บทที่ 7: ฉันไม่ได้กลัวผีนะ เทเรซ่า 1

【"ทำไมถึงมีตัวตนที่ทรงพลังขนาดนี้อยู่ในห้องทดลองเพื่อรักษาความปลอดภัยล่ะ?"

แม้เซรินจะเริ่มเย่อหยิ่งหลังจากได้รับพลังมา แต่เธอก็ยังมีสมอง เมื่อเจอคนที่สู้ไม่ได้ เธอก็หนีทันที

อย่างไรก็ตาม เนื่องจากเซรินเริ่มแก้แค้นทันทีหลังจากได้รับพลังของแฮชเชอร์แห่งความว่างเปล่า เธอจึงใช้พลังงานฮงไกในร่างกายไปเกือบหมด ถ้าไม่ได้รับพลังงานเสริม เธอมีแนวโน้มที่จะคืนร่างจากสถานะแฮชเชอร์

แต่เมื่อเผชิญกับอันตราย คนเรามักจะระเบิดพลังที่เกินขีดจำกัดออกมา และแฮชเชอร์ก็ไม่ต่างกัน

เซรินรีบเปิดประตูมิติบนพื้นไปยังพื้นที่กักขังวัตถุทดลองและพุ่งเข้าไปในห้องขังเล็กๆ ของเธอทันที

เธอเตรียมตัวที่จะรอจนกว่าจะฟื้นพลังก่อนที่จะกลับไปแก้แค้นองค์กรชิกซอลที่เธอเกลียดชังนักหนา

ในขณะเดียวกัน ทางฝั่งของเซเล่

"หืม? เธอใช้ความสามารถมิติหนีไปทางอื่นงั้นเหรอ?" เซเล่เห็นตำแหน่งของเซรินเปลี่ยนไปบนเครื่องตรวจจับ

"แต่เธอหนีไปจากเงื้อมมือฉันไม่ได้หรอก!" เซเล่เปลี่ยนทิศทางทันทีและมุ่งหน้าไปยังพื้นที่กักขังวัตถุทดลองที่เซรินอยู่

"แย่แล้ว!"

เซรินสัมผัสได้ว่าคู่ต่อสู้กำลังเข้ามาใกล้ ถึงแม้เซรินจะยังเป็นแค่เด็ก แต่ตอนนี้เธอก็รู้ว่าเป้าหมายของอีกฝ่ายคือเธอ

"ฉันต้องรีบไปจากที่นี่"

แม้เซรินจะรู้สึกว่าร่างกายไม่มีแรงเหลือแล้ว แต่เธอก็ยังพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะเปิดประตูมิติเพื่อหนีไป

ไม่รู้ว่าเป็นเพราะจิตสำนึกฮงไกช่วยเธอหรือไม่ เธอสามารถเปิดประตูมิติและจากไปได้สำเร็จ บังเอิญไปโผล่ที่ภาคพลังงานของห้องทดลองบาบิโลน

"หืม? เปลี่ยนทิศทางอีกแล้ว!" เซเล่เห็นตำแหน่งของเซรินเปลี่ยนไปอีกครั้ง และสีหน้าของเธอก็ดูไม่สู้ดีนัก

"ถ้าฉันจับตัวเธอได้ ฉันจะจัดให้หนักเลย ยัยแฮชเชอร์แห่งความว่างเปล่า โทษฐานที่ทำให้ฉันต้องตามหาอยู่นาน!"

แต่ในขณะที่เซเล่กำลังจะลงมืออีกครั้ง เธอก็หยุดชะงัก

"มีแขกมาเหรอ?"

...

ในพื้นที่ภายนอกของห้องทดลองบาบิโลน เฮลิคอปเตอร์ขนส่งชีนุกที่ถูกดัดแปลงพร้อมเสาติดตั้งอาวุธทั้งสองข้าง กำลังบินผ่านพายุหิมะไปยังฐานทัพสูงตระหง่านที่ตั้งห้องทดลองอยู่

เนื่องจากอ็อตโตออกคำสั่งก่อนที่เซเล่จะเริ่มปฏิบัติการหลายชั่วโมง เทเรซ่า อะโพคาลิปส์ และแพทริค ไฮสมิธ จึงมาถึงที่นี่

หลังจากเทเรซ่าและแพทริคคุยกัน ทั้งสองก็เข้าไปในห้องทดลองบาบิโลนที่มืดมิดด้วยกัน

ในขณะที่พวกเขาเคลื่อนที่อยู่ เซเล่ก็ได้ใช้การขัดขวางทางเทคโนโลยีเข้าควบคุมระบบตรวจสอบทั้งหมดของห้องทดลองบาบิโลนโดยตรง ทุกย่างก้าวของพวกเขาจึงถูกเซเล่จับตามองอยู่

"เทเรซ่า วัลคีเรียระดับ S ที่ลือกันว่าเป็นหลานสาวของอ็อตโต อะโพคาลิปส์ ผู้ดูแลชิกซอล แพทริค วัลคีเรียระดับ A ไม่มีข้อมูลระบุ จากพลังการต่อสู้ของเป้าหมาย สามารถจัดการได้ง่ายๆ" เซเล่ประเมินช่องว่างพลังการต่อสู้ของทั้งสองฝ่าย

"แต่ช่างเถอะ อย่าเพิ่งเปิดเผยตัวตนตอนนี้เลยจะดีกว่า" นี่เป็นภารกิจแรกของเซเล่นอกสถานที่ เธอต้องทำให้มันออกมาสวยงามเพื่อให้แม่เห็น เป้าหมายปัจจุบันของเธอคือการจับกุมแฮชเชอร์แห่งความว่างเปล่า ดังนั้นอย่าเพิ่งทำให้ศัตรูตื่นตัวก่อนจะดีกว่า

"อย่างไรก็ตาม ฉันควรทิ้งมาตรการบางอย่างไว้เพื่อถ่วงเวลาพวกเขาก่อน" ดังนั้น เซเล่จึงใช้ระบบควบคุมหลักของห้องทดลองตัดการจ่ายพลังงานทั้งหมดของห้องทดลองบาบิโลน ทำให้ไฟและสิ่งอำนวยความสะดวกทั้งหมดหยุดทำงาน

ไฟฟ้าดับกะทันหันและสภาพแวดล้อมที่มืดมิดแทบทำให้เทเรซ่าขวัญกระเจิง เธอส่งเสียงกรีดร้องออกมาดังลั่น ท้ายที่สุดแล้ว เทเรซ่ากลัวผีมาก ทำให้คนมองว่าเธอเป็นคนน่าสงสาร อ่อนแอ และน่ารัก】

"ฮ่าฮ่าฮ่า... คุณป้า ไม่นึกเลยว่าคุณป้าจะกลัวผี!" คนอื่นอาจจะเกรงใจหน้าตาของเทเรซ่าและพยายามกลั้นหัวเราะ แต่หลานสาวตัวดีอย่างเคียน่ากลับต่างออกไป เมื่อเห็นฉากนี้เธอก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

หลังจากฟุตเทจนี้ถูกปล่อยออกมา ศักดิ์ศรีของเทเรซ่าที่เคยรักษาไว้ต่อหน้าคนแปลกหน้าไม่กี่คน ตอนนี้ก็มลายหายไปสิ้น

เพราะเสียงหัวเราะดังลั่นของเคียน่า ทุกคนที่พยายามกลั้นไว้ก็เริ่มหัวเราะตาม และพื้นที่ทั้งหมดก็เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะอย่างมีความสุขทันที

"หยุดหัวเราะนะ หยุดหัวเราะทุกคน!" เทเรซ่าอยากจะมุดดินหนีไปเดี๋ยวนี้ แต่เพราะพื้นที่นี้ไม่มีรอยแยกให้มุด เธอจึงทำได้เพียงมองทุกคนหัวเราะอย่างชอบใจ

ในเวลานี้ เทเรซ่าเกลียดเจ้าของพื้นที่นี้เหลือเกิน เธอไม่ควรปล่อยให้เธอรู้ว่ามันเป็นใคร ไม่งั้นเธอจะทำให้พวกนั้นได้สัมผัสกับการทรมานร้อยรูปแบบของยูดาห์!

(ใครนินทาฉันเนี่ย? หลัวหลินจามออกมาที่บ้าน)

"ไม่มีอะไรค่ะอาจารย์ใหญ่! ทุกคนล้วนมีประวัติมืดมนกันทั้งนั้น แค่คุณป้า..."

ฮิเมโกะปลอบเทเรซ่าไปพลางหัวเราะไปพลาง แต่ขณะที่พูด เธอก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอีกครั้ง

"ฮิเมโกะ! ห้ามทุกคนหัวเราะนะ!"

"ฮ่าฮ่า..."

...

หน้าจอยังคงดำเนินต่อไป เนื่องจากไฟดับ แพทริคจึงต้องหยุดความก้าวหน้าและเลือกที่จะกู้คืนพลังงานก่อน ส่วนทางด้านนี้ เซเล่พบเซรินแล้ว

【ในภาคพลังงานของห้องทดลองบาบิโลน ปฏิกิริยาพลังงานฮงไกขนาดใหญ่เปล่งแสงสีม่วงจางๆ หลังจากมาถึงที่นี่ เซรินก็เข้าใจในที่สุดว่าพลังของเธอมาจากไหน เพื่อที่จะรีบฟื้นพลังมาจัดการกับศัตรูในจินตนาการอย่างเซเล่ เธอจึงรีบดูดซับพลังงานฮงไกเพื่อฟื้นฟูพลังของเธออย่างเร่งด่วน

แม้จะพบว่าศัตรูยังไม่ตามมาหลังจากผ่านไปสักพัก แต่เธอก็ยังใช้เวลาที่มีเพื่อทำตัวให้แข็งแกร่งขึ้น และในขณะที่เซรินกำลังดื่มด่ำกับความงดงามอันยอดเยี่ยมที่เกิดจากการเพิ่มขึ้นของพลังอย่างรวดเร็วจากการชะล้างด้วยพลังงานฮงไก เซเล่ก็จัดการธุระเสร็จและมาถึงที่นี่

"เจอตัวแล้ว แฮชเชอร์แห่งความว่างเปล่า! หรือฉันควรจะเรียกเธอว่า XL-423 ตามหมายเลขที่บันทึกไว้ในแฟ้มของเธอกันนะ!"

"คุ้มค่าจริงๆ ที่ฉันเปิดใช้งานอุปกรณ์ปกปิดของระบบชุดเกราะต่อสู้เพื่อหลบเลี่ยงการรับรู้ของเธอ ครั้งนี้ฉันจับตัวเธอได้แล้ว แฮชเชอร์แห่งความว่างเปล่า!"

ในขณะนั้น เซรินหันกลับมาและพบเด็กหญิงตัวเล็กๆ สวมชุดเกราะแปลกตา อายุพอๆ กับเธอ แต่ตัวเตี้ยกว่าเธอ ที่เดินเข้ามาข้างหลังและกำลังมองเธอด้วยสายตาพินิจพิเคราะห์

"ฉันชื่อเซริน ไม่ใช่ XL-423!"

เซรินเกลียดชื่อนี้มากเพราะมันเตือนให้เธอนึกถึงความทรงจำเลวร้ายตอนถูกปฏิบัติเหมือนวัตถุทดลอง แม้ตอนนี้เธอจะสัมผัสได้ว่าคนที่เข้ามาใกล้คือผู้เชี่ยวชาญลึกลับที่ทำให้เธอหวาดกลัวก่อนหน้านี้ แต่เธอก็ยังสะกดความกลัวและโต้กลับเซเล่

"เซรินงั้นเหรอ? ฉันจำไว้แล้ว แฮชเชอร์แห่งความว่างเปล่า ฉันจะให้ทางเลือกเธอสองทาง!"

ขณะพูด เซเล่เดินวนรอบเซรินช้าๆ และเคียว Nursery Rhyme ก็ปรากฏขึ้นจากความว่างเปล่าในมือเธอ ด้วยความเร็วที่เซรินไม่สามารถตอบสนองได้ เธอเอาใบมีดจ่อคอของเซรินโดยตรง

"ทางเลือกที่หนึ่งคือตามฉันมา! ทางเลือกที่สองคือตายที่นี่!"

"!?"

เซรินรู้สึกถึงความเย็นเยียบที่คอและเจตนาฆ่าในดวงตาของอีกฝ่าย และเธอก็รู้ว่าอีกฝ่ายไม่ได้ล้อเล่น

แต่... เซรินอยากจะถามเบาๆ จริงๆ ว่าคุณแน่ใจเหรอว่าให้ทางเลือกสองทาง ไม่ใช่ทางเดียว?

คุณเอาเคียวจ่อคอฉันแล้ว ถ้าฉันเลือกทางเลือกที่สอง คุณจะไม่ตัดหัวฉันวินาทีถัดไปเลยเหรอ?】