Chapter 4: สู้กับคนร้อยคน (3)

ประตูของAlteinนั้นเปิดอยู่ตลอดเวลา. กังโอออกประตูนั้นไปสู่พื้นที่ที่หญ้าชุกชุม.

พวกมือใหม่กำลังยุ่งอยู่กับการฆ่ามอนส์เตอร์.

มอนส์เตอร์พวก Apple Slime (แอปเปิ้ลสไลม์), Melon Slime (เมล่อนสไลม์), Diseased Rats(หนูติดโรค), Slow-footed Rabbits(กระต่ายขาช้า) เป็นต้น…

กังโอเข้าไปหาเมล่อนสไลม์ที่เดินเพ่นพ่านใกล้ตัวที่สุด.

และโจมตีไปที่ช่องว่างที่สุดยอดสหัชญาณของเขาบอก ด้วยbeginner sword(ดาบมือใหม่).

ปั่ก!

สไลม์ระเบิดแท่งแสงสีแดงออกมา.

ในArth แท่งแสงต่างๆมีไว้แทนเลือด.

ยิ่งแท่งออกมามากเท่าไหร่ มอนตัวนั้นก็เป็นมอนตัวใหญ่ และดาเมจที่มอนได้รับก็มากเท่านั้น.

ถ้าแท่งแสงสีแดงแตกออกมาแบบตะกี้ มันคือคริติคอลฮิต.

ดึ๋ง ดึ๋ง!

สไลม์สีเหมือนเมล่อนจ้องมาที่กังโอและเด้งตัวมันเข้าหาเขา.

กระโดดทับ!

กังโอขยับตัวโดยไม่ต้องรอให้รู้สึกเย็นๆ และหลบการโจมตีของมัน.

กังโอโดนดาเมจ0.

เหมือนในชีวิตจริง ถ้าเขาไม่โดนฮิต เขาก็ไม่โดนดาเมจ.

หลบ! คริติคอล! หลบ! คริติคอล!

ด้วยการใช้สุดยอดสหัชญาณกังโอสามารถหลบและโจมตีซ้ำไปมาได้.

[ท่านเอาชนะเมล่อนสไลม์ได้แล้ว]

“ถ้าเล็งไปที่จุดอ่อน ชั้นสามารถตีติดคริได้และชั้นสามารถหลบการโจมตีของมันก่อนจะโดนตัวได้!”

"สุดยอดสหัชญาณ"

ในArthความสามารถนี้โคตรเจ๋งและมันคือความสามารถเดียวที่เขากำลังครอบครอง.

‘สุดยอดสหัชญาณ! ถ้าชั้นใช้มันดีๆล่ะก็…’

***

แม้จะไม่ใช่วันหยุดสุดสัปดาห์แต่เจ วูก็ไปที่โรงยิมซอร์ดมาสเตอร์.

“ไหนเธอบอกว่าจะไม่มาวันธรรมดาไง?” ด้อก เบพูดขณะที่มองเขา.

“ครูครับ ช่วยผมหน่อยครับ”

“ช่วยอะไร?”

“ช่วยซ้อมกับผมตอนผมปิดตาด้วยครับ”

เจ วูคิดว่าเขาครูคงจะพูดว่า ‘นายบ้าไปแล้วหรอ?’ แต่ด้อก เบแค่ยิ้มแล้วก็เอียงหัว.

“สู้แบบปิดตา. ของคลาสสิค”

ปกปิดการมองเห็นเพื่อที่จะฝึกฝนเซ้นส์อื่นๆเป็นวิธีฝึกที่คลาสสิคสำหรับศิลปะการต่อสู้.

เป้าหมายของเจ วูไม่ได้จะฝึกเซ้นส์ของเขา แต่แค่อยากทำเควสบางอย่างให้เสร็จ.

“เอาล่ะ, มาเริ่มกันเดี่ยวนี้เลย”

“ครับ ขอบคุณมากครับ”

ในตอนเริ่มเจ วูซ้อมกับด้อก เบแบบปิดตาส่วนด้อก เบก็ออมมือไว้.

โชคดีที่เขาไม่ได้หลบมั่วเกินไปเพราะสุดยอดสหัชญาณของเขา. เขาตอบสนองตามปกติ ขยับร่างกายไปตามที่สุดยอดสหัชญาณบอกเขา.

เมื่อเขาเริ่มชินกับการสู้แบบเดี่ยวแล้ว เจ วูก็ค่อยๆเพิ่มจำนวนคนในการต่อสู้.

และนั่นคือหนึ่งสัปดาห์ที่ผ่านมา.

ในเวลานั้น เขาได้คุ้นเคยกับการต่อสู้ศัตรูหลายคนในคราวเดียวกันโดยไม่ต้องพึ่งการมองเห็น.

“เอาล่ะ แค่นี้ก็ใช้ได้แล้ว”

เจ วูเข้าเล่น Arth อีกครั้ง.

***

Altein.

เมืองหลวงของจักรวรรดิ์Altein ซึ่งเคยรวมทุกทวีปในArthเป็นปึกแผ่นมาแล้ว.

ครั้งหนึ่งมันเคยถูกเรียกว่า นครศักดิ์สิทธิ์ Altein.

เพราะมีคนเอาชนะจักรวรรดิ์ได้ Altein ณ ตอนนี้กลายเป็นแค่เมืองที่ใหญ่ที่สุดในทวีปของArth. มันเป็นเมืองเอกราชที่ปกครองโดยนายกที่มาจากการเลือกตั้ง.

ถึงจักรวรรดิ์จะไม่มีแล้ว แต่มันก็ยังมีสิ่งก่อสร้างมหึมาที่เคยรวมทั้งทวีปเขาด้วยกัน.

หนึ่งในนั้นก็คือ Holiseum! (โฮลิเซียม)

รูปร่างมันเหมือนโคลิเซียม(โคลอสเซียมนั่นแหละครับ)เป๊ะๆ แต่แค่มีสีขาวโพลนล้วนๆ และถ้ามองดีๆก็สามารถเห็นความแตกต่างได้บ้าง.

แต่มันก็คือสิ่งก่อสร้างที่มีจุดประสงค์แบบเดียวกับโคลิเซียม.

การต่อสู้แบบแมตช์!

การต่อสู้แบบแมตช์ของ Holiseum ซึ่งเปิดทุกสุดสัปดาห์เป็นกีฬาที่ชาวเมืองแห่งAlteinชื่นชอบ.

แมตช์ต่อสู้ของArthไม่ใช่ที่ที่เอาไว้ฆ่าแกงกัน แต่เป็นที่ที่เอาไว้โชวสกิล.

กลาดิเอเตอร์ผู้โด่งดังนั้นเป็นที่ชื่นชอบของชาวเมืองAltein ในฐานะดารากีฬา.

อีกอย่าง ครั้งนึงทุกๆ4ปี Holiseum จะจัด Rakan carnival (งานคาร์นิวาลราคาน) ซึ่งจะเฟ้นหาผู้แข็งแกร่งที่สุดเท่านั้น.

เมื่อเวลานั้นมาถึง ผู้ที่แข็งแกร่งและคนที่อยากจะเป็นสักขีพยานของผู้แข็งแกร่งนั้นจะมาที่นี่.

แน่นอนว่า กังโอไม่ได้สนใจเรื่องลงแข่งในแมตช์ต่อสู้หรืองาน Rakan เลย.

มันมีเหตุผลอื่นที่เขาอยากมาที่ Holiseum.

“ที่นี่สินะ”

กังโอมาถึงที่ด้านหน้าบรรไดลงไปใต้ดินของ Holiseum. ลมเย็นพัดมาจากด้านใน.

เมื่อเขาลงไปถึง เขาก็มองเห็นโถงซุ้มทางเดิน.

“เจ้าคือผู้ท้าทายเหรอ?”

ชายคนหนึ่งใส่หมวกกลาดิเอเตอร์นั่งอยู่บนเก้าอี้ตรงกลางโถงทางเดิน.

‘หมวกทรงเกียรติของRakanที่ถูกสร้างโดยปรมาจารย์ช่างตีเหล็กของจักรวรรดิ์ Altein! ถ้าอย่างงั้นเขาคงเป็น Burkan’

หมวกใบนี้สุดยอดพอที่จะใช้นามของ Rakan เทพเจ้าแห่งชัยชนะและสงคราม และผู้ถึอครองหมวกนั่นก็คือBurkan (เบอข่าน) กลาดิเอเตอร์ผู้ที่ถูกเล่าขานว่าไม่เคยพ่ายแพ้.

“ใช่แล้ว ท่านกลาดิเอเตอร์ผู้เยี่ยมยอด”

ปรมาจารย์กลาดิเอเตอร์ Burkan!

ถ้ามันพอจะเป็นไปได้ กังโออยากสนิทกับเขา.

“ตามข้ามา”

กังโอตามBurkanไป.

คบเพลิงที่ประดับอยู่ข้างๆกำแพงได้เปิดทางของโถงราวกับไฟตามถนน. และโถงทางเดินก็ลึกลงไป ลึกลงไป ที่ใต้ดิน.

และแล้ว Burkan ก็หยุด.

ที่สุดทางเดินของโถงมีประตูเหล็กกล้าปิดสนิทอยู่.

“เมื่อเจ้าเปิดและเข้าไปในประตูบานนี้, การต่อสู้กับคน100คนจะเริ่มขึ้น. เจ้ารู้กฏสินะ ใช่ไหม?”

การต่อสู้กับคน100คน!

นี่แหละคือเควสที่เจ วูตามหาอยู่.