ตอนที่ 3 ปะทะซอมบี้ครั้งแรก

สิ่งแรกที่ทำเมื่อมาถึงห้อง 402

ก็คือการตรงไปดูตู้เย็นแบบประตูคู่ในห้องครัว

ทว่าพอเปิดประตูตู้เย็นออกเท่านั้นแหละ

กลิ่นเหม็นบูดเน่าที่ยากจะบรรยายก็พุ่งเข้าเตะจมูกอย่างจัง

ไฟดับน้ำไม่ไหลมาเป็นอาทิตย์ ผักใบเขียวในช่องแช่เย็นกลายสภาพเป็นแอ่งน้ำสีเขียวอี๋ดูไม่ออกว่าคืออะไรไปตั้งนานแล้ว เนื้อสดสองสามชิ้นก็เปลี่ยนเป็นสีขาวซีดดูน่าสยดสยอง แถมยังพอมองเห็นจุดสีขาวๆ ยั้วเยี้ยอยู่บนนั้นลางๆ อีกต่างหาก

"เชี่ย แม่งโคตรแหวะ"

เซี่ยซู่บีบจมูกตัวเอง รีบปิดประตูตู้เย็นดังปัง แล้วเปลี่ยนเป้าหมายไปรื้อค้นที่อื่นแทน

ข่าวดีก็คือ...

เพื่อนบ้านห้องนี้ทำกับข้าวเป็น

เขาเลยรื้อเจอข้าวสารกระสอบละยี่สิบห้ากิโลที่เหลืออยู่ครึ่งถุงในตู้เก็บของในครัว

น้ำมันถั่วเหลืองแกลลอนใหญ่ที่ยังใช้ไม่หมด แล้วก็พวกเครื่องปรุงกับของแห้งอีกกองพะเนิน

เซี่ยซู่คำนวณในใจอย่างรวดเร็ว

ด้วยปริมาณกระเพาะครากๆ ที่กินจุเป็นบ้าหลังการวิวัฒนาการ ต่อให้สวาปามเต็มที่ เสบียงล็อตนี้ก็น่าจะยื้อชีวิตไปได้อีกอย่างน้อยสิบวัน!

ถ้ารวมกับของจากกล่องสมบัติที่ระบบรีเฟรชแจกให้ทุกวันด้วยล่ะก็ การจะกบดานเอาชีวิตรอดไปอีกสักครึ่งเดือนหรือหนึ่งเดือนก็ไม่ใช่ปัญหาอย่างแน่นอน

แต่ข่าวร้ายก็คือ...

เขาหามือถือในห้องนี้ไม่เจอ

เดาว่าเจ้าของห้องคงพกติดตัวตอนออกไปข้างนอกด้วย

นั่นทำให้เซี่ยซู่ยังคงมืดแปดด้าน ไม่รู้สถานการณ์โลกภายนอกอยู่ดี

จากความเข้าใจที่เซี่ยซู่มีต่อรัฐบาล

ต่อให้วันสิ้นโลกจะปะทุขึ้นมากะทันหันแค่ไหน

ต่อให้ฝ่ายรัฐจะเสียหายหนักปางตาย แต่พวกเขาก็ต้องยืนหยัดรับมือได้แน่ๆ

จากนั้นก็สร้างศูนย์หลบภัย ตั้งหน่วยกู้ภัย แล้วฟื้นฟูสร้างบ้านเมืองขึ้นมาใหม่!

และถ้าอยากได้ข่าวสารพวกนี้

ก็ต้องอาศัยคลื่นวิทยุกระจายเสียงนี่แหละ

น่าเสียดายที่เซี่ยซู่ดวงกุดไปนิด

การออกฟาร์มของครั้งแรก กลับไม่ได้มือถือติดไม้ติดมือมาเลย

"ช่างแม่งเหอะ ร้อนใจไปก็เท่านั้น"

"เรื่องเร่งด่วนตอนนี้ คือต้องอัปเกรดความแข็งแกร่งของตัวเองก่อน"

"ตราบใดที่กูเก่งพอ โลกกว้างขนาดนี้ มีที่ไหนบ้างที่กูจะไปไม่ได้?"

ในช่วงไม่กี่วันถัดมา

เซี่ยซู่ทั้งโหมฝึกฝนร่างกายอย่างบ้าคลั่ง และคอยทบทวนความคิดในหัวไปด้วย

ก่อนทะลุมิติเขาก็เป็นหนอนหนังสือตัวยง ในนิยายวันสิ้นโลกพวกนั้นมักจะมีกฎเหล็กตายตัวอยู่อย่างหนึ่ง นั่นคือ... ฆ่าซอมบี้แล้วจะเก่งขึ้น!

บางเรื่องก็ดรอปคริสตัล บางเรื่องก็ทำให้เลื่อนระดับอัปเลเวลได้

เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าโลกใบนี้มันใช้เซ็ตติ้งแบบนั้นด้วยหรือเปล่า

ถึงตอนนี้เขาจะเป็นผู้ปลุกพลังระดับ 1 ของแท้ แต่ก็มีดีแค่แรงควาย ซอมบี้ตัวเป็นๆ ยังไม่เคยได้แตะเลยด้วยซ้ำ

"ขืนเอาแต่ยกน้ำหนักฝึกไปวันๆ แม่งโคตรช้าเลย ต้องหาโอกาสลองดูหน่อยแล้วล่ะ ว่าฆ่าซอมบี้แล้วมันจะได้ผลจริงไหม"

ทว่า ถึงจะอยากบวกแค่ไหน แต่ชีวิตแม่งมีแค่ชีวิตเดียว

ถึงเขาจะกลายเป็นผู้วิวัฒนาการไปแล้ว แต่ผีที่ไหนจะไปรู้ล่ะว่าถ้าโดนกัดแล้วมันจะติดเชื้อซ้ำซ้อนหรือเปล่า?

เรื่องนี้แม่งไม่ใช่เรื่องเล่นๆ นะโว้ย ขืนเดิมพันพลาดก็คือฉิบหายหมดตัว ทั้งต้นทั้งดอก

ดังนั้น ต้องจัดหาชุดป้องกันมาใส่ให้พร้อมก่อน

พริบตาเดียว

เวลาผ่านไปสามวัน

นอกจากการฝึกร่างกายอย่างเอาเป็นเอาตายและเปิดกล่องสุ่มรายวันแล้ว เซี่ยซู่ก็เอาแต่นั่งง่วนกับการทำเครื่องป้องกัน

เขารื้อเอาหนังสือปกแข็งมาหลายเล่ม ใช้เทปกาวเส้นกว้างพันรัดติดกับท่อนแขน น่อง และลำคออย่างแน่นหนา

แม้สภาพจะดูเหมือนมัมมี่สุดฮา แถมการเคลื่อนไหวยังติดขัดไปบ้าง แต่อย่างน้อยมันก็กันโดนกัดได้ล่ะวะ

[ตรวจพบว่าปัจจุบันโฮสต์คือ ผู้ปลุกพลังระดับ 1 รางวัลที่แจกจ่ายในวันนี้: กล่องสมบัติสีขาว ×1]

[ต้องการเปิดใช้งานทันทีหรือไม่?]

"เปิดเลย"

เซี่ยซู่เอ่ยปาก

[ขอแสดงความยินดี โฮสต์เปิดกล่องสมบัติสีขาว ได้รับ:]

[ชุดยุทธวิธีทางทหารแบบมืออาชีพ ×1: ประกอบด้วยชุดเส้นใยเคฟลาร์กันแทง, หมวกยุทธวิธี, ถุงมือยุทธวิธี และรองเท้าบูตทหารหุ้มข้อ น้ำหนักเบา ระบายอากาศได้ดี กันบาดและกันกัดได้ยอดเยี่ยม อุปกรณ์คู่กายชั้นเลิศสำหรับโลกยุคดิสโทเปีย]

เซี่ยซู่อึ้งไปชั่วขณะ ก่อนที่มุมปากจะกระตุกยิกๆ

"นี่มึงตั้งใจปั่นกูใช่ปะเนี่ย?"

"บทจะมาทำไมไม่มาให้เร็วกว่านี้วะ พอกูทำชุดเกราะกากๆ เสร็จ มึงค่อยโผล่มานะไอ้เวรเอ๊ย..."

เขาสบถด่ากระปอดกระแปดพลางเปลี่ยนไปสวมชุดยุทธวิธี

เซี่ยซู่ยืนส่องกระจกแต่งตัว บิดคอไปมาด้วยความพึงพอใจ

"โคตรเท่!"

"ทรงนี้ถ้าเดินออกไปข้างนอก ไม่รู้ว่าจะมีสาวๆ กรี๊ดสลบไปกี่คน"

เซี่ยซู่โพสท่าหลงตัวเองอยู่สองสามท่า ก่อนจะกลับมาใช้ความคิดหาวิธีฆ่ามอนสเตอร์

ถึงตอนนี้เขาจะของครบ อุปกรณ์เทพ พลังล้นเหลือ แต่เขาก็เข้าใจสัจธรรมที่ว่า 'ราชสีห์ตะครุบกระต่ายยังต้องใช้สุดกำลัง' เป็นอย่างดี

ดังนั้นหลังจากไตร่ตรองอยู่พักหนึ่ง

เขาก็ปิ๊งแผนการเด็ดๆ ขึ้นมาได้

เขาเอาเชือกปีนเขาชุดนั้นออกมา ขึงดักไว้เป็นกับดักสะดุดสองเส้นตรงโถงทางเดินหน้าประตู สูงจากพื้นประมาณยี่สิบเซนติเมตร

เมื่อจัดการทุกอย่างเสร็จสรรพ เขาก็ถอยหลังไปสองก้าว ยกหน้าไม้คอมพาวด์ยิงลูกเหล็กขึ้นมาประทับบ่า แล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

"ไม่กลัวโว้ย ไม่กลัว..."

"ยังไงช้าเร็วก็ต้องเจออยู่ดี"

"ซอมบี้ในตึกก็มีไม่เยอะ ค่อยๆ เก็บไปทีละตัว ถ้าจวนตัวจริงๆ ค่อยหนีเข้าห้องนอนแล้วโหนเชือกกลับไปห้องตัวเอง"

หลังจากปลุกใจตัวเองเสร็จ เซี่ยซู่ก็ไม่ปล่อยให้ตัวเองมีความคิดลังเล เขาก้าวฉับๆ ไปที่ประตู แล้วกระชากบานประตูเปิดออกทันที!

"เข้ามาเลย ไอ้พวกสวะ"

"โฮก—!"

ทันทีที่ประตูเปิด

ซอมบี้ที่เดินเตร็ดเตร่อยู่ตามโถงทางเดินก็ถูกเสียงดึงดูดความสนใจทันที พวกมันเริ่มพุ่งเป้าตรงดิ่งขึ้นมาที่ชั้นสี่

ลูกตาสีขาวซีด ริมฝีปากฉีกขาดวิ่น ซอกฟันมีเศษเนื้อห้อยต่องแต่ง...

ทยอยโผล่มาทีละตัวๆ

ดูเหมือนจะเยอะเอาเรื่อง...

แต่เซี่ยซู่ไม่มีเวลาให้กลับไปเสียใจแล้ว

เขาชิงจังหวะยกหน้าไม้ขึ้นเล็งแล้วยิงทันที

"ฟุ่บ!"

สายหน้าไม้ดีดกลับส่งเสียงครางทึบๆ

ซอมบี้ตัวที่วิ่งนำหน้าสุดถูกยิงเข้าเต็มรัก หัวของมันผงะหงายไปด้านหลัง ตรงกลางหว่างคิ้วปรากฏรูเลือดกลวงโบ๋

ลูกเหล็กขนาดแปดมิลลิเมตรที่พุ่งมาด้วยพลังทำลายล้างมหาศาล เจาะทะลุกะโหลกของมันไปอย่างง่ายดาย มันสมองสีแดงอมดำสาดกระเซ็นไปติดกำแพงด้านหลังในพริบตา

"หนึ่ง"

ดวงตาของเซี่ยซู่เป็นประกาย เขารีบใช้สองมือขึ้นสายหน้าไม้อย่างรวดเร็ว

การฝึกฝนอย่างหนักตลอดหลายวันที่ผ่านมาไม่เสียเปล่าจริงๆ!

โคตรแม่นเลยไอ้สัส!

"ฟุ่บ!"

ลูกเหล็กอีกนัดพุ่งแหวกอากาศออกไป

เบ้าตาของซอมบี้ตัวที่สองระเบิดกระจุย ร่างของมันล้มตึงลงไปกองกับพื้น

แต่ซอมบี้ตัวที่เหลือก็คำรามลั่นพร้อมกับพุ่งเข้ามาถึงหน้าประตูแล้ว

เซี่ยซู่ก้าวถอยหลังเพื่อรักษาระยะห่างตามยุทธวิธี

"ปัง!"

ป้าซอมบี้ที่วิ่งนำหน้าสุดสะดุดเข้ากับเส้นเชือกที่เซี่ยซู่ขึงดักไว้ ร่างของหล่อนเสียศูนย์พุ่งหลาวกระแทกพื้นตรงโถงทางเดินอย่างจัง

ตามติดด้วยซอมบี้อีกสองตัวข้างหลังที่สะดุดล้มทับกันเป็นโดมิโน่ กองรวมกันเป็นก้อน

"โอกาสทอง!"

เซี่ยซู่ตัดสินใจโยนหน้าไม้ทิ้ง เอื้อมมือไปชักมีดพร้าที่ต้นขาออกมาทันที

เขาก้าวพรวดไปข้างหน้า เงื้อมีดฟันฉับลงที่คอซอมบี้ตรงหน้าอย่างสุดแรง!

"ฉึบ!"

คมมีดอันแหลมคมหั่นทะลุกล้ามเนื้อเน่าเปื่อยและกระดูกสันหลังส่วนคอขาดสะบั้นอย่างง่ายดายไร้แรงต้าน

หัวกลมๆ กลิ้งขลุกๆ ไปด้านข้าง เลือดสีดำกลิ่นเหม็นคาวพุ่งกระฉูดราวกับน้ำพุ สาดกระเซ็นเลอะขากางเกงของเซี่ยซู่ไปเต็มๆ

ขยะแขยง ชวนอ้วกสุดๆ

แต่ในสภาวะที่สัญชาตญาณเอาชีวิตรอดกำลังพุ่งพล่าน เซี่ยซู่ไม่มีอารมณ์มามัวสนใจเรื่องพวกนี้หรอก

เขาก้าวถอยหลังอีกครั้ง หลบกรงเล็บของซอมบี้ตัวหนึ่งที่ตะปบเข้าใส่หน้าเขาไปได้อย่างฉิวเฉียด

"แม่งเอ๊ย!"

เซี่ยซู่สบถลั่น บิดเอวส่งแรงเหวี่ยง มีดพร้าตวัดเฉียงจากล่างขึ้นบน

"กร้วม!"

คางครึ่งล่างพร้อมกับคออีกครึ่งหนึ่งของซอมบี้ตัวนั้นถูกฟันขาดกระเด็น เลือดเน่าๆ พุ่งปรี๊ด

ซอมบี้ที่เหลืออีกสี่ตัวก้าวข้ามศพเพื่อนของมัน บีบให้เซี่ยซู่ต้องถอยร่นไปจนถึงขอบห้องนั่งเล่น

ระยะห่างมันใกล้เกินไปแล้ว!

ซอมบี้สาวตัวหนึ่งกระโจนพรวดเข้ามา อ้าปากโชว์ฟันเปื้อนเลือดหวังจะงับคอเซี่ยซู่

รูม่านตาของเซี่ยซู่หดเล็กลง เขาตวัดมีดสวนกลับไปมั่วๆ

แต่ด้วยพละกำลังที่เหนือมนุษย์และสายตาที่ตอบสนองต่อการเคลื่อนไหวอย่างยอดเยี่ยม ทำให้เขาไวกว่าแม้ออกตัวทีหลัง

ประกายมีดวาบขึ้น

หัวซอมบี้ก็หลุดกระเด็นไปอีกหนึ่ง!

เหลืออีกสามตัว!

เซี่ยซู่หอบหายใจแฮ่กๆ สับเท้าเคลื่อนที่อย่างรวดเร็ว

อาศัยเฟอร์นิเจอร์ในห้องนั่งเล่นเป็นที่กำบัง แล้วใช้เทคนิคการต่อสู้หลอกล่อพวกซอมบี้

ผ่านการฆ่ามาสองสามตัว เขาก็เริ่มปรับตัวเข้ากับจังหวะการต่อสู้ที่เต็มไปด้วยเลือดและเนื้อสาดกระจายแบบนี้ได้บ้างแล้ว

พวกซอมบี้ไม่มีสติปัญญา ไม่รู้จักการทำงานเป็นทีม ตราบใดที่ไม่โดนพวกมันล้อมกรอบ พวกมันก็เป็นแค่เป้านิ่งที่เคลื่อนที่ได้เท่านั้น

พอกลับมาตั้งหลักสูดหายใจได้ เซี่ยซู่ก็เป็นฝ่ายพุ่งเข้าไปบวกเอง

เบี่ยงตัวหลบการกระโจนของพวกมัน แล้วตวัดมีดสวนกลับไปฟันคอซอมบี้ขาดกระเด็น

ต่อด้วยการกระโดดถีบยอดอกซอมบี้อีกตัวจนกระเด็นลอยไปกระแทกกำแพงอย่างแรง

เงื้อมีดขึ้นแล้วฟันฉับลงมา

"ฉึบ!"

"ฉึบ!"

เสียงทึบๆ ดังขึ้นสองครั้งติด หัวของซอมบี้สองตัวสุดท้ายก็ถูกเขาสับหลุดจากบ่าอย่างเฉียบขาด

สภาพโถงทางเดินกับบริเวณหน้าประตูเละเทะไปหมด เลือดสีดำแดงไหลเจิ่งนองเต็มพื้น ส่งกลิ่นเหม็นเน่าชวนอ้วกตลบอบอวล

"ฟู่... ฟู่..."

เซี่ยซู่ใช้มีดพร้าค้ำยันร่างเอาไว้ หอบหายใจโกยอากาศเข้าปอดเฮือกใหญ่

เขาก้มมองเศษซากแขนขาที่ขาดกระจุยเกลื่อนพื้น แล้วมองดูมือทั้งสองข้างของตัวเองที่กำลังสั่นเทาเล็กน้อย

ไม่ใช่เพราะความหวาดกลัว แต่มันคือปฏิกิริยาตอบสนองของกล้ามเนื้อหลังจากที่อะดรีนาลีนเริ่มลดลง ผสมปนเปไปกับความรู้สึกสะใจและอิ่มเอมใจอย่างบอกไม่ถูก

---