บทที่ 5 สร้างปาฏิหาริย์

บนตัวเขาย่อมไม่มีเงินมากถึงเพียงนั้น ทว่าเดี๋ยวเขาจะมีวิธีทำให้หญิงงามผู้นี้มอบอาวุธวิเศษให้เขาเปล่าๆ ได้เอง

"ดี ในเมื่อน้องฮ่าวเทียนกล่าวเช่นนี้ เช่นนั้นข้าจะให้คนไปนำอาวุธเวทขั้นสุดยอดมาสักเล่ม ทว่าหากท้ายที่สุดพิสูจน์ได้ว่าเจ้าเพียงมาล้อข้าเล่น เช่นนั้นสมาคมการค้าเทียนซิงของเราจะห้ามเจ้าเข้ามาอีกตลอดไป"

สตรีชุดม่วงครึ่งเชื่อครึ่งสงสัย ทว่าเมื่อเห็นเซวียนหยวนฮ่าวเทียนกล่าวด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม ท้ายที่สุดนางก็ตอบตกลง

จากนั้นนางก็ส่งสายตาให้สาวใช้คนหนึ่ง สาวใช้ผู้นั้นเข้าใจความหมาย จึงหมุนตัวจากไป ผ่านไปไม่นาน สาวใช้ผู้นั้นก็ประคองกระบี่วิเศษเล่มหนึ่งเดินเข้ามา

เซวียนหยวนฮ่าวเทียนมองไป กระบี่เล่มนั้นมีฝักที่ทำจากทองคำ ด้านบนสลักลวดลายมังกรแท้จริงเอาไว้หนึ่งตัว ประกายแสงสีทองดุจสายน้ำ มังกรแท้จริงตัวนั้นราวกับจะกลับมามีชีวิต มีความเสมือนจริงเป็นอย่างยิ่ง

จากนั้น เขาก็รับกระบี่วิเศษมาด้วยใบหน้าไร้ความรู้สึก

"เช้ง!"

ต่อมา เขาชักกระบี่ออกจากฝัก ประกายอันคมกริบสะท้านฟ้าดินแผ่พุ่งออกมา ปราณกระบี่พวยพุ่ง แสงเย็นเยียบสะกดข่มผู้คน

"กระบี่เล่มนี้ผู้อาวุโสรับเชิญท่านหนึ่งของสมาคมการค้าเราใช้เวลาหล่อหลอมถึงครึ่งปี เป็นอาวุธเวทขั้นสุดยอด มีอานุภาพร้ายกาจ ตัดเหล็กดุจหั่นดินโคลน ผู้ที่ถือครองกระบี่เล่มนี้ พลังต่อสู้จะเพิ่มขึ้นสามส่วน สามารถไร้เทียมทานในขอบเขตเดียวกันได้..." สตรีชุดม่วงแนะนำอยู่ด้านข้าง

"ข้ามองว่ากระบี่เล่มนี้ก็เป็นแค่ขยะชิ้นหนึ่ง" เซวียนหยวนฮ่าวเทียนเอ่ยขัดจังหวะสตรีชุดม่วงโดยตรง เขาพูดจาไร้ความเกรงใจราวกับฟ้าถล่มดินทลาย

ทันทีที่สิ้นเสียงของเซวียนหยวนฮ่าวเทียน ผู้คนรอบด้านต่างพากันตกตะลึงงัน ต้องรู้ว่าอาวุธเวทขั้นสุดยอดนั้น ถือเป็นอาวุธวิเศษที่ดีที่สุดรองลงมาจากอาวุธวิญญาณ แม้แต่ผู้นำสี่ตระกูลใหญ่ต่างก็ใช้อาวุธวิเศษระดับนี้ทั้งสิ้น

ทว่าเซวียนหยวนฮ่าวเทียนกลับบอกว่าอาวุธเวทขั้นสุดยอดนี้เป็นขยะ จะไม่ทำให้ผู้คนตกตะลึงจนทำอะไรไม่ถูกได้อย่างไร

"นายน้อยตระกูลเซวียนหยวน สมาคมการค้าเทียนซิงไม่ใช่สถานที่ที่เจ้าจะมาทำตัวเหลวไหลได้ เจ้าไปเถอะ"

คำพูดของเซวียนหยวนฮ่าวเทียนทำให้สตรีชุดม่วงขมวดคิ้วเรียวเล็กน้อย นางมองการกระทำและคำพูดของเซวียนหยวนฮ่าวเทียนในวันนี้ ก็เป็นเพียงเด็กหนุ่มที่ไม่รู้จักฟ้าสูงแผ่นดินต่ำผู้หนึ่ง เอ่ยคำโอหังซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทำให้นางรู้สึกไม่พอใจเป็นอย่างมาก ถึงกับเอ่ยปากไล่แขกโดยตรง

"ขยะไร้ค่าบางคนช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงจริงๆ ขายหน้าในตระกูลตัวเองยังไม่พอ ยังมาทำขายขี้หน้าถึงที่นี่ ช่างทำให้บิดาของเขาต้องอับอายขายหน้าจนหมดสิ้นจริงๆ"

"ไอ้สวะนี่ตอนนี้ก็เหมือนรนหาที่ตายชัดๆ ตอนแรกไปหอนางโลมจนเกือบจะสิ้นใจตาย พอดีขึ้นก็มาอาละวาดที่สมาคมการค้าเทียนซิง ซ้ำยังโอหังถึงขั้นท้าทายเซวียนหยวนเวย อีกหนึ่งเดือนให้หลังในการประลองใหญ่ของศิษย์รุ่นเยาว์ตระกูลเซวียนหยวน นั่นก็คือวันตายของเขา พวกเราไม่มีความจำเป็นต้องใส่ใจคนใกล้ตายผู้หนึ่งมากนักหรอก"

ผู้คนต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ ล้วนแต่เป็นการเยาะเย้ยถากถางเซวียนหยวนฮ่าวเทียน

ปฏิกิริยาของผู้คนเหล่านี้อยู่ในความคาดหมายของเขาตั้งแต่แรกแล้ว เขายิ้มบางๆ เอ่ยอย่างไม่รีบไม่ร้อนว่า "เอาเถอะ ดีแต่พูดไม่ลงมือทำก็ไร้ประโยชน์ ข้าจะให้พวกเจ้าได้เห็นว่าสิ่งใดจึงจะเรียกว่าอาวุธวิเศษที่แท้จริง"

เมื่อเขากล่าวจบ ก็เห็นเซวียนหยวนฮ่าวเทียนกุมด้ามกระบี่ ปักตรงลงพื้นดิน จากนั้นสองมือของเขาก็ผสานมุทรา ซัดแสงวิญญาณออกไปหลายสายอย่างต่อเนื่อง

วิ้ง!

จู่ๆ กระบี่วิเศษก็เปล่งประกายเจิดจ้า หลุดออกจากมือ แล้วลอยหมุนวนรอบตัวเซวียนหยวนฮ่าวเทียนไม่หยุด

"สวรรค์! กระบี่วิเศษเหินเวหา ซ้ำยังไม่ต้องใช้คนควบคุม กระบี่เล่มนี้ก่อเกิดจิตวิญญาณแล้ว มีสัมปชัญญะ ต้องเป็นอาวุธวิญญาณอย่างไม่ต้องสงสัย!"

มีคนร้องอุทานด้วยความตกใจ ใบหน้าเต็มไปด้วยความสะท้านใจ เบิกตากว้างจนแทบจะถลน

"อาวุธวิญญาณ! เป็นไปได้อย่างไร?! นี่เป็นสิ่งที่เพียงศิษย์สำนักเซียนเท่านั้นถึงจะมีสิทธิ์ครอบครอง เมืองกูหยางไม่มีทางได้เห็นอาวุธวิเศษระดับนี้แน่"

"ไอ้สวะนั่นทำได้อย่างไร! เปลี่ยนอาวุธเวทขั้นสุดยอดให้กลายเป็นอาวุธวิญญาณ หากข้ามีฝีมือระดับนี้ล่ะก็ สามารถตั้งตนเป็นอ๋องได้ทันที อีกทั้งยังสามารถไปเป็นผู้อาวุโสรับเชิญในสำนักเซียนได้อีกด้วย"

ทุกคนมีใบหน้าตื่นตระหนก อ้าปากค้างกว้าง คนไร้ค่าผู้หนึ่งกลับมีฝีมือถึงเพียงนี้ ทำให้พวกเขารู้สึกว่าโลกใบนี้มันบ้าคลั่งเกินไปแล้ว

เมื่อเห็นภาพฉากนี้ นัยน์ตาคู่สวยของสตรีชุดม่วงก็ฉายแววสะท้านใจวูบหนึ่ง ทว่านางก็ปกปิดมันเอาไว้อย่างรวดเร็ว

ยามนี้ภายในใจของนางราวกับมีคลื่นลูกใหญ่ซัดกระหน่ำ โดยปกติแล้ว การหล่อหลอมอาวุธวิญญาณมีสองวิธี วิธีแรกคือการสังเวยเลือด ผู้ที่หล่อหลอมอาวุธวิญญาณจะกระโดดลงไปในเตาหลอมในช่วงเวลาสุดท้ายที่อาวุธวิเศษถูกหลอมสำเร็จ เพื่อทำให้ตนเองกลายเป็นจิตวิญญาณแห่งอาวุธ

วิธีที่สอง ก็คือการออกล่าสัตว์อสูรที่มีสายเลือดแข็งแกร่ง เพื่อใช้สัตว์อสูรมาสังเวยเลือด ทว่าวิธีนี้อันตรายเป็นอย่างยิ่ง โดยทั่วไปสัตว์อสูรที่มีสายเลือดแข็งแกร่ง ย่อมมีพลังต่อสู้ที่แข็งแกร่ง อาจต้องเอาชีวิตไปทิ้งเสียเปล่าๆ

ทว่าเซวียนหยวนฮ่าวเทียนเพียงแค่ซัดเคล็ดวิชาออกไปก็สามารถเปลี่ยนอาวุธเวทขั้นสุดยอดให้กลายเป็นอาวุธวิญญาณได้ เรื่องนี้ทำให้นางเกิดความคิดอยากจะดึงตัวเซวียนหยวนฮ่าวเทียนมาเป็นพวก แน่นอนว่านางยิ่งอยากได้เคล็ดวิชานั้นมาไว้ในมือ

"น้องชายคนดีของข้า เจ้ามีฝีมือถึงเพียงนี้ ไฉนจึงไม่บอกแต่แรก ทำให้พี่สาวเอ่ยคำพูดที่ไม่สมควรพูดออกไป พี่สาวจะให้คนเตรียมสุราอาหารเอาไว้ เพื่อเป็นการไถ่โทษแก่น้องชาย" สตรีชุดม่วงยิ้มอย่างมีจริตก้าน ส่งสายตาหยาดเยิ้มให้กับเซวียนหยวนฮ่าวเทียน

"ไถ่โทษงั้นหรือ? นั่นไม่จำเป็นหรอก หากท่านรู้สึกผิดในใจ ก็มอบกระบี่วิเศษเล่มนี้ให้ข้าก็พอ" เซวียนหยวนฮ่าวเทียนกล่าว

การที่เขาแสดงฝีมือในครั้งนี้ ก็เพียงอยากจะจับเสือมือเปล่า ท่าทีของคนงามผู้นี้เปลี่ยนแปลงไปอย่างรวดเร็วถึงเพียงนี้ คิดว่านางคงมองเห็นคุณค่าในตัวของเซวียนหยวนฮ่าวเทียนแล้ว

"ตกลง ที่ว่ากระบี่วิเศษคู่ควรกับวีรบุรุษ ในเมื่อกระบี่เล่มนี้ได้รับวาสนาจากน้องชายจนกลายเป็นอาวุธวิญญาณ เช่นนั้นกระบี่เล่มนี้ก็มอบให้เจ้าเถิด" สตรีชุดม่วงตอบตกลงโดยไม่เสียเวลาคิด นางเพียงตั้งใจจะดึงเซวียนหยวนฮ่าวเทียนมาเป็นพวก จึงไม่ได้นำผลได้ผลเสียเล็กน้อยนี้มาใส่ใจ

"เช่นนั้นก็ขอบคุณคนงาม ข้าขอลาไปก่อน ท่านจงรอข้ากลายเป็นยอดฝีมือผู้ไร้เทียมทาน แล้วข้าจะมายลโฉมของท่านก็แล้วกัน"

เซวียนหยวนฮ่าวเทียนเพียงขยับความคิด ก็เก็บกระบี่วิเศษกลับมา สอดเข้าฝักกระบี่ แล้วเตรียมตัวจะจากไป

"ช้าก่อน! น้องชาย เจ้าล่วงเกินเซวียนหยวนเวยผู้นั้น เขาจะต้องลงมืออย่างโหดเหี้ยมกับเจ้าในการประลองใหญ่ของตระกูลพวกเจ้าเป็นแน่ หากเจ้ายินยอมเข้าร่วมกับสมาคมการค้าของเรา ข้าสามารถเป็นผู้ตัดสินใจให้เจ้ากลายเป็นผู้อาวุโสรับเชิญได้ ทำให้เจ้าไม่ต้องกังวลเรื่องความปลอดภัยอีกต่อไป" สตรีชุดม่วงแย้มยิ้มกล่าว

เมื่อเซวียนหยวนฮ่าวเทียนได้ยินเช่นนั้นก็หยุดฝีเท้า เขาหันกลับมา นัยน์ตาทอประกายเจิดจ้า กวาดสายตามองไปทั่วบริเวณ ท้ายที่สุดก็หยุดลงที่เรือนร่างอรชรของสตรีชุดม่วง เขายิ้มเยาะกล่าวว่า "ข้าหรือจะกลัวเซวียนหยวนเวยแค่คนเดียว มีอาจารย์ของข้าอยู่ ต่อให้เป็นสำนักเซียนทั่วไป ก็ยังไม่กล้าแตะต้องเส้นขนข้าแม้แต่เส้นเดียว"

"เจ้ามีอาจารย์ด้วยหรือ? เขาเป็นผู้ใด สามารถแนะนำให้พี่สาวรู้จักได้หรือไม่? พี่สาวอยากจะพบผู้อาวุโสท่านนี้สักครั้ง" สตรีชุดม่วงนัยน์ตาทอประกายแห่งความหวัง เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

"ข้าจะมีอาจารย์ได้อย่างไร เมื่อครู่ข้าก็แค่พูดจาเหลวไหลไปเรื่อย พวกท่านอย่าได้เก็บมาใส่ใจ ขอบคุณสำหรับกระบี่ของท่าน แล้วพบกันใหม่" เมื่อเซวียนหยวนฮ่าวเทียนได้ยินเช่นนั้น สีหน้าก็พลันเปลี่ยนไป แล้วรีบสาวเท้าจากไปอย่างรวดเร็ว

เซวียนหยวนฮ่าวเทียนจงใจทำเช่นนี้ ตอนนี้พลังของเขายังอ่อนด้อย จู่ๆ ก็เผยเคล็ดวิชาลึกลับออกมา ย่อมต้องถูกจับตามองเป็นแน่ หากมียอดฝีมือรุ่นอาวุโสบางคนลงมือกับเขา เขาจะต้องตกอยู่ในอันตรายเป็นแน่

"อันตรายจริงๆ โชคดีที่เมื่อครู่ข้าไม่ได้ลงมือทำลายไอ้ขยะผู้นี้ทิ้ง มิเช่นนั้นคงต้องนำภัยพิบัติมาสู่ตระกูลแน่"

"ใช่หรือไม่เล่า การที่สามารถสั่งสอนไอ้ขยะผู้นี้ให้สร้างอาวุธวิญญาณออกมาได้ ย่อมต้องเป็นเฒ่าประหลาดที่น่าหวาดกลัวผู้หนึ่งอย่างแน่นอน"

"นี่มันยังมีสวรรค์อยู่ไหม? ยังมีความยุติธรรมอยู่อีกหรือ? ขยะคนหนึ่งกลับถูกยอดคนระดับนั้นถูกตาต้องใจ ทว่าผู้เยาว์มากพรสวรรค์เช่นข้ากลับไม่มีผู้ใดเหลียวแล"

หลังจากที่เซวียนหยวนฮ่าวเทียนจากไปแล้ว คนกลุ่มหนึ่งตอนแรกก็พากันหลั่งเหงื่อเย็นเยียบ จากนั้นก็ตามมาด้วยความอิจฉาริษยาและเคียดแค้นต่อเซวียนหยวนฮ่าวเทียน

"เปิดผ้าคลุมหน้าของข้าอย่างนั้นหรือ? ข้าก็อยากจะเห็นเหมือนกันว่า เจ้าจะทำได้หรือไม่" ยามมองแผ่นหลังของเซวียนหยวนฮ่าวเทียน สตรีชุดม่วงก็พึมพำกับตนเอง

ไม่มีผู้ใดล่วงรู้เลยว่า บนใบหน้างดงามไร้ที่ติของนาง ได้ปรากฏรอยริ้วสีแดงระเรื่อแห่งความขวยเขินขึ้นมาสายหนึ่ง

นางเคยสาบานเอาไว้ว่า ผู้ใดที่ได้ยลโฉมหน้าของนาง ก็คือผู้ที่นางจะฝากฝังชีวิตไปตลอดกาล ทว่าผู้นั้นจะต้องเป็นยอดฝีมือผู้ไร้เทียมทานเสียก่อน