บทที่ 21 - ไต่สวนความผิด

บทที่ 21 - ไต่สวนความผิด

แม้จะพ่ายแพ้ แต่บนใบหน้าของโจวชิงกลับเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

ขุนพลระดับสีม่วงคนนี้เก่งกาจกว่าที่เขาคาดไว้มาก!

เดิมทีโจวชิงคิดว่าความแข็งแกร่งของขุนพลระดับสีม่วงน่าจะด้อยกว่าเขาเล็กน้อย ทว่าเหนือกว่าระดับสีม่วงก็ยังมีระดับสีส้มและสีทอง แต่เขาไม่คาดคิดเลยว่าขุนพลระดับสีม่วงจะเก่งกว่าเขาด้วยซ้ำ

โจวชิงลองเปรียบเทียบดูแล้วรู้สึกว่าฝีมือของหยวนหลูน่าจะสูสีกับหยวนจวิน

"นี่ขนาดขุนพลระดับสีม่วงนะ แล้วถ้าระดับสีส้มกับสีทองจะเก่งขนาดไหนกัน" ในใจของโจวชิงเต็มไปด้วยความคาดหวัง

"เถ้าแก่ ล่วงเกินแล้ว" หยวนหลูเก็บกระบี่ ถอยหลังไป 2 ก้าว แล้วประสานมือคารวะโจวชิง

"ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร" โจวชิงยิ้ม "นายยิ่งเก่ง ฉันก็ยิ่งดีใจ"

โจวชิงคุยกับหยวนหลูต่ออีกสักพัก จึงได้รู้ว่าเขาเป็นคนของอาณาจักรต้าเซี่ยเช่นกัน เรื่องนี้ทำให้โจวชิงประหลาดใจเล็กน้อย

เขาคิดมาตลอดว่าผู้คุ้มภัยจากตลาดบุคลากรในระบบไม่น่าจะใช่คนของโลกนี้ แต่กลับกลายเป็นว่าระบบได้จัดเตรียมฐานะให้พวกเขาด้วย ซึ่งนี่เป็นสิ่งที่โจวชิงไม่เคยคิดมาก่อน

ระหว่างที่โจวชิงคุยกับหยวนหลู เขาได้รับระบบแจ้งเตือนมาหลายครั้ง เห็นได้ชัดว่าในช่วงเวลานี้หยวนจวินไม่ได้อยู่เฉยๆ จดหมายทั้ง 8 ฉบับถูกเขาส่งถึงมือเป้าหมายอย่างต่อเนื่อง

พอใกล้พลบค่ำ จดหมายทั้ง 8 ฉบับก็ถูกส่งครบทั้งหมด แต้มอัปเกรดของโจวชิงพุ่งไปถึง 58.00009 แล้ว

สิ่งที่ทำให้โจวชิงดีใจยิ่งกว่าคือ หยวนจวินที่กลับมายังนำจดหมายตอบกลับมาด้วยถึง 4 ฉบับ

แน่นอน การที่ได้จดหมายตอบกลับมา 4 ฉบับ ส่วนหนึ่งเป็นเพราะโจวชิงตั้งราคาภารกิจส่งจดหมายไว้ต่ำมาก ตอนนี้ความต้องการแต้มอัปเกรดของโจวชิงมีมากกว่าเงินตราอย่างเห็นได้ชัด ภารกิจคุ้มภัยของไต้หลิงรอบนั้นทำกำไรให้สำนักไป 800 ตำลึง แม้จะไม่มากมายมหาศาล แต่ก็พอให้สำนักคุ้มภัยใช้จ่ายไปได้สักระยะหนึ่ง

"นายน้อย จดหมายพวกนี้ให้ฉันไปส่งเองเถอะ" หยวนจวินกล่าว "นายน้อยอยู่เฝ้าสำนักดีกว่า"

โจวชิงถามขึ้น "เส้นทางนั้น อาจำได้แล้วเหรอ"

"อืม" หยวนจวินพยักหน้า

เพื่อความปลอดภัย การที่หยวนจวินจะไปอำเภอชางหลิ่วย่อมต้องใช้เส้นทางภูเขาที่พวกเขาเคยผ่านมาก่อน แม้ว่าหยวนจวินจะเพิ่งเคยผ่านเส้นทางนั้นมาแค่ 2 ครั้ง แต่เขาทำงานเป็นผู้คุ้มภัยมาหลายปี ความสามารถในการจดจำเส้นทางจึงไม่ธรรมดา ยิ่งไปกว่านั้น ตอนที่เดินทาง เขายังตั้งใจจดจำเส้นทางไว้ในหัว เพื่อที่วันข้างหน้าจะได้สามารถเดินทางในเส้นทางนี้ได้เพียงลำพัง โจวชิงเป็นถึงเถ้าแก่ใหญ่ของสำนักคุ้มภัย จะให้ออกไปคุมงานคุ้มภัยเองตลอดได้อย่างไร

โจวชิงคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วกล่าว "งั้นตกลง จดหมายพวกนี้ให้อาไปส่ง ระวังตัวตอนเดินทางด้วยล่ะ"

เหตุผลที่โจวชิงไม่ดึงดันจะไปด้วย ประการแรกคือเขาอยากจะรอดูว่าในสถานการณ์ที่เขาไม่ได้เข้าร่วม มีเพียงผู้คุ้มภัยของสำนักไปทำภารกิจ จะได้รับแต้มอัปเกรดเท่าไหร่ ส่วนเรื่องฟังก์ชันหรือสิ่งก่อสร้างใหม่ โจวชิงคาดว่าภารกิจส่งจดหมายในตอนนี้คงไม่สามารถปลดล็อกอะไรได้ เขาจะไปหรือไม่ไปก็มีค่าเท่ากัน

ประการที่สอง การที่โจวชิงอยู่สำนัก เขาสามารถรอดูว่าจะมีภารกิจคุ้มภัยอื่นเข้ามาหรือไม่ จดหมายเหล่านั้นแค่หยวนจวินคนเดียวก็เกินพอ ไม่จำเป็นต้องเสียเวลาไปถึง 2 คน

"อืม" หยวนจวินพยักหน้ารับ

จากนั้น เขามองไปทางหยวนหลูที่อยู่ข้างๆ โจวชิง แล้วถามขึ้น "นายน้อย คนนี้คือ?"

"ลืมแนะนำไปเลย" โจวชิงยิ้ม "เขาชื่อหยวนหลู เป็นผู้คุ้มภัยที่ฉันเพิ่งรับเข้ามาใหม่ เขาเป็นมือใหม่ในวงการนี้ ต่อไปอาหยวนช่วยชี้แนะเขาด้วยนะ"

หยวนจวินมองหยวนหลู ก่อนจะดึงโจวชิงไปด้านข้าง แล้วกระซิบถาม "นายน้อย คนนี้ไว้ใจได้เหรอ หรั่นเหวินสือคงไม่ยอมเลิกราง่ายๆ หมอนี่คงไม่ได้ถูกเขาส่งมาแฝงตัวในสำนักเราหรอกนะ"

จะโทษที่หยวนจวินคิดมากก็ไม่ได้ ก่อนหน้านี้ที่ไต้หลิงมาว่าจ้างถึงที่ก็เป็นแผนการของหรั่นเหวินสือ ในสถานการณ์แบบนี้ โจวชิงดันรับคนแปลกหน้าเข้ามาในสำนักอย่างกะทันหัน ใครจะรับประกันได้ว่าคนคนนี้ไม่มีความเกี่ยวข้องกับหรั่นเหวินสือ

"อาหยวนวางใจได้ หยวนหลูกับหรั่นเหวินสือไม่มีความเกี่ยวข้องกันแม้แต่น้อย เขาไว้ใจได้อย่างแน่นอน" โจวชิงกล่าว

"นายน้อยมั่นใจขนาดนั้นเชียวเหรอ"

"อืม" โจวชิงกล่าว "อาเชื่อใจเขาได้แบบเต็มร้อยเลย"

หยวนจวินมองหยวนหลูอีกครั้ง ถึงได้พยักหน้า

"นายน้อย กินข้าวค่ะ" เสียงของเหลียงอวิ้นดังขึ้น

"ไปเถอะ" โจวชิงเรียกหยวนจวินและหยวนหลูไปด้วยกัน

ตอนนี้สำนักคุ้มภัยยังไม่มีผู้คุ้มภัยเยอะนัก โจวชิงเองก็ไม่ได้เจ้ายศเจ้าอย่างอะไร สู้ให้ทุกคนมากินข้าวด้วยกันเลยดีกว่า

เมื่อรัตติกาลมาเยือน ที่เพิงน้ำชาชานเมือง หรั่นเหวินสือก็รอจนคนที่เขาต้องการพบมาถึงในที่สุด

ซุนผาน หัวหน้าใหญ่แห่งค่ายสายลมดำ!

ซุนผานไม่ได้มาคนเดียว เขายังพาผู้ติดตามมาด้วย 2 - 3 คน จ้าวซานหัวหน้าลำดับสามก็อยู่ในกลุ่มนั้นด้วย

"นายน้อยหรั่นเรียกพวกเรามาอย่างรีบร้อนขนาดนี้ จะมาจ่ายเงินงวดสุดท้ายเหรอ" ซุนผานนั่งลงตรงข้ามหรั่นเหวินสือด้วยท่าทีสบายๆ

"จ่ายเงินงวดสุดท้าย? แกยังมีหน้ามาทวงเงินงวดสุดท้ายกับฉันอีกเหรอ!" หรั่นเหวินสือถลึงตาใส่ซุนผาน "ฉันมาไต่สวนความผิดต่างหาก!"

"ไต่สวนความผิด? ความผิดอะไร" ซุนผานกล่าว "เรื่องที่นายสั่งมา พี่น้องลูกน้องของฉันก็ทุ่มเททำกันอย่างเต็มที่ ถึงนายจะเป็นหลานชายของนายอำเภอ แต่ก็เบี้ยวหนี้ไม่ได้ เงินที่ต้องจ่ายก็ห้ามขาดแม้แต่แดงเดียว"

แม้หรั่นเหวินสือจะเป็นหลานชายนายอำเภอ แต่ซุนผานก็ไม่ได้เกรงใจเขานัก หากนายอำเภอหรั่นมาเอง เขาอาจจะยังพูดจาดีด้วย แต่ถ้าเป็นแค่หรั่นเหวินสือ ยังถือว่าไม่คู่ควร

"ลูกพี่ซุน ก่อนหน้านี้ฉันไม่ยักรู้เลยนะว่าค่ายสายลมดำของพวกแกจะไม่ได้เรื่องขนาดนี้" ความโกรธของหรั่นเหวินสือไม่ลดลงเลย

"หรั่นเหวินสือ! แกพูดกับข้าให้มันดีๆ หน่อยนะ ไม่อย่างนั้น ต่อให้แกมีลุงเป็นนายอำเภอ ข้าก็จัดการแกได้เหมือนกัน" ซุนผานเริ่มมีน้ำโห สีหน้าทะมึนลง

"ไอ้แซ่หรั่น พูดกับพี่ใหญ่ข้าให้มันสุภาพหน่อย!" จ้าวซานปลดขวานเล่มโตที่แบกอยู่บนบ่าลงมา แกว่งไปมาแบบลวกๆ 2 ที ความหมายแฝงแห่งการข่มขู่นั้นชัดเจนโดยไม่ต้องเอื้อนเอ่ย

"ได้ ฉันจะอธิบายให้พวกแกฟังชัดๆ เอง!" หรั่นเหวินสือกล่าว "ฉันให้พวกแกไปปล้นของคุ้มภัยจากสำนัก 'กวงเวย' พวกแกได้ปล้นหรือเปล่า"

"พูดถึงเรื่องนี้ข้าก็ของขึ้น!" จ้าวซานพูดแทรก "ข้าพาพี่น้องไปดักรอที่ตีนเขาตั้ง 10 กว่าวัน กินไม่ได้นอนไม่หลับ สุดท้ายไม่เห็นแม้แต่เงา สำนัก 'กวงเวย' ไม่ได้โผล่มาเลย! ข้าต้องมาทนลำบากฟรีๆ ตั้ง 10 กว่าวัน!"

"หรั่นเหวินสือ ก่อนหน้านี้แกเป็นคนบอกเองนะว่าสำนัก 'กวงเวย' ต้องผ่านทางนั้นแน่ๆ แล้วตอนนี้แกจะอธิบายยังไง" ซุนผานถามด้วยใบหน้าเย็นชา "สิ่งที่ควรทำ พี่น้องข้าก็ทำไปหมดแล้ว การที่สำนัก 'กวงเวย' ไม่มาไม่เกี่ยวกับพวกเรา เป็นเพราะข้อมูลของแกผิดพลาดเอง เพราะฉะนั้น เงินก้อนนี้ยังไงก็ต้องจ่าย"

"ตดเถอะ!" หรั่นเหวินสือสบถ "ใครบอกว่าสำนัก 'กวงเวย' ไม่ไป พวกนั้นส่งของคุ้มภัยไปถึงอำเภอชางหลิ่วรอดสายตาพวกแกไปได้! ฉันบอกว่าคนของค่ายสายลมดำพวกแกมันไม่ได้เรื่อง ฉันพูดผิดตรงไหน"

"เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด!" จ้าวซานตะโกนเสียงดัง "ข้าพาพี่น้องไปดักรอที่ตีนเขาตั้ง 10 กว่าวัน ไม่ได้ก้าวออกจากที่นั่นเลยแม้แต่ก้าวเดียว เรื่องนี้ไปถามพี่น้องคนอื่นๆ ดูก็ได้ ถ้าคนของสำนัก 'กวงเวย' ผ่านมา พวกเราไม่มีทางที่จะไม่เห็นหรอก เว้นเสียแต่ว่าพวกมันไม่ได้ใช้เส้นทางนั้น"

"นั่นเป็นเส้นทางสายเดียวที่เชื่อมระหว่างอำเภออวิ๋นหลินกับอำเภอชางหลิ่ว ถ้าสำนัก 'กวงเวย' จะไปอำเภอชางหลิ่วก็ต้องผ่านที่นั่นแน่ นอกเสียจากพวกมันจะบินได้" ซุนผานกล่าว

"พวกนั้นจะบินได้หรือเปล่าฉันไม่รู้ แต่ที่ฉันรู้คือ พวกเขาเอาของไปส่งที่อำเภอชางหลิ่วได้จริงๆ แถมตอนนี้ยังกลับถึงสำนักคุ้มภัยอย่างปลอดภัยแล้วด้วย" หรั่นเหวินสือกล่าว "หัวหน้าทั้งสอง เรื่องนี้จะอธิบายยังไงดี"