Chapter 4: สู้กับคนร้อยคน (1)

เสาแสงเลือนหายไป.

กังโอที่ดูเหมือนเจ วูในชีวิตจริงโผล่ออกมาอยู่ในชุดท้วมๆระดับเลเวลต้น.

เขาอยู่ในใจกลางเมืองที่มีผู้คนเต็มไปหมด.

“รับตัวทำดาเมจกับพระไปลง Alhaitz Cemeteryจ้า. เวล100อย่างต่ำ. ขอคนเป็น เราจะลงกันยาวๆ”

“ขายชุดเฉพาะพระ เสริมพลังด้วยAlice. ซิบราคามา. ถ้าไม่รู้ราคาไม่ต้องซิบมานะ”

“หาคนเข้ากิลดิ์ ‘Let’s Run’ ขอเวล50อย่างต่ำ ออนทุกวัน!”

กังโอสแกนรอบๆตัว.

“นี่มันเมือง Javen”

ในช่วงครึ่งปีที่เจวูมัวแต่ฝึกร่างกายตัวเองอยู่ เขาก็ได้อัดข้อมูลArthไว้ในตัวทุกวัน.

มีข้อมูลเกี่ยวกับArthมากมายมหาศาลอัดอยู่ในสมองเขา.

ฉะนั้น เขาเลยรู้ว่าตัวเองอยู่ในเพียงแค่มองรูปปั้นในพลาซ่า.

“Training Center (ศูนย์ฝึก) ใกล้สุดก็น่าจะเป็น Rain Training Center”

ดังที่เขาวางแผนไว้ก่อนหน้า กังโอรีบไปที่ศูนย์ฝึกทันที.

เขาได้จำแผนที่ทั้งAltein ไว้หมดแล้ว เขาไม่หลงแน่นอน.

“Character info (ข้อมูลตัวละคร)”

ขณะกำลังวิ่งไปที่Rain Training Center เขาเช็คแสตท.

[Lv1 กังโอ]

อาชีพ: ไม่มีอาชีพ

ฝ่าย: เป็นกลาง

ฉายา: Beginner (มือใหม่)

ชื่อเสียง: 10

HP&MP: 110/100

Stamina: 100

[แสตทหลัก]

Physical: 11 (ความแข็งแกร่งของร่างกาย)

Mental: 11 (ความแข็งแกร่งด้านจิตใจ)

Magic: 10 (ความสามารถในการใช้เวทย์มนต์)

Sense: 11 (ความสามารถในการใช้สกิล)

ค่าที่เหลืออยู่: 0

[แสตทรอง]

ไม่มี.

(จะโผล่ขึ้นมาเมื่อพบเหตุการณ์บางอย่าง. ค่าแสตทนี้จะเพิ่มหรอลดตามการกระทำของผู้เล่น)

มองไปที่แสตทแต่ละอัน ข้อมูลเชิงลึกก็เผยออกมา.

ตัวอย่างเช่น, Physical โชวความแข็งแกร่งกล้ามเนื้อ,ความเร็ว,ความคล่องแคล่ว เป็นต้น

กังโอรู้ข้อมูลทุกอย่างแต่ละค่าแสตทหมดอยู่แล้ว เลยไม่ต้องไปนั่งอ่าน.

‘ค่าแสตทโบนัสก็ได้มาดีแหะ’

ปกติแล้ว แสตทแต่ละคนจะเริ่มที่10 แต่ค่าแสตทของเขา (Physical, Mental กับ Sense) สูงกว่าปกติ.

มันได้มาเพราะการแสกน.

Dreamgate ต้องการให้ผู้เล่นแสกนดาต้าร่างกายและย้ายไปใส่ไว้ในตัวละครของพวกเขา.

มันเป็นเพราะจะเอาไว้พิสูจน์ว่าตัวละครที่สแกนมาใช้เวลาโอนข้อมูลเร็วกว่า.

ดังนั้น ถ้าเริ่มเล่นแบบตัวละครที่สแกนมาจะให้ค่าโบนัสเพิ่ม.

ประมาณว่า ‘เริ่มเล่นซักที!’

“แต่ก็ไม่ค่อยมีคนทำนักหรอก”

มีผู้เล่นหลายคนเลือกจะสร้างตัวละครเองแทนที่จะไปแสกนเพราะอยากดูเท่และสวยกว่า.

กังโออยู่ในสภาพที่แข็งแรงและมีรูปร่างที่ค่อนข้างดีเพราะงั้นเขาเลยไม่มีเหตุผลที่จะไม่ไปแสกน.

‘มาถึงแล้ว’

กังโอที่เพิ่งมาถึงเปิดประตูเข้าไปในRain Training Center.

แต่ว่า…..!

“ห้ะ?”

เมื่อเขาเปิดประตูออก เขารู้สึกถึงบางอย่างที่ใบหน้า….

สุดยอดสหัชญาณ. มันต้องเป็นสุดยอดสหัชญาณแน่!

***

กังโอก้มหัวลง.

มันคือดาบฝึกที่กำลังบินมาหาหัวของเขา.

“โอ๋?”

ชายแก่คนนึงที่โจมตีเขายิ้ม.

‘เดี๋ยวนะ ตาแก่ตาตี่นี่ใครวะ?’

กังโอคิ้วขมวด.

“ลองหลบไอ้นี่ด้วยสิ”

ชายแก่เหวี่ยงดาบ.

กังโอรู้สึกถึงความเย็นนั่นอีกครั้ง.

เขารีบชักดาบออกมาจากช่องเก็บของ บล็อคตรงที่เขารู้สึกเย็นๆไว้. ชายแก่นั่นเลยโจมตีไปที่ตรงนั้นด้วยดาบของเขา.

สุดยอดสหัชญาณของเขาที่รับรู้ถึงอันตรายได้ ได้ตื่นตัวแล้ว.

เพล้งง.

ดาบของพวกเขาปะทะกัน.

กังโอจึงถอยหลังกลับไป.

‘ชั้นยังรู้สึกถึงสุดยอดสหัชญาณได้แม้แต่ในเกม’

กังโอคิดไว้ว่ามีโอกาสสูงที่สุดยอดสหัชญาณจะไม่ทำงาน.

เพราะมันอยู่ในเกม.

แต่ว่า สุดยอดสหัชญาณของเขาได้ทำงานแล้ว.

ถ้าไม่ใช่เพราะตาแก่ที่อยู่หน้าเขา เขาคงวิ่งดีใจไปทั่วแล้ว.

แต่ชายแก่นั่นไม่ให้โอกาสเขาได้ดีใจแม้แต่น้อย.

“ฮ่าฮ่า”

ชายแก่หัวเราะขณะโจมตีกังโอ. ท่าทางเขารู้สึกเหมือนเด็กน้อยที่กำลังสนุกกับของเล่นอยู่.