ตอนที่ 8 กลิ่นเหม็นที่สุดแสนจะทน

ตอนที่ 8 กลิ่นเหม็นที่สุดแสนจะทน

ผลกระทบจากคืนราตรีนิรันดร์ยังคงดำเนินต่อไป

ขณะที่ เฉิน ซื่อ กำลังพักผ่อนอยู่ภายในถ้ำ โลกภายนอกก็เริ่มถูกความมืดกลืนกิน

อย่างไรก็ตาม เหล่าราชันหน้าใหญ่ผู้เป็นเจ้าของดินแดนไม่ได้ผ่อนคลายเหมือนเขา ตอนนี้พวกเขากำลังพยายามสุดกำลังเพื่อต่อต้านการโจมตีของความมืด

"กำแพงตะวันออก! กำแพงตะวันออกต้านต่อไปไม่ไหวแล้ว!"

"ส่งกำลังเสริมไป อย่าให้พวกมันบุกเข้ามาได้!"

"ลูกธนูหายไปไหน? ลูกธนูหายไปไหนหมด?!!"

"ทุกคนอย่างตื่นตระหนก! ต้านมันไว้ให้ได้!"

"ถอยย! รีบถอยเร็วเข้า! ถอยไปหาแสงสว่าง!"

ภายในพื้นที่ป่า

ดินแดนของลู่ หยุนชวน ตกอยู่ในความโกลาหล

เงาสีดำขนาดใหญ่พุ่งเข้ามาในดินแดนราวกับกระแสคลื่น เข้าต่อสู้อย่างดุเดือดกับมนุษย์และทหารในดินแดน

ไม่ว่าเขาจะมองไปทางไหน ก็จะเห็นกำแพงที่พังทลาย รวมถึงหอธนูที่หักโค่นลงมา

คนเหล่านี้ไม่เคยเจอกับเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน ทำให้พวกเขาตื่นตระหนก กรีดร้องออกมา และเข้าโจมตีเหล่ามอนสเตอร์อย่างบ้าคลั่งในเงามืดด้วยอาวุธของเขา

แม้แต่ ลู่ หยุนชวนเองก็ยังรู้สึกกังวล ในขณะที่เขาคอยสั่งการแนวป้องกัน ตามสถานที่ต่างๆ

"พี่ลู่ พวกเราแย่แล้ว! ข้าพบเหล่าซอมบี้ระดับ 1 จำนวนมากจากทางทิศใต้ พวกมันกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้!"

"เจ้าแน่ใจนะ!"

สีหน้าของ ลู่ หยุนชวน กลายเป็นน่าเกลียด

เขาคิดว่าหากเขาไม่ประมาทและเตรียมตัวมาดีพอ เขาอาจจะพอเอาตัวรอดได้ แต่ไม่คิดว่าเขาจะประเมินความน่ากลัวของคืนราตรีนิรันดร์ต่ำเกินไป

แกนกลางของดินแดนสามารถต้านทานความมืดยามค่ำคืนได้อย่างแน่นอน แต่เสียงของการต่อสู้กับดึงดูดมอนสเตอร์ที่อยู่ในพื้นที่รอบๆ เข้ามา โดยเฉพาะเหล่าซอมบี้ที่อยู่ในพื้นที่ป่า

สิ่งที่เลวร้ายยิ่งกว่านั้น คือความแข็งแกร่งของกองกำลังเสือชีตาร์ของเขาลดลงอย่างจากผลกระทบของคำสาป ทำให้จำนวนการตายเกือบจะเท่ากับจำนวนที่เขาอัญเชิญออกมา ส่งผลให้ทรัพยากรที่เขาเอามาจากหอคอยถูกใช้ไปมากกว่าครึ่งหนึ่ง

เขากลัวว่าเขาจะอยู่ไม่ถึงรุ่งเช้า หากสถานการณ์ยังเป็นแบบนี้ต่อไป

"ยันเอาไว้!"

ลู่ หยุนชวน สูดหายใจเข้าลึกๆ เขาพยายามสงบสติอารมณ์ "ขนาดทหารปกติ 2 ดาวของข้ายังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากเช่นี้ ไม่ต้องพูดถึงทหารปกติ 1 ดาวของคนอื่นเลย ตราบใดที่ข้าสามารถยืนหยัดเอาไว้ได้ ทรัพยากรในพื้นที่ป่านี้จะต้องตกเป็นของข้าอย่างแน่นอนในอนาคต"

"เอาล่ะ! พวกเจ้าไปเอาปืนใหญ่ลำแสงออกมา!"

เมื่อชายคนนั้นได้ยินเช่นนั้น เขาก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาทันที เขารีบหันหลังและออกไป พร้อมกับใช้ไพ่ตายใบสุดท้ายของเขา

นี่คือสิ่งที่พวกเขาใช้เวลากว่าครึ่งวันในการรวบรวมทรัพยากร และสร้างขึ้นในดินแดน มันสามารถเปล่งแสงสว่างรุนแรงออกมาเพื่อขจัดเงามืดและลดทอนพลังของพลังของมอนสเตอร์ต้องสาปเหล่านั้นได้

อุปกรณ์เสริมขนาดใหญ่เช่นนี้ต้องใช้ทรัพยากรจำนวนมากในการสร้าง แต่ ลู่ หยุนชวน กลับร่ำรวยพอที่จะสร้างมันขึ้นมาในวันแรก

ดูเหมือนตอนนี้

การตัดสินใจของเขาจะถูกต้อง

มันทำให้สถานการณ์ที่ตึงเครียดของเขาในตอนแรกค่อยๆ ผ่อนคลายลง สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ

"รอก่อนเถอะ ลู่ กรุ๊ป ของข้าจะต้องเขายึดสายแร่เหล็กแห่งนั้นให้ได้"

....

คืนนี้เป็นคืนที่ราชันหน้าใหม่ทุกคนต่างไม่ได้นอน

ทุกคนพยายามอย่างสุดกำลังเพื่อต้านทานการโจมตีของคืนราตรีนิรันดร์ และปกป้องดินแดนที่เพิ่งสร้างขึ้นมา

อีกทั้งมันยังเป็นการแข่งขันในการแย่งชิงทรัพยากรอีกด้วย

ใครที่สามารถเอาชีวิตรอดได้ในคืนราตรีนิรันดร์โดยใช้ทรัพยากรน้อยที่สุด และสามารถฟื้นตัวได้เร็ว พวกเขาก็สามารถเก็บทรัพยากรโดยรอบได้ และพัฒนาดินแดนได้อย่างรวดเร็ว

เมื่อสถานการณ์เริ่มมั่นคงแล้ว โอกาสที่จะยึดครองย่อมไม่ใช่เรื่องง่าย

แน่นอนว่าสิ่งเหล่านี้คือ ข้อกำหนดเบื้องต้น

นั้นคือเขาต้องอยู่รอดให้ได้ก่อน

ไม่อย่างนั้น ชื่อของเขาจะถูกระบุในรายชื่อของราชันหน้าใหม่ที่ตาย ในเช้าวันพรุ่งนี้

แต่เรื่องนี้ กับไม่ใช่เรื่องที่ เฉิน ซื่อ ซึ่งไม่ใช่แม้แต่ราชันจะต้องกังวล

ในตอนนี้ เขากำลังซ่อนตัวอยู่ในถ้ำหิน จ้องมองลงไปบนพื้นด้วยดวงตาที่ร้อนผ่าว

"ดิพ ก่อนหน้านี้เจ้าบอกว่า .. มีสายแร่เหล็กอยู่ลึกลงไปข้างล่าง 200 เมตรงั้นเหรอ"

[เมื่อพิจารณาจากองค์ประกอบต่างๆ แล้ว โอกาสที่จะเจอแร่เหล็กคือ 97.4%]

"ถ้าไม่มีละ จะให้ข้าลงโทษเจ้ายังไงดี"

[ระบบกำลังประมวล กรุณาลองอีกครั้งในภายหลัง]

เฉิน ซื่อ : ....

"ช่างมันเถอะ มาคิดกันก่อนดีกว่าว่าข้าจะขุดผ่านชั้นหินนี้ยังไง เมื่อข้ามีวัสดุเพียงพอ ข้าสงสัยว่าข้าจะสร้างเครื่องเจาะขนาดใหญ่ได้ไหมนะ"

เฉิน ซื่อ ก้มหัวลงและคิดถึงแนวทางการสร้างทหารจักรกลตัวใหม่

นับตั้งแต่ เฉิน ซื่อ ได้รับฐานข้อมูลทหาร เขาก็มุ่งมั่นที่จะสร้างทหารจักรกลขึ้นมาจำนวนขึ้นเพื่อวิเคราะห์และเก็บข้อมูลเป็นหลัก

ด้วยวิธีนี้ เมื่อเขาสามารถสร้างโรงงานจักรกลสำเร็จ เขาก็จะสามารถเริ่มผลิตทหารจำนวนมากได้ทันที

เมื่อผสานกับสภาพแวดล้อมอันเป็นเอกลักษณ์ของสถานที่แห่งนี้ มันทำให้สถานที่แห่งนี้กลายเป็นสถานที่ที่ดีที่สุดสำหรับการสร้างดินแดนจักรกลของเขา

"เยี่ยม!"

"หลังจากที่ข้ากลับมา ข้าจะเริ่มเปลี่ยนถ้ำหินแห่งนี้ให้กลายเป็นดินแดนของข้า"

เฉิน ซื่อ  ถอนสายตากลับมาและสั่งให้ AI วิเคราะห์การบินของโดรนลาดตระเวนต่อไป โดยตั้งใจที่จะเพิ่มข้อมูลต่างๆให้มากขึ้น ดูสิว่าเขาจะสามารถเพิ่มมันเข้าไปในฐานข้อมูลทหารจักรกลได้หรือไม่

แม้ว่าทหารโดรนลาดตระเวนที่เขาสร้างขึ้นมานั้นจะไม่ได้อยู่ในสภาพที่ดีนัก แต่มันก็ถือว่าเป็นทหารบิน ซึ่งคุ้มค่าต่อการผลิต

และนั้นคือเรื่องราวทั้งหมด

หนึ่งมนุษย์และสองทหารจักรกลหลบอยู่ในถ้ำไปตลอดทั้งคืน

เขาไม่รู้ว่าเป็นเพราะโชคช่วยหรือเพราะว่าทางเข้าที่ถูกปิดสนิทสามารถใช้งานได้จริง ยกเว้นแต่ มอนสเตอร์ ซอมบี้จะทุบประตูเข้ามา เขาก็ไม่น่าจะพบอันตรายใดๆ อีก

เมื่อแสงแรกปรากฏขึ้น ณ ชายขอบฟ้า เงาดำมืดที่ปกคลุมโลกก็เริ่มเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว เหล่าราชันหน้าใหม่ก็ผ่านคืนราตรีนิรันดร์ภายนอกหอคอยเป็นครั้งแรกได้สำเร็จ

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่ เฉิน ซื่อ จะตรวจสอบช่องแชทราชันซึ่งกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง เขาก็พบว่ามีบางอย่างผิดปกติ

"บ้าเอ้ย! ทำไมมันถึงได้สว่างขนาดนี้!"

เฉิน ซื่อ เปิดประตูถ้ำและเดินออกไป ตาของเขาพร่ามัวเพราะแสงแดดจากดวงอาทิตย์ที่โผล่ขึ้นมา

แสงแดดรุนแรงทำให้พื้นโลกซีดจางลงในทันที แม้ว่าจะยังเช้าอยู่ แต่เขากับรู้สึกราวกับว่าผิวหนังกำลังไหม้ แถมยังมีกลิ่นเหม็นเน่าลอยอยู่ในอากาศอีกด้วย

[คำสาปเน่าเปื่อย : ซากศพของมอนสเตอร์ที่ถูกเผาไหม้จากแสงแดดได้ส่งกลิ่นเหม็นเน่าออกมา ผู้ที่ได้รับผลกระทบจากคำสาป จะมีค่าสถานะลดลง ยิ่งปล่อยไว้นานผลของมันก็จะยิ่งรุนแรงขึ้น]

นี่มัน...

ความทรงจำอันเลือนลางเริ่มหลั่งไหลเข้ามาในหัวของเขา

หลังจากที่เขารู้สึกไม่สบายใจ ก็มีคำ 2 คำปรากฏขึ้นในหัวของเฉินซื่อ

"สุริยันแผดเผา"

ท่าทีของเฉิน ซื่อเปลี่ยน ในที่สุดเขาก็ตระหนักได้ว่ามีบางอย่างผิดปกติ

ดินแดนภายนอกหอคอย จะไม่กลับสู่สภาพเดิมทันทีหลังจากคืนราตรีนิรันดร์ผ่านไปแล้ว แต่จะนำไปสู่ปรากฏการณ์อีกอย่างที่เรียกว่าสุริยันแผดเผา

สภาพแวดล้อมของสุริยันแผดเผาจะไม่รุนแรงเท่ากับคืนราตรีนิรันดร์ แต่ในด้านของผลกระทบ มันถึงกับทำให้ร่างของราชันนับไม่ถ้วนสั่นสะท้านและพากันหวาดกลัว บางคนถึงกับต้องหนีกลับหอคอยเพื่อหลีกเลี่ยงแสงแดดที่สาดส่องลงมา

เพราะ....

"หวู่มม~"

ก๊าซเข้มข้นที่ระเหยออกมาจากซากศพของมอนสเตอร์ที่ย่อยสลาย ลอยเข้าหาเฉิน ซื่อ อย่างอ่อนโยน ผ่านฝ่ามือของเขา ผสานเข้ากับกลิ่นซากศพที่เหม็นเน่าในอากาศ

"แมร่งเอ้ยย!!"

สีหน้าของ เฉิน ซื่อ เปลี่ยนเป็นสีเขียว เขากุมก้นตัวเองแน่น และรีบวิ่งเข้าไปในถ้ำ พร้อมกับปิดทางเข้าถ้ำและช่องว่างทั้งหมด

ความรู้สึกปั่นป่วนในท้องทำให้เขารู้เหมือนว่าตัวเองได้กินปลาเน่าเข้าไปโดยไม่ได้ตั้งใจ พร้อมกับน้ำพริกอีกครึ่งชาม

บัดซบ!!

นี้คือสิ่งที่เขาเรียกว่า กลิ่นเหม็นเน่าเจียนตายสินะ

เขาเกือบจะสูญเสียเรี่ยวแรง หลังจากผ่านไปเพียงไม่กี่นาที ไม่แปลกใจเลยที่เหล่าราชันทั้งหมดจะหนีกลับไปยังหอคอยหลังจากผ่านคืนราตรีนิรันดร์ ปรากฏการณ์สุริยันแผดเผานี้ไม่ต่างกับอาวุธชีวภาพดีๆ นี้เอง

ถ้าบังเอิญเขาอยู่ข้างนอกเขาไม่ตายเลยงั้นเหรอ?

หากวันนี้ข้าก้าวออกไปข้างนอกสักก้าวเดียว ข้าคงได้กลายเป็นหมาข้างถนนแน่ๆ