Chapter 3: สุดยอดสหัชญาณ (3)

“จากนี้ไป, ผมจะมาที่โรงยิมแค่สุดสัปดาห์เท่านั้นนะครับ” เจ วูบอกด้อก เบ.

“ทำไมล่ะ?”

“ผมต้องทำงานครับ. เงินมันงอกจากต้นไม้ไม่ได้นี่สิ”

“งานแบบไหนล่ะ?”

“เกมครับ, แน่นอน”

ตลอดเวลามานี้เขาฝึกกับด้อก เบและได้คุยกับเขาบ่อยมาก.

เพราะงั้น ด้อก เบรู้ว่าเจ วูเคยเป็นโปรเกมเมอร์มาก่อน.

“เกมเหรอ, หึ...งั้นลองมาเป็นครูฝึกที่นี่ไหมล่ะ?” ด้อก เบยื่นข้อเสนอ.

สำหรับเขา, ไม่มีคู่ซ้อมคนไหนเยี่ยมไปกว่าเจ วูอีก.

และอาชีพครูฝึกก็มีเงินเดือนที่มั่นคงกว่าเล่นเกมเพื่อหาเงิน.

แน่นอน มีแค่ด้อก เบคิดอย่างงั้น.

“ขอโทษครับ, ผมคงต้องปฏิเสธ”

เขาไม่ได้พูดออกไปอย่างที่คิดไว้จริงๆ สิ่งที่เขาคิดไว้คือ ‘มันทำเงินได้ไม่มากพอ’

“งั้นก็ แวะมาได้ตลอดทุกสุดสัปดาห์เลยนะ”

“ผมจะมาครับ”

เจ วูพยักหน้า.

ถ้าเขาต้องการรักษาร่างกายนี้ไว เขาจำเป็นต้องมาที่โรงยิมครั้งคราวเพื่อฝึกฝน.

“แล้วก็ สู้สุดฝีมือเลยนะเรื่องเกม. ไม่สิ เธอคงสู้สุดฝืมืออยู่แล้วแน่ๆ. เพราะเป็นเธอยังไงล่ะ”

ด้อก เบไม่เคยพบใครที่ทรหดแบบเจ วูมาก่อน.

“ผมจะแวะมาทีหลังนะครับ”

“โอเค แล้วเจอกันสุดสัปดาห์นะ”

เจ วูออกโรงยิมไป.

การเริ่มต้นครั้งใหม่กำลังรอเขาอยู่.

***

อรุณมาถึง, เจ วูลืมตาขึ้น.

‘ในที่สุดก็ถึงเวลาแล้ว!’

มันคือวันที่เขาจะได้กลายเป็นโปรเกมเมอร์อีกครั้ง.

เลือดโปรเกมเมอร์ของเขาที่อดทนรอมาเนิ่นนานได้เริ่มลุกโชน.

“แต่ก่อนอื่น ชั้นต้องไปทำบางอย่างให้เสร็จก่อน”

เจ วูออกบ้านไปออกกำลังกาย.

จริงอยู่ว่าเขาวางแผนจะเล่นArth แต่เขาก็ไม่ได้เพิกเฉยต่อร่างกายเขา.

“ฮู้ว. ฮึ่บ”

เขาวิ่งไปรอบๆแถวบ้านรอบนึง, ยืดเส้นเบาๆและฝึกกล้ามเนื้อตัวเองไป. เมื่อออกเสร็จแล้วเขากลับเข้าบ้านไปกินข้าวเช้า.

เมื่อกินเสร็จแล้ว เขาออกบ้านไปอีกรอบ.

เวลาผ่านไปเท่าไหร่แล้วเนี่ย?

เจ วูกลับเข้าบ้านไป

“พี่ไปไหนมา?” มินะที่นอนดูทีวีในห้องรับแขกถาม.

“พี่ออกไปให้เขาสแกนมา”

Arth ต้องให้ผู้เล่นทำแบบนั้น. กระบวนการก็คือจะสแกนร่างกายของผู้เล่นเพื่อบอกข้อมูลโดยละเอียดของผู้เล่นนั้น และใช้มันเพื่อสร้างตัวละครของพวกเขา.

พูดอีกอย่างก็คือ มันช่วยให้เขาสร้างตัวก้อปปี้อีกคนในเกมได้.

“พี่ซื้อไอติมมาปะ?”

มินะไม่สนใจเรื่องสแกนหรอก. เธอแค่อยากได้ของหวานๆ สดชื่นๆ.

“ไอติมไหน?”

“เอาจริงดิ? วันนี้โคตรร้อน, แต่พี่ไม่กินไอติมเลยนี่นะ?” มินะว่า.

“ถ้าเธออยากกินไอติมก็ออกไปซื้อเองสิ” เจ วูพูด.

“นี่แหละเหตุผลที่พี่ไม่มีแฟนซักที” มินะเดาะลิ้น.

“งั้นเธอไม่ลองแนะนำพี่ให้ซักคนล่ะ?.

“ไม่ล่ะ.ชั้นไม่ได้บ้านะ” มินะคิ้วขมวดปากเบ้.

“งั้นก็หยุดยุ่งเรื่องความรักของพี่ชายเธอแล้วกลับเข้าห้องไปไป๊”

“ทำไมอะ?”

“พี่จะเริ่มทำงานวันนี้ เพราะงั้นพี่จะใช้ห้องรับแขก”

“ไม่เอาอะ. หนูดูทีวีอยู่” มินะพูด.

เจ วูถ่างตากว้างแล้วพูด “อยากตายป้ะ?”

ตาของมินะก็กว้างออกพอกัน.

“เธอเอาใบเกรดไปซ่อนไว้ในห้องของยูระ….”

ในที่สุด เจวูก็ใช้ไพ่ตายของเขา.

“อ่า เวร. ก็ได้, หนูไปแล้ว พอใจยัง?!”

มินะยกนิ้วกลางใส่เขาแล้วรีบวิ่งเข้าห้องไปอย่างเร็ว.

“ยัยนี่!”

มันผ่านมาแล้วครึ่งปีหลังจากที่เขาตื่นมาจากอาการโคม่า.

มันคงจะถึงเวลาแล้วที่ มินะผู้เป็นดั่งนางฟ้าแสนหวานที่คอยห่วงใยพี่ชายของเธอ จะเลิกทำตัวหวานแบบนั้นซักที.

แน่นอน การกระทำของเธอทำให้ความรู้สึกขอบคุณที่เธอคอยดูแลเขามาตลอด2ปีลดลง.

พวกเขาก็แค่กลับมาสู่ความสัมพันธุ์พี่น้องแบบชิลๆเหมือนเดิม.

เจ วูจุ๊ปากแล้วเอาดาต้าชิพจากกระเป๋าออกมา ซึ่งมันบรรจุข้อมูลสแกนตัวของไว้ทั้งหมด.

เขาเสียบดาต้าชิพสีดำเข้าไปที่ช่องข้างๆของแว่นเขาแล้วสวมแว่นเข้าไป.

เจ วูเปิดสวิตช์พาวเวอร์.

กำลังเข้าสู่โลกเสมือนจริง! (VR)

ทางเดินสีขาวโผล่มาข้างหน้าเขา.

มีประตูอยู่สองบานอยู่ที่ทางเดิน. ประตูของWarlord, ที่มีป้ายอธิบายเรื่องเกมปิดแปะไว้.

และ…

“Arth…”

ประตูที่ประดับไปด้วยดีไซน์สีเงินสวยงาม.

ควันดำฟุ้งขึ้นมาจากตรงกลางของประตูและอักษร ‘ARTH’ ก็เขียนไว้ตรงกลางนั่น.

“ไปเลยดีมั๊ย?”

เสียงเจ วูดูตื่นเต้นมาก.

เมื่อเขาเปิดประตูออก, เขาก็ถูกต้อนรับด้วยแสงสีรุ้งอย่างขะมักขะเม้น.

เขาสูดหายใจลึกๆเพื่อให้ใจเย็นลงแล้วเดินก็เดินออกไป.

เจ วูผ่านประตูเข้าไปและเริ่มสร้างตัวละครใหม่ของเขา.

[ ค้นพบสแกนดาต้าแล้ว. ท่านอยากจะสร้างตัวละครด้วยสแกนดาต้าของท่านหรือไม่?]

“สร้าง”

[การสร้างเสร็จสมบูรณ์. ท่านอยากจะเปลี่ยนรายละเอียดต่างๆ เช่นทรงผม, รอยสัก หรือสี หรือไม่?]

“ม่าย”

[โปรดตั้งชื่อตัวละครของท่าน]

“Kang Oh.” (กังโอ)

พี่ชายที่แข็งแกร่ง.

เรียกย่อๆว่า: กังโอ.

เป็นกังโอแบบเดียวกับที่ถูกเรียกว่ามนุษย์มังกรในWarlord.

[ท่านสามารถเลือกสถานที่เริ่มต้นได้. ท่านสามารถเลือกแบบแรนด้อมได้เช่นกัน]

“Altein” (อัลเทน)

Altein คือเมืองใหญ่ที่สุดของ Arth.

เพราะปลาตัวใหญ่แบบเขาจำเป็นต้องเล่นในบ่อใหญ่ๆ!

[ขอให้สนุกกับเกม.]

“Yeah”

แสงสว่างปกคลุมกังโอ.

นั่นคือโมเม้นของแร๊งเกอร์ในตำนานจากWarlord มนุษย์มังกรกังโอได้กลับมาสู่โลกเสมือนแล้ว.

จากผู้แปล: สวัสดีครับ นี่เป็นเรื่องแนวแฟนตาซีที่ผมค่อนข้างสนใจและมันสนุกพอตัวเลยครับ เลยอยากจะเอามาแปลให้ผู้อ่านได้รับความสนุกไปด้วยกัน. สำหรับเรื่องดันเจี้ยนพรีเดเตอร์นี้ผมจะพยายามแปลลงทุกๆวันนะครับอาจจะวันละ1-3ตอน แต่ยกเว้นวันเสาร์-อาทิตย์นะครับ และจะเปิดให้อ่านฟรีในสัปดาห์ถัดไปครับผม.

ขอขอบคุณที่เข้ามาอ่านและสนับสนุนครับ.