาอย่างไม่เชื่อสายตาขณะที่เจ้าตัวเล็กก็ชี้ขึ้นฟ้าแล้วร้องเสียงใส

“ดาวสวย~!”

แสงแห่งเทพยังคงสาดกระจายหมู่ดาวส่องประกายเหนือม่านเมฆดำที่หมุนวนเป็นเกลียว พาให้ท้องฟ้ากลายเป็นฉากลึกลับราวโลกเหนือจริง

โครม!

เสียงฟ้าระเบิดดังสนั่น ก่อเกิดเสาแสงสีทองพวยพุ่งจากศูนย์กลางของพายุหมุนบนฟ้าเสานั้นพุ่งตรงลงสู่เทือกเขาใจกลางป่า—สถานที่เดียวกับที่เลออนนั่งฝึกอยู่

ในวินาทีนั้น พลังศักดิ์สิทธิ์อันกว้างใหญ่ก็ปะทุขึ้นไม่เพียงมนุษย์แม้แต่สิ่งมีชีวิตระดับเทพ…และปีศาจที่เร้นกายในเงามืดก็ต้องหันมามอง

ใต้สายน้ำตกกลางผาใหญ่ เสาแสงสีทองพาดผ่านร่างของเลออนที่ยืนนิ่งอยู่ใต้ม่านน้ำ เกราะทองคำแห่งอควาเรียสได้สวมใส่อย่างสมบูรณ์

เกราะสีทองงดงาม สง่างาม เปี่ยมด้วยพลังหน้ากากสีทองล้ำค่าแผ่นเกราะไหล่ยกสูงสัญลักษณ์รูปตัว S สีขาวไขว้กลางอกอัญมณีสีเขียวประดับที่ปกคอกระโปรงเกราะดีไซน์หนักแน่นปลอกแขนสีทองอ่อน

เกราะขาเรียบคมไร้ที่ติและเสื้อคลุมสีฟ้าอ่อนด้านหลังที่พลิ้วไหวท่ามกลางพลังจักรวาล

ทุกส่วนประสานกันอย่างลงตัวเกราะทองนี้ไม่เพียง สวมใส่ กับเลออน แต่ หลอมรวม กับเขาอย่างแนบแน่นราวกับเป็นเนื้อเดียวกัน

แม้ในอนาคตเขาจะสูงขึ้น ร่างเปลี่ยนแปลง เกราะนี้ก็จะปรับตามโดยไม่ทำให้ดูเทอะทะหรือผิดสัดส่วน

บนพื้นผิวของเกราะ บัดนี้ปรากฏเปลวเพลิงสีทองบางเบานั่นคือ คอสโม่  ของเลออนที่เพิ่งถูกปลุกขึ้น

เขายืนอยู่ใต้ม่านน้ำตก แต่ทุกสรรพสิ่งรอบตัวกลับถูกหยุดนิ่ง สายน้ำ ใบไม้ ก้อนหิน ผืนดิน ทุกอย่างถูกแช่แข็งราวเข้าสู่ยุคน้ำแข็ง

เลออนหลับตาลงสัมผัสถึงตอสโม่อันยิ่งใหญ่ที่ก่อกำเนิดขึ้นภายในและในวินาทีนั้น...เขารู้สึกว่า โลกทั้งใบช่างเปราะบาง

ณ หน้าผาแห่งหนึ่ง ห่างออกไปหลายกิโลเมตรชายชราสวมสูทสากล หมวกทรงกลมในมือและถือไม้เท้าแบบสุภาพบุรุษ ยืนอยู่เงียบ ๆ

สายตาเขาแน่วนิ่ง มองไปยังศูนย์กลางของอาณาเขตที่ถูกแช่แข็งเบื้องหน้า ที่นั่นมีใครบางคนยืนอยู่ใต้ลำแสงทองคำกลางม่านน้ำตก

“พลังที่ไม่เคยเห็นมาก่อน…ศักดิ์สิทธิ์ สว่างไสว…เป็นใครกัน?”

เขาพึมพำกับตัวเองแต่ก่อนจะได้คำตอบ ร่างเขาก็ชะงัก

ชายหนุ่มในเกราะทองคำผู้ยืนอยู่ไกลลิบ…กลับปรากฏเบื้องหน้าเขาอย่างไร้เสียง!

เขาเหินลอยอยู่กลางอากาศ ดวงตาคมกริบจ้องตรงมาพลังศักดิ์สิทธิ์ระเบิดออก ล็อกเป้าลงบนชายชรา

ริมฝีปากของชายหนุ่มขยับเล็กน้อย เสียงของเขานุ่มลึก แต่เยือกเย็น

“ปีศาจ…”

คำเดียวที่เปล่งออกมาคือชื่อของความชั่วร้ายในสายตามนุษย์

ชายชรายิ้มบาง เอียงหมวกลงแนบอกอย่างสุภาพ

“ข้ามาด้วยความหวังดี…เจ้าหนู”

แต่เลออนยังคงจ้องแน่นิ่ง

“…แต่ข้ากลับเห็นความโลภและความชั่วร้ายในจิตวิญญาณของเจ้า”

ตึงงงง!

ทันใดนั้น พลังเยือกแข็งก็กระแทกออกจากร่างของเลออน รุนแรงราวพายุพัดโลก น้ำแข็งและหิมะกราดเกรี้ยวปกคลุมทั่วทุกทิศ ราวกับใบมีดนับพันตัดผ่านห้วงอากาศ

โลกทั้งใบในขณะนั้น หยุดหายใจ