ตอนที่15 นางพญาแมลงเรืองแสง ค่าประสบการณ์มหาศาล!

กลางดึก เวลา 23:20 น.

ฉีหลินเดินออกจากหอพักหมายเลข 7 ย่ำไปตามทางเดินในโรงเรียนที่เงียบสงัดไร้ผู้คน

ตอนเลิกเรียนช่วงบ่าย เขาจัดการเรื่องหอพักคู่สำหรับเขากับอิเลน่าเรียบร้อยแล้ว ห้อง 7603 เป็นห้องที่สามบนชั้นหกของหอพักหมายเลข 7 ห้องพักค่อนข้างกว้างขวาง มีเตียงสองชั้นพร้อมโต๊ะอ่านหนังสือข้างใต้ ที่สำคัญที่สุดคือมีห้องน้ำในตัวด้วย!

อิเลน่าดูจะถูกใจที่พักใหม่นี้เอามากๆ พอกินข้าวเย็นเสร็จ อาบน้ำปะแป้ง เธอก็ล้มตัวลงนอนหลับปุ๋ยไปอย่างรวดเร็ว

ส่วนฉีหลินต้องกลับไปเก็บของที่ห้องเช่าเดิมแล้วย้ายเข้ามา จากนั้นก็ติดต่อไปหาเจ้าของหอเพื่อคืนห้อง — ซึ่งก็เป็นไปตามคาด ไม่ได้เงินมัดจำคืนสักแดงเดียว แต่ช่างมันเถอะ

หลังจากจัดของในหอพักเสร็จ เวลาก็ล่วงเลยมาจนเกือบจะห้าทุ่มแล้ว

ดังนั้น ฉีหลินในตอนนี้ จึงกำลังมุ่งหน้าไปยังห้องทดลองชีววิทยาของเย่เซิน

อย่างที่เย่เซินบอกไว้ในห้องเรียน เขาไปจัดการเคลียร์กับพวกผู้ดูแลหอพักและ รปภ. ไว้หมดแล้ว ฉีหลินเลยเดินผ่านฉลุยตลอดทาง พอพวก รปภ. เห็นบัตรนักเรียนของเขาปุ๊บ ก็ปล่อยให้ผ่านไปได้ง่ายๆ

ไม่นานนัก ห้องทดลองชีววิทยาที่เปิดไฟสว่างโร่ก็ปรากฏอยู่ตรงหน้า

ก๊อกๆ

ฉีหลินเคาะประตู

"ครูครับ? ผมมาแล้วครับ"

"เข้ามาได้เลย ประตูไม่ได้ล็อก"

เสียงของเย่เซินดังลอดออกมาจากข้างใน

"อ้อ แล้วก็ ไม่ได้เอาของกินของดื่มอะไรติดตัวมาด้วยใช่ไหม? ห้ามเอาของกินเข้ามาในห้องทดลองเด็ดขาดนะ"

"ทราบครับ"

ฉีหลินผลักประตูเข้าไป

สีเขียว

สิ่งแรกที่สะดุดตา คือพื้นที่สีเขียวขจี

ภายในห้องทดลองนี้ เต็มไปด้วยต้นไม้ใบหญ้า ดอกไม้ และต้นกล้าละลานตาไปหมด อบอวลไปด้วยกลิ่นหอมสดชื่นของพรรณไม้ แตกต่างจากกลิ่นฉุนกึกของห้องทดลองเคมีอย่างสิ้นเชิง กลิ่นหอมจางๆ นี้ทำให้รู้สึกผ่อนคลายและสดชื่นอย่างบอกไม่ถูก

ส่วนเย่เซินในเวลานี้ กำลังสวมชุดนอนลายหมีน้อย นั่งยองๆ อยู่ริมแปลงดินที่มีรั้วล้อมไว้ ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มกรุ้มกริ่มราวกับคนบ้า

ฉีหลินเดินเข้าไปดูใกล้ๆ

สิ่งที่เห็นคือแมลงหน้าตาคล้ายมด กำลังมุดไชดินกันยั้วเยี้ยตามตัวมีแสงเรืองแสงสีฟ้าอ่อนๆ เปล่งประกายออกมา นับคร่าวๆ แล้วน่าจะมีเป็นร้อยเป็นพันตัวเลยทีเดียว แถมไม่มีใครรู้ว่าดินในแปลงนี้ลึกแค่ไหน และใต้ผิวดินนั่นยังมีแมลงพวกนี้ซ่อนอยู่อีกกี่ตัว

บนเนินดินเล็กๆ กลางแปลงนั้น มีแมลงตัวอ้วนฉุสีขาวที่ดูแตกต่างจากตัวอื่นๆ อย่างเห็นได้ชัดนอนแผ่หลาอยู่

แมลงตัวอื่นๆ หน้าตาคล้ายมด ขนาดและสีสันก็ดูคล้ายคลึงกันไปหมด

แต่แมลงสีขาวตัวนี้ กลับอ้วนจ้ำม่ำเหมือนหนอนผีเสื้อ ขนาดตัวเท่าหัวแม่มือ ซึ่งใหญ่กว่าตัวอื่นๆ หลายสิบเท่า แถมตัวมันก็ไม่มีแสงเรืองแสงซะด้วย

"นี่แหละคือแมลงเรืองแสง"

เย่เซินยื่นนิ้วออกไป ลูบคลำแมลงตัวอ้วนสีขาวตัวนั้นเบาๆ

"ส่วนเจ้านี่ ก็คือนางพญาแมลงเรืองแสง เป็นผู้นำสูงสุดของรัง ในเผ่าพันธุ์ของพวกมัน นางพญาไม่เพียงแต่ทำหน้าที่ขยายพันธุ์เท่านั้น แต่ยังมีหน้าที่ออกคำสั่งควบคุมพวกพ้องด้วย ระวังอย่าไปทำให้มันโกรธเข้าล่ะ ไม่งั้นน้ำกรดที่มันพ่นออกมาซึ่งมีพลังเวทมนตร์ปะปนอยู่ด้วย อาจจะกัดผิวหนังเธอจนทะลุได้เลยนะ..."

พูดมาถึงตรงนี้ เย่เซินหันหน้ามามองฉีหลิน แล้วชี้ไปที่ปุ่มสีแดงบนกำแพงใกล้ๆ

"นั่นคือปุ่มกดสัญญาณเตือนภัย ถ้าเธอถูกนางพญาแมลงโจมตี ก็กดปุ่มนั่นซะ ครูจะรีบเข้ามาช่วยปฐมพยาบาลให้ทันที"

"ผมจะจำไว้ครับ"

ฉีหลินพยักหน้ารับอย่างจริงจัง

"ดีมาก ไปใส่ถุงมือแล้วหยิบคีมคีบมาซะ"

เย่เซินชี้ไปที่โต๊ะอุปกรณ์ใกล้ๆ

"เดี๋ยวครูจะอธิบายข้อมูลพื้นฐานเกี่ยวกับแมลงเรืองแสงให้ฟังก่อน พอนางพญาเริ่มออกไข่ ครูจะสอนวิธีเก็บไข่ให้... เอาจริงๆ นะ นางพญาตัวนี้มีความผิดปกติทางพันธุกรรม สติปัญญาต่ำเตี้ยเรี่ยดินจนส่งผลกระทบต่อสัญชาตญาณตามธรรมชาติ ทำให้มันไม่สามารถวางไข่เองได้ตามปกติ เราเลยต้องคอยช่วยดึงไข่ออกมาให้"

ฉีหลินทำตามคำสั่งทันที

พอเขาเดินกลับมา เย่เซินก็เริ่มอธิบายต่อ

"แมลงเอวิเซนท์ไรน์ หรือเรียกสั้นๆ ว่าแมลงเรืองแสงมีต้นกำเนิดมาจากโลกเอวิเซนท์ เป็นสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติที่ครอบครองพลังเวทมนตร์

แมลงเรืองแสงในวัยตัวอ่อน จะเป็นสิ่งมีชีวิตคลาสศูนย์ ในตัวมีพลังเวทมนตร์อ่อนๆ แทบจะเรียกได้ว่าไม่มีเลยก็ว่าได้ มนุษย์ธรรมดาเดินดินก็สามารถใช้พละกำลังตามขนาดร่างกายบี้พวกมันให้ตายคามือได้สบายๆ เหมือนเวลาบี้มดนั่นแหละ

ส่วนแมลงเรืองแสงที่โตเต็มวัย รวมถึงนางพญาแมลงเรืองแสงด้วย จะถูกจัดให้อยู่ในระดับจุดสูงสุดของคลาสศูนย์ แต่เนื่องจากพวกมันเคลื่อนไหวเชื่องช้า แถมมีวิธีโจมตีแค่อย่างเดียวคือการพ่นน้ำกรดเคลือบพลังเวทมนตร์ ดังนั้นในสถานการณ์จริง ระดับความอันตรายของพวกมันจึงอยู่ในเกณฑ์ต่ำมาก

อย่างไรก็ตาม นางพญาแมลงเรืองแสงมีโอกาสเกิดการกลายพันธุ์ เปลี่ยนสภาพไปเป็นผีเสื้อกลางคืนเรืองแสง... อืม ตัวใหญ่พอๆ กับนกอินทรีเลยล่ะ ซึ่งตอนเป็นผีเสื้อกลางคืนเนี่ย มันจะถูกอัปเกรดเป็นสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติคลาสหนึ่งทันที

โดยปกติแล้ว โอกาสที่มันจะกลายพันธุ์นั้นต่ำเตี้ยเรี่ยดินสุดๆ

แต่ถ้าแจ็กพอตแตก เกิดโชคร้ายเจอเข้าจริงๆ ล่ะก็ สิ่งที่เธอต้องทำคือตั้งสติให้มั่น แล้วก็ยืนนิ่งๆ เข้าไว้

ด้วยโครงสร้างตาและระบบหมุนเวียนพลังเวทมนตร์อันเป็นเอกลักษณ์ สมองของผีเสื้อกลางคืนเรืองแสงจะมองข้ามสิ่งไม่มีชีวิตหรือของที่อยู่นิ่งๆ ไปโดยอัตโนมัติ ในแง่หนึ่งก็คือ ขอแค่เธอยืนนิ่งๆ มันก็จะมองไม่เห็นเธอ และไม่โจมตีเธอด้วย พอมันหันหลังให้ เธอค่อยฉวยจังหวะนั้นลงมือโจม... เอ่อ ไม่ใช่สิ

เธอเป็นแค่ผู้อัญเชิญปีศาจคลาสศูนย์ ยังไม่ถึงคลาสหนึ่ง ตอนนี้แทบจะไม่มีความสามารถในการต่อสู้ด้วยตัวเองเลยนี่นา"

พูดมาถึงตรงนี้ เย่เซินก็ทำท่าครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดต่อ

"เอาเป็นว่า ต่อไปนี้ ถ้าเป็นไปได้ ก็พาซัคคิวบัสของเธอมาทำงานด้วยกันเถอะ แต่แน่นอนล่ะว่าค่าจ้างไม่ได้เพิ่มนะ ได้เดือนละ 2,000 เท่าเดิม"

"เข้าใจแล้วครับ"

ฉีหลินพยักหน้า

"ทีนี้ก็ รออย่างเงียบๆ ไปก่อน"

เย่เซินปรายตามองนาฬิกาบนกำแพง

"อีกเดี๋ยวเดียว นางพญาก็น่าจะเริ่มออกไข่แล้วล่ะ"

……

ครึ่งชั่วโมงต่อมา ในที่สุดนางพญาแมลงเรืองแสงก็เริ่มกระบวนการขยายพันธุ์

ฉีหลินถือคีมคีบ ลงมือดึงไข่ออกมาจากนางพญาด้วยความระมัดระวัง ภายใต้การดูแลอย่างใกล้ชิดของเย่เซิน

หลังจากดึงไข่ออกมาได้สิบกว่าฟอง เขาก็เกิด "พลั้งมือ" กะแรงคีบผิดไปหน่อย ปลายคีมหนีบไข่แมลงกึ่งโปร่งใสฟองหนึ่งจนแตกโพละ ส่งผลให้ตัวอ่อนแมลงเรืองแสงที่อยู่ข้างในขาดสะบั้นเป็นสองท่อน

【คุณสังหาร แมลงเอวิเซนท์ไรน์ (คลาสศูนย์), ค่าประสบการณ์ +1】

【ค่าประสบการณ์ (EXP): 13/300】

เพอร์เฟกต์!!!

ฉีหลินก้มหน้าลง พยายามสุดฤทธิ์ที่จะสะกดกลั้นความยินดีปรีดาที่เอ่อล้นอยู่ภายในใจ เม้มปากแน่นเพื่อไม่ให้เผลอหัวเราะออกมาดังๆ

ตั้งแต่ตอนที่เขาสังหารตั๊กแตนเกราะม่วงกับปลาเฉาไร้ก้าง เขาก็สังเกตเห็นแล้วว่า ค่าประสบการณ์ที่ได้จากการฆ่ามอนสเตอร์ ดูเหมือนจะไม่ได้ขึ้นอยู่กับขนาดร่างกาย แต่วัดกันที่ระดับคลาสล้วนๆ ตั๊กแตนเกราะม่วงคลาสศูนย์กับปลาเฉาไร้ก้าง แม้ขนาดจะต่างกันลิบลับ แต่ค่าประสบการณ์ที่ให้กลับเท่ากันเป๊ะ

และในตอนนี้ การตายของตัวอ่อนแมลงเรืองแสงตัวนี้ ก็เป็นเครื่องพิสูจน์ชั้นดีเลยล่ะ

แม้จะเป็นแค่ตัวอ่อนที่ยังไม่ทันได้ฟักออกจากไข่ แต่ขอแค่เป็นสิ่งมีชีวิตต่างมิติคลาสศูนย์ มันก็สามารถมอบค่าประสบการณ์ให้เขาได้ 1 แต้ม!

แค่ฆ่าตัวอ่อนแมลงเรืองแสงอีกเพียง 287 ตัว ฉีหลินก็สามารถอัปเลเวลและอัปสเตตัส เลื่อนระดับความแข็งแกร่งทางจิตจาก 7 ดาวไปเป็น 8 ดาวได้แล้ว!

แล้วดูนางพญาแมลงเรืองแสงนี่สิ คืนเดียวก็ออกไข่ได้เป็นพันฟอง...

พื้นที่ฟาร์มมอนสเตอร์คืออะไรน่ะเหรอ?

ที่นี่ไง! ห้องทดลองชีววิทยานี่แหละ คือพื้นที่ฟาร์มมอนสเตอร์ที่สมบูรณ์แบบที่สุด!!

"เฮ้ เงยหน้าขึ้นสิ ไม่เห็นต้องเศร้าไปเลย"

จังหวะนั้น เย่เซินตบไหล่ฉีหลินที่เอาแต่ก้มหน้างุดเบาๆ นึกว่าเขากำลังคอตกเพราะความผิดพลาด เลยยิ้มให้กำลังใจ

"ทำตัวอ่อนตายไปตัวนึง ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรหรอก อันที่จริงแล้ว หนึ่งในหน้าที่ของเธอ ก็คือการกำจัดพวกตัวอ่อนนี่แหละ

เธอก็เห็นนี่ ห้องทดลองของครูไม่ได้กว้างขวางอะไรนัก แปลงเพาะเลี้ยงนี่ก็เล็กกระจิดริด ไม่พอให้ตัวอ่อนพวกนี้โตขึ้นมาเยอะแยะหรอก

อีกอย่าง โครงการวิจัยของครูก็ไม่ได้ต้องการจำนวนตัวอ่อนมากมายขนาดนั้นด้วย

ด้วยเหตุนี้ ทุกๆ คืนเธอเลยต้องคอยกำจัดไข่พวกนี้ทิ้งไปส่วนหนึ่ง เพื่อควบคุมจำนวนประชากรไม่ให้แออัดจนเกินไป

เวลาจะฆ่าก็ใช้อัตราส่วน ดึงออกมาสิบ ฆ่าทิ้งเจ็ด คือทุกๆ ครั้งที่ดึงไข่ออกมาได้สิบฟอง ก็ให้บี้ทิ้งไปเจ็ดฟอง แล้วก็คัดแยกพวกไข่ที่ตายแล้ว เอาไปทิ้งในกล่องเก็บซากแมลงตรงนั้นน่ะ เข้าใจไหม?"

"เข้าใจแล้วครับ"

ฉีหลินเงยหน้าขึ้น พยักหน้ารับอย่างแข็งขัน

เขาเข้าใจทะลุปรุโปร่งเลยล่ะ

เขาเคยได้ยินมาตั้งนานแล้วว่า โครงการเพาะพันธุ์สิ่งมีชีวิตของเย่เซินมักจะประสบปัญหาพื้นที่ห้องทดลองไม่เพียงพอ เลยต้องใช้วิธีควบคุมปริมาณแบบแมนนวลมาตลอด พอมีมอนสเตอร์ เอ้ย สิ่งมีชีวิตทดลองเยอะเกินความจำเป็น ก็ต้องลงมือฆ่าทิ้งบางส่วนไป

นี่แหละคือเหตุผลที่เขาอยากมาเป็นผู้ช่วยของเย่เซินนักหนา

"เอาล่ะ งั้นก็ลุยงานต่อเถอะ ครูขอตัวกลับก่อนล่ะ ส่วนเธอก็รอจนกว่านางพญาจะเลิกออกไข่ ถึงจะกลับได้ น่าจะประมาณตีหนึ่งได้มั้ง เจ้านี่มันตรงเวลาเป๊ะเลยล่ะ ก่อนกลับก็อย่าลืมเก็บอุปกรณ์ให้เรียบร้อย ปิดไฟ ล็อกประตูด้วย กุญแจวางอยู่บนโต๊ะข้างๆ นั่นแหละ"

พูดจบ เย่เซินก็เดินออกจากห้องทดลองไป

"รับทราบครับ เดินทางปลอดภัยนะครับครู"

ฉีหลินมองส่งแผ่นหลังของเย่เซินจนลับตา

จากนั้น เขาก็หันกลับมามองแปลงเพาะเลี้ยง ยื่นคีมในมือออกไปหนีบไข่แมลงจนแตกโพละอีกฟอง

แผละ

【คุณสังหาร แมลงเอวิเซนท์ไรน์ (คลาสศูนย์), ค่าประสบการณ์ +1】

【ค่าประสบการณ์ (EXP): 14/300】

"ฮี่ฮี่"