บทที่ 23 - การแทรกซึม

บทที่ 23 - การแทรกซึม

─── 💀 ─── 𝔖𝔞𝔥𝔞ℭ𝔥𝔬𝔨𝔪𝔦𝔫𝔤𝔨𝔴𝔞𝔫 ─── 💀 ───

วงล้อหมุนไป สีแดงและสีดำของมันพร่ามัว ผสมปนเปกันเป็นวงแหวนแห่งโชคชะตาอันสับสนวุ่นวาย เจสันเฝ้ามองอย่างกลั้นหายใจขณะที่ดีลเลอร์โยนลูกเหล็กสีขาวเล็ก ๆ ลงไป

นี่แหละ นี่คือโอกาสสุดท้ายของเขา เขาวางชิปที่เหลือทั้งหมดลงในช่องสีแดงและเงี่ยหูฟังเสียงลูกเหล็กดังกริ๊กขณะที่มันกระดอนจากช่องหนึ่งไปยังอีกช่องหนึ่ง มันต้องหยุดที่สีแดง มันต้องเป็นสีแดง การหมุนช้าลงและลูกเหล็กสีขาวก็ตกลงในช่อง ผลลัพธ์สุดท้ายคือ 24 สีดำ

"แย่จังเลยน้าาาาาา!"

ผู้คนทั้งโต๊ะระเบิดเสียงหัวเราะออกมา

"ให้ตายสิ ฉันเคยเห็นคนดวงซวยมาเยอะนะ แต่ของนายนี่มันสุดยอดไปเลยว่ะ!"

หนึ่งในผู้เล่นพูดขึ้น

"นายควรจะหยุดตอนที่นายกำลังได้เปรียบนะ!"

อีกคนตะโกนบอก

ดีลเลอร์ใช้ไม้กวาดชิปดึงชิปทั้งหมดไปอีกฝั่งของโต๊ะ ชายร่างกำยำนั่งอยู่ตรงขอบโต๊ะกำลังเคาะชิปสีเขียวชิ้นเดียวลงบนพื้นผิว เมื่อกองชิปถูกผลักมาตรงหน้าเขา เขาก็หันไปหาเจสันและยิ้ม

"สงสัยคงจบแค่นี้สินะ"

ชายร่างกำยำกล่าว

เกมนี้ถูกล็อกผลไว้แล้ว ผลลัพธ์ถูกกำหนดไว้ตั้งแต่แรก เจสันอยากจะตะโกนใส่หน้าชายคนนั้น กล่าวหาว่าเขาโกง แต่พูดไปแล้วจะได้อะไรล่ะ? ไม่ใช่ว่าการโวยวายอาละวาดจะทำให้เขาได้เงินคืนสักหน่อย เขาคงโดนไล่ออกไปเฉย ๆ ซึ่งจะทำลายโอกาสในการเอาคืนสิ่งที่เขาสูญเสียไป

แต่เขาจะทำยังไงดีล่ะ? เขาติดหนี้อยู่แล้ว และเงินทุนก้อนสุดท้ายที่เขาเหลืออยู่ก็เพิ่งถูกโต๊ะตรงหน้ากลืนกินไปจนหมด เขาจำเป็นต้องหามาเพิ่ม แต่... จะไปหาจากไหนล่ะ?

เมื่อความสิ้นหวังทวีคูณขึ้น เจสันก็ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อแจ็กเก็ตด้านใน เขาหยิบกล่องบุหรี่หรูหราออกมา เปิดมันออก และจ้องมองของที่อยู่ข้างในอยู่ครู่หนึ่ง

"โอ๊ะโอ"

ชายร่างกำยำมองดูด้วยความประหลาดใจ

"นั่นมันไม่ธรรมดาเลยนะ แกไปเอาของแบบนั้นมาจากไหนวะนั่น?"

ข้างในมีแคปซูลสีฟ้าเพียงเม็ดเดียว นั่นคือทรัพย์สมบัติชิ้นสุดท้ายของเขา และขณะที่เขามองดูมัน ความคิดของเขาก็แกว่งไปมาระหว่างการใช้มันเป็นเงินเดิมพัน หรือกลืนมันลงไปเดี๋ยวนั้นเลย

"เอาอย่างนี้ไหม"

ชายร่างกำยำเคาะกองชิปตรงหน้าเขา

"เรามาเล่นกันอีกสักตา คนชนะกวาดเรียบ แกคิดว่าไงล่ะ?"

เจสันจ้องมองชายคนนั้นกลับ ดูเหมือนจะผงะไปกับข้อเสนอนั้น แต่ไม่ถึงวินาทีต่อมา รอยยิ้มกว้างก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา ความหวาดกลัวก่อนหน้านี้มลายหายไปจนหมดสิ้น

"เอาสิ!"

~[ ]~

โถงทางเดินภายในอาคารรู้สึกแคบมาก ลังและกล่องกระดาษถูกวางซ้อนกันระเกะระกะไปหมด พร้อมกับชั้นวางของที่ไม่มีอะไรเลยนอกจากขยะ การจะเคลื่อนที่ไปมาโดยไม่ให้เกิดเสียงนั้นเป็นเรื่องยาก โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อสถานการณ์รอบข้างมืดมิดขนาดนี้ โชคดีที่โอเอเอ็มของดันเต้มีฟังก์ชันการมองเห็นในที่มืดมาให้ ซึ่งเขาไม่ลังเลที่จะใช้มันเลย

[ดันเต้ ระวังครับ มีคนกำลังเดินมาทางหัวมุมข้างหน้า]

จุดสีแดงปรากฏขึ้นในแผนที่เล็ก ๆ ที่ลอยอยู่ตรงมุมการมองเห็นของดันเต้ เขาหลบหลังกล่องใบใหญ่และรอคอย หน้าจอใหม่ปรากฏขึ้นเพื่อแสดงภาพจากกล้องวงจรปิดสุดโถงทางเดิน มันแสดงให้เห็นชายคนหนึ่งกำลังอุ้มกล่องเล็ก ๆ และเดินอย่างไม่แยแส เขาหยุดที่ประตูใกล้หัวมุมและเดินเข้าไปข้างใน ไม่กี่วินาทีต่อมา เขาก็เดินตัวเปล่าออกมาและเดินกลับไปทางเดิม

บริเวณห้องเก็บของใกล้ประตูหลังมีคนเดินผ่านไปมาไม่มากนัก ความท้าทายที่แท้จริงเริ่มขึ้นเมื่อเขาไปถึงโซนพนักงาน ชายสองคนกำลังเล่นไพ่กันในห้องที่ดันเต้สันนิษฐานว่าเป็นห้องพัก พวกเขาเปิดประตูทิ้งไว้กว้าง ซึ่งทำให้พวกเขาสามารถมองเห็นโถงทางเดินได้อย่างชัดเจน

ขณะที่มองเข้าไปในห้องผ่านกล้องวงจรปิดตรงมุมใดมุมหนึ่ง ดันเต้ก็สังเกตเห็นทีวีเครื่องหนึ่งแขวนอยู่บนผนังตรงข้ามกับประตู เขาออกคำสั่งทางความคิดบางอย่างกับโวลแคนและรอคอย

ภายในห้องพัก ทีวีก็เปิดขึ้นมาเองกะทันหัน ชายสองคนสะดุ้งตกใจไปชั่วขณะ และเมื่อพวกเขาหันไปมองมัน พวกเขาก็พลาดโอกาสที่จะเห็นผู้บุกรุกที่แอบย่องผ่านประตูที่เปิดกว้างไป

เส้นทางข้างหน้าแยกออกเป็นสามทิศทางที่แตกต่างกัน ทางแรกนำไปสู่ห้องครัว ในขณะที่อีกสองทางไปสู่ฟลอร์เต้นรำและห้องน้ำพนักงานตามลำดับ แผนคือการใช้บันไดใกล้ห้องน้ำเพื่อไปยังชั้นใต้ดินที่หนึ่ง แต่หลังจากตรวจสอบกล้องอีกครั้ง ดันเต้ก็เห็นว่าพนักงานบางคนหยุดสูบบุหรี่ที่โถงทางเดินนั้น

ทางเข้าฟลอร์เต้นรำมีคนเฝ้าอยู่ ซึ่งทำให้เหลือเพียงทางเลือกเดียวเท่านั้น แม้จะมีขนาดใหญ่ แต่มีพ่อครัวเพียงคนเดียวที่ทำงานในครัวแห่งนี้ ชายคนนั้นกำลังนั่งอยู่บนม้านั่งพร้อมกับถือขวดในมือ และดูเหมือนจะไม่ได้มีความสุขกับการทำงานนัก เดอะเดนไม่ใช่สถานบริการประเภทที่เสิร์ฟอาหารมื้อหลัก ดังนั้นเขาจึงน่าจะติดแหง็กอยู่กับการเตรียมของว่างเพื่อทานคู่กับเครื่องดื่มที่บาร์เสิร์ฟ

เช่นเดียวกับที่ห้องพัก ดันเต้มองหาสิ่งที่จะเบี่ยงเบนความสนใจของพ่อครัวเพื่อให้เขาสามารถแอบเข้าไปได้ เขาเลือกไมโครเวฟและสั่งให้โวลแคนเปิดมัน เสียงเตือนแหลมปรี๊ดทำให้พ่อครัวตกใจ ดึงความสนใจของเขาออกจากประตูในขณะที่ดันเต้แอบย่องเข้าไปและซ่อนตัวอยู่ข้างตู้ใบหนึ่ง

[ดันเต้...]

หน้าจอใหม่ปรากฏขึ้นพร้อมกับภาพจากกล้องวงจรปิดตัวอื่น ๆ มีคนกำลังเดินมาที่ทางเข้าที่สองของห้องครัว ซึ่งเป็นทางที่ดันเต้วางแผนจะลอบผ่านไป

พ่อครัวที่กำลังงุนงงปิดไมโครเวฟลงและจ้องมองมัน รอคอยดูว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นอีกหรือไม่ เขาถูกเบี่ยงเบนความสนใจไปชั่วขณะ แต่ใครจะไปรู้ว่ามันจะนานแค่ไหน ดันเต้ต้องตัดสินใจและต้องเร็วด้วย ไม่รออยู่กับที่แล้วภาวนาให้ทั้งพ่อครัวและผู้ชายอีกคนไม่สังเกตเห็นเขา ก็ต้องกลับไปที่โถงทางเดินที่เขาจากมาแล้วลองหาทางอื่น

จังหวะที่เขากำลังจะตัดสินใจ ทั่วทั้งอาคารก็เกิดสั่นสะเทือนขึ้นมากะทันหัน

─── 💀 ─── 𝔖𝔞𝔥𝔞ℭ𝔥𝔬𝔨𝔪𝔦𝔫𝔤𝔨𝔴𝔞𝔫 ─── 💀 ───