ตอนที่ 17 ซัคคิวบัสตัวน้อยส่งคำท้าประลองจริง

ปัง!

ฉีหลินยกเท้าถีบประตูห้องพักเปิดผาง

ภายในห้องที่มืดสลัว ปรากฏร่างของอิเลน่าในร่างซัคคิวบัสที่มีเขางอกอยู่บนหัว เปลือยเปล่าล่อนจ้อนนอนคว่ำหน้าอยู่บนเตียง บั้นท้ายงอนงามเด้งดึ๋ง หางรูปหัวใจแกว่งไกวไปมา

"อ๊ะ ฉีหลิน กลับมาแล้วเหรอ?"

เมื่อได้ยินเสียง อิเลน่าก็หันขวับกลับมาส่งยิ้มให้ทันที

ในมือของเธอ ถือแท็บเล็ตอยู่เครื่องหนึ่ง บนหน้าจอกำลังฉายภาพยนตร์ติดเรตอยู่ แถมยังเปิดเสียงออกลำโพงดังลั่น

"อื๊อ~"

"โอ้ววว อ๊า!!"

"อ๊า~"

ชัดเลย เสียงหอบหายใจของชายหญิงที่ฉีหลินได้ยินอยู่หน้าห้องเมื่อกี้ มันมาจากเจ้านี่นี่เอง

"..."

ฉีหลินเอื้อมมือไปปิดประตูห้อง แล้วยืนพิงหลังกับบานประตู นิ่งเงียบไปพักใหญ่

ผ่านไปหลายวินาที เขาถึงเริ่มบ่นรัวเป็นปืนกล

"อธิบายมาซิ ดูหนังโป๊ทำไมไม่ใส่หูฟังฮะ?! แล้วนี่เธอเอาแท็บเล็ตกับคลิปพวกนี้มาจากไหน?! ไม่ใช่สิ ที่สำคัญที่สุดคือ ดึกดื่นป่านนี้แล้วทำไมไม่หลับไม่นอน มานั่งดูหนังโป๊เนี่ยนะ?! ไม่ๆๆ! สิ่งที่สำคัญที่ซู้ดดด ก็คือ... รีบปิดเสียงเดี๋ยวนี้เลย! ตอนนี้! ทันที! ด่วนเลย!!"

"เอ๋?"

อิเลน่าทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก กดหยุดวิดีโอแล้วหันมามองฉีหลินด้วยความไม่เข้าใจ

"ก็นายบอกให้ฉันเรียนรู้เรื่องพวกนี้ไม่ใช่เหรอ? แท็บเล็ตนี่ลูลู่เป็นคนให้มา ส่วนเรื่องนอน... พอลูลู่ปลุกฉันขึ้นมา ฉันก็นอนไม่หลับแล้วน่ะ"

"ลูลู่งั้นเหรอ?"

ฉีหลินได้ยินชื่อนี้ก็งุนงงไปครู่หนึ่ง ก่อนจะถามด้วยความลังเล

"ลูลู่ซี แคลเรนท์? เด็กสาวฝรั่งผิวขาวใส่แว่นในห้องน่ะนะ? คนที่เรียกเธอว่านาน่าตอนเลิกเรียนน่ะเหรอ?"

"ใช่แล้ว"

อิเลน่าพยักหน้ารับรัวๆ ใบหน้าเปื้อนยิ้มอย่างตื่นเต้น

"หลังจากนายออกไปได้ไม่นาน ลูลู่ก็มาเคาะห้องบอกว่าอยากมาเล่นด้วย เธอใจดีมากเลยนะ พอรู้ว่าฉันอยากเรียนรู้ ก็เลยยกแท็บเล็ตเครื่องนี้ให้ฉันเป็นของขวัญต้อนรับเลย แถมยังสอนวิธีค้นหาข้อมูลหาแหล่งเรียนรู้ในเน็ตให้ด้วย อย่างคลิปเรียนรู้พวกเนี้ย ฉันก็หามาเองเลยนะ เก่งป่ะล่ะ?!"

"..."

ฉีหลินลูบคางพลางครุ่นคิด

"เธอแน่ใจนะว่าการเรียนรู้กับแหล่งข้อมูลที่เธอพูดถึง มันคือเรื่องเดียวกับที่ยัยนั่นเข้าใจน่ะ? เอ่อ เปลี่ยนคำถามใหม่ ลูลู่ซี แคลเรนท์ รู้ไหมว่าสิ่งที่เธออยากเรียนรู้ มันคือคลิปพรรค์นี้น่ะ?"

"อ้อ ลืมบอกเธอไปเลยแฮะ"

อิเลน่าทำท่าเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้

"รู้งี้ขอกับเธอตรงๆ เลยดีกว่า ดีไม่ดีเธออาจจะมีคลิปพวกนี้เก็บไว้ แล้วส่งมาให้ฉันเลยก็ได้ จะได้ไม่ต้องเสียเวลาหาเอง"

ฉีหลินถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่

โล่งอกไปที เกือบไปแล้วไหมล่ะ ชื่อเสียงเกียรติยศของคุณชายฉีเกือบจะมาป่นปี้เพราะยัยซัคคิวบัสสมองกลวงนี่ซะแล้ว

"เธอต้องทำความเข้าใจเรื่องพื้นฐานของสหพันธ์บลูสตาร์ก่อนนะ"

ฉีหลินเดินไปที่เตียงของอิเลน่า แย่งแท็บเล็ตมา ปิดคลิปวาบหวิวทิ้งไป แล้วเปิดเข้าเว็บไซต์หนึ่งแทน

【เครือข่ายการเรียนรู้สำหรับปีศาจ】

นี่คือเว็บไซต์ที่ก่อตั้งโดยกลุ่มผู้อัญเชิญปีศาจ มีหมวดหมู่ยิบย่อยเต็มไปหมด หนึ่งในนั้นคือ คอร์สเร่งรัด 3 ชั่วโมง ให้ปีศาจของคุณเข้าใจกฎเกณฑ์ของสหพันธ์ เนื้อหาข้างในมากพอที่จะทำให้ปีศาจสักตนเข้าใจว่า ในสหพันธ์บลูสตาร์มีอะไรที่ทำได้ และอะไรที่ห้ามทำเด็ดขาด

อย่างเช่น เวลาดูคลิปโป๊ ห้ามเปิดเสียงออกลำโพงโว้ย!!

"ในเมื่อไม่อยากนอนก็ไม่ต้องนอน นั่งอ่านพวกนี้ให้จบซะ"

ฉีหลินโยนแท็บเล็ตคืนให้อิเลน่า

จากนั้นเขาก็เดินไปอาบน้ำแปรงฟัน

สิบนาทีให้หลัง เขาก็อาบน้ำแต่งตัวเสร็จ สวมแค่เสื้อกล้ามกับกางเกงขาสั้นใส่นอน หางตาเหลือบไปเห็นเรือนร่างเปลือยเปล่าอันเย้ายวนของอิเลน่าเข้าพอดี

บั้นท้ายนี่มันจะเด้งเกินไปแล้วมั้ง

"วันหลังจำไว้ว่าต้องใส่ชุดนอนด้วย"

ฉีหลินโยนเสื้อกล้ามกับกางเกงขาสั้นอีกชุดไปให้

"ห้ามบ่นว่าไม่สวยนะ เดี๋ยววันหยุดนี้จะพาไปซื้อเสื้อผ้าใหม่"

"อืม..."

แต่อิเลน่ากลับใช้ปลายหางตวัดเกี่ยวเสื้อผ้าพวกนั้น แล้วโยนทิ้งไปที่ปลายเตียงซะงั้น

จากนั้นเธอก็วางแท็บเล็ตลง คุกเข่าอยู่บนเตียง กัดนิ้วชี้ข้างขวาเบาๆ สายตาหยาดเยิ้มปานน้ำผึ้งจ้องมองมาที่ฉีหลิน

"ฉันศึกษาคลิปเรียนรู้มาสองชั่วโมงเต็มๆ จนเข้าใจทฤษฎีหมดแล้วล่ะ ฉีหลิน เรามาลงสนามจริงกันเถอะ"

พูดจบ ซัคคิวบัสตัวน้อยก็แลบลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองอย่างยั่วยวน

"..."

ฉีหลินเงียบไปครู่หนึ่ง แล้วลากเก้าอี้มานั่งไขว่ห้าง

ผ่านไปหลายวินาที หลังจากข่มอารมณ์กดปืนกลที่พองโตจนสงบลงได้ เขาก็พูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ไม่ได้"

"ห๊า?"

อิเลน่าถึงกับเหวอ เอามือป้องปาก มองฉีหลินด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"นายไม่ไหวงั้นเหรอ? โอ้มายก๊อด! เป็นไปได้ยังไงเนี่ย?!"

"หืม?"

ฉีหลินงงเป็นไก่ตาแตกอยู่แวบหนึ่ง ก่อนจะฉุนกึก

"เวรเอ๊ย ฉันไม่ได้หมายความว่าฉันไม่ไหวเว้ย แต่เธอต่างหากที่ยังไม่พร้อม!"

"ไม่มั้ง?"

อิเลน่าก้มมองทรวดทรงองค์เอวสุดสะบึมของตัวเอง

"ฉันว่าฉันพร้อมสุดๆ เลยนะ ครูสาวในคลิปพวกนั้นยังดูไม่แซ่บเท่าฉันเลยด้วยซ้ำ"

"..."

ฉีหลินถึงกับใบ้กิน

ผ่านไปพักหนึ่ง เขาถึงได้อธิบายเสียงเรียบ

"หมายความว่า ยังไม่ถึงเวลา อิเลน่า เธอเป็นซัคคิวบัสที่ยังบริสุทธิ์ผุดผ่องอยู่ สามารถเข้าพิธีเบิกพรหมจรรย์ได้ ถ้าจัดพิธีนี้ให้ดีๆ มันจะช่วยยกระดับรอยสักเวทมนตร์ของเธอได้เลยนะ ไม่ใช่แค่ทำให้เธอทะลวงระดับเข้าสู่คลาสสองได้เท่านั้น แต่ยังเพิ่มศักยภาพแฝงในอนาคตได้อย่างถาวรอีกด้วย ดังนั้น เพื่อให้ได้ประโยชน์สูงสุด เราจำเป็นต้องเตรียมอุปกรณ์และน้ำยาเวทมนตร์บางอย่างก่อน"

"ห๊ะ?"

อิเลน่าทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก

ฉีหลินได้แต่ถอนใจ

อิเลน่าเป็นแค่ซัคคิวบัสระดับล่าง ตอนอยู่ในนรกไม่มีสิทธิ์ได้ร่ำเรียนหนังสือ เธอก็เลยแทบจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเผ่าพันธุ์ของตัวเองเลย เผลอๆ จะรู้น้อยกว่าข้อมูลของสหพันธ์บลูสตาร์ที่มีซะอีก

ครั้งแรกของซัคคิวบัส จะมาทำลวกๆ ชุ่ยๆ ไม่ได้เด็ดขาด ต้องให้ความสำคัญแบบสุดๆ

อิเลน่าเป็นปีศาจตนแรกที่ฉีหลินทำพันธสัญญาด้วย เขาไม่อยากให้เธอต้องกลายเป็นแค่ไม้ประดับในอนาคต ที่ทำได้แค่เอาไว้ให้เสียบ... หมายถึง เสียบแจกันตั้งโชว์น่ะนะ

"สรุปก็คือ ตอนนี้นอนได้แล้ว"

ฉีหลินพูดพลางล้มตัวลงนอนบนเตียง

"วัตถุดิบสำหรับทำพิธีมันแอบแพงอยู่นะ ก่อนที่ฉันจะหาเงินมาได้สักแสนนึง เราพักเรื่องนี้ไว้ก่อนก็แล้วกัน"

"อ้อ"

อิเลน่าไม่ได้เซ้าซี้อะไรอีก ล้มตัวลงนอนตะแคงหันหลังให้ฉีหลิน เปิดแท็บเล็ตเข้าเว็บเครือข่ายการเรียนรู้สำหรับปีศาจ ตั้งใจศึกษาหาความรู้เกี่ยวกับกฎระเบียบของสหพันธ์บลูสตาร์ต่อไป

"..."

ฉีหลินนอนหันหน้าเข้ากำแพง สมองยังคงครุ่นคิดเรื่องพิธีเบิกพรหมจรรย์

อย่างแรกเลย วัตถุดิบในการทำพิธีต้องใช้เงินเป็นแสน ตอนนี้เขายาจกสุดๆ ไม่มีปัญญาซื้อหรอก

อย่างที่สอง มันไม่ได้มีแค่ปัญหาเรื่องเงินอย่างเดียว

พิธีเบิกพรหมจรรย์ของซัคคิวบัส แก่นแท้ของมันก็คือเวทมนตร์แขนงหนึ่ง ซึ่งประกอบไปด้วย "วัตถุดิบทำพิธี" "ผู้รับการทำพิธี" และ "ผู้ประกอบพิธี"

วัตถุดิบก็คือพวกอุปกรณ์และน้ำยาต่างๆ นั่นแหละ

ผู้รับการทำพิธี แน่นอนว่าต้องเป็นอิเลน่า

ส่วนผู้ประกอบพิธี ก็ต้องเป็นตัวเขาเองอยู่แล้ว

ประเด็นมันอยู่ตรงที่ ในเมื่อพิธีเบิกพรหมจรรย์ถือเป็นเวทมนตร์ชนิดหนึ่ง มันก็มีเงื่อนไขสำหรับผู้ประกอบพิธีด้วยเหมือนกัน

— สเตตัสทางร่างกายของผู้ประกอบพิธี ทั้ง 3 ด้าน ได้แก่ พละกำลัง การป้องกันและความว่องไวรวมไปถึงพลังเวทจะต้องถึงระดับคลาสหนึ่ง 9 ดาวเป็นอย่างน้อย ถึงจะมีคุณสมบัติพอที่จะเป็นผู้ประกอบพิธี ช่วยซัคคิวบัสทำพิธีเบิกพรหมจรรย์ได้สำเร็จ

ก็แหม ต้องมีร่างกายและพลังเวทที่แข็งแกร่งพอเท่านั้น ถึงจะมอบพลังชีวิตอันล้นปรี่ให้กับซัคคิวบัสได้นี่นา

สรุปก็คือ ตอนนี้ฉีหลินนอกจากจะไม่มีเงินแล้ว ความสามารถก็ยังไม่ถึงขั้นด้วย

เรื่องที่จะทำพิธีเบิกพรหมจรรย์ให้อิเลน่า คงต้องพักโครงการไว้ก่อน อย่างน้อยก็ต้องรอให้เขาเก่งระดับจุดสูงสุดของคลาสหนึ่งนู่นแหละ ถึงค่อยว่ากันใหม่

"..."

"..."

"ว่าแต่ ฉันใกล้จะทะลวงระดับแล้วนะ"

ผ่านไปสองสามนาที ฉีหลินที่ยังนอนไม่หลับก็พูดขึ้นลอยๆ

"อิเลน่า เธอรู้หรือเปล่า ว่าผู้อัญเชิญปีศาจต้องทำอะไรบ้าง ถึงจะก้าวขึ้นเป็นคลาสหนึ่งได้?"

"พอเคยได้ยินมาบ้าง"

อิเลน่าที่นอนอยู่อีกเตียงตอบกลับมา

"แล้วเธอคิดยังไง?"

"คิดยังไงเรื่องอะไรล่ะ?"

"หมายถึง เธอเป็นปีศาจ แต่ต้องมาช่วยฉันฆ่าและกลืนกินปีศาจอีกตน เธอจะรู้สึกลำบากใจไหม?"

"ถ้านายไม่ได้กลืนกินซัคคิวบัส ก็ไม่เป็นไรหรอก สำหรับเผ่าปีศาจอย่างพวกเรา ปีศาจต่างเผ่าพันธุ์กันก็เหมือนคนแปลกหน้านั่นแหละ ไม่มีความเกี่ยวข้องกันสักนิด มนุษย์อย่างพวกนายชอบเหมารวมว่า ปีศาจเป็นพวกเดียวกันหมด ซึ่งมันเป็นความคิดที่ผิดมหันต์เลยล่ะ การฆ่าฟันกันเองระหว่างเผ่าพันธุ์ปีศาจ มันเกิดบ่อยกว่าที่นายคิดซะอีก"

"ฉันเป็นผู้อัญเชิญปีศาจ เรื่องแค่นี้ก็ต้องรู้อยู่แล้วสิ แค่อยากลองถามความเห็นเธอดูเฉยๆ สรุปก็คือ... แบบนี้ก็ดีแล้ว ฝันดีนะ รีบนอนซะ"

"ฝันดี"

"..."

"..."

"ฉีหลิน"

"หืม?"

"ทำไมนายถึงจะทะลวงระดับเร็วจังล่ะ?"

"เพราะฉันเป็นอัจฉริยะไง"

"ที่นายบอกว่าจะไม่ทิ้งฉันน่ะ พูดจริงใช่ไหม?"

"ฉันไม่เคยคืนคำ"

……

……

เช้าวันรุ่งขึ้น เวลา 08:30 น.

วันนี้เป็นวันอังคาร แต่ทั้งฉีหลินและอิเลน่าไม่ได้เข้าเรียน พวกเขากำลังเดินตามเฝิงเส้าหยวน ครูประจำชั้น ลงไปยังชั้นใต้ดินที่สองของอาคารเรียนหมายเลข 3

สถานที่แห่งนี้คือห้องปฏิบัติการพิเศษ

ถ้าจะพูดให้ถูกก็คือ ห้องสำหรับอัญเชิญปีศาจโดยเฉพาะ

ปีศาจตนที่สองของฉีหลิน กำลังจะปรากฏตัวแล้ว!