บทที่ 56 รายได้เพิ่มพูน

ลินน์ถามอย่างไม่เข้าใจ "หรือว่าเธอไม่สามารถเลือกเข้าร่วมหอคอยจอมเวทนอกเมืองหลวง หรือไปใช้ชีวิตอยู่ที่อื่นได้งั้นเหรอครับ?"

ลูคผายมือ "ผมก็เคยพูดไปแล้วว่า 'สามัญชนนำพาหายนะมาสู่ตัวเพราะครอบครองของมีค่า' พรสวรรค์ด้านเวทมนตร์ในตัวของคุณหนูอีไลก็ไม่ต่างอะไรกับทรัพย์สมบัติมหาศาล ยิ่งไปกว่านั้น คุณเองก็เป็นจอมเวทเหมือนกัน น่าจะเข้าใจดีว่าแรงกระตุ้นในการไขว่คว้าเวทมนตร์ระดับที่สูงขึ้นไปนั้นเป็นสิ่งที่ไม่อาจระงับไว้ได้"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ลินน์ก็เงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะค่อยๆ คิดทำความเข้าใจความหมายของลูคได้

เขาจงใจส่งสารบางอย่างให้ตัวเอง หากอีไลไม่สามารถผ่านพิธีคัดเลือกผู้สืบทอด และไม่สามารถคว้าบรรดาศักดิ์ 'เอิร์ล' มาไว้ในมือของตัวเองได้ เช่นนั้นในอนาคตอันใกล้ เมื่อเธอเริ่มโดดเด่นในวงการเวทมนตร์ การที่เธอไม่มีบรรดาศักดิ์ใดๆ จะทำให้เธอตกอยู่ในอันตรายภายใต้การจับตามองของราชวงศ์

เขาจงใจชักนำให้ผมช่วยอีไลผ่านการคัดเลือกงั้นเหรอ? ผมจะเชื่อใจเขาได้ไหม?

ความคิดของลินน์สว่างวาบสลับดับมอด ลังเลตัดสินใจไม่ถูก

เขาแสร้งทำเป็นถอนหายใจและกล่าวอย่างจนปัญญา "น่าเสียดายที่ผมเป็นเพียงจอมเวทขั้นต้นที่เพิ่งเลื่อนระดับมา คงช่วยอะไรคุณหนูอีไลไม่ได้หรอกครับ..."

ลูคขยับกรอบแว่นแล้วยิ้ม "ย่าเซี่ยเป็นประเทศที่ให้ความสำคัญกับเวทมนตร์ และตระกูลเฟรย์ก็ย่อมให้ความสำคัญกับเวทมนตร์เช่นกัน จอมเวทผู้มีพรสวรรค์โดดเด่นย่อมไม่อาจถูกมองข้ามได้"

"งั้นเหรอครับ?" ลินน์ตาเป็นประกายขึ้นมาทันที ดูเหมือนจะสนใจมากจึงถามว่า "ถ้าอย่างนั้นคุณลูค คุณพอจะทราบรายละเอียดเกี่ยวกับพิธีคัดเลือกของตระกูลเฟรย์ไหมครับ?"

"รายละเอียดลึกๆ ผมก็ไม่ทราบหรอก แต่ผมได้ยินมาว่าบุตรธิดาทั้งสี่คนของเอิร์ลเฟรย์มีอายุไล่เลี่ยกัน ความสามารถด้านเวทมนตร์ก็พอๆ กัน คิดว่าความยากของการคัดเลือกคงไม่สูงมากนัก ทำไมล่ะ คุณอยากจะช่วยอีไลให้ผ่านการคัดเลือกงั้นเหรอ?"

ลินน์ยิ้มอย่างเขินอาย "ผมก็มีความคิดแบบนั้นอยู่บ้างครับ"

ลูคพยักหน้า "นั่นเป็นเรื่องดีนะ บางทีเมื่อมีความช่วยเหลือของคุณ โอกาสที่คุณหนูอีไลจะผ่านการคัดเลือกของตระกูลก็คงจะเพิ่มขึ้นไม่น้อย ท้ายที่สุดแล้วมันเกี่ยวพันถึงสิทธิ์ในการสืบทอดตำแหน่งเอิร์ล ไม่ใช่แค่การประลองพลังรบกันง่ายๆ แล้วจะตัดสินผลได้เลย"

นั่นหมายความว่าเอิร์ลเฟรย์จะให้ความสำคัญกับพรสวรรค์และศักยภาพมากกว่า และนี่ก็คือเหตุผลที่ลูคจงใจชักนำเขา? เขาอยากให้ผมเข้าร่วมฝ่ายของอีไล เพื่อให้ได้รับการยอมรับจากเอิร์ลเฟรย์งั้นเหรอ?

แต่จุดประสงค์ที่แท้จริงของเขาคืออะไรกันแน่?

ลินน์ยิ่งคิดก็ยิ่งสับสน

พวกเขาสองคนน่าจะเพิ่งรู้จักกันวันนี้ รายงานที่ยื่นให้สมาคมเวทมนตร์ก่อนหน้านี้ก็ไม่ได้มุ่งความสนใจมาที่ตัวเขา ดังนั้นลูคไม่น่าจะสังเกตเห็นเขาล่วงหน้าได้ นั่นหมายความว่าบทสนทนานี้ถูกตัดสินใจว่าจะเกิดขึ้น ก็ต่อเมื่อเขาเข้ารับการประเมินและเปิดเผยพรสวรรค์ออกมาแล้วเท่านั้น

ลูคมาจากเมืองหลวง แต่เมื่อครึ่งปีก่อนกลับถูกสั่งย้ายมาที่เมืองเคอลินอย่างกะทันหัน... เรื่องนี้ช่างดูมีเงื่อนงำน่าสงสัย

ลินน์รู้สึกว่าเขาต้องหาโอกาสสืบหาเหตุผลที่ลูคถูกย้ายออกจากศูนย์ใหญ่หอคอยทองคำในเมืองหลวงเสียก่อน พยายามสะสางความสัมพันธ์เบื้องหลังของเขาให้กระจ่าง รวมถึงหาเหตุผลว่าทำไมเขาถึงใส่ใจเรื่องการคัดเลือกของอีไลมากขนาดนี้

เพียงแต่ด้วยเส้นสายของเขาในตอนนี้ การจะสืบเรื่องราวเหล่านี้ให้ชัดเจนคงเป็นเรื่องยากลำบากสักหน่อย

เอาเป็นว่า เฝ้าสังเกตอย่างใจเย็นและพลิกแพลงตามสถานการณ์ไปก่อน... เขาแอบตัดสินใจในใจ

อาหารบนโต๊ะเหลือเพียงน้อยนิด แม้ว่าส่วนใหญ่จะถูกลูคเขมือบลงท้องไปเพียงคนเดียวก็ตาม

"คุณลูค ขอบคุณที่เลี้ยงนะครับ สำหรับเรื่องที่คุณพูดถึง ผมจะรับไปพิจารณาอย่างจริงจังครับ" ลินน์กล่าวอย่างจริงใจ

แต่กลับเห็นลูคดื่มสุราสีใสในแก้วจนหมด เขาค่อยๆ วางแก้วลงแล้วช้อนตาขึ้นมองอีกฝ่าย

"ลินน์ ความจริงคุณไม่ต้องเกร็งกับผมขนาดนี้หรอกนะ ยังไงซะ ผมก็ไม่ได้เหมือนกับตาแก่หัวโบราณอย่างบาร์ตันสักหน่อย..."

ขณะพูด เขาเลิกแขนเสื้อข้างซ้ายขึ้นอย่างไม่เร่งรีบ ลินน์ถึงได้เห็นว่าบนแขนของเขามีรอยแผลเป็นอยู่ไม่น้อย

พวกมันตัดสลับกันไปมา มีทั้งสั้นและยาว ผิวหนังและเนื้อที่สมานกันแล้วดูเป็นรอยด่างพร้อยและบิดเบี้ยว

"อย่างที่คุณเห็น ภูมิหลังของผมไม่ได้สูงส่งอะไร แถมยังจัดว่าอยู่ในจุดที่ตกต่ำเอามากๆ ด้วยซ้ำ"

เรื่องนี้กลับเหนือความคาดหมายของลินน์เป็นอย่างมาก เขาคิดมาตลอดว่าอีกฝ่ายน่าจะเป็นคนที่มาจากตระกูลขุนนางเสียอีก แต่เมื่อลองคิดดูให้ดี ตั้งแต่การแต่งกายไปจนถึงกิริยาท่าทาง ลูคก็มีมุมที่ดูปรุงแต่งอยู่จริงๆ

ลูคยิ้มอย่างไม่ใส่ใจนัก "ที่ผมตั้งใจเปิดเผยมุมนี้ให้เห็น ความจริงแล้วก็แค่อยากพิสูจน์เรื่องหนึ่งให้คุณเห็นว่า แม้จะมาจากภูมิหลังแบบผม ขอเพียงมีพรสวรรค์และความสามารถมากพอ ก็สามารถก้าวไปสู่ตำแหน่งที่ดีในหอคอยทองคำได้ และที่สำคัญยิ่งกว่านั้น..."

เขากางมือขวาออก เผยให้เห็นแหวนเวทมนตร์สามวงที่มีลวดลายต่างกันและมีราคาแพงลิบลิ่ว

คำว่า "ผมรวยมาก" ไม่จำเป็นต้องพูดออกมาให้เปลืองน้ำลาย

"เพราะฉะนั้น ลินน์ รับปากคำขอของผมเถอะ เข้าร่วมกับหอคอยทองคำซะ"

ต้องบอกเลยว่าลินน์ค่อนข้างหวั่นไหว จอมเวทอาวุโสผู้เป็นถึงประธานสมาคมเวทมนตร์ ยอมเปิดเผยจุดอ่อนต่อหน้าเขา นับได้ว่าเป็นความเชื่อใจที่เปิดอกคุยกันอย่างจริงใจเลยทีเดียว

แต่ด้วยความสัมพันธ์ที่มีกับบาร์ตัน เขาก็ยังคงรู้สึกลังเลอยู่บ้าง

เมื่อเห็นดังนั้น ลูคก็ดันแว่นกรอบบางของตัวเองแล้วกล่าวด้วยสีหน้าจริงใจ

"เอาอย่างนี้แล้วกัน เรามาถอยกันคนละก้าว ลินน์ ผมหวังว่าจะได้รับคำสัญญาจากคุณ ขอแค่คุณนำผมกับบาร์ตันไปวางไว้บนตาชั่งทั้งสองฝั่งเพื่อชั่งน้ำหนักก็พอ ในเมื่อคุณอยากเข้าร่วมหอคอยขาวเพราะการดูแลเอาใจใส่ของบาร์ตัน งั้นผมก็จะคอยเพิ่มข้อเสนอให้เรื่อยๆ เชื่อเถอะว่าด้วยฐานะของผม ผลประโยชน์ที่มอบให้คุณได้ย่อมมีแต่จะมากกว่าเท่านั้น"

"คุณลูค พูดตามตรงนะครับ ผมไม่ค่อยเข้าใจเลยว่าทำไมคุณถึงให้ความสำคัญกับผมขนาดนี้?"

ลูคยิ้มบางๆ "นี่เป็นการลงทุนระยะยาว ลินน์ โลกใบนี้ไม่เคยขาดแคลนคนอัจฉริยะ แต่ผมเพิ่งเคยเห็นอัจฉริยะที่ไม่เอาแต่จมอยู่กับโลกของตัวเอง ทว่ายอมยื่นมือเข้าช่วยเหลือคนที่เพิ่งเคยพบหน้ากันเป็นครั้งแรก"

ลินน์ถึงกับพูดไม่ออกไปชั่วขณะ จึงได้แต่พยักหน้ารับคำขอของอีกฝ่ายอย่างเลี่ยงไม่ได้

เขาไม่คิดเลยว่าการกระทำที่ไม่ได้ตั้งใจตอนช่วยเหลือแบล็กในสมาคมเวทมนตร์ จะทำให้ลูคยอมรับในตัวเขาได้ถึงขนาดนี้

หลังจากนั้นทั้งสองก็คุยเรื่องสัพเพเหระกันตามสบาย ก่อนที่ลินน์จะขอตัวลากลับ

สองวันต่อมา เขาขลุกอยู่แต่ในโรงแรมเพื่อฝึกฝนเวทมนตร์ นอกจากการอ่านหนังสือและฝึกซ้อมแล้ว เขายังพยายามซึมซับความรู้ด้านเวทมนตร์มหาศาลที่ได้รับจากดวงใจศักดิ์สิทธิ์แห่งธรรมชาติ ตอนที่ต่อสู้กับริเกลในป่าเสียงกระซิบไปด้วย

ทว่าความรู้เหล่านี้ดูเหมือนจะมีความเชื่อมโยงกับดรูอิดอย่างลึกซึ้ง และต้องการความเข้ากันได้กับธรรมชาติในระดับที่สูงลิ่ว ด้วยสภาพของลินน์ในตอนนี้ ความคืบหน้าจึงเป็นไปอย่างเชื่องช้ามาก

เช้าตรู่สองวันต่อมา จู่ๆ เขาก็ได้รับข้อความฝากบอกให้ไปยังสมาคมเวทมนตร์

"อะไรนะครับ? คุณบาร์ตัน คุณบอกว่าจะขอถอนคำชวนที่ให้ผมเข้าร่วมหอคอยขาว มันหมายความว่ายังไงครับ?"

ชายชราบาร์ตันเกาเส้นผมสีดอกเลาที่ถูกหวีจนเรียบแปล้ "ฉันหมายความว่า ฉันเองก็ขอแนะนำให้เธอเข้าร่วมหอคอยทองคำน่ะ"

เขาพยักหน้า สีหน้าดูเปล่งปลั่งมีน้ำมีนวล "ท่านประธานโน้มน้าวฉันจนได้ ทำให้ฉันเชื่อว่าหอคอยทองคำเหมาะกับเธอมากกว่าสมาคมหอคอยขาว"

ลินน์รู้สึกพูดไม่ออกอยู่บ้าง "คุณบาร์ตัน คุณคงไม่ได้ไปทำข้อตกลงอะไรกับเขากระมังครับ?"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น บาร์ตันกลับยิ่งดีใจมากขึ้นไปอีก ถึงขนาดจับมือลินน์ไว้ด้วยความตื่นเต้น "ลินน์ ในที่สุด... ในที่สุดฉันก็จะได้กลับไปทำงานที่เมืองหลัวอันแล้ว"

เขาไม่อาจอธิบายให้ลินน์ฟังตรงๆ ถึงความดีใจของตัวเองในตอนนี้ได้ เมื่อสิบกว่าปีก่อน เพราะเกิดอุบัติเหตุบางอย่างขึ้น เขาจึงถูกสมาคมลงโทษและสั่งย้ายออกจากเมืองหลัวอัน ให้มาทำงานที่สมาคมในเมืองเคอลิน

และลูคก็รับปากว่าจะช่วยเขายกเลิกบทลงโทษนี้ โดยมีข้อแลกเปลี่ยนคือต้องยอมสละสิทธิ์ในการแย่งชิงตัวลินน์เข้าหอคอย

ซึ่งตามข้อตกลงระหว่างลูคและลินน์ ลินน์ต้องตัดสินใจเลือกระหว่างหอคอยขาวและหอคอยทองคำ ทว่าตอนนี้ตาชั่งได้เอนเอียงไปข้างหนึ่งจนหมดแล้ว

"ไม่เป็นไรหรอกลินน์ หอคอยจอมเวทไม่ได้เป็นศัตรูกันชนิดที่อยู่ร่วมโลกกันไม่ได้เสียหน่อย พวกเรายังคงสามารถแลกเปลี่ยนประสบการณ์เกี่ยวกับเวทมนตร์กันได้บ่อยๆ"

สำหรับเรื่องนี้ ลินน์ไม่ได้รู้สึกลำบากใจอะไรนัก ไม่ว่าจะเป็นทรัพยากรด้านการศึกษาของหอคอยขาว หรือเส้นทางแห่งความมั่งคั่งของหอคอยทองคำ ล้วนมีประโยชน์ต่อเขามหาศาลทั้งสิ้น

การกระทำของลูคในครั้งนี้ ก็นับว่าช่วยลดขั้นตอนที่เขาต้องมานั่งปวดหัวคิดหนักไปได้

ณ ห้องทำงานประธานบนชั้นสองของสมาคมเวทมนตร์ ลินน์ได้รับการต้อนรับด้วยรอยยิ้มเต็มใบหน้าจากลูค

"ลินน์ ผมช่วยทำเรื่องขอค่าตอบแทนดีๆ จากภายในหอคอยทองคำให้คุณได้แล้วนะ เงินรายปีอยู่ที่ 20 เหรียญทอง สามารถเบิกล่วงหน้าได้ และจะเพิ่มขึ้นทีละหนึ่งในสิบทุกๆ ปี หากมีการเลื่อนระดับอาชีพก็ยังจะก้าวกระโดดขึ้นไปอีกมาก"

สมกับเป็นสมาชิกของหอคอยทองคำจริงๆ แค่ตอนทักทายก็ยังคุยแต่เรื่องเงินๆ ทองๆ

ทว่าลินน์ก็ไม่ได้รู้สึกรังเกียจอะไร ยิ่งพอบวกกับเงินรายปีในฐานะจอมเวทขั้นต้นของสมาคมเวทมนตร์จำนวน 15 เหรียญทองที่ลูคช่วยเรียกร้องให้เขาอีก ในตอนนี้รายได้การันตีต่อปีของเขาก็พุ่งพรวดกลายเป็น 35 เหรียญทองในรวดเดียว!

ลูคกลับไปนั่งหลังโต๊ะทำงาน จากนั้นก็ประสานมือเข้าด้วยกันแล้วกล่าวว่า

"เอาล่ะ สำหรับเรื่องการยื่นขอจดสิทธิบัตรเวทมนตร์ที่คุณเคยถามผมไว้ก่อนหน้านี้ ตอนนี้เรามาคุยรายละเอียดกันได้แล้วล่ะ"