ตอนที่ 5 ซัคคิวบัสสายแดก

ดึกสงัด ณ ร้านอาหารแผงลอยริมทาง

คุณลุงหลายคนถึงกับเลิกกินข้าวเลิกก๊งเหล้า แล้วพากันอ้าปากค้างมองดูภาพตรงหน้าด้วยความตกตะลึง

ถามว่าพวกเขากำลังมองอะไรอยู่งั้นเหรอ?

พวกเขากำลังมองเด็กสาวผมชมพูคนหนึ่งที่หน้าตาสวยสะกดวิญญาณ แต่การแต่งตัวกลับดูทะมัดทะแมง ท่อนบนสวมเสื้อยืดแขนสั้นสีขาวบริสุทธิ์ที่ดูเผินๆ ก็รู้ว่าเป็นเสื้อของแฟนหนุ่ม ท่อนล่างสวมกางเกงขาสั้นสีดำยาวประเข่า ส่วนที่เท้าสวมรองเท้าผ้าใบสีเทาเก่าซอมซ่อ ซึ่งดูไม่พอดีเท้าเอาซะเลย เพราะมันหลวมโพรกกว่าเท้าเธอตั้งหลายไซส์

แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นสำคัญหรอก

ประเด็นคือตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว เธอยัดอาหารเข้าปากคำละจาน กวาดทั้งไก่ผัดพริก เป็ดตุ๋นเบียร์ คากิน้ำแดง และซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานลงท้องรวดเดียวสามสิบกว่าจานติดๆ กัน และจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุด เธอยังคงสวาปามต่อไปอย่างบ้าคลั่ง สภาพการแดกของเธอนั้นเรียกได้ว่า "โหดสลัด" ราวกับคนที่ไม่เคยตกถึงท้องมาแปดร้อยชาติ หิวโซยิ่งกว่าผีตายโหงมาเกิดซะอีก

อ้อ ใช่ ระหว่างนั้นเธอยังซัดข้าวเปล่าไปอีกหลายกะละมัง แถมด้วยเบียร์สับปะรดอีกเป็นสิบขวด

ฉีหลินที่นั่งอยู่ข้างๆ กำลังครุ่นคิดอย่างจริงจังว่า ในอนาคตเขาจะเอาปัญญาที่ไหนมาเลี้ยงยัยซัคคิวบัสสายแดกตัวนี้ให้อิ่มท้องได้วะเนี่ย

เด็กสาวผมชมพูคนนี้ก็คืออิเลน่านั่นแหละ

หลังจากที่ซัคคิวบัสทำพันธสัญญากับผู้อัญเชิญที่เป็นมนุษย์แล้ว พวกเธอสามารถปรับเปลี่ยนรูปลักษณ์ของตัวเองให้ดูเหมือนมนุษย์มากขึ้นได้ในระดับหนึ่ง ส่วนเสื้อผ้าบนตัวเธอนั้น แน่นอนว่าต้องเป็นของฉีหลินอยู่แล้ว

"……"

ฉีหลินจิบเบียร์สับปะรดอึกหนึ่ง แล้วเปิดหน้าต่างระบบขึ้นมาชำเลืองมอง

——

【จำนวนปีศาจที่ทำพันธสัญญาเท่าเทียม: 1】

【ชื่อ: อิเลน่า】

【อายุ: 17 ปี】

【ระดับชีวิต: คลาสหนึ่ง】

【เผ่าพันธุ์: ซัคคิวบัส】

【พละกำลัง: คลาสหนึ่ง 3 ดาว】

【ความว่องไว: คลาสหนึ่ง 3 ดาว】

【การป้องกัน: คลาสศูนย์ 8 ดาว】

【ความแข็งแกร่งทางจิต: คลาสหนึ่ง 3 ดาว】

【พลังเวท: คลาสหนึ่ง 5 ดาว】

——

ซัคคิวบัสคลาสหนึ่ง!

เมื่อเทียบกับระดับเดียวกันแล้ว ถือว่าตัวบางร่างน้อยไปนิด

แต่ด้วยสเตตัสสุดหรูหราหมาเห่าขนาดนี้ เอาไปตบไอ้กากคลาสศูนย์อย่างโทมัสได้สบายบรื๋อเลยล่ะ!

ว่าแต่ฉีหลินก็แอบคิดนะว่า ฟังก์ชันเพิ่มแต้มของระบบเนี่ย มันสามารถเอามาใช้กับปีศาจในสังกัดเพื่ออัปสเตตัสโดยตรงได้ด้วยหรือเปล่า?

เรื่องนี้คงต้องรอทดสอบดูอีกที

พูดถึงเรื่องสเตตัส อิเลน่ามีค่าพลังเวทโผล่ขึ้นมามากกว่าฉีหลินหนึ่งช่อง ซึ่งนี่คือพลังงานที่ยังไม่มีในร่างกายของฉีหลินตอนนี้

แน่นอนว่าถ้าจะพูดให้ถูกก็คือแค่ตอนนี้เท่านั้นแหละ เพราะเมื่อระดับชีวิตของผู้อัญเชิญก้าวเข้าสู่คลาสหนึ่ง ในร่างกายก็จะก่อเกิดพลังเวทขึ้นมา และสามารถร่ายเวทมนตร์เล็กๆ น้อยๆ ได้เหมือนพวกจอมเวทนั่นแหละ

ไอ้คำว่าระดับชีวิตที่ว่านี้ ไม่ใช่แค่ระบบหรอกที่เรียกแบบนี้ ผู้ใช้พลังเหนือธรรมชาติบนดาวบลูสตาร์ก็เรียกแบบนี้เหมือนกัน หรือบางคนก็ชอบเรียกมันว่ายีนล็อค

มีเพียงการยกระดับชีวิตเท่านั้น ถึงจะขีดจำกัดสูงสุดของสมรรถภาพร่างกายได้

ยกตัวอย่างเช่นความแข็งแกร่งทางจิต ขีดจำกัดของสิ่งมีชีวิตคลาสศูนย์ ก็คือระดับคลาสศูนย์ 9 ดาว ไม่สามารถทะลุไปมากกว่านี้ได้แล้ว

ต้องทะลวงระดับกลายเป็นสิ่งมีชีวิตคลาสหนึ่งก่อนเท่านั้น ความแข็งแกร่งทางจิตถึงจะเพิ่มขึ้นต่อไปได้ ตามทฤษฎีแล้วสามารถเพิ่มขึ้นไปได้เรื่อยๆ จนถึงคลาสหนึ่ง 9 ดาว จากนั้นก็ทะลวงสู่คลาสสอง, คลาสสาม, คลาสสี่... ไปจนถึงคลาสเก้า 9 ดาว

ส่วนคลาสสิบน่ะเหรอ?

ไม่เคยมีใครค้นพบตัวตนระดับนั้นมาก่อน ต่อให้เป็นในมิติอื่นก็ไม่มี ว่ากันว่านั่นคือขอบเขตของพระเจ้าในตำนานนู่นเลย

"ปัง!"

จู่ๆ อิเลน่าก็กระแทกกะละมังข้าวลงกับโต๊ะ ยกมือขึ้นเช็ดปากมันแผล็บ

"อิ่มแล้วจ้า!!"

"……"

ฉีหลินมองกองจานชามที่ซ้อนกันเป็นตั้งๆ บนโต๊ะ แล้วก็จมสู่ห้วงความคิด

ไม่มีปัญญาจ่ายโว้ย

วันนี้เขาทำงานได้เงินมาทั้งหมด 160 เหรียญ โดนไอ้เวรโทมัสไถไป 30 เหรียญ ตอนนี้มีติดตัวอยู่แค่ 130 เหรียญ จะเอาปัญญาที่ไหนไปจ่ายค่ากับข้าวเนื้อล้วนๆ ตั้งสามสิบกว่าจานวะเนี่ย

"พ่อหนุ่ม"

จังหวะนั้นเอง เถ้าแก่ร้านก็เดินถือสมุดเล่มเล็กเข้ามาหา ยิ้มแย้มพลางเอ่ยว่า

"พ่อหนุ่มกับแม่หนูคนสวย กินไปทั้งหมด 1,623 เหรียญนะ ลุงปัดเศษทิ้งให้ คิดแค่ 1,600 ถ้วนก็แล้วกัน โอเคมั้ย?"

"โอเคครับ รอแป๊บนะครับ"

ฉีหลินคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก็หยิบมือถือขึ้นมาเปิดแอปสินเชื่อถูกกฎหมาย กดยืมเงินมา 2,000 เหรียญดื้อๆ แล้วถึงสแกนจ่ายเงินได้

ในมือถือของเขามีแอปเงินกู้ทั้งถูกกฎหมายและนอกระบบเพียบ

แต่ร่างเดิมแทบไม่เคยกู้เงินออนไลน์ และไม่ค่อยรับค่าแรงผ่านมือถือด้วย เพราะไอ้เวรโทมัสมันชอบมาไถมือถือเขาอยู่บ่อยๆ ถ้าวันไหนโดนแย่งไป เงินในนั้นก็จะถูกโอนออกไปจนเกลี้ยง

แต่คืนนี้ไอ้หมอนั่นไม่ได้แตะมือถือเขาเลย คงเป็นเพราะเขาชิงควักเงินสดให้มันไปอย่างว่าง่ายล่ะมั้ง

ยังไงก็เถอะ ความบาดหมางระหว่างเขากับไอ้โทมัส จะต้องจบลงในคืนนี้แหละ

"ไปกันเถอะอิเลน่า"

ฉีหลินลุกขึ้นยืน บิดคอไปมาเบาๆ "กินอิ่มหนำสำราญแล้ว พวกเราก็ควรไปทำธุระกันได้แล้วล่ะ"

"ฮี่ๆ จัดไป!"

อิเลน่าแสยะยิ้ม นัยน์ตาสีชมพูทอประกายวาบวาม แฝงไปด้วยความกระหายการต่อสู้ที่พุ่งพล่าน และ... จิตสังหาร!

พวกปีศาจน่ะ ไม่ว่าภายนอกจะดูงดงามน่าหลงใหลแค่ไหน แก่นแท้ของพวกมันก็คือสิ่งมีชีวิตที่ป่าเถื่อนและคลั่งไคล้การเข่นฆ่าอยู่ดี

ลึกลงไปในดีเอ็นเอของพวกมัน ล้วนสลักสัญชาตญาณกระหายเลือดเอาไว้ทั้งนั้นแหละ

……

……

เมืองรุ่งอรุณ, เขตตะวันออก, สนามบาสเกตบอลริมถนน

ที่นี่ควรจะเป็นสถานที่สำหรับเล่นบาส แต่ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยขวดเหล้าและกล่องข้าวเกลื่อนกลาด ดูสกปรกและเละเทะไปหมด

กลุ่มวัยรุ่นชายหญิงจับกลุ่มมั่วสุมกันอยู่ที่นี่ มีทั้งคนขาว คนดำ และคนเอเชียก็มีไม่น้อย พวกเขาเปิดเพลงร็อกเสียงดังกระหึ่มจากลำโพง บางคนเล่นสเก็ตบอร์ด บางคนเตะบอลอัดแป้นบาส บางคนก็ก้มหน้าก้มตาเล่นเกมมือถือแล้วด่าเพื่อนร่วมทีม

และตอนนี้ โทมัสก็นั่งอยู่กลางวง ลูบคลำเด็กสาวชาวเอเชียในอ้อมกอดอย่างเมามัน

เอาจริงๆ พวกนี้ไม่ได้ชอบเล่นบาสหรือฟังเพลงหรอก สเก็ตบอร์ดหรือฟุตบอลก็ไม่ได้ชอบ แถมเกมมือถือก็อาจจะไม่ได้อินขนาดนั้นด้วยซ้ำ

พวกมันก็แค่ชอบทำตัวขบถ ชอบชีวิตกลางคืนเละๆ เทะๆ แบบนี้แหละ

พูดง่ายๆ ก็คือ: แหล่งมั่วสุมของพวกนักเลงไส้แห้งนั่นแหละ

ถ้าพอมีเงินเหลือบ้าง อย่างน้อยก็คงเปิดห้องคาราโอเกะไปแล้ว

"ที่บ้านเกิดฉันก็มีปีศาจแบบนี้นะ"

"พวกเราเรียกมันว่าโนคูแปลว่า พวกน่าสมเพชขายขี้หน้าชาวบ้านเขาน่ะ"

ไม่ไกลออกไป ภายใต้แสงไฟริมถนน

อิเลน่าเดินเอามือกุมประสานท้ายทอยด้วยท่าทางเบื่อโลก เธอชำเลืองมองภาพในสนามบาส แล้วหันมามองฉีหลินด้วยสายตาเหยียดหยามสุดๆ

"นี่ ถ้าแกถูกไอ้พวกสวะพรรค์นี้รังแกมาตลอดล่ะก็ คะแนนประเมินของฉันที่มีต่อตัวแก คงติดลบหนักกว่าเดิมแน่ๆ"

"ช่วยไม่ได้นี่นา"

ฉีหลินไม่ได้ใส่ใจกับคำพูดนั้น ทำเพียงแค่ยิ้มบางๆ

"เธออาจจะมองว่าพวกมันน่าสมเพช แต่สำหรับฉัน ไอ้พวกน่าสมเพชนี่มันคืออัศวินออร่า เป็นยอดมนุษย์ที่ต่อยกำแพงปูนแตกได้ในหมัดเดียวนะ"

"พรืด!"

อิเลน่าหลุดหัวเราะเยาะออกมาอย่างไม่เกรงใจ

"ก็แค่สิ่งมีชีวิตชั้นต่ำคลาสศูนย์กากๆ ฝูงนึงเท่านั้นแหละ ถ้าแกต้องการ ฉันจะพุ่งเข้าไปฆ่าล้างโคตรพวกมันระบายแค้นให้เดี๋ยวนี้เลย"

"ฆ่าไม่ได้" ฉีหลินส่ายหน้า

"ที่นี่เรียกว่าบลูสตาร์ เธอเป็นแค่ซัคคิวบัสชาวบ้าน เท่าที่ฉันรู้คือที่ขุมนรกเธอคงไม่มีสิทธิ์ได้เรียนหนังสือ ก็เลยน่าจะไม่เคยได้ยินเรื่องของโลกนี้ งั้นฉันจะอธิบายให้ฟังคร่าวๆ ก็แล้วกันนะ มนุษย์ที่แข็งแกร่งที่สุดในโลกของเรา คือสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติคลาสเก้า"

"……"

อิเลน่าถึงกับช็อกตาตั้งไปทันที ผ่านไปพักใหญ่กว่าเธอจะร้องเสียงหลงว่า

"ระ... ระดับเดียวกับจอมมารแห่งขุมนรกเลยเหรอ?!"

"ทำไมแกไม่รีบบอกให้เร็วกว่านี้เล่า?! เห็นมนุษย์เดินตามถนนมีแต่พวกไก่อ่อน ฉันก็นึกว่าโลกของแกมันจะมีแต่พวกอ่อนหัดซะอีก!"