บทที่ 204 - หลอกเสือให้กลืนหมาป่า

พอคิดเรื่องนี้ทีไร ทรัมป์ก็อดไม่ได้ที่จะด่าทออยู่ในใจ

ด่าใครน่ะเหรอ?

ก็ต้องประเทศมังกรน่ะสิ!!

ที่เขาต้องรีบร้อนอยากเคลียร์ดันเจี้ยนระดับโลกขนาดนี้ ก็เกี่ยวข้องกับประเทศมังกรแบบแยกไม่ออกนี่แหละ

เริ่มแรกเลยคือ มัสก์ มนุษย์กลายพันธุ์วูล์ฟเวอรีนเลเวล 84 พ่ายแพ้ให้กับผู้ถือครองปีกเมฆาม่วงผู้ลึกลับของประเทศมังกรในการท้าทายระดับโลก

ไม่เพียงแค่เจ้าตัวจะตาย และทำ 'หัวใจไททัน' ไอเทมอันดับ 4 ในตารางจัดอันดับอุปกรณ์หายไป แต่มันยังทำให้ประเทศอีเกิลต้องสูญเสียแต้มบุญประเทศไปถึง 20% ซึ่งเป็นเรื่องที่น่าอับอายจนแทบเอาหน้าไปมุกดิน

ต่อมา สเตรต มนุษย์กลายพันธุ์สายมิติเลเวล 81 ที่ถูกส่งไปเมืองหนาน ประเทศมังกร เพื่อช่วยประเทศโค่วทำภารกิจลอบสังหาร ก็ต้องมาตายตกอยู่ที่นั่น จนป่านนี้ยังหาศพไม่เจอ

สูญเสียพลังรบระดับท็อปไปติดๆ กันถึงสองคน แม้จะเป็นประเทศอีเกิลที่มีรากฐานลึกซึ้ง แต่ในเรื่องการจัดสรรกำลังคน ก็ยังรู้สึกว่าตึงมืออยู่ไม่น้อย

เพราะพวกเขายังต้องเฝ้าแผนที่ระดับโลกถึงห้าแห่ง แต่ละจุดวาร์ปของทุกแห่งก็ล้วนต้องการคนเก่งไปคุมทั้งสิ้น

ที่น่าเจ็บใจยิ่งกว่า คือผลจากการพ่ายแพ้ของมัสก์ในการท้าทายระดับโลก ทำให้แต้มบุญประเทศของประเทศอีเกิลหายไป 20%

ผลลัพธ์โดยตรงก็คือ อัตราดรอปไอเทมในดันเจี้ยนระดับโลกลดต่ำลง ความยากในการเคลียร์ก็เพิ่มขึ้น การหาคริสตัลวอยด์จึงยากขึ้นหลายเท่าตัว

"Fk! ไอ้พวกประเทศมังกรบัดซบ!" ผู้บริหารระดับสูงของมนุษย์กลายพันธุ์คนหนึ่งที่อารมณ์ร้อน สบถออกมาอย่างทนไม่ไหว "ท่านผู้อำนวยการครับ เรายอมปล่อยเรื่องนี้ไปง่ายๆ ไม่ได้เด็ดขาด ต้องให้พวกประเทศมังกรชดใช้ความอวดดีของพวกมัน!"

แววตาดุร้ายเย็นเยียบพาดผ่านดวงตาของทรัมป์ "แน่นอนว่าเราไม่ยอมจบง่ายๆ หรอก การเคลื่อนไหวของประเทศมังกรช่วงนี้ มันทำลายสมดุลไปแล้ว แต่เราต้องหาจังหวะและกลยุทธ์ที่เหมาะสมที่สุด"

เขายกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มที่โหดเหี้ยม "ฉันว่า... ประเทศมังกรคงใกล้จะลืมความเจ็บปวดและความสิ้นหวังเมื่อสามสิบปีก่อน ในศึกชี้ชะตาระดับชาติที่คนรุ่นใหม่ระดับอัจฉริยะของพวกมันแทบจะตายกันหมดไปแล้วมั้ง?"

เขาเว้นจังหวะ มุมปากยกเป็นเส้นโค้งเย็นชา "ปีนี้ ได้เวลาช่วยฟื้นความจำให้พวกมันหน่อยแล้ว"

"ใช่เลย! ถึงเวลาต้องให้พวกผลิงเหลืองพวกนั้นตาสว่างสักที จะได้รู้ว่าใครกันแน่คือเจ้าแห่งโลกใบนี้ที่แท้จริง!" อีกคนผสมโรง ใบหน้าเผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม

ตอนนั้นเอง ประตูห้องประชุมก็ถูกเคาะเบาๆ

ผู้ช่วยคนสนิทของทรัมป์ถือโทรศัพท์มือถือที่กำลังสั่นเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว โน้มตัวกระซิบข้างหูเขาสองสามประโยค

คิ้วของทรัมป์ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย สีหน้าเผยความรำคาญใจ

เขายกมือส่งสัญญาณให้ทุกคนเงียบ รับโทรศัพท์มา แล้วกดเปิดลำโพงทันที

"ท่านอาเบะ" เสียงของทรัมป์ราบเรียบ แฝงความเป็นทางการ "มีธุระอะไรหรือ? ผมกำลังประชุมเรื่องสำคัญมากอยู่"

จากปลายสาย เสียงของอาเบะ ฮิเดโยชิที่พยายามสะกดกลั้นความร้อนรนส่งผ่านมาทันที "ท่านผู้อำนวยการทรัมป์ ต้องขออภัยที่รบกวนครับ แต่สถานการณ์ฉุกเฉิน ประเทศมังกร... ประเทศมังกรบุกโจมตีพวกเราในสมรภูมิห้วงลึกอย่างหน้าด้านๆ! การบุกของพวกมันรุนแรงกว่าที่คาดไว้มาก พวกเรา... ฐานที่มั่นหลายแห่งของเราถูกตีแตก กองกำลังบาดเจ็บล้มตาย... หนักหนาสาหัสมาก พวกเราต้องการความช่วยเหลือจากประเทศท่านครับ!"

อาเบะ ฮิเดโยชิจงใจพูดคลุมเครือเกี่ยวกับระดับความเสียหาย โดยเฉพาะเรื่องน่าสยดสยองที่นักบวชระดับ SSR สามคนตายพร้อมกัน และบรรดาหัวกะทิเกือบครึ่งหายไปจากระบบอย่างกะทันหัน

เขากลัวว่าถ้าบอกความจริงไป จะทำให้ประเทศอีเกิลที่เก่งเรื่องการคิดคำนวณผลประโยชน์ขวัญหนีดีฝ่อ และอาจตัดสินใจยืนดูอยู่เฉยๆ

ทว่า ปฏิกิริยาของทรัมป์กลับไม่ได้แสดงความเห็นอกเห็นใจแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม น้ำเสียงของเขากลับเย็นชา ซ้ำยังแฝงความหมายเชิงตำหนิ

"โอ้? เสียหายหนักเหรอ? ท่านอาเบะ สำหรับความยากลำบากที่ประเทศของท่านกำลังเผชิญ ผมรู้สึกเสียใจด้วย แต่ผมจำได้ว่าเมื่อไม่นานมานี้ พวกท่านเพิ่งจะให้คำมั่นสัญญากับผมอย่างหนักแน่น ว่ามีความสามารถเหลือเฟือที่จะกดการเติบโตของประเทศมังกรได้ และยังขอยืมตัวสเตรตสายมิติของเราไปเพื่อการนี้ ผลลัพธ์ล่ะเป็นยังไง?" เขาจงใจเน้นเสียงหนักที่ชื่อของสเตรต

"ตอนนี้พวกท่านกลับไปเสียท่าให้ประเทศมังกรซะเอง... แบบนี้มันทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะตั้งคำถามถึงวิจารณญาณและประสิทธิภาพการทำงานของพวกท่านเลยนะ"

"แต่ไหนๆ ท่านก็พูดเรื่องความสูญเสียแล้ว" ทรัมป์เปลี่ยนประเด็น น้ำเสียงเริ่มดุดันกดดัน "ผมก็อยากจะถามพอดี สเตรตเป็นนักเวทมิติที่ยอดเยี่ยมที่สุดของประเทศอีเกิลเรา การเสียสละของเขา ประเทศโค่วของท่านควรจะให้คำอธิบายที่ชัดเจนและค่าชดเชยกับเราไม่ใช่หรือ? ในสายตาผม มูลค่าของเขา ไม่ใช่อะไรที่นักบวชระดับ SSR ไก่กาของพวกท่านจะเอามาเทียบเคียงได้หรอกนะ"

ลมหายใจของอาเบะ ฮิเดโยชิที่ปลายสายชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด ในใจเขาด่ากราดไอ้จิ้งจอกผมทองจอมฉวยโอกาสนี่ไปเป็นพันๆ ครั้งแล้ว

แต่ตอนนี้เขาเป็นฝ่ายต้องง้อ จึงทำได้เพียงข่มไฟโกรธ ปรับน้ำเสียงให้อ้อนวอนยิ่งขึ้น "ท่านผู้อำนวยการทรัมป์ การเสียสละของคุณสเตรต พวกเราเองก็เสียใจอย่างสุดซึ้ง เรื่องค่าชดเชยที่เกี่ยวข้อง พวกเราจะต้องทำให้ประเทศท่านพอใจแน่นอน รายละเอียดเราค่อยคุยกันได้

แต่เรื่องเร่งด่วนตอนนี้คือต้องหยุดยั้งการขยายอิทธิพลอย่างบ้าคลั่งของประเทศมังกรก่อนนะสิครับ!

วันนี้พวกมันกล้าลงมือกับพวกเรา พรุ่งนี้มันก็ต้องกล้าท้าทายระเบียบของพันธมิตรชาติตะวันตกทั้งหมดแน่นอน ขอเพียงแค่ประเทศท่านยินดีเป็นแกนนำ ช่วยพวกเรากดดันประเทศมังกร ไล่พวกมันออกจากสมรภูมิห้วงลึก ประเทศโค่วของเรายินดี... ยินดียกทรัพยากร 80% ที่จะได้รับจากสมรภูมิห้วงลึกในอีกสามสิบปีข้างหน้า ให้ประเทศท่านเป็นคนจัดสรรเลยครับ!"

เพื่อจะโน้มน้าวประเทศอีเกิลให้ได้ อาเบะ ฮิเดโยชิยอมกัดฟันทุ่มไพ่หมดหน้าตัก

จากเดิมที่ตั้งใจจะให้แค่สิบปี ก็เปลี่ยนเป็นสามสิบปีทันที

และก็เป็นไปตามคาด พอได้ยินข้อเสนอนี้ พวกผู้บริหารระดับสูงของประเทศอีเกิลในห้องประชุมก็สบตากันอย่างรวดเร็ว หลายคนเผยแววตาละโมบที่ปิดไม่มิดออกมา

ทรัพยากรในแผนที่ระดับโลก โดยเฉพาะพวกคริสตัลพลังงานหายาก มันมีความหมายทางยุทธศาสตร์ที่ไม่สามารถหาอะไรมาทดแทนได้เลย สำหรับการพัฒนาผู้ตื่นรู้ของทุกประเทศ

ทรัมป์ทำเป็นนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง นิ้วเคาะโต๊ะเป็นจังหวะเบาๆ แสร้งทำเป็นกำลังชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสีย ทั้งที่ในใจตัดสินใจไปเรียบร้อยแล้ว

ต่อให้ไม่มีข้อเสนอราคาสูงลิบลิ่วที่อาเบะ ฮิเดโยชิโยนมาให้ เขาก็ตัดสินใจจะลงไปแทรกแซงอยู่ดี

เมื่อสามสิบปีก่อน บรรพบุรุษของประเทศอีเกิลได้ใช้เลือดและน้ำตาพิสูจน์ความจริงข้อหนึ่งมาแล้ว

นั่นคือ ห้ามปล่อยให้ประเทศมังกรมีโอกาสพัฒนาและแข็งแกร่งขึ้นเด็ดขาด ไม่ว่าพวกมันจะมีวี่แววการเติบโตแบบไหน ก็ต้องเด็ดทิ้งให้เหี้ยน

ส่วนทรัพยากรที่ประเทศโค่วสัญญาว่าจะให้ มันก็แค่ของแถมจากสงครามเท่านั้นเอง

ผ่านไปสิบกว่าวินาที ทรัมป์ถึงค่อยใช้น้ำเสียงแบบคนอยู่เหนือกว่าที่ประทานความเมตตา พูดช้าๆ ว่า "ท่านอาเบะ ผมรับรู้ถึงความจริงใจของท่านแล้ว การรักษาสันติภาพในโลกของผู้ตื่นรู้ คือความรับผิดชอบในฐานะประเทศผู้นำที่ประเทศอีเกิลของเราไม่อาจหลีกเลี่ยงได้

พฤติกรรมของประเทศมังกรช่วงหลังมานี้ ค่อนข้างจะก้าวร้าวเกินไปหน่อย ถึงเวลาต้องเตือนความจำพวกเขาสักนิดแล้วล่ะ เรื่องนี้ ประเทศอีเกิลของเราจะไม่ทนดูอยู่เฉยๆ แน่"

พออาเบะ ฮิเดโยชิได้ยิน ก้อนหินยักษ์ที่ทับอกอยู่ก็หลุดไปเปลาะหนึ่ง รีบพูดขึ้นทันที "ขอบพระคุณท่านผู้อำนวยการทรัพม์มากครับ! ถ้างั้นแผนปฏิบัติการของเรา..."

"ส่วนรายละเอียดของแผนปฏิบัติการและการส่งมอบทรัพยากร ผมจะส่งคนไปคุยกับฝ่ายท่านเอง" ทรัมป์พูดแทรก น้ำเสียงแฝงอำนาจเด็ดขาดแบบผู้นำ "จำไว้นะท่านอาเบะ นี่คือครั้งสุดท้าย ผมหวังว่าประเทศโค่วจะแสดงศักยภาพและคุณค่าให้สมกับความทะเยอทะยานของตัวเองหน่อย"