Chapter 4: สู้กับคนร้อยคน (2)

เป๊ง.

กังโอบล็อคการโจมตีของชายแก่ไว้ด้วยการผสมผสานของสุดยอดสหัชญาณและประสบการณ์การต่อสู้ของเขา. เขาเข้าใจสถานการณ์ตอนนี้ได้ทันทีอีกด้วย.

‘นี่คืออีเว้นที่บอสจะสั่งสอนคุณด้วยตัวเอง’

ปกติแล้ว ผู้เล่นจะได้เควสจากครูฝึกคนนึงใน Training center, และถ้าตีหุ่นไม้ประมาณ100ครั้งก็จะได้แสตทรอง, Tenacity.(ความต้านทาน)

แต่ว่า ถ้าบอสโผล่มาอีเว้นพิเศษก็จะมีขึ้นในแต่ละ Training center.

‘นั่นมัน Rain. น่าจะใช่...’

“เวรเอ้ย” กังโอด่า.

‘อีเว้นEndurance [ต่อการโจมตีกายภาพ]!”

บอสRain จะโจมตีผู้เล่นไปเรื่อยๆ จนได้ค่าแสตทรอง, Endurance(อดทน)!

“เวรเอ๊ย, ทำไมกัน?”

ทำไมมันต้องเป็นอีเว้น Endurance!?

มีอีเว้นอื่นตั้งเยอะ แต่เขากลับได้หนึ่งในอันที่แย่สุด. เขาไม่มีทางเลือกอื่น ได้แต่คิ้วขมวด.

“โดนตีขณะที่ต้องทำตัวดีๆนี่นะ”

Rain เดินเข้าไปหากังโอ เอียงคอเหมือนพวกนักเลง.

‘ชั้นต้องอดทนไปก่อน’

กังโอเชื่อมั่นในสุดยอดสหัชญาณของเขาและตัวArth.

Arthเป็นเกมที่สุดยอดจริงๆ.

แต่ละ NPC มีชีวิต,นิสัย,ประวัติ และครอบครัวเป็นของตัวเอง.

พวกเขาเหมือนคนจริงๆ.

NPCพวกนี้แตกต่างจาก Warlordโดนสิ้นเชิง พวกนั้นจะทำตามที่ถูกโปรแกรมมาและผลลัพธ์ก็เหมือนกันทุกครั้ง!

ดังนั้น ในโลกArthไม่มีอะไรแน่นอน. มีแต่ทางเลือกเท่านั้น และผลลัพธ์นับไม่ถ้วนที่ขึ้นอยู่กับทางเลือกพวกนั้น!

มันต้องมีผลลัพธ์สำหรับการไม่แพ้ให้กับRain แน่.

“แกอดทนอยู่สินะ เหอะ”

ดาบของRainมันไม่หยุดเลย.

กังโอแทบหลบและบล็อคการโจมตีของRainไม่สำเร็จ.

“เจอนี่เป็นไง?”

ยิ่งเขาหลบ ดาบของRainก็ยิ่งเร็วขึ้น.

กังโอรู้ตัวว่าถ้าขืนเป็นแบบนี้ต่อไปเขาไม่รอดแน่. ความแตกต่างมันมากเกินไป.

‘ชั้นต้องหยุดมันแล้ว’

กังโอตัดสินใจโจมตี แทนที่จะป้องกัน.

แต่ในฐานะบอสอันสมเกียรติRainไม่เปิดช่องว่างแม้แต่น้อย. จนในที่สุด สุดยอดสหัชญาณที่คอยชี้ช่องว่างศัตรูได้หายไป.

ยิ่งไปกว่านั้น ดาบของRainนั้นเร็วมากๆ.

ถึงเขาจะรู้ว่าดาบจะฟันไปตรงไหน แต่เขาก็เกือบจะบล้อคการโจมตีนั่นไม่ได้.

จนมาถึงขีดจำกัดของเขา เขาไม่สามารถบล็อคดาบของRainได้อีกต่อไป. ในที่สุดขาเขาก็หยุดกับที่.

“อั่ก”

เพราะมันเป็นแค่เกม ความเจ็บปวดเลยไม่ได้หนักหนาอะไร แต่กังโอก็เสียสมดุลจนล้มไปบนพื้น.

ทีนี้ Rain จะบี้เขาให้เป็นชิ้น เขาจะจัดให้หนักสำหรับความอวดดีเลย!.

แต่ว่า, เขาก็ไม่ได้เสียสมาธิแม้จะล้มลงไป.

‘ด้านข้าง!’

Rain ระวังตัวน้อยลงจนทำให้สุดยอดสหัชญาณของกังโอเล็งเป้าไปที่ช่องว่างของเขา.

เขาแทงออกไปด้วยแรงทั้งหมดที่มี!

เขาโจมตีในขณะกำลังจะล้มอยู่ เพราะงั้นจึงไม่ค่อยรุนแรง แต่ถึงอย่างงั้นมันก็แตะตัวของRainได้จริงๆ.

ฟุ่บ.

กังโอล้มลงไปกับพื้นแล้ว.

“ฮึ่มมม นายค่อนข้างเจ๋งหนิ” Rain มองไปที่ด้านข้างตัวแล้วพูด.

[ท่านได้รับการจดจำจาก Lightning Swordman, Rain. (นักดาบสายฟ้าเรน) ค่าชื่อเสียงเพิ่มขึ้นและRainจะไม่โจมตีท่านอีกต่อไป.]

โอ้วว!

กังโอลุกพรวดแล้วเช็คอีกทีว่าเขาจะไม่โจมตีเขาอีก.

“ไม่มีไรเลย”

เขาอยากจะพูดว่า ‘ตาแก่บ้าเอ๊ย!’จริงๆ แต่ก็ยั้งใจไว้ได้.

ถ้าเขาด่าออกไปแบบนั้น คงได้ดาบมากินแหงๆ. อดทน อดทนไว้.

“อา, เจ้านี่หน้าเบื่อจริง”

Rain หันหลังกลับและจากไปทันที เหมือนกับว่าเขาหมดความสนใจกับกังโอแล้ว.

[ค่าแสตทรอง, Indomitable(ไม่ย่อท้อ), ได้ถูกสร้างแล้ว]

[ยิ่งค่าIndomitableสูง ท่านยิ่งสามารถเอาชนะความกลัวของเท่าได้ และสามารถสู้กับศัตรูที่แกร่งกว่าตัวท่านได้.]

“ตาแก่เชี่ย!”

เมื่อเขารู้แล้วว่าRainไปแน่แล้ว เขาตะโกนคำด่าที่รอเนิ่นนานออกมา.

‘แม่งอยากทำอะไรก็ทำนี่หว่า!’

เขาถุยน้ำลายลงพื้นแล้วเข้า Training Centerไป.

“ยินดีต้อนรับ. นี่คือ Rain Training Center…”

“พูดแค่นั้นแหละ. เอาเควสมาให้ผมเลยเถอะ”

กังโอที่ได้เควสมาจากครูฝึกโจมตีหุ่นไม้ครบ100ครั้งและได้รับค่าแสตทรอง Tenacity.

[แสตทรอง, Tenacity ได้ถูกสร้างแล้ว]

[ยิ่งค่าTenacityของท่านสูง Abilitiesของท่านจะถูกสกัดยากขึ้น]

“เจ้ามีพรสวรรค์ด้านศิลปะการต่อสู้. ท่านอยากมาเป็นลูกศิษย์ของ….”

มันเป็นคำพูดแบบเดียวกับที่ครูสอนเปียโนจะพูดกับพ่อแม่ของเด็กว่า ‘โอ้ ว้าว ลูกคุณมีพรสวรรค์!”

“ไม่ล่ะ ขอบใจ!”

กังโอปฏิเสธทันทีและออกจาก Training Centerไป.