ตอนที่ 48: คุณธรรมของหญิงสาว

ตอนที่ 48: คุณธรรมของหญิงสาว

“เยี่ยมไปเลย มาโจมตีด้วยกันเถอะศิษย์พี่ มันก็แค่อาวุธวิเศษป้องกันขั้นสูง ไม่มีทางหยุดพวกเราได้หรอก”

ต่งซินกระตุ้นอาวุธวิเศษขั้นสูงสุดสองชิ้นขณะโยนยาเม็ดเข้าปาก นางพูดไปเคี้ยวไปจนแก้มป่องและฟังไม่ได้ศัพท์เท่าไหร่

หวังฝูเข้าใจความหมายของนางขณะกระหน่ำโจมตีด้วยยันต์โดยไม่เสียดายเงิน ทว่าถานซานหยวนเป็นคนขี้ขลาดถึงขนาดซื้อยันต์ป้องกันจำนวนมาก เขากินยาไปพลางใช้งานยันต์ไปพลางสลับไปมาครั้งแล้วครั้งเล่า เมื่อมองชั้นแสงป้องกันอันหนาแน่น เปลือกตาของหวังฝูจึงกระตุกขึ้นมา

“แบบนี้ไม่ได้ผลแน่ ดูเหมือนจะมีบางอย่างผิดปกติกับไช่หลาน จำเป็นต้องแก้ไขโดยไวที่สุด” หลังจากไช่หลานช่วยเขาฆ่าซุนเลี่ยงแล้วก็ไม่มีข่าวคราวอะไรอีก เขาเห็นเพียงกลุ่มพลังงานภูตผีที่แผ่กระจายอย่างคลุ้มคลั่งมาแต่ไกล บ้างรุนแรง บ้างสงบ เห็นได้ชัดว่ามีบางอย่างผิดปกติ

“ใช้วิญญาณยันต์เพื่อควบคุมยันต์ของถานซานหยวน แล้วทำให้พวกมันไร้ผล”

หวังฝูตัดสินใจใช้พลังของวิญญาณยันต์ นี่คือความสามารถที่ไม่เคยใช้มาก่อนนับตั้งแต่ฝึกฝนสำเร็จ เขาทราบเช่นกันว่าความสามารถที่ขัดกับสวรรค์นี้จะแพร่งพรายออกไปไม่ได้หากสถานการณ์ไม่วิกฤติจริง

ตอนนี้... ถึงเวลาที่เหมาะสมแล้ว

ขอเพียงเรื่องนี้ยังเป็นความลับ ต่งซินซึ่งเป็นคนเดียวที่อยู่ข้างกายอาจจะไม่สามารถค้นพบมันได้

ด้วยความคิดนี้ในใจ หวังฝูจึงเปิดใช้งานพลังวิญญาณยันต์ทันที แล้วยันต์ในจิตเทวะของทะเลแห่งความตระหนักรู้ระเบิดออกมาพร้อมกับใช้งานจิตเทวะทั้งหมดในบัดดล ยันต์วูบไหวอยู่ในดวงตาของหวังฝู จากนั้นจึงกวาดจิตเทวะออกไป แล้วยันต์กับยันต์วิญญาณทั้งหมดที่เขาวาดบนร่างของถานซานหยวนจึงไร้ผลก่อนแสงที่เกิดจากยันต์ป้องกันจะหายไปเกือบครึ่งในทันที

ถานซานหยวนไม่เข้าใจ ส่วนต่งซินไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นเช่นกัน แต่นางทราบว่าจะซ้ำคนที่ล้มได้อย่างไร

อาวุธวิเศษขั้นสูงสุดถูกกระตุ้นถึงขีดสุด หากมีหวังฝูอยู่ด้านข้าง นางย่อมไม่ต้องห่วงเรื่องความปลอดภัย แล้วอาวุธวิเศษขั้นสูงสุดสองชิ้นจึงเปล่งแสงอันเป็นเอกลักษณ์ออกมา

หวังฝูใช้งานกรวยมังกรปฐพีเพื่อร่วมวงเช่นกัน ประกอบกับการกระหน่ำโจมตีด้วยยันต์อย่างต่อเนื่อง ความเร็วการใช้ยาของถานซานหยวนก็ไม่อาจตามได้ทันอีกต่อไป หลังจากผ่านไปไม่กี่อึดใจ เขาจึงถูกระเบิดเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย

ทั้งสองถอนหายใจด้วยความโล่งอก พวกเขาเก็บของทั้งหมดโดยไม่มีแม้แต่เวลาจะตรวจสอบก่อนจะไปหาไช่หลาน

กลิ่นอายภูตผีรอบข้างไช่หลานหมุนวนไปมาประหนึ่งน้ำเดือด ใบหน้าภูตผีบิดเบี้ยวและกรีดร้องไปมาจนดูน่าหวาดกลัวถึงที่สุด ใบหน้าภูตผีเหล่านี้ดูแตกต่างกันออกไป บ้างชรา บ้างเยาว์วัย บ้างเป็นผู้ชาย บ้างเป็นผู้หญิง พวกเขาทั้งหมดมีสีหน้าเจ็บปวด

“ศิษย์พี่ ไปกันเถอะ ข้ารู้สึกว่าสิ่งนี้อันตรายมาก มันน่าจะรวบรวมกลิ่นอายภูตผีทั้งหลายในหลุมศพรวม หากเกิดการระเบิดขึ้นมา ทั่วทั้งหมู่บ้านเริ่นเจียอาจจะกลายเป็นพื้นที่ภูตผีก็ได้” ต่งซินขมวดคิ้วขณะยื่นมือขนาดเล็กออกไป แล้วอาวุธวิเศษขั้นสูงสุดรูปทรงปิ่นปักผมจึงลอยออกไป

“ช้าก่อน”

หวังฝูส่ายหน้า เขารู้สึกลำบากใจเช่นกัน การทำลายไช่หลานกับสิ่งนี้ไม่ใช่เรื่องยาก แต่ถึงอย่างไรไช่หลานก็ช่วยเขาเอาไว้ หวังฝูเข้าใจหลักการในการแยกแยะระหว่างบุญคุณกับความแค้นดี

“ศิษย์พี่…” ต่งซินสับสน

“ไช่หลานไม่ใช่ภูตผีชั่วร้ายคลุ้มคลั่ง เพราะนางให้การช่วยเหลือถึงทำให้เมื่อครู่ข้าสามารถฆ่าซุนเลี่ยงได้ ไม่งั้นพวกเราสองคนคงไม่มีโอกาสรอดจากการโจมตีของสมบัติยันต์” หวังฝูอธิบาย

“สมบัติยันต์หรือ?” ดวงตาของต่งซินเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว หากซุนเลี่ยงใช้สมบัติยันต์จริงพวกเขาคงไม่มีโอกาสรอดอย่างแน่นอน “ถ้าอย่างนั้น ไช่หลานก็ช่วยพวกเราเอาไว้จริง”

เมื่อคิดดังนี้สีหน้าของต่งซินจึงยิ่งซับซ้อน

“ทีนี้พวกเราจะทำอย่างไร?”

เมื่อเผชิญกับความสงสัยของต่งซิน หวังฝูไม่ได้ตอบอะไร แต่กลับเอ่ยคำกับกลิ่นอายภูตผีที่กำลังเคลื่อนไปมาอยู่ตรงหน้า “แม่นางไช่หลาน ข้ามีวิธีที่สามารถส่งเจ้าไปสู่ชีวิตหลังความตายได้ แต่วิธีนี้จำเป็นต้องให้เจ้าปล่อยวาง ไม่ขัดขืนและเต็มใจที่จะเข้าสู่ชีวิตหลังความตายเสียก่อน หากเจ้าเต็มใจก็จงสงบกลิ่นอายภูตผีโดยไวแล้วปรากฏตัวตนเสีย”

ทันทีที่สิ้นคำของหวังฝู กลิ่นอายภูตผีน่าขนลุกที่ยังคงเคลื่อนไปมาเมื่อครู่สงบสติในทันที จากนั้นกลิ่นอายภูตผีจึงหายไป แล้วเงามายาร่างแล้วร่างเล่าร่วงลงสู่พื้น เมื่อตรวจสอบอย่างละเอียดจึงพบว่ามีจำนวนเกือบร้อยตน

ภูตผีเหล่านี้เป็นสิ่งที่จับต้องไม่ได้ บ้างก็เป็นร่างมายาที่กำลังจะหายไป บ้างเสีแขนเสียขา บ้างมีรอยแผลทั่วใบหน้าและร่างกาย ดูแปลกประหลาดและน่าขนลุกยิ่งนัก ไข่มุกสีดำเม็ดหนึ่งลอยอยู่เหนือศีรษะของภูตผีจำนวนมากขณะแผ่กลิ่นอายภูตผีอย่างต่อเนื่อง แล้วไช่หลานผู้ดูเหมือนนักปราชญ์ในชุดสีขาวจึงลอยลงมาจากไข่มุก แม้จะถูกห้อมล้อมโดยกลิ่นอายภูตผี แต่ไม่มีความมุ่งร้ายแต่อย่างใด ซึ่งแตกต่างจากจากภูตผีก่อนหน้าอย่างสิ้นเชิง

ใบหน้าของต่งซินซีดเผือดเมื่อเห็นภูตผีมากขนาดนี้ นางก้าวถอยหลังมาหนึ่งก้าวขณะซ่อนอยู่ด้านหลังหวังฝู จากนั้นโผล่หัวออกมาครึ่งหนึ่งโดยไม่ทราบว่าเป็นเพราะกลัวหรือว่าแกล้งกันแน่

“ภูตผีเยอะขนาดนี้…” นางดึงชายเสื้อของหวังฝูขณะน้ำเสียงสั่นเครือลอยเข้าหูของหวังฝู “ศะ ศิษย์พี่ ภูตผีเยอะขนาดนี้ ท่านแน่ใจหรือว่าจะส่งพวกเขาไปเกิดใหม่ได้?”

“หากไม่ได้ผลก็ไม่ต้องฝืน พวกเราแค่หนีออกมาก็ได้”

“ไม่ต้องห่วง” หวังฝูแสดงท่าทีมั่นใจขณะไปเผชิญหน้ากับไช่หลาน ต่งซินรีบเดินตามขณะจับชายเสื้อของหวังฝูเอาไว้ด้วยมือขนาดเล็กราวกับว่าต่อให้มีสิ่งใดก็จะไม่ยอมปล่อยมือเด็ดขาด

“ที่ท่านพูดมาเป็นความจริงหรือ?” ไช่หลานโค้งคำนับเล็กน้อย แม้จะแต่งตัวเหมือนกับนักปราชญ์ แต่นางยังดูสูงศักดิ์และมากด้วยความรู้ นางกวาดสายตามองภูตผีจำนวนมากที่อยู่ด้านหลังเพื่อบ่งบอกว่าหวังฝูไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว

“ตกลง” หวังฝูพยักหน้า เขามองไข่มุกสีดำบนศีรษะของไช่หลานแล้วเอ่ยถาม “แต่ข้ามีอะไรจะถามหน่อย มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ไข่มุกนี้คืออะไร? เหตุใดถึงมีภูตผีซ่อนตัวอยู่ที่นี่เยอะนัก?”

ไช่หลานหันไปมองภูตผีจำนวนมากที่อยู่ด้านหลัง ภูตผีเหล่านั้นมองกลับมาเช่นกัน แล้วนางจึงถอนหายใจก่อนจะหันกลับมาแล้วเอ่ยคำ “อดีตมันช่างเลวร้าย… ข้าถูกโยนเข้าไปในหลุมศพรวมโดยเดียรัจฉานเหล่านั้น โทสะในใจของข้ายากที่จะกำจัดได้ ทำให้ข้ากลายเป็นภูตผีชั่วร้าย…”

ขณะไช่หลานเล่าเรื่องราวให้ฟัง ในที่สุดหวังฝูกับต่งซินจึงเข้าใจว่าภูตผีเหล่านี้ถึงกับเป็นคนที่ตายในหลุมศพรวมที่อยู่ด้านหลังหมู่บ้านเริ่นเจีย แหล่งกำเนิดของการรวมตัวและร่อนเร่ตามขุนเขาพงไพรโดยไม่เข้าสู่สังสารวัฏคือไข่มุกไข่มุกที่ตอนนี้ลอยอยู่เหนือหัวของพวกเขา

ไข่มุกรวมวิญญาณ

สมบัติที่สามารถรวมวิญญาณจนก่อตัวเป็นกลิ่นอายภูตผีได้

ไข่มุกรวมวิญญาณถูกฝังอยู่ใต้หลุมศพรวม หลังจากไช่หลานกลายเป็นภูตผีชั่วร้าย นางจึงค้นพบไข่มุกรวมวิญญาณ ซึ่งกลิ่นอายภูตผีแข็งแกร่งในไข่มุกรวมวิญญาณทำให้นางระแวดระวัง แต่การมาถึงของพวกหวังฝูทำให้นางต้องเสี่ยงขัดเกลาไข่มุกรวมวิญญาณ ด้วยเหตุนี้พละกำลังจึงก้าวกระโดดในเวลาเพียงแค่ไม่กี่วัน

ไข่มุกรวมวิญญาณสามารถรวบรวมวิญญาณ กลืนกินวิญญาณและทำให้วิญญาณสั่นสะท้านได้ ประกอบกับภูตผีนับร้อยในไข่มุกรวมวิญญาณ ทำให้ความจิตสำนึกของนางเกิดความสับสนจนเริ่มโกรธแค้นและดุร้ายก่อนจะเข่นฆ่าผู้คนที่พบเจอ

จนกระทั่งอาวุธวิเศษขั้นสูงสุดของต่งซินกับถานซานหยวนสลายกลิ่นอายภูตผีของไข่มุกรวมวิญญาณไปได้กว่าครึ่ง เมื่อนั้นนางจึงกลับมาควบคุมตัวเองได้อีกครั้งจนนำมาสู้ฉากให้การช่วยเหลือหวังฝูในเวลาต่อมา

ทว่าหลังจากใช้พลังของไข่มุกรวมวิญญาณแล้ว จิตสำนึกของนางก็เกือบจะถูกมันกลืนกินอีกครั้ง ทำให้กลิ่นอายภูตผีที่พลุ่งพล่านเมื่อครู่คือการขัดขืนของนาง จนกระทั่งหวังฝูบอกว่าสามารถส่งภูตผีทั้งหลายไปใช้ชีวิตหลังความตายได้ เมื่อนั้นวิญญาณจำนวนมากในไข่มุกรวมวิญญาณจึงสงบสติลง

ภูตผีเหล่านี้ที่ถูกกักขังในไข่มุกรวมวิญญาณต่างเหนื่อยล้า พวกเขาเพียงอยากเข้าสู่สังสารวัฏโดยเร็วที่สุด

“อย่างนี้นี่เอง” หลังจากได้ฟังคำพูดของไช่หลาน หวังฝูจึงพยักหน้า จากนั้นจึงปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดเข้าด้วยกัน “แสดงว่าไข่มุกรวมวิญญาณนี้อาจจะเป็นอาวุธวิเศษที่ทรงพลังมาก ที่สูญหายอยู่บนเนินเขาด้านหลังหมู่บ้านเริ่นเจีย ซึ่งมันเป็นสถานที่ที่หลุมศพรวมถูกสร้างขึ้น”

“ผู้มีพระคุณ ท่านมีวิธีส่งพวกข้าไปใช้ชีวิตหลังความตายจริงหรือ? หากไม่มีก็อย่าได้ฝืนเป็นอันขาด แม้ข้าจะกลายเป็นภูตผี แต่จะไม่มีวันให้พื้นที่นี้กลายเป็นพื้นที่ภูตผีเพื่อทำร้ายสิ่งมีชีวิตทั้งหลายเป็นอันขาด” ไช่หลานมองหวังฝูด้วยสายตาร้อนแรง มันเป็นสายตาหนักแน่นราวกับว่าหากหวังฝูส่ายหน้าขึ้นมา นางจะทำลายไข่มุกรวมวิญญาณพร้อมกับภูตผีนับร้อยที่อยู่รอบข้างอย่างสุดกำลังทันที

ทันทีที่สิ้นคำ หวังฝูจึงสัมผัสได้ชัดเจนถึงโทสะของภูตผีนับร้อยที่กำลังเพิ่มขึ้นก่อนจะรีบเอ่ยคำปลอบใจ

“แม่นางไช่ช่างมีคุณธรรม แต่ในเมื่อข้าพูดแล้ว แสดงว่ามันมีหนทาง”

หวังฝูรู้สึกซาบซึ้งและชื่นชมเป็นอย่างยิ่ง ส่วนต่งซินก็แสดงสายตาเห็นอกเห็นใจเช่นกัน นางเห็นใจและคิดว่าหากตัวเองถูกฆ่า ต่อให้วิญญาณต้องถูกฉีกกระชากก็ต้องลากทั้งหมู่บ้านเริ่นเจียมาชดใช้ด้วยชีวิตแทนที่จะฆ่าเพียงฆาตกร