บทที่ 11 - กระบี่ในมือมารดาผู้เมตตา ฟาดฟันลงบนร่างบุตรผู้รอนแรม

บทที่ 11 - กระบี่ในมือมารดาผู้เมตตา ฟาดฟันลงบนร่างบุตรผู้รอนแรม

"อะแฮ่ม!"

เสียงกระแอมไอดังขัดขึ้นอย่างกะทันหันของกวนอู ดึงดูดความสนใจของทุกคนให้หันมามอง

"ท่านพ่อ..."

"ท่านแม่ทัพใหญ่"

กวนเป๋งกับจิวฉองเอ่ยขึ้นพร้อมกัน และทำท่าจะเข้าไปประคองกวนอู

กวนอูยกมือขึ้นเป็นสัญญาณว่าเขาไม่เป็นไร ก่อนจะถอนหายใจออกมายาวเหยียด เพื่อช่วยให้จิตใจสงบลงได้บ้าง เมื่อครู่นี้เขาเกือบจะอกแตกตายด้วยความโกรธอยู่แล้ว

เขาเบนสายตากลับไปมอง 'กระดาษคำตอบ' ของกวนหลินอีกครั้ง พลางขมวดคิ้วแน่น

ข้อที่แล้วไม่ว่าจะถูกหรือผิด อย่างน้อยเจ้าลูกทรพีคนนี้ก็ยังอุตส่าห์ตอบมาเป็นเรื่องเป็นราว

แต่ครั้งนี้น่ะหรือ หึหึ...

เขากวนอูก็ทำได้เพียงแค่หัวเราะ 'หึหึ' เท่านั้นแหละ

เพราะในประเด็น 'แบ่งเขตแดนที่แม่น้ำเซียงซุย' คำตอบของกวนหลินกลับมีเพียงประโยคเดียวสั้นๆ

-- 'ดีแต่พูดทำชาติล่มจม ลงมือทำจริงจึงกู้ชาติได้!'

และใต้ตัวอักษรแปดตัวใหญ่นี้ ยังมีตัวอักษรจ้วนขนาดเล็กที่ดูเหมือนคำบ่นกระปอดกระแปดของเด็กๆ เขียนกำกับเอาไว้ด้วย

-- 'แบ่งเขตแดนที่แม่น้ำเซียงซุย หากท่านพ่อไม่ยอมให้ แล้วซุนกวนจะมาแย่งชิงไปไม่ได้หรือไง'

-- 'สามเมืองนี้ต่อให้เป็นหมาก็ยังไม่ยอมยกให้ แต่ในระหว่างที่กำลังนั่งทำข้อสอบอยู่นี้ เมืองคงโดนยึดไปตั้งนานแล้ว!'

นี่มัน...

นี่มัน!

"พูดจาเหลวไหลสิ้นดี ปั้นน้ำเป็นตัวทั้งนั้น!" กวนอูโกรธจนทนไม่ไหวต้องสบถออกมาเบาๆ

พลางนึกค่อนขอดอยู่ในใจว่าเป็นเพราะหลายปีมานี้เขามัวแต่กรำศึกในสนามรบจนละเลยการอบรมสั่งสอนลูกคนนี้ กวนหลินไม่ได้แค่ 'มีแววว่าจะเสียศูนย์' แล้ว แต่มันเสียศูนย์ไปแล้วอย่างสมบูรณ์แบบ!

ต่อให้เป็นหมาก็ยังไม่ยอมยกให้รึ

ใครเป็นหมากันล่ะ

นี่มันไม่มีความเคารพยำเกรง ขาดความกตัญญูรู้คุณ และไร้ซึ่งความซื่อสัตย์ภักดีเลยใช่หรือไม่

"ท่านพ่อโปรดระงับโทสะด้วย น้องสี่ยังเด็กนักและรู้เท่าไม่ถึงการณ์..." กวนเป๋งรีบเอ่ยปาก

แค่ดูจากสีหน้าของท่านพ่อ เขาก็พอจะเดาออกว่า น้องสี่คงจะต้องเขียนอะไรที่ 'ถ้าไม่ช็อกตายก็ไม่ยอมเลิกรา' ออกมาอีกแน่ๆ และก็คงทำเอาท่านพ่อโกรธเป็นฟืนเป็นไฟอีกตามเคย

"ยังเด็กและรู้เท่าไม่ถึงการณ์งั้นหรือ" กวนอูโบกมืออย่างเย็นชา "อายุใกล้จะสวมกวานเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวอยู่แล้ว ยังจะเรียกว่าเด็กอยู่อีกหรือ ทำตัวเหลาะแหละไร้ความสง่างามเสียมากกว่า!"

-- ทำตัวเหลาะแหละไร้ความสง่างาม!

พอคำวิจารณ์นี้หลุดออกมา กวนเป๋ง เลียวจิ่วกง และจิวฉอง ต่างก็ใจหายวาบไปตามๆ กัน

เมื่อครั้งอดีต ตอนที่พระเจ้าฮั่นเลนเต้ทรงวิจารณ์หองจูเปียน พระราชโอรสองค์โต ก็เคยตรัสประโยคที่ว่า 'เปียนนั้นทำตัวเหลาะแหละไร้ความสง่างาม ไม่คู่ควรจะเป็นประมุขของแผ่นดิน'

นับตั้งแต่นั้นมา วลี 'ทำตัวเหลาะแหละไร้ความสง่างาม' ก็แทบจะกลายเป็นคำที่มีความหมายเดียวกับคำว่า 'ดื้อรั้นเอาแต่ใจ' และ 'ลูกทรพี' ไปโดยปริยาย

การที่ท่านกวนอูใช้คำนี้ออกมา ย่อมแสดงให้เห็นถึงความผิดหวังอย่างสุดซึ้งที่มีต่อกวนหลิน

และภายใต้อารมณ์โกรธเกรี้ยวของท่านกวนอู ต่อให้เขาจะไม่พูดอะไรออกมาสักคำ...

แต่บรรยากาศทั่วทั้งห้องโถงหลักก็ราวกับถูกแช่แข็งในพริบตา

เลียวจิ่วกงรีบพากวนเป๋ง กวนซิง กวนอิ๋นผิง และกวนสก ทำความเคารพและขอตัวลาจากกวนอู

ส่วนเหล่าองครักษ์ก็ถูกจิวฉองสั่งให้ถอยออกไป แม้แต่ตัวจิวฉองเองก็ยังไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรงๆ

แน่นอนว่าจิวฉองเองก็อยากรู้เหมือนกันว่าคุณชายสี่เขียนอะไรลงไป ถึงได้ทำให้ท่านกวนอูโกรธเกรี้ยวถึงเพียงนี้

ในที่สุด หลังจากผ่านไปเนิ่นนาน...

กวนอูก็ยอมปริปากพูด เขาหันหน้าไปมองจิวฉองด้วยสายตาเย็นเยียบ

"หมาป่าสำหรับทดสอบวรยุทธ์ช่วงบ่าย เตรียมไว้เรียบร้อยแล้วใช่หรือไม่"

ทันทีที่ได้ยินคำถามนี้ จิวฉองก็ใจสั่นสะท้าน... เขาอ้าปากค้างแต่สุดท้ายก็หุบปากลง ไม่รู้ว่าจะตอบคำถามนี้อย่างไรดี

ดังประโยคที่ชาวเน็ตมักจะล้อเลียนกันว่า

-- กระบี่ในมือมารดาผู้เมตตา ฟาดฟันลงบนร่างบุตรผู้รอนแรม

-- บิดาเห็นบุตรยังไม่สิ้นใจ จึงชักเข็มขัดหมาป่าเจ็ดตัวออกมา

ในสายตาของท่านกวนอู

สำหรับลูกทรพีอย่างกวนหลินแล้ว หากใช้แค่กฎประจำตระกูลมันคงจะเบาบางเกินไปหน่อย

ต้องสั่งสอนให้จำฝังใจเสียบ้าง!

...

...

ยามซื่อหนึ่งเค่อ ดวงอาทิตย์สาดแสงแรงกล้า แสงอาทิตย์ส่องกระทบลงบนกำแพงเมืองที่เพิ่งได้รับการเสริมความแข็งแกร่งใหม่

กวนหลินยืนอยู่บนหอคอยเหนือประตูเมือง ทอดสายตามองดูบรรดาชายฉกรรจ์ที่ใบหน้าซูบซีดหิวโหย แต่กำลังแบกก้อนหินก้อนใหญ่ วิ่งวุ่นไปมาเพื่อดิ้นรนเอา 'ชีวิตรอด' เขาอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ

ในยุคบ้านเมืองกลียุคเช่นนี้ คนที่พอมีเรี่ยวแรงมักจะดิ้นรนเอาชีวิตรอดไปได้เสมอ

แต่... พวกชาวบ้านอพยพที่บาดเจ็บสาหัส พิการ หรือแก่ชราจากสงครามนั้น น่าเวทนาเหลือเกิน!

พวกเขาต้องพลัดพรากจากครอบครัว ไร้ที่อยู่อาศัย และต้องพึ่งพาการขอทานเพื่อประทังชีวิต

ยังดีที่กวนอูเข้าใจถึงความยากลำบากของผู้คนเหล่านี้ แม้จะต้องเสี่ยงกับการมีไส้ศึกแฝงตัวเข้ามาในเมือง แต่เขาก็ยังอนุญาตให้ผู้อพยพเหล่านี้เข้ามาขอทานในเมืองได้ ซึ่งในยุคสงครามเช่นนี้ ถือเป็นความเมตตาอันใหญ่หลวงแล้ว

แน่นอนว่าการที่กวนหลินมายืนสังเกตการณ์พวกเขาอยู่ที่นี่ ไม่ใช่เพราะเขานึกสงสารเพื่อนมนุษย์ตาดำๆ หรอกนะ

ตลกน่า เขาเนี่ยนะสงสารเพื่อนมนุษย์ตาดำๆ

แล้วใครกันล่ะที่จะมาสงสารตัวเขาที่กำลังจะต้อง 'จบเห่' ไปพร้อมกับท่านพ่อในอีกสี่ปีข้างหน้า

ในมุมมองของกวนหลิน...

เรื่องเร่งด่วนที่สุดในตอนนี้คือการหลีกเลี่ยงหลุมพรางของสนธิสัญญา 'แบ่งเขตแดนที่แม่น้ำเซียงซุย' ให้จงได้

สามเมืองอย่างเตียงสา ฮุยเอี๋ยง และกังแฮ มีความสำคัญต่อเกงจิ๋ว ไม่ต่างจากที่ฮั่นจงมีความสำคัญต่อปาฉู่ จะยอมสูญเสียไปง่ายๆ ไม่ได้เด็ดขาด!

และสิ่งที่แตกต่างจากใน 'นิยายอิงประวัติศาสตร์' หรือ 'เรื่องแต่ง' ที่บรรยายถึงฉากกวนอูบุกเดี่ยวฝ่าดงดาบอย่างห้าวหาญ ส่วนโลซกก็เปี่ยมไปด้วยคุณธรรมอันยิ่งใหญ่ จนกวนอูนับถือในตัวโลซกและยอมคืนสามเมืองให้กังตั๋ง ซึ่งนั่นเป็นการสร้างภาพลักษณ์ความเป็นวีรบุรุษให้ทั้งสองฝ่ายในคราวเดียว

แต่ความเป็นจริงในหน้าประวัติศาสตร์ มันไม่ได้มีเรื่องราวระดับตำนานแบบนั้นเลยสักนิด

กลับเต็มไปด้วยความ 'หน้าด้านไร้ยางอาย' มากกว่าเสียอีก!

ก่อนที่เหตุการณ์ 'บุกเดี่ยวฝ่าดงดาบ' จะเกิดขึ้น สามเมืองอย่างเตียงสา ฮุยเอี๋ยง และกังแฮ ก็ถูกกังตั๋งลอบยึดไปเสียแล้ว!

พูดง่ายๆ ก็คือ ภายใต้ข้อตกลง 'แบ่งเขตแดนที่แม่น้ำเซียงซุย' ไม่ว่ากวนอูจะยอมมอบสามเมืองนี้ให้หรือไม่... มันก็ไม่สำคัญอะไรเลย เพราะในขณะที่จูกัดกิ๋นเดินทางมาเจรจาทวงสามเมืองที่เกงจิ๋ว ซุนกวนแห่งกังตั๋งก็ตั้งใจจะส่งทหารมาลอบโจมตีอยู่แล้ว

ใช่แล้ว ก่อนที่ซุนกวนจะยกทัพไปตีหับป๋า เขาได้ส่งกองกำลังเข้าโจมตีสายฟ้าแลบและขโมยสามเมืองนี้ไปเป็นที่เรียบร้อย

เมื่อกวนอูไปทวงถามความยุติธรรม จึงเกิดเหตุการณ์ 'บุกเดี่ยวฝ่าดงดาบ' ขึ้น แต่ในงานเลี้ยงนั้น โลซกกลับตอกกลับกวนอูจนเถียงไม่ออก สุดท้ายเรื่องนี้ก็เลยต้องปล่อยเลยตามเลย

และที่แย่ไปกว่านั้น กวนอูก็ยังเป็นพวกความจำสั้นไม่รู้จักหลาบจำ เมืองเตียงสา ฮุยเอี๋ยง และกังแฮ เคยถูกขโมยไปแล้วครั้งหนึ่ง...

อีกสี่ปีให้หลังที่เมืองเจียงหลิง ก็ยังปล่อยให้ลิบองนำ 'กองกำลังชุดขาวข้ามแม่น้ำ' มาแอบขโมยเมืองซ้ำได้อีกครั้ง!

แถมกลวิธีในการขโมยเมืองทั้งสองครั้งยังเหมือนกันเป๊ะอีกต่างหาก

นี่มันหมายความว่าอย่างไรกัน

หมายความว่ากวนอูป้องกันการถูกขโมยเมืองไม่ได้เลยน่ะสิ!

"เฮ้อ..."

เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ กวนหลินก็ถอนหายใจยาว รู้สึกเหนื่อยใจอย่างบอกไม่ถูก

เหตุการณ์กองกำลังชุดขาวข้ามแม่น้ำยังอยู่อีกไกล แต่การ 'ขโมยเมือง' ครั้งแรกที่กำลังจะเกิดขึ้นตรงหน้านี้สิ เขาต้องสอนบทเรียนให้ท่านพ่อจำฝังใจ และต้องเอาคืนซุนกวนให้เจ็บแสบให้จงได้!

เมื่อคิดได้ดังนั้น...

กวนหลินก็เดินลงมาจากหอคอยอย่างช้าๆ เขาเดินไปที่ริมกำแพงเมือง พวกผู้อพยพและขอทานไม่รู้หรอกว่าเขาเป็นใคร แต่ดูจากการแต่งกายที่หรูหราแล้ว ย่อมต้องเป็นคุณชายจากครอบครัวที่ร่ำรวยเป็นแน่ พวกเขาจึงพากันยื่นมือมาขอของกินจากกวนหลิน

กวนหลินหยิบแผ่นแป้งออกมาจากย่าม... แล้วยื่นให้ขอทานคนหนึ่ง

เพียงแค่นี้ก็เกิดความโกลาหลขึ้นมาทันที ชั่วพริบตานั้น มือที่ผอมแห้งติดกระดูกนับสิบๆ ข้างก็ยื่นมาตรงหน้ากวนหลิน บรรดาผู้อพยพและขอทานคนอื่นๆ ก็พากันมารุมล้อมกวนหลินราวกับคลื่นมนุษย์ ทว่าทุกคนกลับพร้อมใจกันเว้นระยะห่างออกไปราวหนึ่งจั้ง แล้วคุกเข่าขอทานอยู่ตรงนั้น... เนื่องจากหลายคนมีโรคภัยไข้เจ็บติดตัว พวกเขาจึงกลัวว่าจะเอาโรคไปติดคุณชายใจบุญผู้นี้

กวนหลินหยิบแผ่นแป้งออกมาจากย่ามอีกสองสามแผ่น เดาะลิ้นเบาๆ แล้วแกล้งทำเป็นลำบากใจ "ข้ามีแผ่นแป้งแค่นี้เอง จะให้ใครดีล่ะเนี่ย"

"ข้า... ให้ข้าเถอะ..."

"ข้าขอ..."

"ให้ข้าเถิด..."

เหล่าขอทานต่างส่งเสียงวิงวอนด้วยความหิวโหย

กวนหลินเฝ้าสังเกตการณ์มาตั้งแต่เช้าแล้ว ขอทานในเมืองเจียงหลิงรู้กฎระเบียบดีมาก พวกเขาไม่แย่งชิง ไม่ยื้อแย่ง วิธีการขอทานก็เป็นระเบียบเรียบร้อย ซึ่งนี่ก็เป็นสิ่งยืนยันว่าการรักษาความสงบเรียบร้อยในเมืองเจียงหลิงของท่านพ่อนั้นทำได้ดีเยี่ยม

นี่แหละคือเหตุผลที่กวนหลินกล้าทำอะไรตามใจชอบ

"อะแฮ่ม..."

ขณะนั้นเอง กวนหลินก็กระแอมขึ้นเบาๆ "คุณชายอย่างข้าทำอะไรยึดถือความยุติธรรมเป็นหลักเสมอ ข้ามีแผ่นแป้งแค่นี้ ย่อมแบ่งให้พวกเจ้าไม่พอทุกคนแน่ แล้วจะทำอย่างไรดีล่ะ"

"แต่ว่าข้ามีเรื่องหนึ่งอยากจะให้คนช่วย ใครช่วยข้าทำเรื่องนี้ได้ แผ่นแป้งพวกนี้ก็จะตกเป็นของคนนั้น นอกจากแผ่นแป้งแล้ว ยังมีเสื้อผ้าฝ้ายเนื้อหยาบให้อีกหนึ่งชุดด้วยนะ!"

...

...

[จบแล้ว]