บทที่ 27 - ไม่ใช่ระดับ 2
บทที่ 27 - ไม่ใช่ระดับ 2
บทที่ 27 - ไม่ใช่ระดับ 2
─── 💀 ─── 𝔖𝔞𝔥𝔞ℭ𝔥𝔬𝔨𝔪𝔦𝔫𝔤𝔨𝔴𝔞𝔫 ─── 💀 ───
"ไอ้เวรเอ๊ย.... ไอ้สารเลวสีเหลือง!!!"
เจสันที่กำลังเกรี้ยวกราดพุ่งตัวมาข้างหน้าแล้วชูแขนขึ้น เขาทุบลงบนพื้นด้วยท่าค้อนคู่ ทำให้ทั่วทั้งอาคารสั่นสะเทือนอีกครั้ง ส่งรอยร้าวให้แผ่กระจายไปทั่วเพดาน
ดันเต้ที่ก้าวหลบการโจมตีได้ยกแขนขึ้นเพื่อป้องกันเศษหินและเศษไม้ที่กระเด็นกระจาย การบดบังระยะสายตาของตัวเองถือเป็นความผิดพลาด เมื่อร่างยักษ์สีเทาเอื้อมมือมาคว้าขาของเขาไว้ได้ในจังหวะนั้น
"เวร-"
"ก๊าซซซซ!!!!"
ห้องทั้งห้องพร่ามัวไปหมดก่อนที่แรงกระแทกอันรุนแรงจะซัดเข้าใส่ดันเต้ อากาศจุกอยู่ที่คอก่อนจะถูกรีดออกจากปอด ความมืดมิดรุกรานการมองเห็นขณะที่ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปตามเส้นประสาท เขาไม่ได้รับโอกาสให้ทำความเข้าใจว่าเกิดอะไรขึ้นกับเขาก่อนที่ชายร่างยักษ์จะจับเขาทุ่มลงกับพื้นเป็นครั้งที่สอง จากนั้นด้วยความกระหายอยาก มันก็เหวี่ยงเขาอัดเข้ากับกำแพง
"อั้ก!!!"
ความคิดของดันเต้หยุดชะงัก ทิ้งให้เขาไร้เรี่ยวแรงขณะที่ร่างกายร่วงหล่นลงสู่พื้น จังหวะที่ดูเหมือนเขาจะได้พักหายใจ เขาก็เห็นร่างยักษ์สีเทากำลังพุ่งเข้าหาเขาพร้อมกับเงื้อง้างแขนขวา เตรียมที่จะชก เมื่อดึงสติกลับมาได้ ดันเต้ก็กลิ้งหลบออกจากทางในวินาทีสุดท้าย หมัดของเจสันทะลวงกำแพงและรอยร้าวก็แผ่ขยายออกไปอย่างรวดเร็ว ลามไปถึงเพดานในพริบตา
'ฉัน... ฉันไม่รู้สิ โวลแคน...'
ดันเต้พูดในใจ หันความสนใจไปที่เคาน์เตอร์ตรงมุมการมองเห็นของเขา
'หมอนี่... มันยังมีแรงเหลืออยู่นะ...'
00:46 คือเวลาทั้งหมดที่เขามีกับไทป์ 3-2 ลืมเรื่องการปิดฉากการต่อสู้ไปได้เลย ถ้าเขาไม่ออกไปจากที่นี่ในเร็ว ๆ นี้ ชุดเกราะก็จะหายไป ทิ้งให้เขาต้องเผชิญหน้ากับสัตว์ประหลาดระดับ 2 ตามลำพัง
[อาจต้องใช้เวลาอีกสักสองสามนาทีครับ]
เอไอชี้แจง
"บัดซบเอ๊ย!!!"
ดันเต้กลิ้งหลบการโจมตีแบบค้อนทุบอีกครั้ง ย่อตัวลงแล้วกระโดดเข้าใส่ชายร่างยักษ์ ก่อนจะประเคนลูกเตะเข้าที่หัวของมันเต็มแรง เจสันไม่สะทกสะท้านและพยายามจะคว้าตัวเขาอีกครั้ง แต่กลับถูกถีบอัดเข้าที่ใบหน้า การโจมตีแต่ละครั้งมาพร้อมกับไฟฟ้าช็อต แต่ไทป์ 3-2 ยังฟื้นฟูพลังงานมาได้ไม่มากนัก ชายร่างยักษ์จึงไม่ได้รับผลกระทบใด ๆ
"นี่คือสิ่งที่แกจะได้รับ-"
เจสันท่อนแขนทั้งสองข้างขึ้นอีกครั้งแล้วทุบลงมา
"สำหรับคนที่อยากเล่นเป็นฮีโร่!!!"
จังหวะที่หมัดกำลังจะตกลงมาใส่เขา ดันเต้ก็เหลือบไปเห็นเพดานและตระหนักถึงอะไรบางอย่าง เขากลิ้งหลบออกจากระยะโจมตี และก่อนที่หมัดของเจสันจะกระแทกเข้ากับจุดที่เขายืนอยู่เมื่อครู่ เขาก็หันหลังกลับ เตะพื้น แล้วพุ่งตรงไปที่บันได
ครืนนน!!!
เมื่อไม่สามารถพยุงตัวมันเองไว้ได้อีกต่อไป เพดานก็พังทลายลงมา ตอนแรกมันเป็นเพียงฝุ่นผงและเศษสี จากนั้นเศษชิ้นส่วนก็ตามมา และทันใดนั้นซากปรักหักพังชิ้นใหญ่ทั้งชิ้นก็ร่วงหล่นลงมา เจสันตอบสนองช้าเกินไป และกว่าเขาจะรู้ตัว อาคารทั้งหลังก็พังถล่มลงมา น้ำหนักทั้งหมดของมันร่วงหล่นลงมาทับหัวเขา
ด้วยความเร็วที่ได้รับจากไทป์ 3-2 ดันเต้สามารถขึ้นไปถึงชั้นบนได้ในเวลาไม่กี่วินาที เขาเดินตามเส้นทางเดิมที่จากมา ผ่านห้องครัวและห้องพักพนักงานที่ว่างเปล่าไปในขณะที่เขามุ่งหน้าไปที่ทางออก
'ถอดมันออก!'
[รับทราบครับ!]
ชุดเกราะสีดำสลับเหลืองแตกสลายกลายเป็นละอองแสงก่อนจะหายไปอย่างสมบูรณ์ในจังหวะที่ดันเต้ไปถึงประตูหลัง เขาพุ่งกระแทกมันอย่างแรงเพื่อออกจากตัวอาคารและวิ่งต่อไป ไปจนถึงรั้วโลหะที่สุดตรอกแคบ ๆ และกระโดดข้ามมันไป
อพาร์ตเมนต์ทั้งหลังจมดิ่งลงสู่พื้นดิน แตกออกเป็นเสี่ยง ๆ ขณะที่มันพังทลายกลายเป็นกองฝุ่น หลังจากวิ่งเลยมาหลายช่วงตึก ในที่สุดดันเต้ก็ยอมปล่อยให้ตัวเองชะลอความเร็วลง ขณะที่เขาพยายามหอบหายใจ เสียงไซเรนก็แว่วเข้าหู เขาหันกลับไปและเห็นกลุ่มฝุ่นที่ค่อย ๆ สลายตัวไปในอากาศ
"ไม่มีทางเด็ดขาด"
เขาหอบหายใจ
"ไม่มีทางเด็ดขาด นั่นไม่มีทางเป็น... ระดับ 2 แน่ ๆ"
[การคำนวณของผมไม่มีทางผิดพลาดได้ครับ]
โวลแคนกล่าว
[แม้ผมต้องบอกว่า บุคคลเสริมพลังคนนั้นสามารถดึงพลังออกมาจากขีดความสามารถอันน้อยนิดของเขาได้มากกว่าปกติมาก มันค่อนข้างน่าประหลาดใจทีเดียวครับ]
'แค่ยอมรับว่าคุณคิดผิดเถอะ'
ดันเต้ถอนหายใจ
[ผมไม่ได้คิดผิดครับ]
เอไอชี้แจง
'คุณนี่ดื้อด้านจริง ๆ เลยนะ?'
ดันเต้ปฏิเสธที่จะเชื่อว่าสัตว์ประหลาดที่พวกเขาสู้ด้วยมีพลังทำลายล้างแค่ระดับระเบิดมือและไม่มีอะไรมากไปกว่านั้น อีไอในระดับเดียวกันอาจมีความเหลื่อมล้ำกันอยู่บ้างก็จริง แต่ถึงแม้พวกเขาจะมองว่าเจ้านั่นคือจุดสูงสุดของระดับ 2 แล้ว มันก็ยังไม่คู่ควรกับความเป็นจริงอยู่ดี
ดันเต้ขยี้ผมสีแดงของตัวเอง ถอนหายใจยาว แล้วขยับขาเดินต่อ เขาหันกลับไปมองกลุ่มฝุ่นที่กำลังจางหายไป
'งั้น อย่างน้อยคุณก็แน่ใจใช่ไหมว่าหมอนั่นจะเดินดุ่ม ๆ ออกมาไม่ได้น่ะ?'
[ผมมั่นใจครับ]
โวลแคนตอบ
[ผมไม่สามารถระบุวิธีได้ แต่ไม่ว่าการเสริมพลังใด ๆ ก็ตามที่มอบให้กับบุคคลที่ชื่อไมเคิล เจสัน มันเป็นเพียงแค่การชั่วคราวเท่านั้นครับ]
การต่อสู้กับเจสันที่ได้รับการเสริมพลังมีเงื่อนไขการชนะข้อที่สอง เช่นเดียวกับไทป์ 3-2 ของโวลแคน ชายร่างยักษ์คนนั้นก็มีขีดจำกัดด้านเวลาของพลังเขาเช่นกัน ดันเต้เพียงแค่ต้องยืนหยัดให้นานพอที่พลังของอีกฝ่ายจะจางหายไป แต่นั่นกลับพูดง่ายกว่าทำเสียอีก
ในท้ายที่สุด เมื่ออาคารถล่มลงมาทับเขา เวลาอันน้อยนิดที่เจสันเหลืออยู่ก็คงไม่พอที่จะรักษาชีวิตของเขาไว้ เขาเป็นเป้าหมายของงาน ดันเต้จึงไม่ได้สนใจเขามากนัก แต่การเผชิญหน้ากันของพวกเขาได้ทิ้งคำถามที่เขาไม่คาดคิดว่าจะได้เจอเอาไว้
'คนอย่างเจสันได้พลังแบบนี้มาได้ยังไงวะ?'
องค์กรที่เชี่ยวชาญด้านการรักษาทางพันธุกรรมนั้นมีนับนิ้วได้ แต่แม้แต่ในหมู่องค์กรเหล่านั้น องค์กรเดียวที่สามารถสร้างสิ่งมีชีวิตที่มีพลังเหนือมนุษย์ได้ก็คือไอดอลอน อย่างที่คาดไว้ วิธีการของพวกเขาล้วนเป็นความลับที่ถูกปกปิดอย่างแน่นหนา แม้ว่ามันจะเป็นเพียงการเสริมพลังระดับ 2 ชั่วคราว แต่คนติดการพนันที่ล้มละลายไปเอาของแบบนั้นมาได้ยังไง ดันเต้ก็ทำได้เพียงแต่สงสัย
'ฉันควรถามวิกเตอร์ดู'
ขณะที่ความคิดนั้นแล่นเข้ามาในหัว จู่ ๆ ดันเต้ก็จำเรื่องที่เร่งด่วนกว่าได้
'สงสัยฉันคงไม่ได้เงินค่าจ้างแล้วล่ะ...'
ชั่วขณะหนึ่งเขาลืมเหตุผลเบื้องหลังการเดินทางมายังแฟคทอรีทาวน์ไปเสียสนิท ไม่ว่าเจสันจะตายหรือรอดอยู่ใต้ซากปรักหักพังนั่น การเข้าถึงตัวเขาก็เป็นไปไม่ได้อีกต่อไปแล้ว ไม่ต้องพูดถึงเรื่องการให้เขาจ่ายหนี้เลย นี่คืองานแรกของดันเต้หลังจากที่เขากลับมาฉายเดี่ยว และแม้มันจะไม่ล้มเหลวโดยสิ้นเชิง แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกแย่นิดหน่อย
และราวกับว่าแค่นั้นยังแย่ไม่พอ-
"อั้ก..."
ความเจ็บปวดแปลบปลาบแผ่ซ่านไปทั่วร่างกายของเขา แม้ว่าเขาจะถอดชุดเกราะออกก่อนหมดเวลา แต่ผลกระทบที่มันทิ้งไว้บนร่างกายของเขายังคงอยู่ ถึงกระนั้น หากไม่มีการป้องกันที่มันมอบให้ เขาคงตายไปตั้งแต่ครั้งแรกที่เจสันโจมตีเขาแล้ว แม้ว่าเขาจะไม่ได้ใช้มันจนครบสามนาที แต่มันก็เกินความคาดหมายของเขาไปมากทีเดียว
'ฉันต้องหาทางขยายขีดจำกัดเวลานั่นซะแล้วสิ...'
ขณะที่เขาเดินไปตามถนนที่ว่างเปล่าพลางคิดว่าจะทำอย่างไรดี จู่ ๆ ก็มีบางอย่างร่วงหล่นลงมาจากเบื้องบน ทำให้เขาสะดุ้งจนหยุดชะงัก สิ่งแรกที่เขาสังเกตเห็นคือผมสีแดงเข้ม ตามด้วยชุดจั๊มสูทรัดรูป ขณะที่ภาพหนึ่งเริ่มก่อตัวขึ้นในหัวของเขา อารมณ์ของเขาก็ดิ่งลงเหวอีกครั้ง
"นาย!"
ผู้หญิงชุดดำชี้หน้าเขา จ้องเขม็งมาจากด้านหลังหน้ากากมาสคาร่าอันเป็นเอกลักษณ์
"ฉันเห็นนะว่านายทำอะไร!"
─── 💀 ─── 𝔖𝔞𝔥𝔞ℭ𝔥𝔬𝔨𝔪𝔦𝔫𝔤𝔨𝔴𝔞𝔫 ─── 💀 ───