ตอนที่ 19 กลืนกินปีศาจ ผมขาวตาทอง เลื่อนสู่คลาสหนึ่ง!

"กำลังหาอยู่นะ"

เสียงของอิเลน่าดังขึ้นในหัวของฉีหลิน

ระบบหมุนเวียนพลังเวทมนตร์ เป็นอวัยวะภายในชนิดหนึ่งคล้ายกับเส้นเลือด ต่างกันตรงที่มันไม่ได้มีไว้ให้เลือดไหลเวียน แต่มีไว้ให้พลังเวทไหลผ่านต่างหาก

ผู้อัญเชิญปีศาจทุกคน ล้วนมีระบบหมุนเวียนพลังเวทมนตร์พิเศษเส้นหนึ่งอยู่ในตัว ซึ่งมีชื่อว่า "กลืนกิน"

หรือถ้าจะพูดให้ถูกก็คือ... คนที่มีระบบนี้อยู่ในตัวเท่านั้นแหละ ถึงจะสามารถเป็นผู้อัญเชิญปีศาจได้

ตอนที่ร่างเดิมของเขาอายุ 10 ขวบ ได้ผ่านการตรวจร่างกายและค้นพบระบบนี้ในตัว ถึงได้ถูกระบุว่าปลุกสายพลังของผู้อัญเชิญปีศาจตื่นขึ้นมาได้

และอีกสองปีข้างหน้า ตอนที่ฉีหลินอายุครบ 20 ก็ต้องเข้ารับการตรวจอีกครั้ง เพื่อดูว่าสายพลังที่สองของเขาจะเป็นอะไร

ซึ่งฉีหลินตั้งหน้าตั้งตารอคอยเรื่องนี้เอามากๆ

"เจอแล้ว!"

ในที่สุด เสียงของอิเลน่าก็ดังขึ้นอีกครั้ง

ในเวลาเดียวกัน ฉีหลินก็รู้สึกได้ว่าหัวใจของเขาเริ่มเต้นรัวเร็วและแรงขึ้นเรื่อยๆ

ตึก!

ตึก!!

ตึก!!!

จังหวะหัวใจที่เต้นรัวดุจกลองรบ พลังงานลึกลับบางอย่างที่ยากจะอธิบายก็เริ่มระเบิดออกมาจากก้นบึ้งหัวใจของเขา

และจุดปลดปล่อยพลังงานสายนี้ ก็คือฝ่ามือขวานั่นเอง!

วูบ—

มือขวาของฉีหลินเปล่งแสงสีม่วงเจิดจ้า สว่างวาบจนอาบย้อมร่างของเขากับปีศาจผมขาวไว้ภายใน มองไม่เห็นอะไรเลยนอกจากแสงสว่างจ้าและอักขระเวทมนตร์ลึกลับที่ลอยล่องออกมาระลอกแล้วระลอกเล่า

เฝิงเส้าหยวนยังคงยืนดูด้วยความใจเย็น

ผ่านไปไม่กี่อึดใจ ร่างของอิเลน่าก็พุ่งพรวดออกมาจากแสงสีม่วงนั้น ปัง! ร่างของเธอกระแทกเข้ากับกำแพงอย่างจัง ราวกับถูกดีดกระเด็นออกมา

"พลังเหลือล้นจังแฮะ"

เฝิงเส้าหยวนเห็นดังนั้นก็หลุดหัวเราะเบาๆ

"เป็นไงบ้าง? ถูกพลังเวทดีดออกมา หรือว่ารู้สึกเหมือนโดนหมัดกระแทกเข้าเต็มๆ ล่ะ?"

"ทั้งสองอย่างเลย"

อิเลน่าคลานลุกขึ้นมาจากพื้น เอามือลูบแขนปอยๆ

"ก็กะไว้แล้วล่ะ"

เฝิงเส้าหยวนพยักหน้าเบาๆ เมื่อได้ยินคำตอบ

"ดูท่าทางแล้ว ทิศทางการพัฒนาของฉีหลินในอนาคต คงจะเป็นสายสมดุลครึ่งเวทครึ่งบู๊ล่ะนะ ซึ่งมันก็เป็นเรื่องที่ดีแหละ"

"..."

เวลาค่อยๆ ไหลผ่านไป

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

ตูม!

แสงสีม่วงจากวงเวทสว่างวาบขึ้นอย่างฉับพลัน ก่อนจะสลายหายไปอย่างรวดเร็ว

เผยให้เห็นร่างสูงใหญ่ยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้าเฝิงเส้าหยวนและอิเลน่า

ส่วนสูงของเขาตอนนี้ อย่างต่ำก็น่าจะร้อยแปดสิบห้าขึ้นไป ชุดนักเรียนขาดวิ่น เผยให้เห็นมัดกล้ามเนื้อที่ซ่อนอยู่รำไร มีควันสีขาวจางๆ ระเหยออกมาจากผิวหนังราวกับไอร้อน พัดพาเส้นผมสีขาวโพลนดุจหิมะให้พลิ้วไหวเบาๆ

"ฟู่—"

ฉีหลินสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วค่อยๆ ลืมตาขึ้น

สิ่งที่ปรากฏคือดวงตาสีทองแนวตั้งดุดัน

ผมขาว นัยน์ตาสีทอง

【คุณสังหาร ปีศาจลูกผสม (คลาสหนึ่ง), ค่าประสบการณ์ +10】

【ค่าประสบการณ์ (EXP): 10/500】

——

【ระดับชีวิต: คลาสศูนย์ → คลาสหนึ่ง】

【พละกำลัง: 0 ดาว → คลาสศูนย์ 7 ดาว】

【ความว่องไว: 0 ดาว → คลาสศูนย์ 4 ดาว】

【การป้องกัน: 0 ดาว → คลาสศูนย์ 5 ดาว】

【ความแข็งแกร่งทางจิต: 9 ดาว → คลาสหนึ่ง 0 ดาว】

【พลังเวท: ไม่มี → คลาสศูนย์ 8 ดาว】

เลื่อนระดับสำเร็จ!

ผู้อัญเชิญปีศาจคลาสหนึ่ง ฉีหลิน!

"ยินดีด้วยนะที่ทะลวงระดับได้สำเร็จ"

เฝิงเส้าหยวนเดินเข้ามาหาพร้อมรอยยิ้ม

"ถึงครูจะมั่นใจว่าไม่มีปัญหาอะไร แต่เพื่อความปลอดภัย ไปให้หมอตรวจร่างกายที่ห้องพยาบาลหน่อยดีกว่า"

"ครับ"

ฉีหลินพยักหน้า

"ตามครูมา"

พูดจบ เฝิงเส้าหยวนก็หมุนตัวเดินนำออกไป

ฉีหลินกับอิเลน่าเดินตามไปติดๆ

……

……

"ครูครับ ทำไมผมผมถึงกลายเป็นสีขาวแบบนี้ล่ะครับ?"

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ณ ห้องพยาบาลของโรงเรียน

ฉีหลินในร่างผมขาวตาสีทอง นอนเปลือยท่อนบนอวดมัดกล้ามล่ำสันอยู่บนเตียงผู้ป่วย ทำหน้ามุ่ยบ่นกระปอดกระแปดกับแพทย์หญิงวัยกลางคน

หลังจากทะลวงระดับคลาสหนึ่งสำเร็จหมาดๆ เขาก็ถูกเฝิงเส้าหยวนลากออกมาจากห้องอัญเชิญปีศาจ ตรงดิ่งมาที่ห้องพยาบาลเพื่อตรวจร่างกาย โดนจับตรวจโน่นตรวจนี่สารพัดอย่างปาเข้าไปสามสิบกว่ารายการ กินเวลาไปกว่าครึ่งชั่วโมง เพื่อให้แน่ใจว่าการเลื่อนระดับครั้งนี้ปลอดภัยไร้รอยรั่ว

"เรื่องปกติจะตาย"

หมอหญิงนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ นิ้วรัวแป้นพิมพ์ไม่หยุด ตอบกลับมาโดยไม่แม้แต่จะหันมามอง

"การเลื่อนระดับสายพลังน่ะ มันก็ต้องมีการเปลี่ยนแปลงทางพันธุกรรมอยู่แล้ว สีผม สีตามันก็เปลี่ยนตามไปด้วยนั่นแหละ บางสายพลังถึงขั้นอวัยวะกลายพันธุ์ไปเลยก็มีนะ

อีกอย่าง ผมขาวตาสีทองนี่มันไม่หล่อตรงไหน? สาวๆ สมัยนี้น่ะชอบแบบนี้จะตาย เธอควรจะแอบดีใจเงียบๆ นะยะ

ถ้ายังรับไม่ได้อีกล่ะก็ ลองดูครูเย่เซินสิ

หน้าตาหล่อเหลาเอาการ หล่อกว่าเธอตั้งเยอะ ถ้าให้คะแนนความหล่อ เธอได้ 90 ครูให้เย่เซิน 100 เต็มเลยเอ้า แต่ดันโชคร้ายไปอยู่สายดรูอิด ต้องทนหัวเขียวอื๋อเป็นเต่า... เอ้ย ไม่ใช่ สีเขียวเหมือนโดนสวมเขาอยู่ทุกวันๆ

เจอสีผมอาภัพแบบนั้น เขายังไม่เห็นจะบ่นอะไรเลย แล้วผมขาวเท่ๆ แบบของเธอเนี่ย ยังจะบ่นอะไรอีกฮะ?"

"..."

ฉีหลินลองคิดตามดู เออ มันก็จริงของหมอแฮะ

เคล็ดลับความสุขอย่างหนึ่ง ก็คือการเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับคนที่แย่กว่านี่แหละ

เวลาที่รู้สึกว่าตัวเองซวย ลองนึกถึงคนที่ซวยกว่าสิ ถึงแม้มันจะไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้นมา แต่ก็ทำให้สบายใจขึ้นเยอะเลย

ผ่านไปสักพัก ฉีหลินก็ถามต่อ

"แล้วเรื่องส่วนสูงของผมล่ะครับ? ทำไมจู่ๆ มันก็พรวดพราดขึ้นมาตั้งหลายเซนฯ?"

"ถ้าจะพูดให้เป๊ะคือ 8 เซนติเมตร"

หมอหญิงเคาะแป้นคีย์บอร์ดครั้งสุดท้าย ก่อนจะหยิบใบรายงานผลตรวจที่เพิ่งปรินต์ออกมาหมาดๆ ส่งให้ฉีหลิน

"ส่วนสูงเดิมของเธอคือ 1.78 เมตร ตอนนี้สูง 1.86 เมตร การที่สูงขึ้น 8 เซนติเมตร สำหรับผู้อัญเชิญปีศาจคลาสหนึ่งถือว่าอยู่ในเกณฑ์ปกติ ไม่ต้องกังวลหรอก นี่ไม่ใช่ปัญหาอะไรเลย มันเป็นแค่การเปลี่ยนแปลงที่พบเห็นได้ทั่วไปหลังจากการเลื่อนระดับ ส่วนเรื่องกล้ามเนื้อก็หลักการเดียวกันนั่นแหละ... ว่าแต่ จากไอ้แห้งขี้ก้าง กลายมาเป็นหนุ่มล่ำกล้ามโตสูงร้อยแปดสิบกว่าแบบเนี้ย ครูขอพูดคำเดิมนะ แอบดีใจไปเงียบๆ เถอะย่ะ"

"ก็คงงั้นมั้งครับ"

ฉีหลินรับใบรายงานมาอ่านผ่านๆ ตา

ข้อมูลก็เป็นพวกตัวเลขสเตตัสร่างกายทั่วไป ละเอียดกว่าที่ระบบแสดงให้เห็นนิดหน่อย แต่ค่าพลังหลักๆ ก็ตรงกันเป๊ะ

ที่สำคัญที่สุดคือ...

【พลังเวท: คลาสศูนย์ 8 ดาว】

วิ้ง!

ฉีหลินแบมือขวาออก แสงสีม่วงเรืองรองก็ค่อยๆ ลอยฟ่องออกมาจากฝ่ามือ หมุนวนและพลิ้วไหวอยู่รอบๆ ปลายนิ้ว

นี่แหละคือพลังเวท หนึ่งในพลังเหนือธรรมชาติ

ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป เขาสามารถเริ่มศึกษาเวทมนตร์และครอบครองพลังอันเร้นลับนี้ได้แล้ว

"..."

ฉีหลินเล่นกับพลังเวทอยู่พักหนึ่งก็สลายมันไป ก่อนจะเปิดหน้าจอระบบขึ้นมาดูอีกครั้ง

【ค่าประสบการณ์ (EXP): 10/500】

ปีศาจลูกผสมที่เขาเพิ่งจะฆ่าและดูดกลืนพลังไปเมื่อกี้ มีระดับชีวิตคลาสหนึ่ง ให้ค่าประสบการณ์มา 10 แต้มถ้วน

สิ่งมีชีวิตคลาสศูนย์ ให้ 1 แต้ม

สิ่งมีชีวิตคลาสหนึ่ง ให้ 10 แต้ม

แบบนี้ สิ่งมีชีวิตคลาสสองก็คงจะให้สัก 100 แต้มล่ะมั้ง?

แล้วถ้าเป็นคลาสสามล่ะ จะไม่ล่อไป 1,000 แต้มเลยเหรอเนี่ย?

เอาเป็นว่า สำหรับฉีหลินในตอนนี้ การตีมอนสเตอร์คลาสศูนย์ 10 ตัว มันง่ายยิ่งกว่าปอกกล้วยเข้าปากเมื่อเทียบกับการต้องไปบวกกับมอนสเตอร์คลาสหนึ่งแค่ตัวเดียว ดังนั้นเขาจึงไม่มีความจำเป็นจะต้องดั้นด้นไปหาเรื่องพวกคลาสหนึ่งให้เหนื่อยเปล่า แค่ฟาร์มไข่แมลงคลาสศูนย์ต่อไปเรื่อยๆ ก็พอแล้ว

"เอาล่ะ ตรวจเสร็จแล้ว ออกไปได้แล้วไป"

ในตอนนั้นเอง แพทย์หญิงวัยกลางคนก็เอื้อมมือมาลูบซิกซ์แพ็กของฉีหลินเบาๆ ก่อนจะโบกมือไล่

"อ้อ ยังเหลือการตรวจอีกอย่างนึงนะ เป็นการตรวจว่าเธอสืบทอดพลังเวทชนิดไหนมาน่ะ อันนี้ต้องรออีกสองสามวัน เดี๋ยวกลับไปรอฟังผลแล้วกัน พอผลออกครูจะแจ้งให้ครูประจำชั้นเธอทราบเอง"

"รับทราบครับ ขอบคุณครับครู สวัสดีครับ"

พูดจบ ฉีหลินก็กระโดดลงจากเตียง เดินไปที่ประตู

พอผลักประตูออกไป เขาก็เห็นเฝิงเส้าหยวนกับอิเลน่านั่งรออยู่ที่ม้านั่งไม้ยาวตรงทางเดิน ข้างๆ มีชุดนักเรียนใหม่เอี่ยมอ่องวางอยู่หลายชุด แถมยังมีให้เลือกตั้งสองไซซ์

นอกจากนี้ ยังมีรองเท้าผ้าใบใหม่เอี่ยมอีกคู่ด้วย

จะว่าไป ตอนนี้อิเลน่าก็เปลี่ยนมาใส่ชุดนักเรียนกับรองเท้าคู่ใหม่แล้ว ไม่ได้ใส่ชุดเก่ารองเท้าเก่าของเขาเหมือนก่อนหน้านี้

โรงเรียนไม่ได้มีสวัสดิการแจกชุดนักเรียนฟรีหรอกนะ

ดูทรงแล้ว ชุดใหม่กับรองเท้าพวกนี้ เฝิงเส้าหยวนน่าจะควักกระเป๋าตัวเองไปซื้อมาให้ตอนที่เขากำลังตรวจร่างกายอยู่แหงๆ

"ครูเฝิงครับ ผม..."

"ไม่ต้องขอบใจหรอก"

ฉีหลินเพิ่งจะอ้าปาก เฝิงเส้าหยวนก็ยกมือขึ้นเบรก แล้วยิ้ม

"ครูถือว่านี่เป็นการลงทุนที่คุ้มค่าต่างหากล่ะ ดูแววแล้วเธอต้องได้ดีแน่ๆ วันข้างหน้าถ้าได้ดิบได้ดีขึ้นมา ก็อย่าลืมป่าวประกาศให้คนอื่นรู้ด้วยล่ะ ว่าครูประจำชั้นสมัยมัธยมของเธอคือใคร แค่นี้ครูก็พอใจแล้ว"

คำขอบคุณที่จ่ออยู่ตรงริมฝีปากถูกกลืนลงคอไปจนหมด ฉีหลินไม่ได้พูดมันออกมา แต่เก็บความซาบซึ้งใจนั้นไว้ลึกสุดใจแทน

"ต่อไปนี้วางแผนจะทำอะไรต่อล่ะ?"

จู่ๆ เฝิงเส้าหยวนก็ถามขึ้น

"อัญเชิญทหารกลเวทครับ" ฉีหลินตอบ

"ตอนนี้ผมเป็นผู้อัญเชิญปีศาจคลาสหนึ่งแล้ว ตามทฤษฎีคือสามารถอัญเชิญปีศาจตนใหม่มาทำสัญญากันได้อีกตน แต่ผมคิดว่ายังไม่จำเป็นหรอกครับ แค่มีอิเลน่าก็เกินพอแล้ว แทนที่จะทำสัญญากับปีศาจอีกตน ผมขอเลือกทำสัญญากับทหารกลเวทดีๆ สักชิ้นดีกว่า"

พอได้ยินแบบนั้น อิเลน่าก็หันขวับมามองเขา กะพริบตากลมโตสีชมพูปริบๆ