ตอนที่ 20 ทหารกลเวท ซากศพ

ทหารกลเวท... ชื่อนี้มักจะทำให้หลายคนเข้าใจผิด คิดว่ามันต้องเป็นอาวุธ ยุทโธปกรณ์ หรือเครื่องมือเครื่องใช้อะไรเทือกนั้นแน่ๆ

แต่ที่จริงแล้ว ทหารกลเวทเป็นเผ่าพันธุ์ปีศาจชนิดหนึ่ง เพียงแต่เป็นเผ่าพันธุ์ที่มีลักษณะเฉพาะตัวสุดๆ ถ้าบอกว่ามนุษย์และปีศาจส่วนใหญ่คือสิ่งมีชีวิตที่มีคาร์บอนเป็นองค์ประกอบหลัก ทหารกลเวทก็คือสิ่งมีชีวิตที่มีซิลิคอนเป็นองค์ประกอบหลัก หรือเรียกง่ายๆ ว่า... หุ่นยนต์จักรกล!

ในสายตาของฉีหลิน พวกทหารกลเวทระดับสูงเนี่ย หน้าตาเหมือนพวกทรานส์ฟอร์เมอร์สที่ใช้เวทมนตร์ได้ไม่มีผิด โคตรเท่เลยขอบอก

แต่นั่นมันพวกระดับสูงนะ

ส่วนพวทหารกลเวทระดับต่ำมักจะมีสติปัญญาต่ำเตี้ยเรี่ยดิน มีแค่สัญชาตญาณดิบล้วนๆ

และด้วยระดับผู้อัญเชิญปีศาจคลาสหนึ่งอย่างฉีหลิน ก็ทำได้แค่อัญเชิญพวกระดับต่ำมาใช้งานเท่านั้น

ดังนั้น ถึงแม้ทหารกลเวทจะเป็นสิ่งมีชีวิต แต่ในมุมมองของผู้อัญเชิญปีศาจระดับล่าง มันก็ไม่ได้ต่างอะไรกับอุปกรณ์สวมใส่ชิ้นหนึ่งเลย อย่างดีก็แค่เป็นอุปกรณ์ที่มีชีวิตจิตใจนิดหน่อยก็เท่านั้น

ที่สำคัญที่สุดคือ กฎหมายของสหพันธ์ระบุไว้ว่า ผู้อัญเชิญปีศาจคลาสหนึ่งที่ยังเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลาย จะได้รับสิทธิ์อัญเชิญทหารกลเวทครั้งแรกฟรี โดยสหพันธ์จะเป็นคนออกค่าวัตถุดิบให้ทั้งหมด

สหพันธ์บลูสตาร์ให้ความสำคัญกับการปั้นเยาวชนผู้มีพลังเหนือธรรมชาติมาแต่ไหนแต่ไรแล้วล่ะ

"เป็นการตัดสินใจที่ดีทีเดียว"

เฝิงเส้าหยวนพยักหน้าเห็นด้วย พร้อมกับรอยยิ้ม

"งั้นเดี๋ยวครูไปเดินเรื่องขอวัตถุดิบสำหรับอัญเชิญทหารกลเวทแบบเฉพาะเจาะจงให้ ตอนนี้ของขาดสต็อก ต้องทำเรื่องขอเบิกก่อน ไม่ต้องห่วงนะ ขั้นตอนไม่ยุ่งยากหรอก อย่างช้าที่สุดพรุ่งนี้เช้าของก็น่าจะมาถึง

ส่วนตอนนี้... ฉีหลิน ครูให้เธอหยุดพักผ่อนสักวันก็แล้วกัน

ดูอิเลน่าสิ จนป่านนี้ยังไม่มีเสื้อผ้าใหม่ใส่เป็นชิ้นเป็นอันเลย ใช้ไม่ได้จริงๆ

ประจวบเหมาะกับที่เธอเพิ่งทะลวงระดับคลาสหนึ่ง ส่วนสูงก็พุ่งพรวดมาตั้งเกือบสิบเซน เสื้อผ้าเก่าๆ คงจะใส่ไม่พอดีแล้วล่ะ เอาเวลาพักหนึ่งวันนี้ พาอิเลน่าไปเดินเล่น ซื้อเสื้อผ้า รองเท้าใหม่ๆ แล้วก็ซื้อเผื่อตัวเองด้วยล่ะ"

"ครูเฝิงอุตส่าห์ให้รองเท้าใหม่ฉันมาคู่หนึ่งแล้ว แถมยังใส่ได้พอดีเป๊ะเลยด้วย ฉันไม่ต้องซื้อใหม่แล้วล่ะค่ะ"

อิเลน่าชี้ไปที่รองเท้าผ้าใบเอี่ยมอ่องบนเท้าตัวเอง

"..."

เมื่อได้ยินดังนั้น เฝิงเส้าหยวนก็ก้มมองรองเท้าคู่ใหม่ของอิเลน่า แววตาของเขาฉายแววอาวรณ์อยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะดึงสายตากลับมาแล้วฝืนยิ้ม

"ซื้อเผื่อไว้อีกสักสองสามคู่เถอะ รองเท้ามันต้องมีไว้สับเปลี่ยนกันใส่นะ ตอนนี้ฉีหลินมีทุนการศึกษาตั้งเดือนละหมื่นหยวน ไม่ต้องไปประหยัดให้เขาหรอก"

"ไปเถอะ พรุ่งนี้เจอกัน"

ว่าแล้วเฝิงเส้าหยวนก็ตบบ่าฉีหลินเบาๆ ก่อนจะหันหลังเดินจากไป

"ครูเขาเป็นอะไรไปน่ะ?"

อิเลน่ามองตามด้วยความสงสัย แล้วหันมาถามฉีหลิน

"ดูแปลกๆ แฮะ"

"แล้วทำไมจู่ๆ ครูเฝิงถึงเอารองเท้ามาให้เธอล่ะ?" ฉีหลินไม่ตอบแต่ถามกลับ

"อ๋อ ก็คุยกันเรื่องนี้น่ะสิ"

อิเลน่าชี้ไปที่ม้านั่งตัวข้างๆ

"เมื่อกี้ตอนที่นายเข้าไปตรวจร่างกาย ฉันกับครูเฝิงก็นั่งคุยเล่นกันอยู่ตรงนี้แหละ คุยไปคุยมา จู่ๆ เขาก็ถามว่าทำไมรองเท้าฉันถึงหลวมโพรกแบบนี้ ฉันก็ตอบไปตามตรงว่าเป็นรองเท้าเก่าของนาย แล้วเขาก็บอกว่าที่บ้านเขามีรองเท้าคู่ใหม่ที่ยังไม่เคยใส่ น่าจะพอดีกับเท้าฉัน แล้วเขาก็เดินกลับไปเอามาให้ แถมยังเอาชุดนักเรียนใหม่มาให้ฉันเปลี่ยนในห้องพยาบาลว่างๆ ด้วยนะ"

"เธอเคยเอะใจบ้างไหม ว่าทำไมผู้ชายอย่างครูเฝิง ถึงมีรองเท้าผู้หญิงอยู่ในบ้าน?" ฉีหลินถามต่อ

"เอ๊ะ" อิเลน่าชะงักไป

"หรือว่าครูเขาแอบขายรองเท้าเป็นอาชีพเสริม?"

"..."

ฉีหลินถอนหายใจเงียบๆ

เท่าที่เขารู้ ลูกชายและลูกสาวของเฝิงเส้าหยวน เสียชีวิตจากการถูกพวกเผ่าพันธุ์ต่างมิติโจมตีเมืองเมื่อห้าปีก่อน ตอนที่เสียชีวิต ลูกชายอายุแค่ 16 ส่วนลูกสาวเพิ่งจะ 14 เท่านั้น

เหตุการณ์สลดใจครั้งนั้น ภรรยาของเฝิงเส้าหยวนรับไม่ได้อย่างรุนแรง เธอสติแตกทันที และในที่สุดก็ตัดสินใจจบชีวิตตัวเองด้วยการกระโดดตึกในเวลาต่อมาไม่นาน

ส่วนรองเท้าผ้าใบใหม่เอี่ยมที่อิเลน่าใส่อยู่ตอนนี้... บางที มันอาจจะเป็นของขวัญที่ผู้ชายคนนั้นตั้งใจจะมอบให้ลูกสาวของเขาก็เป็นได้...

ของขวัญ ที่ไม่มีโอกาสได้ส่งมอบถึงมือผู้รับ

การปรากฏตัวของรอยแยกมิติ ไม่ได้นำพามหายุคแห่งพลังเหนือธรรมชาติอันรุ่งโรจน์และโอกาสมากมายมาให้เพียงอย่างเดียว แต่มันยังพรากเอาชีวิต หยาดน้ำตา และสร้างโศกนาฏกรรมนับไม่ถ้วนตามมาด้วย

"รออยู่ตรงนี้นะ"

ฉีหลินไม่ได้พูดอะไรกับอิเลน่ามากนัก เขาหยิบชุดนักเรียนกับรองเท้าบนม้านั่ง แล้วเดินเข้าไปเปลี่ยนในห้องพยาบาล

หลังจากนั้น เขาก็พาอิเลน่าออกจากโรงเรียน นั่งรถประจำทางมุ่งหน้าไปยังร้านขายเสื้อผ้าที่อยู่ไม่ไกล

สำหรับตัวเขาเองก็แค่ซื้อๆ ไปตามเรื่องตามราว

แต่อิเลน่านี่สิ คนละเรื่องเลย

ไม่ว่าจะเป็นมนุษย์หรือซัคคิวบัส ขึ้นชื่อว่าเป็นผู้หญิง เรื่องเลือกเสื้อผ้าก็เป็นอะไรที่ยาวเหยียดและไร้จุดสิ้นสุดเสมอ ตัวนั้นก็ดูดี ตัวนี้ก็เข้าท่า แต่ตัวนั้นตรงนี้มันดูแปลกๆ ส่วนตัวนี้ตรงนั้นมันก็ดูแปร่งๆ...

สรุปสั้นๆ คำเดียว: ทรมาน

พอเดินเข้าร้านไหน ฉีหลินก็จะสแกนหาที่นั่งเป็นอันดับแรก หย่อนก้นลงแล้วก็นั่งรออิเลน่าเลือกชุดอย่างเงียบๆ

แต่เอาเข้าจริง เสื้อผ้ามันก็ขึ้นอยู่กับคนใส่นั่นแหละ

ถ้าหุ่นดีซะอย่าง ต่อให้เอาถุงกระสอบมาใส่ก็ยังสวย

และอิเลน่า ซัคคิวบัสสาวผิวขาวจั๊วะ หน้าตาสวยหยาดเยิ้ม อกตู้มเอวคอด ก็คือไม้แขวนเสื้อชั้นยอดนี่เอง

มองในแง่ดี ฉีหลินก็เหมือนได้ดูแฟชั่นโชว์เพลินๆ ไปในตัว อย่างน้อยมันก็เจริญหูเจริญตาดี ตอนที่เดินตามเธอเลือกเสื้อผ้า ไม่รู้ว่ามีสายตาอิจฉาริษยาจากคนรอบข้างพุ่งเป้ามาที่เขากี่คู่ต่อกี่คู่แล้ว

"ฉีหลิน เข้ามาดูนี่สิ!"

ร้านขายชุดชั้นใน

เสียงร้องเรียกของอิเลน่าดังแว่วมาจากห้องลองเสื้อ

เสียงของเธอทำเอาลูกค้าในร้านหลายคนหันขวับมามองเป็นตาเดียว

ฉีหลินที่ยืนถือถุงพะรุงพะรังอยู่หน้าห้องลองเสื้อถึงกับอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี

ในสหพันธ์บลูสตาร์ การที่ผู้ชายจะพาแฟนสาวเข้าร้านชุดชั้นใน แล้วช่วยกันเลือกซื้อ ถือเป็นเรื่องปกติธรรมดาสามัญสุดๆ

แต่... การที่ผู้หญิงอยู่ในห้องลองชุดชั้นใน แล้วร้องเรียกให้ผู้ชายเข้าไปดูด้วยเนี่ย สำหรับชาวบลูสตาร์แล้ว มันดูจะข้ามเส้นไปหน่อยนะ

"จะให้ดูอะไรเล่าฮะ!"

ฉีหลินก้มหน้างุด กระซิบเสียงเข้มตอบกลับไป

"ของพรรค์นี้ เธอคิดว่าสวยก็พอแล้ว จะมาถามอะไรฉันล่ะ"

"โอ๊ย ฉันไม่ได้จะให้ดูชุดชั้นในย่ะ"

น้ำเสียงร้อนรนของอิเลน่าดังสวนมา

"เอาเป็นว่านายรีบๆ เข้ามาเถอะ เรื่องนี้พูดไปก็คงอธิบายไม่ถูกหรอก"

"..."

ลังเลอยู่นานสองนาน สุดท้ายฉีหลินก็ต้องจำใจแบกหน้าทนสายตาทิ่มแทงของคนในร้าน เดินเข้าไปในห้องลองเสื้อจนได้

ภาพที่เห็นคือ อิเลน่ากำลังสวมชุดชั้นในลูกไม้สีดำซีทรูสุดเซ็กซี่ ท่อนล่างเป็นจีสตริงเส้นบางเฉียบ... แน่นอนว่านี่ไม่ใช่ประเด็นหลัก

ประเด็นมันอยู่ที่ ตรงมุมห้องลองเสื้อมีกล่องกระดาษเปล่าใบเบ้อเริ่มตั้งอยู่

และตอนนี้ อิเลน่ากำลังจ้องมองกล่องกระดาษใบนั้นเขม็ง ด้วยสีหน้าเคร่งเครียดจริงจัง

สำหรับฉีหลินแล้ว มันดูพิลึกพิลั่นเอามากๆ เขาไม่เข้าใจว่าจะมีกล่องกระดาษเปล่ามาตั้งอยู่ในห้องลองเสื้อทำไม แต่ที่เขาไม่เข้าใจยิ่งกว่าก็คือ ทำไมอิเลน่าถึงต้องทำหน้าเครียดใส่กล่องเปล่าใบนี้ด้วยเนี่ย

"ตกลงว่าที่เธอเรียกฉันเข้ามา ก็เพื่อจะให้ดูไอ้กล่องนี่น่ะเหรอ?"

ฉีหลินขมวดคิ้วด้วยความไม่เข้าใจ

"รู้งี้ให้ฉันดูเธอตอนเปลี่ยนชุดชั้นในยังจะดีซะกว่าอีก"

"นายเคยเห็นศพเผ่าพันธุ์เดียวกันหรือเปล่า?"

จู่ๆ อิเลน่าก็ถามสวนกลับมา

"หืม?!"

พอได้ยินคำถามนั้น สีหน้าของฉีหลินก็เปลี่ยนไปทันที

"เผ่า... เผ่าพันธุ์เดียวกัน? หมายถึง... ศพคนน่ะเหรอ? แน่นอนว่าไม่เคยสิ ทำไมจู่ๆ ถึงถามเรื่องนี้ขึ้นมาล่ะ?"

"เพราะว่านายกำลังจะได้เห็นมันเดี๋ยวนี้แหละ"

อิเลน่าหันกลับมาสบตาฉีหลิน มือขวาเปล่งแสงสีชมพูอ่อนๆ ก่อนจะปัดผ่านเหนือกล่องกระดาษนั้นเบาๆ

บรรยากาศรอบๆ บิดเบี้ยวไปชั่วขณะ

วินาทีต่อมา นัยน์ตาของฉีหลินก็เบิกโพลงด้วยความตกตะลึง!

กล่องกระดาษเปล่าใบนั้นอันตรธานหายไปแล้ว

สิ่งที่ปรากฏขึ้นมาแทนที่ คือกล่องเหล็กขนาดเท่ากัน และภายในนั้น... อัดแน่นไปด้วยชิ้นส่วนมนุษย์ที่ถูกหั่นเป็นชิ้นๆ เลือดสาดกระเซ็นแดงฉาน พร้อมกับศีรษะของผู้หญิงที่ถูกสับออกเป็นสองซีก — นี่มันศพ! ศพผู้หญิงที่ถูกสับละเอียดแล้วยัดใส่กล่อง!

"แหวะ!"

ฉีหลินหน้าซีดเผือด รีบหันขวับกลับมาโก่งคออาเจียนทันที

กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง กลิ่นเหม็นเน่าของซากศพ ลอยฟุ้งแตะจมูกทันทีที่ชิ้นส่วนเหล่านั้นปรากฏขึ้น มันกระตุ้นสัญชาตญาณความขยะแขยงจนทำให้เขาคลื่นไส้อยากจะอ้วก แต่ก็ไม่มีอะไรหลุดออกมาเลย

"ไม่เป็นไรนะ เดี๋ยวมันก็ชินไปเอง"

เห็นดังนั้น อิเลน่าก็ยกมือขึ้นลูบหลังฉีหลินเบาๆ เอ่ยปลอบโยนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน

ถึงแม้หลายๆ ครั้ง ซัคคิวบัสตัวน้อยนี้จะทำตัวไร้เดียงสาเหมือนเด็กที่ไม่ประสีประสาโลก แต่เรื่องความตาย ซากศพ หรือความโหดร้ายเลือดสาด การที่เธอเติบโตมาในนรก ทำให้เธอคุ้นเคยและชินชากับสิ่งเหล่านี้มากกว่าฉีหลินเป็นไหนๆ

"แหวะ..."

ฉีหลินหน้าซีดเป็นไก่ต้ม ไม่กล้าหันไปมองซากศพในกล่องเหล็กนั่นตรงๆ ได้แต่หันหลังให้อิเลน่าแล้วถามเสียงสั่น

"นี่มัน... เกิดอะไรขึ้นกันแน่เนี่ย?!"