บทที่ 20 ตลาดบุคลากร

บทที่ 20 ตลาดบุคลากร

ซูซานรับจดหมายไป แต่กลับวางมันลงข้างๆ โดยไม่ได้มองแม้แต่นิดเดียว

"ท่านไม่ดูหน่อยหรือว่าเป็นจดหมายของเถ้าแก่เนี๊ยะซูหรือเปล่า?" โจวชิงถามด้วยความสงสัย

"ข้าอ่านหนังสือไม่ออก" ซูซานตอบ

โจวชิงหลุดหัวเราะออกมา "แล้วท่านจะอ่านจดหมายได้อย่างไรล่ะ?"

"ในหมู่บ้านมีอาจารย์สอนหนังสืออยู่ ปกติแล้วเวลาคนในหมู่บ้านจะเขียนจดหมาย หรืออ่านจดหมาย ก็จะไปหาเขา" ซูซานกล่าว

"อ้อ แบบนี้นี่เอง" โจวชิงพูด "อันที่จริง ข้าก็อ่านหนังสือออกนะ ถ้าท่านไว้ใจข้า ข้าจะช่วยอ่านจดหมายให้ท่านฟังก็ได้"

ในยุคสมัยนี้ การที่คนธรรมดาทั่วไปจะอ่านหนังสือไม่ออกถือเป็นเรื่องปกติมาก การที่ซูซานอ่านหนังสือไม่ออกก็เป็นเรื่องปกติเช่นกัน

"ไม่ต้อง" ซูซานปฏิเสธอย่างไร้ความลังเล

โจวชิงยิ้มแล้วบอก "ตกลง ถ้างั้นข้าขอตัวก่อนนะ"

เห็นได้ชัดว่าซูซานไม่ได้ไว้ใจโจวชิง ซึ่งก็เป็นเรื่องปกติเช่นกัน เพราะทั้งสองคนไม่ได้รู้จักกันมาก่อน เมื่อเทียบกับโจวชิงแล้ว ซูซานย่อมเชื่อใจอาจารย์สอนหนังสือในหมู่บ้านมากกว่าอยู่แล้ว

แม้จะถูกปฏิเสธ แต่โจวชิงก็ไม่ได้ผิดหวังอะไรมากนัก ที่เขาเสนอตัวจะช่วยอ่านจดหมายให้ซูซานฟัง ก็เป็นเพราะสงสัยว่าซูเชี่ยนอวิ๋นเขียนอะไรถึงซูซาน แค่อยากจะสนองความอยากรู้อยากเห็นของตัวเองเท่านั้น การที่ซูซานปฏิเสธก็ไม่ได้ส่งผลกระทบอะไรต่อเขา

"คุ้มภัยสำเร็จ!"

"ได้รับแต้มอัปเกรด 5.00001 แต้ม"

"เปิดใช้งานตลาดบุคลากร!"

ในจังหวะที่โจวชิงหันหลังเดินจากมา เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นในหัวของเขา

แต้มอัปเกรดสะสมของโจวชิงเพิ่มขึ้นเป็น 18.00001 แต้ม

แน่นอนว่า สิ่งที่ทำให้โจวชิงรู้สึกยินดีและตั้งตารอคอยมากที่สุดก็คือการเปิดใช้งานฟังก์ชันใหม่ "ตลาดบุคลากร"

หน้าต่างแสดงผลของตลาดบุคลากรยังคงเป็นหน้าจอเสมือนจริงที่ลอยอยู่กลางอากาศ บนหน้าจอนี้มีข้อมูลปรากฏขึ้นมาสามรายการ:

จ้าวขุย: อายุ 28 ปี เชี่ยวชาญการใช้กระบอง ฝึกฝน "เพลงกระบองลมหมุน" ราคาค่าจ้าง: เงิน 5 ตำลึง

หยวนหลู: อายุ 30 ปี เชี่ยวชาญการใช้ดาบและกระบี่ ฝึกฝน "เพลงกระบี่เจ็ดวนไร้ลักษณ์", "เพลงดาบหวนกลับ" ราคาค่าจ้าง: เงิน 100 ตำลึง

ชิวฉิน (หญิง): อายุ 29 ปี เชี่ยวชาญการใช้กระบี่ยาว ฝึกฝน "เพลงกระบี่หลิวซวี่" ราคาค่าจ้าง: เงิน 30 ตำลึง

"บุคลากร" สามคน ข้อมูลแนะนำสามรายการ

นอกจากนี้ ที่ด้านล่างของหน้าจอเสมือนจริงนี้ยังมีตัวอักษรเล็กๆ เขียนไว้อีกหนึ่งบรรทัด:

ระดับตัวละครจากต่ำไปสูงแบ่งเป็น: สีเขียว, สีเหลือง, สีม่วง, สีส้ม, สีทอง

โจวชิงมองดูชื่อของคนทั้งสามคน ชื่อของจ้าวขุยเป็นสีเขียว ชื่อของชิวฉินเป็นสีเหลือง ส่วนชื่อของหยวนหลูเป็นสีม่วง สามคนสามสี เห็นได้ชัดว่ายิ่งความแข็งแกร่งมาก ราคาค่าจ้างก็จะยิ่งสูงขึ้น

โจวชิงได้ดูคำอธิบายของ "ตลาดบุคลากร" อีกครั้ง

ตลาดบุคลากร (เลเวล 1): รีเฟรชทุกๆ เที่ยงคืน การรีเฟรชแต่ละครั้งจะมีบุคคลากรปรากฏขึ้นสามคน ในแต่ละวันสามารถจ้างบุคลากรได้เพียงหนึ่งคนเท่านั้น สามารถใช้แต้มอัปเกรดในการรีเฟรชได้ โดยการรีเฟรชแต่ละครั้งจะใช้แต้มอัปเกรด 3 แต้ม (หมายเหตุ: ตลาดบุคลากรเลเวล 1 มีบุคลากรระดับสูงสุดเพียงแค่สีม่วงเท่านั้น ยิ่งตลาดบุคลากรมีเลเวลสูงเท่าไหร่ โอกาสที่จะสุ่มเจอบุคลากรระดับสูงก็จะยิ่งมากขึ้นเท่านั้น)

การอัปเกรดตลาดบุคลากรเลเวลหนึ่งเป็นเลเวลสอง ต้องใช้แต้มอัปเกรด 10 แต้ม

เมื่ออ่านคำอธิบายเหล่านี้จบ โจวชิงก็เข้าใจแจ่มแจ้ง

ตลาดบุคลากรก็คือสถานที่สำหรับรับสมัครขุนพล หรือพูดอีกอย่างก็คือรับสมัครผู้คุ้มภัย เมื่อมีฟังก์ชันนี้ โจวชิงก็จะสามารถรับสมัครผู้คุ้มภัยที่มีความแข็งแกร่งได้ และผู้คุ้มภัยที่รับสมัครผ่านวิธีการนี้ จะมีความภักดีต่อสำนักคุ้มภัยร้อยเปอร์เซ็นต์เต็ม จะไม่มีทางเกิดเหตุการณ์ผู้คุ้มภัยทรยศหนีไปเหมือนช่วงที่สำนักคุ้มภัยเกิดเรื่องก่อนหน้านี้อีก

โจวชิงรู้สึกพอใจกับฟังก์ชันใหม่นี้มาก เพียงแต่ว่า ตอนนี้ตลาดบุคลากรยังมีเลเวลต่ำเกินไป จึงยังไม่สามารถรีเฟรชเจอยอดฝีมือที่เก่งกาจมากๆ ได้

"ถ้าข้ากดรับสมัคร คนที่ถูกเลือกจะมาโผล่ตรงหน้าข้ากะทันหันเลยไหมนะ?" โจวชิงแอบคิดในใจ

ด้วยความอยากรู้ถึงความแข็งแกร่งของขุนพลในตลาดบุคลากร โจวชิงจึงเดินไปที่ลับตาคน แล้วเปิดตลาดบุคลากรขึ้นมาอีกครั้ง เขาเลือกหยวนหลู จากนั้นก็กดรับสมัคร

ผลก็คือ เงินในตัวโจวชิงหายไปหนึ่งร้อยตำลึง แต่ตรงหน้าเขากลับไม่มีอะไรเลย

"ทำบ้าอะไรเนี่ย? หลอกลวงกันเหรอ?" โจวชิงพูดไม่ออกเลยทีเดียว

เสียเงินไปแล้ว แต่กลับไม่เห็นคน แบบนี้ทำให้โจวชิงรู้สึกไม่พอใจจริงๆ

ทว่า เมื่อนึกถึง "แผนที่ป่ายเต๋อ" ที่ระบบให้มาก่อนหน้านี้ว่ามันใช้งานได้จริง โจวชิงก็คิดว่าระบบนี้น่าจะไม่ได้หลอกลวงเขา บางทีหยวนหลูอาจจะรอเขาอยู่ที่ไหนสักแห่งก็ได้

โจวชิงกลับไปที่สำนักคุ้มภัยด้วยความรู้สึกกึ่งเชื่อกึ่งสงสัย

พอถึงหน้าประตู ผู้เฒ่าหลี่ก็เดินเข้ามาหา

"นายน้อย เมื่อกี้มีคนมาที่นี่ บอกว่าเป็นผู้คุ้มภัยที่นายน้อยจ้างมาขอรับ"

"อ้อ คนอยู่ไหนล่ะ?" โจวชิงดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่างแล้ว

"นั่งรออยู่ในห้องโถงรับแขกขอรับ"

โจวชิงพยักหน้า แล้วรีบเดินไปที่ห้องโถงรับแขก และก็พบว่ามีชายร่างใหญ่คนหนึ่งกำลังนั่งรออยู่อย่างเงียบๆ จริงๆ

"ผู้น้อยหยวนหลู คารวะเถ้าแก่ขอรับ" เมื่อชายร่างใหญ่เห็นโจวชิง เขาก็รีบประสานมือทำความเคารพทันที

เป็นหยวนหลูจริงๆ ด้วย!

โจวชิงเข้าใจแจ่มแจ้งแล้ว

ขุนพลที่รับสมัครมาจากตลาดบุคลากร จะไม่มาปรากฏตัวต่อหน้าเขาแบบปุบปับ แต่จะเป็นฝ่ายเดินทางมาหาที่สำนักคุ้มภัยเอง เพื่อรอให้เขารับเข้าทำงาน

"ข้าว่าแล้วเชียว ระบบมันจะหลอกลวงได้ยังไงกันล่ะ" โจวชิงพึมพำกับตัวเอง เขามองไปที่หยวนหลูพร้อมกับรอยยิ้ม แล้วพูดว่า "มา พวกเรามาประลองฝีมือกันสักหน่อยเถอะ"

สาเหตุที่โจวชิงรีบรับคนจากตลาดบุคลากรเร็วขนาดนี้ ประการแรกคือ สำนักคุ้มภัยตอนนี้มีแค่เขากับหยวนจวินสองคนซึ่งเห็นได้ชัดว่ายังไม่พอ ประการที่สอง โจวชิงมีความอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับความแข็งแกร่งของขุนพลที่รีเฟรชออกมาจากตลาดบุคลากร เขาอยากรู้ว่าความแข็งแกร่งของพวกเขาอยู่ในระดับไหน

"ขอรับ!"

ในฐานะคนที่โจวชิงรับสมัครมาจากตลาดบุคลากร หยวนหลูย่อมปฏิบัติตามคำสั่งของโจวชิงทุกประการโดยไม่มีข้อกังขา

สำนักคุ้มภัย "กวงเวย" มีพื้นที่กว้างขวาง ในอดีตโจวหนิงได้จัดสรรพื้นที่ส่วนหนึ่งในฐานที่มั่นให้เป็นลานประลองยุทธ์โดยเฉพาะ เมื่อผู้คุ้มภัยของสำนักไม่ได้ออกไปทำภารกิจ พวกเขาก็จะมาฝึกซ้อมและประลองฝีมือกันที่นี่

โจวชิงพาหยวนหลูมาที่ลานประลอง เขาหยิบทวนยาวออกมาจากชั้นวางอาวุธด้านข้าง ส่วนหยวนหลูก็หยิบกระบี่ยาวมาหนึ่งเล่ม

เมื่อทั้งสองคนตั้งท่าเตรียมพร้อม หยวนหลูก็เป็นฝ่ายเปิดฉากโจมตีก่อน

เพียงแค่เห็นหยวนหลูขยับเท้าเบาๆ ร่างของเขาก็พุ่งทะยานเข้าหาโจวชิงราวกับลูกธนูที่หลุดจากแหล่ง ข้อมือของเขาสะบัดไปมา เงากระบี่จำนวนมากก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของหยวนหลู เมื่อหยวนหลูพุ่งมาถึงตรงหน้าโจวชิง เงากระบี่เหล่านั้นก็นับไม่ถ้วน และครอบคลุมร่างของโจวชิงเอาไว้ทั้งหมด

เพลงกระบี่เจ็ดวนไร้ลักษณ์!

มีเงาไร้ลักษณ์!

นี่คือเพลงกระบี่ที่หยวนหลูเชี่ยวชาญที่สุด

ต้องเป็นคนที่อยู่ในสถานการณ์นั้นเท่านั้นถึงจะสัมผัสได้ถึงความน่ากลัวของเพลงกระบี่นี้ รอบตัวโจวชิงถูกปกคลุมไปด้วยเงากระบี่ทั้งหมด บดบังท้องฟ้าและดวงอาทิตย์ ปิดกั้นทางลมจนมิดชิด

โจวชิงส่งเสียงคำรามต่ำๆ สองมือจับทวนยาวไว้แน่น แล้วแทงตรงออกไป ปลายทวนเล็งตรงไปยังจุดศูนย์กลางของม่านกระบี่

เคร้ง!

เสียงปะทะกันดังกังวาน โจวชิงรู้สึกเพียงแค่ว่าแขนของเขาสะดุดกึก ทวนยาวในมือไม่สามารถแทงทะลุคืบหน้าไปได้อีกแม้แต่นิดเดียว

โจวชิงรีบชักทวนกลับมาทันที ใช้ทวนแทนกระบอง แล้วกวาดฟาดออกไปในแนวนอน

ปัง ปัง ปัง!

เสียงปะทะกันอย่างดุเดือดดังขึ้นอีกครั้ง เงากระบี่เหล่านั้นราวกับมีตัวตนจริงๆ พวกมันสามารถต้านทานการโจมตีกวาดฟาดของโจวชิงไว้ได้ทั้งหมด ในเวลาเดียวกัน โจวชิงกลับหาช่องโหว่ไม่เจอเลยแม้แต่น้อย

แม้จะมีกระบี่เพียงเล่มเดียว แต่เงากระบี่ที่ดูราวกับมีตัวตนกลับมีนับไม่ถ้วน เงากระบี่เหล่านี้ทั้งพลิกแพลงและแปลกประหลาด ในขณะที่มันป้องกันการโจมตีของโจวชิงไว้ได้ มันก็ยังสามารถโจมตีสวนกลับใส่โจวชิงได้อีกด้วย

โจวชิงตกใจมาก รีบชักทวนกลับมาตั้งรับไว้ตรงหน้า เสียงโลหะปะทะกันดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง สองเท้าของโจวชิงจำต้องก้าวถอยหลังไปเรื่อยๆ อย่างไม่อาจควบคุมได้ เขาเสียเปรียบในการชิงจังหวะลงมือโดยสมบูรณ์ ทำได้เพียงตั้งรับอย่างเหนื่อยล้าเท่านั้น

เพลงทวนทลายจันทร์ของโจวชิงอยู่ในขั้นเชี่ยวชาญชำนาญแล้ว ความเข้าใจในเพลงทวนของเขาก็ไม่ได้แย่ แต่ถึงกระนั้น เขาก็ยังไม่ใช่คู่มือของหยวนหลู เขาถูกหยวนหลูกดดันอย่างหนัก การตั้งรับเป็นเวลานานย่อมต้องมีพลาด หลังจากผ่านไปสามสี่สิบกระบวนท่า โจวชิงก็เผยช่องโหว่ออกมาเล็กน้อย หยวนหลูฉวยโอกาสนั้นรุกไล่โจมตีอย่างหนักหน่วง กระบี่ยาวของเขาก็พาดเข้าที่คอของโจวชิง เงากระบี่รอบๆ ตัวก็หายวับไปในพริบตานั้นเอง

รู้ผลแพ้ชนะแล้ว