บทที่ 305 ข้ามแม่น้ำหวยสี่ครา

เฉิงตูเป็นสถานที่ดี หรือจะกล่าวว่าแคว้นเฉิงเป็นสถานที่ดีก็ย่อมได้ เหตุผลมีอยู่สี่ประการ

ประการแรก ในฐานะที่เป็นพื้นที่แอ่งกระทะ จึงมีความเป็นเอกเทศมาแต่ไหนแต่ไร การไปบุกเบิกสร้างรากฐานที่นั่น ย่อมไม่ง่ายที่จะถูกแคว้นฮั่น แคว้นจ้าว และแคว้นจิ้นโอบล้อมโจมตี ทำให้ไม่ต้องแบกรับแรงกดดันมหาศาลในช่วงเริ่มต้น

ประการที่สอง ได้รับอิทธิพลจากอารยธรรมจงหยวนหรืออารยธรรมลัทธิขงจื๊อค่อนข้างน้อย วิถีชีวิตของผู้คนเรียบง่ายทว่าดุดันห้าวหาญ ในสายเลือดไม่มีค่านิยมดั้งเดิมฝังรากลึก จึงปลุกปั่นได้ง่าย และซื้อใจคนได้ง่าย

ประการที่สาม หลี่สยงฮ่องเต้แห่งแคว้นเฉิงก้าวสู่วัยชราแล้ว และเริ่มเลอะเลือน ทรงแต่งตั้งหลี่ปานบุตรชายของพี่ชายให้เป็นองค์รัชทายาท สร้างความไม่พอใจแก่เหล่าขุนนางและพระโอรสแท้ๆ ของพระองค์ ศึกสายเลือดชิงบัลลังก์ได้ปะทุขึ้นแล้ว อีกทั้งกองทัพแคว้นเฉิงยังหละหลวมไร้วินัย ขาดแคลนการวางรากฐานระบบ ขุนนางไร้เบี้ยหวัด บ้านเมืองไร้ซึ่งความน่าเกรงขาม ภายในเน่าเฟะไปจนหมดสิ้นแล้ว สิ่งนี้ได้มอบรากฐานทางการเมืองชั้นเลิศให้แก่ถังอวี่

ประการที่สี่ อัครมหาเสนาบดีเคยกล่าวไว้ว่า เป็นดินแดนอันอุดมสมบูรณ์กว้างใหญ่ไพศาลนับพันลี้ เป็นดินแดนแห่งสวรรค์ ที่นี่คือดินแดนฮวงจุ้ยชั้นเลิศอย่างแท้จริง มีเงื่อนไขอันดีเยี่ยมในการพัฒนาการเกษตรและความเป็นอยู่ของราษฎร

จากที่กล่าวมาข้างต้น ถังอวี่ได้คิดไว้นานแล้วว่าจะไปสู่แคว้นเฉิงฮั่น การมุ่งหน้าขึ้นเหนือก็เพื่อขัดเกลากองทัพต้าถง ให้พวกเขาเติบโตอย่างรวดเร็ว เพื่อความสะดวกในการผงาดขึ้นในภายภาคหน้าเท่านั้น

"เจตนาที่แท้จริงอันใดหรือ?" เนี่ยชิ่งงุนงงอยู่นาน เอ่ยอย่างสงสัย "เดี๋ยวก่อน เจ้าไม่ข้ามแม่น้ำหรือ? เหตุใดคนของสกุลเซี่ยจึงมาส่งเจ้าเล่า?"

ถังอวี่หัวเราะ "ไม่ข้ามแม่น้ำ แต่จะไปที่อื่น"

เนี่ยชิ่งถาม "ที่ใดหรือ?"

ถังอวี่มองไปที่เขา พลางกะพริบตา "ไปบ้านของเจ้าอย่างไรเล่า ศิษย์พี่ เจ้าติดตามข้ามา ข้าจะกล้าปล่อยให้เจ้าต้องจากบ้านเกิดเมืองนอนได้อย่างไร"

เนี่ยชิ่งถอยหลังไปหนึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ เอ่ยอย่างตื่นตระหนก "เจ้าอย่ามาทำอะไรบ้าๆ นะ ศิษย์พี่ไม่ชอบเรื่องพรรค์นั้นหรอก"

ถังอวี่หัวเราะลั่น "ไปแคว้นเฉิงของพวกเจ้าต่างหาก เจ้าไม่ใช่หรือที่บอกว่าราษฎรที่นั่นลำบากยิ่งกว่าราษฎรของราชวงศ์จิ้นเสียอีก? พวกเราจะไปเป็นที่พึ่งให้พวกเขาเอง!"

เนี่ยชิ่งเข้าใจกระจ่างในทันที แววตาเป็นประกายวาววับ "เจ้าหมายความว่า เจ้าจะไปโค่นล้มแคว้นเฉิงหรือ? เจ้าจะไปจัดการหลี่สยงงั้นหรือ?"

"ประเสริฐสุดๆ ไปเลย! ศิษย์น้อง! หากเจ้าโค่นล้มอำนาจรัฐแคว้นเฉิงได้จริงๆ และช่วยเหลือราษฎรแคว้นเฉิงของพวกเราได้ เช่นนั้น... เช่นนั้นศิษย์พี่... ศิษย์พี่จะยอมทุ่มสุดตัว! ให้เจ้าได้เสพสุขสักครา!"

ถังอวี่สบถด่าอย่างหมดอารมณ์ "มารดามันเถอะ เลิกทำเป็นเล่นได้แล้ว ข้าต้องการให้เจ้าช่วยเรื่องอื่นต่างหาก"

"อย่างไรเสียเจ้าก็เป็นถึงยอดฝีมือแห่งยุทธภพ หลังจากฝึกวิชาสำเร็จก็คล้ายว่าจะกลับบ้านไปแล้ว ใช่หรือไม่?"

เนี่ยชิ่งปรบมือเอ่ย "ใช่แล้ว ข้าอยากจะแก้แค้นให้แม่นางผู้นั้น ทว่ากลุ่มโจรภูเขากลุ่มนั้นกลับถูกโจรภูเขากลุ่มอื่นกำจัดไปเสียแล้ว ข้าโกรธจนไม่มีที่ระบาย จึงบุกขึ้นเขาไปกำจัดโจรภูเขากลุ่มใหม่เพื่อระบายโทสะเสียเลย"

ถังอวี่หัวเราะ "ไม่ต้องย้ำแล้ว เจ้าเล่ามาหลายรอบแล้ว ความหมายของข้าคือ... เจ้าน่าจะสร้างชื่อเสียงจากการเข่นฆ่าไว้ไม่น้อยในท้องถิ่นกระมัง ก็นับว่าเป็นผู้มีชื่อเสียงบารมีอยู่บ้าง ใช่หรือไม่?"

เนี่ยชิ่งสูดลมหายใจเข้าลึก พึมพำว่า "ข้าเข้าใจแล้ว นี่เจ้าคิดจะใช้ชื่อเสียงของข้า เพื่อหยั่งรากสร้างฐานในท้องถิ่นนั้นหรือ?"

"จะเริ่มจากบ้านเกิดของข้าเลยหรือ? นั่นมันวิเศษสุดๆ ไปเลย!"

เขาเอ่ยอย่างตื่นเต้น "เร็วเข้า! รีบขึ้นฝั่งสิ! มุ่งหน้าไปทางตะวันตกโดยตรงเลย มัวรั้งรออยู่บนแม่น้ำทำไมกันเล่า!"

ถังอวี่ยิ้มบาง พลางเอ่ย "ไม่รีบ ขอพบอีกสองตระกูลที่เหลือเสียก่อน"

ไม่นานนัก พวกเขาก็มาถึงร่องน้ำที่สกุลหวนรักษาการณ์อยู่

ทิวทัศน์ที่นี่ดูจะงดงามยิ่งขึ้นไปอีก น้ำในแม่น้ำใสสะอาด เกลียวคลื่นสีเขียวมรกตพริ้วไหว อย่างไรเสียยามนี้ก็เป็นยามเที่ยงแล้ว แสงแดดจึงสาดส่องสว่างไสวเป็นอย่างยิ่ง

ทหารส่วนตัวตามริมฝั่งยืนกันอย่างเกียจคร้าน คล้ายกับว่าไม่สนใจพวกถังอวี่เลยแม้แต่น้อย

สิ่งนี้ทำให้ถังอวี่ถึงกับเกิดความสงสัยขึ้นมาบ้างแล้ว "หรือว่าสกุลหวนเองก็มียอดคน คงไม่ใช่ว่า..."

เพิ่งจะคิดถึงตรงนี้ เรือลำน้อยลำหนึ่งก็ค่อยๆ เข้ามาใกล้

คนบนเรือตะโกนลั่น "ถังอิ๋งจื่อเจวี๋ย ข้าได้รับคำสั่งจากคุณชายในจวน ให้นำของขวัญชิ้นหนึ่งมามอบให้ท่าน โปรดให้ข้าเข้าไปด้วยเถิด"

คุณชายในจวนหรือ? หวนเวินอยู่ที่นี่หรือ?

ถังอวี่รีบเอ่ย "ให้เขาเข้ามา!"

ไม่นานนัก เรือลำน้อยก็เข้ามาใกล้ หลังจากข้ารับใช้ถูกสื่อจงค้นตัวแล้ว เขาก็ถือม้วนภาพวาดม้วนหนึ่งเดินมาทางถังอวี่

เขายื่นให้ด้วยสองมือ เอ่ยอย่างจริงจังว่า "ถังอิ๋งจื่อเจวี๋ย คุณชายของข้าบอกว่า หวังว่าถังอิ๋งจื่อเจวี๋ยจะไม่ลืมว่าเคยร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กับสกุลหวนมาก่อน นับว่ามีไมตรีจิตต่อกันอยู่"

ถังอวี่หรี่ตาเอ่ย "แล้วคุณชายของเจ้าเล่า? เขามองข้าในแง่ดีถึงเพียงนี้ เหตุใดจึงไม่ไปกับข้าเล่า?"

ข้ารับใช้ยิ้มขื่น "คุณชายกล่าวไว้เช่นนั้นจริงๆ ขอรับ เขาบอกว่า... เขายังเด็ก..."

ผายลมสิ เห็นได้ชัดว่าไม่กล้าไปกับข้าต่างหากเล่า

ถังอวี่รับภาพวาดมา พอเปิดดูก็ถึงกับชะงักงันไปในทันที

นี่คือแผนที่แคว้นเฉิงซึ่งทำเครื่องหมายไว้อย่างละเอียดถี่ถ้วน ทั้งเส้นทางหลวงทุกสาย ภูเขาทุกลูก แม่น้ำทุกสาย และหมู่บ้านทุกแห่ง...

เห็นได้ชัดว่านี่คือแผนที่ที่หาได้ยากยิ่งและมีความเป็นมืออาชีพอย่างยิ่งในยุคสมัยนี้ มูลค่าของมันไม่อาจประเมินเป็นเงินทองได้

ถังอวี่ต้องการสิ่งนี้เป็นที่สุด!

เขาเอ่ยขึ้นโดยตรง "ไปบอกหวนเวิน! น้ำใจครานี้ข้าขอรับไว้!"

ข้ารับใช้จากไป ทหารส่วนตัวบนฝั่งยังคงยืนกันอย่างเกียจคร้านเช่นเดิม

แสงแดดช่างดีเหลือเกิน แม่น้ำหวยทิ้งความประทับใจอันแสนสบายไว้ให้ถังอวี่

แน่นอนว่า ยกเว้นร่องน้ำช่วงต่อไป

เพราะเมื่อถังอวี่เข้าสู่ร่องน้ำช่วงนี้ เขาก็ถูกทหารส่วนตัวนับพันนายจับจ้อง ดูเหมือนว่าพวกนั้นจะได้รับข่าวกรองมาแล้ว

ติดตามมาตลอดทาง ในท่าทีพร้อมที่จะต่อสู้ได้ทุกเมื่อ

ถังอวี่ตะโกนลั่น "อวี๋อี้! อย่างไรเสียพวกเราก็เคยร่วมรบเคียงบ่าเคียงไหล่กันมา! เจ้าจะปล่อยให้ข้าผ่านไปไม่ได้เชียวหรือ!"

อวี๋อี้ร้องตอบ "ถังอวี่ เจ้ากบฏทรยศ หากแน่จริงก็เข้ามาสู้กันสักตั้งสิ!"

"ข้าก็อยากจะเห็นเหมือนกันว่าคนสามร้อยนายของพวกเจ้าเป็นเพียงกายเนื้อหรือไม่ จะทนห่าธนูได้สักกี่ระลอก"

ถังอวี่ได้ยินดังนั้น ก็หัวเราะลั่นในทันที "ขอบคุณสกุลอวี๋ที่หลีกทางให้ข้า ส่งข้าขึ้นเหนือ ถังอวี่ซาบซึ้งใจยิ่งนัก พบกันคราหน้า จะสังหารล้างตระกูลพวกเจ้าให้สิ้น ฮ่าๆๆๆ!"

เมื่อกล่าวจบ เขาก็โบกมือทันที เพื่อให้กองทัพต้าถงเริ่มถอยร่นกลับไปทางฝั่งใต้

ข้ามแม่น้ำหวยสี่ครา เป้าหมายบรรลุผลแล้ว

ฝ่ายอวี๋อี้กลับงุนงงยิ่งนัก ตะโกนลั่น "เจ้าพูดเหลวไหลอันใด! ผู้ใดหลีกทางให้เจ้ากัน!"

ถังอวี่หัวเราะร่วน "สกุลโจว สกุลเซี่ย และสกุลหวนล้วนไม่ยอมให้ข้าข้ามแม่น้ำ ทว่าข้ากลับหายตัวไป เช่นนั้นก็ย่อมต้องเป็นสกุลอวี๋ของพวกเจ้าที่ปล่อยให้ข้าข้ามแม่น้ำมาอย่างไรเล่า"

"ไม่ต้องสนใจหรอกว่านี่จะเป็นเรื่องโกหกหรือไม่ สิ่งสำคัญคือ สกุลโจว สกุลเซี่ย และสกุลหวน ล้วนจะต้องพูดเช่นนี้เหมือนกัน ฮ่าๆๆๆ!"

นี่คือเป้าหมายของถังอวี่ คือการสาดโคลนใส่สกุลอวี๋อย่างโหดเหี้ยม เมื่อซือหม่าเซ่าได้รับข่าวพ่ายศึกย่อยยับ ย่อมต้องโกรธเป็นฟืนเป็นไฟแน่ และในเวลานั้น หากได้รับข่าวว่าสกุลอวี๋หลีกทางให้ถังอวี่อีก ต่อให้เขาจะมีอารมณ์ดีเพียงใด หรือได้รับการอบรมมาดีเพียงใด ก็ย่อมไม่มีทางไว้หน้าอวี๋เลี่ยงอย่างแน่นอน

แม้ว่าในภายหลังความจริงจะปรากฏ ทว่าความสัมพันธ์ระหว่างกษัตริย์และขุนนางก็ย่อมเกิดรอยร้าวขึ้นบ้าง ไม่สนิทสนมดังเช่นกาลก่อนอีกแล้ว

ซีเจี้ยนตายแล้ว ไต้เยวียนพ่ายย่อยยับ อวี๋เลี่ยงก็มีบาดหมางกับซือหม่าเซ่าอีก เช่นนั้น... ชิวถงย่อมต้องได้รับผลประโยชน์อย่างแน่นอน

ด้วยฝีมือของนาง ย่อมต้องคว้าโอกาสนี้ไว้ได้อย่างดีเยี่ยม

อย่างเช่นการอาศัยช่วงเวลาที่กองทัพผู้อพยพขาดผู้นำ ไปสนับสนุนผู้มีความทะเยอทะยานสักคน หรือไปวางแผนเล่ห์เหลี่ยมบางอย่าง

ซูจวิ้นที่กำลังมีชื่อเสียงโด่งดังอยู่ในยามนี้ อาจจะเป็นตัวเลือกที่ดีมากผู้หนึ่ง

นี่คือระเบิดที่ถังอวี่ทิ้งไว้ให้แคว้นจิ้น เป็นระเบิดที่หากได้รับการหล่อเลี้ยงและวางแผนอย่างประณีต ก็จะระเบิดแคว้นจิ้นทั้งแคว้นจนแหลกเหลว

ในขณะเดียวกัน ถังอวี่ก็ได้รับเวลาในการหลบหนีที่ยอดเยี่ยมที่สุดเช่นกัน

เขาหัวเราะลั่น ผูกเรือไว้ที่ริมฝั่ง มองดูทิวทัศน์อันงดงามหาใดเปรียบของแม่น้ำหวย พลางตะโกนเสียงดัง "ไป! ข้ามเขาลงห้วย! มุ่งหน้าไปยังจุดเสบียงแห่งต่อไป!"

"ตลอดเส้นทางนี้ จะไม่มีผู้ใดไล่ตามพวกเราอีกแล้ว อย่างน้อยก็ก่อนที่จะถึงเซียงหยาง พวกเราจะไม่มีอันตรายอันใดอีก"

เขาหันกลับไปมองเนี่ยชิ่ง พลางถามว่า "ศิษย์พี่ บ้านของเจ้าตั้งอยู่ที่ใดกันแน่หรือ?"

เนี่ยชิ่งหัวเราะ "แคว้นเฉิง เมืองกว่างฮั่น อำเภอเหมียนจู๋"

ถังอวี่เอ่ย "เช่นนั้นก็ไปกันเถิด มุ่งหน้าสู่เหมียนจู๋"