บทที่ 13 - หน้าประตูเมือง เพื่อนเก่าของแจมลา ท่านเคลาส์?

บทที่ 13 - หน้าประตูเมือง เพื่อนเก่าของแจมลา ท่านเคลาส์?

─── 💀 ─── 𝔖𝔞𝔥𝔞ℭ𝔥𝔬𝔨𝔪𝔦𝔫𝔤𝔨𝔴𝔞𝔫 ─── 💀 ───

ถนนที่ทอดยาวสู่ตัวเมืองได้หักเหออกจากชายฝั่งแม่น้ำตรงจุดนี้ ชายฝั่งที่กว้างขวางและถนนปูหินถูกกั้นด้วยป่าไม้ริมแม่น้ำ ถนนเส้นนี้ยิ่งเข้าใกล้ตัวเมืองมากขึ้น และทอดยาวเลียบไปตามแนวกำแพงเมืองชั้นนอก

ภายนอกกำแพงเมืองชั้นนอกของตัวเมืองไม่เห็นบ้านเรือนแม้แต่หลังเดียว แต่กลับมีควันไฟจากบ้านเรือนภายในกำแพงลอยพวยพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้าอันกว้างใหญ่

เมื่อเข้าใกล้มากขึ้น จ้าวจี๋ก็ได้ยินเสียง เคร้ง เคร้ง เคร้ง ของโลหะกระทบกัน เสียงไก่ขันและเสียงสุนัขเห่าจากสัตว์เลี้ยงของชาวบ้าน

ตัวเมืองทังหมดตั้งอยู่บนเนินเขาเตี้ยๆ ที่อยู่ไม่ไกลจากแม่น้ำ ดังนั้นเมื่อมองจากที่ไกลๆ จะเห็นว่าตัวเมืองมีรูปทรงกลมที่ไม่สมมาตรนัก (ภายหลังถึงได้รู้ว่าดูเหมือนรูปทรงไตมากกว่า) ถนนค่อยๆ โค้งสูงขึ้นตามแนวกำแพงเมืองชั้นนอก จ้าวจี๋รู้สึกได้ว่าถนนใต้รถเทียมลากำลังไต่ระดับขึ้นอย่างช้าๆ เขาจึงนั่งให้มั่นคงขึ้นเพื่อไม่ให้พลัดตกจากรถ

ใช้เวลาไม่นาน ขบวนรถก็มาถึงสุดปลายถนน ซึ่งก็คือประตูเมืองของเมืองแห่งนี้

ประตูเมืองแห่งนี้สร้างจากหิน เมื่อเทียบกับกำแพงเมืองชั้นนอกที่เป็นไม้ที่เชื่อมต่อกันอยู่ด้านข้าง มันดูสูงใหญ่และแข็งแรงกว่ามาก เนื่องจากเมืองตั้งอยู่บนเนินเขาเตี้ยๆ ดังนั้นหน้าประตูเมืองจึงไม่มีคูเมืองแบบดั้งเดิม แต่กลับมีการขุดคูรูปครึ่งวงกลม 2 ฝั่งหน้าประตูเมืองไว้เป็นมาตรการป้องกันแทน

จ้าวจี๋มองดูแล้วก็แสยะยิ้ม ภายในคูไม่มีสิ่งกีดขวางที่ทำจากไม้ไผ่ ไม้ หรือโลหะแหลมคมเลย กลับเต็มไปด้วยขยะที่กองทับถมกันอยู่

เมื่อขบวนรถเข้าใกล้ประตูเมือง ก็ชะลอความเร็วลง ชาวนากระโดดลงจากรถเทียมลา แจมลาก็ค่อยๆ ปีนลงจากหน้ารถเทียมลาอย่างระมัดระวัง

ชาวนาที่นั่งมาบนรถคันเดียวกับจ้าวจี๋ช่วยแก้เชือกที่มัดมือจ้าวจี๋ออกก่อนลงจากรถ แล้วส่งสัญญาณให้จ้าวจี๋ลงจากรถตามเขาไป

จ้าวจี๋เดินตามรถเทียมลาเข้าไปใกล้ด่านตรวจหน้าประตูเมืองอย่างช้าๆ ตอนนี้บาดแผลของเขาได้รับการทำแผล ได้กินอาหาร และได้พักผ่อนอย่างเต็มอิ่มมาทังคืน แม้ร่างกายจะยังคงอ่อนเพลีย แต่ก็ดีขึ้นมากแล้ว

แจมลาในฐานะหัวหน้ากองคาราวานเดินจ้ำอ้าวไปที่ประตูเมือง เพื่อทำเรื่องขอเข้าเมืองกับทหารยามที่เฝ้าประตู

ประตูเมืองเป็นลูกกรงเหล็กสูงใหญ่หนาหนัก ช่องว่างระหว่างซี่กรงแต่ละช่องแม้แต่เด็กที่ผอมที่สุดก็ลอดผ่านไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้น บนลูกกรงเหล็กแต่ละซี่ยังมีสัญลักษณ์ขนาดเล็กที่ไม่รู้จักประทับอยู่ สัญลักษณ์บางตัวกำลังเปล่งแสงจางๆ ล้อแสงแดดในเวลานี้

หน้าประตูมีทหารยาม 3 นายยืนอยู่ พวกเขากำลังพูดคุยกับแจมลา หัวหน้ากองคาราวาน พร้อมกับตรวจสอบเอกสารของกองคาราวานที่แจมลายื่นให้ ทหารยามทุกคนสวมชุดเกราะหนังเต็มยศที่ทำจากหนังวัวเนื้อแข็ง มีทังเกราะอก เกราะเอว เกราะกระโปรง สนับเข่า สนับแข้ง รองเท้า ปลอกแขนท่อนบนและท่อนล่างอย่างครบครัน

เกราะหนังทังชุดเป็นสีน้ำตาล หนังวัวผืนใหญ่ถูกแปรรูปให้เป็นวัสดุที่แข็งและเหนียวเพื่อใช้เป็นโครงสร้างของชุดเกราะ ตอนนี้เป็นเวลาเที่ยงวัน ทหารยามจึงไม่ได้สวมหมวกเกราะที่ทำให้รู้สึกอึดอัด หมวกเกราะที่ทำจากโลหะและหนังวัวเนื้อแข็งถูกร้อยด้วยเชือกห้อยไว้ที่เข็มขัดหนังตรงเอว ทหารยามนายหนึ่งสะพายโล่ไว้ด้านหลัง มีดาบเหล็กพร้อมฝักห้อยอยู่ที่เอว ทหารยามอีกนายมีเพียงดาบยาวห้อยอยู่ที่เอวเป็นอาวุธ ส่วนทหารยามวัยกลางคนที่ดูเหมือนจะเป็นหัวหน้า สะพายดาบใหญ่ไร้ฝักไว้ด้านหลัง และมีกริชยาวพร้อมฝักห้อยอยู่ที่เอวเป็นอาวุธรอง

แจมลา หัวหน้ากองคาราวานหันไปกวักมือเรียกท่านวอล์ฟให้เข้ามาหา

ท่านวอล์ฟหยิบม้วนหนังแกะออกมาจากสัมภาระติดตัวแล้วก้าวเดินไปข้างหน้า เขาส่งม้วนหนังแกะในมือให้ทหารยามวัยกลางคน ทหารยามวัยกลางคนรับมาโดยไม่ได้เปิดดู เพียงแค่ถือไว้ในมือ แล้วเริ่มพูดคุยกับท่านวอล์ฟ

ไม่นานนัก ก็มีชาย 2 คนเดินออกมาจากประตูเมือง คนหนึ่งเป็นชายหนุ่มในชุดทหารยาม สะพายหอกยาวไว้ด้านหลัง ส่วนอีกคนรูปร่างสูงใหญ่ สวมชุดต่อสู้ที่ดูหรูหราและคล่องตัว

ชายร่างสูงใหญ่สวมรองเท้าบูทหนังทรงสูงสีดำ กางเกงขายาวผ้าเนื้อแน่นรัดรูป ปลายกางเกงสอดเข้าไปในรองเท้าบูท ท่อนบนสวมเสื้อแขนยาวเนื้อบางสีเบจทรงหลวม สวมทับด้วยเสื้อกั๊กหนังรัดรูปตัวยาวสีน้ำตาล คาดเข็มขัดหนังสีดำสนิทรัดเสื้อกั๊กให้กระชับ แขนเสื้อพับขึ้นมาถึงข้อศอก ข้อมือทังสองข้างสวมปลอกแขนรับแรงกระแทกทำจากทองแดง สลักลวดลายสลับซับซ้อน ฝ่ามือและหลังมือทังสองข้างพันด้วยผ้าพันแผล ดูเหมือนเพิ่งจะฝึกซ้อมอะไรมา ที่สะดุดตาที่สุดคือบนเสื้อกั๊กตรงหน้าอกของชายผู้นี้มีตราสัญลักษณ์โลหะรูปโล่ประดับอยู่ ลวดลายบนตราสัญลักษณ์เปล่งประกายแสงอ่อนๆ ที่สามารถสังเกตเห็นได้แม้ในยามเที่ยงวัน

เมื่อชายในชุดต่อสู้ผู้นี้เดินเข้ามา ทหารยามทัง 3 นายก็ทำความเคารพเขา แจมลาเดินเข้าไปสวมกอดกับชายผู้นั้นด้วยรอยยิ้ม ทังสองตบไหล่กันและเรียกชื่อของอีกฝ่าย

จ้าวจี๋ฟังชื่อของอีกฝ่ายออก แจมลาไม่ได้เรียกชื่อเต็มของอีกฝ่าย เพียงแค่เรียกอย่างสนิทสนมว่า "เคลาส์"

ท่านเคลาส์ผู้นี้น่าจะเป็นผู้บังคับบัญชาสายตรงของทหารยามเฝ้าประตูเมือง และมีความสนิทสนมกับแจมลา แต่ดูเหมือนทังสองจะไม่ได้เจอกันมาพักใหญ่แล้ว ทังคู่ทักทายกันอย่างกระตือรือร้นและพูดคุยกันอยู่นาน จากนั้นแจมลาก็นึกถึงธุระสำคัญขึ้นมาได้ ท่านเคลาส์จึงรับม้วนหนังแกะที่ชาวนาจากหมู่บ้านทะเลสาบอูหมี่นำมาจากทหารยามวัยกลางคนที่สะพายดาบใหญ่

เขาเปิดม้วนหนังแกะดูแวบหนึ่ง แล้วเดินไปที่รถเทียมลา เปิดฝาตะกร้าสานใบหนึ่งออก ภายในตะกร้าบรรจุข้าวสาลีที่ยังไม่ได้กะเทาะเปลือก เขาก้มลงดูข้อความบนม้วนหนังแกะในมืออีกครั้ง สีหน้าดูงุนงงเล็กน้อย

แจมลาสังเกตเห็นความงุนงงของเพื่อน จึงเดินเข้าไป ใช้มือปัดผิวหน้าของข้าวสาลีในตะกร้าออก เผยให้เห็นเนื้อปลาทะเลสาบตากแห้งเป็นแผ่นๆ อยู่ใต้ชั้นข้าวสาลี

"นี่เป็นการเตรียมการเพื่อป้องกันความชื้นและกลิ่นคาวปลาไม่ให้ลอยออกไปน่ะ" แจมลาอธิบายให้เคลาส์ฟัง "เจ้าก็รู้ดี ในที่รกร้างทางตอนเหนือของเขต มีสัตว์ป่ามากกว่าชาวบ้านเสียอีก แถมจมูกยังไวกว่าสุนัขเลี้ยงซะด้วย ถ้าไม่ทำแบบนี้ กองคาราวานของพวกเราไม่มีทางขนเนื้อปลาตากแห้งจากหมู่บ้านทะเลสาบอูหมี่กลับมาได้หรอก"

"ฟังดูเหมือนเมื่อก่อนพวกเจ้าไม่ได้ทำแบบนี้สินะ?" ท่านเคลาส์ถามหลังจากเข้าใจเรื่องราวแล้ว

"กองคาราวานที่เดินทางไปมาหลายเที่ยวถูกฝูงหมาป่าโจมตี สัตว์ป่าพวกนั้น ข้าหมายถึงฝูงหมาป่าที่ดุร้ายพวกนั้น พวกมันถึงขนาดฉลาดพอที่จะให้หมาป่าแก่ๆ คอยจับตาดูรถสินค้าทุกคันของกองคาราวานที่ออกจากหมู่บ้านทะเลสาบอูหมี่ แต่รถสินค้าที่เข้าไปในหมู่บ้าน พวกมันกลับไม่เคยโจมตีเลย"

"พวกมันจะรวมตัวกัน หาวิธีกัดลาจนตาย บีบให้คนขับรถของกองคาราวานต้องหนีไป" พูดถึงตรงนี้ แจมลาก็ถอนหายใจอย่างจนใจ

"โจมตีแต่สัตว์ลากจูง ไม่ทำร้ายคนขับรถ เอาชนะโดยไม่ต้องเสียเลือดเนื้อ ฮ่า แบบนี้พวกมันก็จะได้ปลาแห้งไปคันแล้วคันเล่า" ท่านเคลาส์หัวเราะแล้วพูดต่อว่า "ถ้าเป็นข้า จะไปดักซุ่มจัดการพวกมันสัก 2-3 รอบ ฆ่าให้เกลี้ยง ทีนี้ก็ไม่มีสัตว์ป่ามาโจมตีแล้ว!"

แจมลากรอกตาใส่เคลาส์ แล้วพูดประชดว่า "กลัวแต่ปลาแห้งจะไม่เข้าปากสัตว์ป่า แต่ไปเข้าปากเจ้าจนหมดน่ะสิ"

"ข้าจะกินปลาเยอะขนาดนั้นได้ยังไง" ท่านเคลาส์แก้ตัว พลางยกมือส่งสัญญาณให้ทหารยามเปิดทาง เขาส่งม้วนหนังแกะในมือให้ทหารยามที่พาเขามา พร้อมสั่งว่า "นี่คือสินค้าภาษีจากดินแดนของอัศวินแจนนี่-ลานีชา ที่มาจากหมู่บ้านทะเลสาบอูหมี่ เอาไปให้เจ้าหน้าที่เก็บภาษี เขารู้เรื่องนี้ดี"

"เข้าใจแล้ว ข้าจะไปเดี๋ยวนี้" ทหารยามที่พกเพียงดาบยาวรับม้วนหนังแกะแล้วเดินล่วงหน้าผ่านประตูเมืองเข้าไป

แจมลาส่งสัญญาณให้คนขับรถขับรถเข้าเมือง เขาบอกลาท่านเคลาส์ และนัดหมายกันไปดื่มพูดคุยกันที่โรงเตี๊ยมในตอนค่ำ ส่วนจ้าวจี๋และพวกชาวนาก็เดินขนาบข้างรถเทียมลา ลอดผ่านอุโมงค์หินแคบๆ เข้าสู่ตัวเมือง

─── 💀 ─── 𝔖𝔞𝔥𝔞ℭ𝔥𝔬𝔨𝔪𝔦𝔫𝔤𝔨𝔴𝔞𝔫 ─── 💀 ───