บทที่ 3: ทฤษฎีพระพุทธรูปทองคำบนบัลลังก์หยก

บทที่ 3: ทฤษฎีพระพุทธรูปทองคำบนบัลลังก์หยก

ขบวนขนส่งเดินทางต่อไปภายใต้การคุ้มกันของกองทหารอัศวิน

พวกเขาบรรทุกสัมภาระของราชสำนัก ซึ่งบัดนี้กลายเป็นภาระหน้าที่สำคัญของภาคีอัศวินราชสีห์ไปแล้ว

ในทางกลับกัน การลาดตระเวนตามพื้นที่ต่างๆ กลับกลายเป็นเพียงงานรอง

เมื่อพวกเขาเดินทางกลับมาถึงค่ายทหารนอกเมืองหลวง ฟิโก้ก็มายืนรออยู่ก่อนแล้ว

"นายน้อย! ข้าไปพบพ่อบ้านของบารอนโทมัสมาแล้วขอรับ"

"ดีมาก!" ไรอันลงจากหลังม้าแล้วหันไปสั่งการ "จอร์จ นำเสบียงและสินค้าไปส่งมอบเสีย ส่วนข้าจะไปจัดการของของพวกเราเอง"

เขาไม่ได้อธิบายว่าสินค้าเถื่อนถูกซุกซ่อนไว้ที่ใด และก็ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้น

เหล่าอัศวินแห่งกองทหารที่หนึ่งคุ้นชินกับการปฏิบัติตามคำสั่งอยู่แล้ว

เหตุผลสำคัญที่ทำให้พวกเขายังคงรักษาขีดความสามารถในการรบระดับแนวหน้าไว้ได้ ก็คือรายได้จากการลักลอบขนของเถื่อนนี่แหละ

ไรอันพานำพวกเขากอบโกยเงินทองอยู่เสมอ ดังนั้นการสั่งให้พวกเขาฝึกฝนอย่างหนักจึงไม่ใช่เรื่องยากเย็นอะไรเลย

หลังจากจัดการเรื่องในกองทหารเรียบร้อย ไรอันก็เดินทางกลับบ้านพร้อมกับอัศวินรับใช้ทั้งสามนาย

นี่คือบ้านที่เขาซื้อไว้ในเมืองหลวง ซึ่งไม่เกี่ยวข้องกับทรัพย์สินของตระกูลแต่อย่างใด

ไรอันส่งถุงมือให้คนรับใช้ที่ยืนอยู่ใกล้ๆ พลางเอ่ยขณะเดินไปว่า "ฟิโก้ เอาเหรียญทองทั้งหมดที่ข้าเก็บสะสมไว้ออกมา ถึงเวลาที่พวกมันต้องออกโรงแล้ว"

จุดประสงค์ของการออมเงินคือสิ่งใด?

บางคนอาจรู้สึกว่าเงินคือทุกสิ่งทุกอย่าง แต่สำหรับไรอัน เงินทองก็เป็นแค่ของนอกกาย

ลูกผู้ชายมิอาจขาดอำนาจได้แม้วันเดียว และคนธรรมดามิอาจขาดทรัพย์สินได้แม้วันเดียว เขาเข้าใจความจริงข้อนี้ตั้งแต่ตอนที่ความทรงจำในชาติก่อนถูกปลุกขึ้นมา

ในช่วงสองปีที่ผ่านมา เขาใช้ห้วงมิติส่วนตัวที่ติดตัวมาจากการทะลุมิติเพื่อลักลอบขนของเถื่อน ส่วนแบ่งที่มอบให้อัศวินคนอื่นๆ นั้นเป็นเพียงส่วนน้อยนิดเท่านั้น เพราะกำไรก้อนโตของจริงล้วนถูกเขาเก็บหอมรอมริบไว้

เขาไม่ได้เก็บเงินเพราะความโลภ แต่เป็นเพราะกำลังรอคอยโอกาส

และบัดนี้ โอกาสนั้นก็มาถึงแล้ว

เมื่อฟิโก้ยกหีบใบเล็กเข้ามา ไรอันก็เปิดมันออกด้วยมือเดียว เผยให้เห็นของรักของหวงชิ้นเล็กๆ ที่ส่องประกายระยิบระยับอยู่เต็มหีบ

ไรอันปิดหีบดังคลิก ก่อนจะหยิบรายชื่อแผ่นหนึ่งออกมา "ไปนัดหมายบารอนโทมัสให้ข้าที ข้าต้องการไปเยี่ยมคารวะเขา อ้อ แล้วก็ส่งของขวัญให้ทุกคนตามรายชื่อนี้ด้วย"

"ขอรับ! ข้าจะรีบจัดการเดี๋ยวนี้!"

"รอให้มืดก่อนค่อยไป" ไรอันกำชับเป็นพิเศษ ก่อนจะนึกอะไรขึ้นได้ "จริงสิ สืบดูด้วยว่ามีหนอนบ่อนไส้ในกองทหารของเราหรือไม่"

ไรอันไม่เชื่อแม้แต่วินาทีเดียวว่าอัศวินคุมกฎจะดักรอเขาได้อย่างแม่นยำขนาดนั้นหากปราศจากสายข่าว

"เข้าใจแล้วขอรับ! ข้าจะตรวจสอบอย่างละเอียดแน่นอน"

ไรอันแค่นยิ้ม การใส่ร้ายงั้นหรือ? ผลงานและความแข็งแกร่งงั้นหรือ? อีธานยังอ่อนหัดเกินไป พวกขุนนางระดับสูงเบื้องบนไม่สนเรื่องพรรค์นี้หรอก

แน่นอนว่าหากต้องการยัดเงิน ก็ต้องมีลู่ทางให้ยัด การมีหัวหมูอยู่ในมือแต่หาประตูวัดไม่เจอนั้นเป็นเรื่องปกติยิ่งนัก

โชคดีที่ตระกูลเดอร์ริคเป็นส่วนหนึ่งของแวดวงสังคมชั้นใน และไรอันในฐานะอัศวินก็สานสัมพันธ์เหล่านั้นไว้เป็นอย่างดี

อย่าดูถูกการส่งของดีประจำถิ่นหรือของขวัญชิ้นเล็กชิ้นน้อยในช่วงเทศกาลเชียว หากปราศจากสิ่งเหล่านั้นปูทางไว้ก่อน ใครจะกล้าสุ่มสี่สุ่มห้ารับเงินของเจ้า?

บัดนี้ ถึงเวลาที่ความพยายามอันสม่ำเสมอเหล่านั้นจะได้แสดงพลังแล้ว

คืนนั้น ฟิโก้ลงพื้นที่ตระเวนส่งของขวัญด้วยตัวเอง

"นายน้อย ท่านพูดถูกจริงๆ ขอรับ ถ้าข้าไม่คุ้นเคยกับพวกเขาผ่านการเดินสายส่งของเป็นประจำ เงินพวกนี้คงไม่มีใครกล้ารับแน่" ฟิโก้รายงานไรอันอย่างตื่นเต้นเมื่อกลับมาถึง "ขนาดนั้นแล้ว หลายตระกูลยังอิดออดอยู่นาน ข้าทำตามที่ท่านสั่งเป๊ะๆ คือไม่เอ่ยปากขอร้องอะไรเลย ในที่สุดพวกเขาก็ยอมรับของไป"

ไรอันยิ้มอย่างรู้ทัน เอ่ยปากขอร้องงั้นหรือ? แค่ทุกคนเข้าใจตรงกันโดยนัยก็เพียงพอแล้ว

ยิ่งไปกว่านั้น เขาไม่ได้ต้องการให้พวกนั้นยื่นมือมาช่วย เพียงแค่ไม่สร้างปัญหาก็ดีถมไปแล้ว

"แล้วบารอนโทมัสว่าอย่างไรบ้าง?" ไรอันถามเข้าประเด็น

จริงอยู่ที่เส้นสายของตระกูลสามารถเข้าถึงราชสำนักได้ แต่การเลื่อนขั้นของเขายังคงขึ้นอยู่กับรองผู้บัญชาการภาคีอัศวินผู้นี้

ทำไมไม่เข้าหาผู้บัญชาการไปเลยล่ะ? ก็ถ้าเส้นสายมันเข้าถึงกษัตริย์ได้โดยตรง จะต้องมานั่งไล่แจกเงินไปทั่วทำไมกัน

ฟิโก้รีบตอบ "บารอนโทมัสเชิญท่านไปพูดคุยที่คฤหาสน์ในวันพรุ่งนี้ขอรับ"

ไรอันรู้ดีว่าตอนนี้เขามีโอกาสถึงสามสิบหรือสี่สิบเปอร์เซ็นต์ที่จะได้รับการเลื่อนตำแหน่ง

มาถึงตรงนี้ ฟิโก้ลังเลเล็กน้อยก่อนจะถามว่า "นายน้อย ข้าเข้าใจเรื่องการไปเยี่ยมเยียนคนรู้จักเก่าแก่ของตระกูลนะขอรับ แต่การส่งของขวัญไปให้พวกขุนนางราชสำนักด้วย มันไม่ออกจะสูญเปล่าไปหน่อยหรือขอรับ?"

"สูญเปล่างั้นหรือ?" ไรอันลุกขึ้นยืน "ไม่หรอก ขุนนางราชสำนักพวกนี้คือกลุ่มคนที่ใกล้ชิดกับฝ่าบาทมากที่สุด ไม่ว่าพวกเขาจะช่วยเรื่องการเลื่อนขั้นของข้าได้หรือไม่ ข้าก็ต้องรักษาสัมพันธ์อันดีกับพวกเขาไว้"

ขุนนางสืบตระกูลคือรากฐานของอาณาจักร แต่ขุนนางราชสำนักคือส่วนต่อขยายที่ถ่ายทอดพระประสงค์ของกษัตริย์ได้โดยตรงที่สุด

พวกเขาอาจจะจำไม่ได้หรอกว่าเจ้าเคยให้ของขวัญ แต่ถ้าเจ้าไม่ให้ล่ะก็ พวกเขาจำแม่นแน่นอน

นี่แหละคือวิถีของโลกใบนี้

วันรุ่งขึ้น ไรอันนำของขวัญติดตัวไป และสวมเสื้อผ้าธรรมดาเพื่อเดินทางไปเยือนคฤหาสน์ของบารอนโทมัสอย่างเงียบๆ

ที่เขาได้เป็นถึงหัวหน้ากองทหารในภาคีอัศวินราชสีห์ ก็เป็นเพราะความเอ็นดูจากบารอนโทมัส

แม้อันที่จริงทั้งสองตระกูลจะไม่ได้มีความสนิทชิดเชื้ออะไรกันเป็นพิเศษ แต่ในฐานะสมาชิกของชนชั้นขุนนางเหมือนกัน มันก็ยังคงมีสายสัมพันธ์ตามธรรมเนียมอยู่บ้าง

ส่วนเหตุผลที่เขาได้เลื่อนขั้นเป็นแค่หัวหน้ากองทหารน่ะหรือ... ก็เพราะภาคีอัศวินราชสีห์เต็มไปด้วยพวกเส้นใหญ่น่ะสิ!

สำหรับไรอันแล้ว แค่สร้างเส้นสายเชื่อมโยงไว้ได้ก็เพียงพอแล้ว

โดยปกติแล้วเขามักจะส่งของบรรณาการไปให้อย่างสม่ำเสมอ แม้มูลค่าจะไม่มากมายนัก แต่อย่างน้อยในเวลาหน้าสิ่วหน้าขวาน อีกฝ่ายก็ยังยินยอมที่จะพบเขา

บารอนโทมัสย่อมรู้จุดประสงค์การมาเยือนของไรอัน หากไม่ใช่เพราะการสานสัมพันธ์ที่ทำมาอย่างต่อเนื่องแล้วล่ะก็ เขาคงปฏิเสธไปอย่างแน่นอน

เหมือนอย่างที่... หัวหน้ากองอีธานกำลังยืนอยู่หน้าประตูบ้านของบารอนในเวลานี้

เมื่อไรอันก้าวลงจากรถม้า เขาก็เห็นอีธาน หัวหน้ากองทหารที่สอง กำลังยืนอยู่ตรงทางเข้าพร้อมกับอัศวินรับใช้อีกหลายนาย

"นัดหมายของท่านบารอนในวันนี้เต็มหมดแล้ว ท่านค่อยมาใหม่วันพรุ่งนี้เถิด ท่านอีธาน!"

คนเฝ้าประตูไล่อีธานอย่างเย็นชา เขาเห็นคนมานักต่อนักแล้ว และไม่นึกเกรงกลัวสถานะอัศวินของอีกฝ่ายเลยแม้แต่น้อย

อีธานไม่กล้าโมโห แถมยังต้องโค้งคำนับพลางกล่าวว่า "ตกลงๆ! พรุ่งนี้ข้าจะมาใหม่ เจ้ารบกวนเรียนท่านบารอนด้วยว่าข้ามาขอเข้าพบ"

คนเฝ้าประตูเอ่ยเสียงเรียบ "ข้าจะรายงานให้แน่นอน แต่ข้าจัดตารางเวลาของท่านบารอนไม่ได้หรอก พรุ่งนี้ท่านก็มารอเอาเองแล้วกัน!"

อีธานจนปัญญา ได้แต่หันหลังเตรียมตัวจากไป

ทันใดนั้น ไรอันก็เดินสวนเข้ามาจากอีกฝั่ง

เมื่อคู่แข่งทั้งสองประจันหน้ากัน ต่างฝ่ายต่างก็รู้จุดประสงค์ในการมาเยือนของอีกฝ่ายเป็นอย่างดี

เมื่อนึกถึงตอนที่เขาถูกพี่ชายด่าทออย่างสาดเสียเทเสียเมื่อวาน อีธานก็โกรธจัด ไอ้บ้านนอกคอกนาจากต่างเมืองริอ่านจะมาตีเสมอแข่งกับเขางั้นหรือ?

"หัวหน้ากองไรอัน เพิ่งกลับมาเมื่อวาน วันนี้ก็รีบแจ้นมาเยี่ยมท่านบารอนเลย ขยันขันแข็งเสียจริงนะ!" อีธานเยาะเย้ยถากถาง "แต่โชคร้ายหน่อยนะ ตารางของท่านบารอนเต็มหมดแล้ว เจ้ากลับไปเสียเถอะ!"

ไรอันปั้นรอยยิ้มจอมปลอม "ข้าไม่ได้กระตือรือร้นอยากจะก้าวหน้าเท่าท่านหรอกนะ หัวหน้ากองอีธาน ข้าเพิ่งส่งมอบภารกิจเสร็จ ก็เลยมารายงานตัวต่อท่านบารอน"

"ตารางของท่านบารอนเต็มแล้ว!" อีธานย้ำ

ไรอันเดินสวนผ่านเขาไปพลางเอ่ยถามอย่างยียวน "จะเป็นไปได้หรือไม่ว่า... มันเต็มแค่สำหรับท่านคนเดียว?"

อีธานหันขวับ มองแผ่นหลังของไรอันพลางกัดฟันกรอด "ไอ้บ้านนอก ข้าล่ะอยากจะรู้นักว่าเจ้าจะผ่านประตูเข้าไปได้หรือไม่"

เขาไม่เชื่อเด็ดขาด อย่างไรเสียบิดาของเขาก็เป็นถึงขุนนางในละแวกเมืองหลวง แถมยังมีตำแหน่งในเมืองหลวงด้วยซ้ำ ถ้าบารอนโทมัสไม่ยอมให้เขาเข้าพบ แล้วจะยอมให้ไอ้บ้านนอกนี่เข้าพบงั้นหรือ?

เขาขอเชื่อว่าบารอนเป็นคนตงฉินและมือสะอาดจนไม่อยากพบใครในช่วงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวานแบบนี้เสียยังจะดีกว่า