บทที่ 4 อุบัติเหตุ

บทที่ 4 อุบัติเหตุ

ชายหนุ่มคนนี้เป็นผู้เล่นอย่างไม่ต้องสงสัย สืออวี่ลอบคิดในใจ

เมื่อครู่ตอนที่เสี่ยวฮวาอยู่บริเวณต้นน้ำ ภาพหลอนของเธอได้ส่งผลกระทบต่อชายหนุ่มคนนี้ด้วย ทำให้เธอได้มองเห็นภาพหลอนของเขา ซึ่งมันดูแปลกแยกและไม่เข้ากับสภาพของหมู่บ้านแห่งนี้เลยแม้แต่น้อย

ภาพหลอนของเธอจะดึงเอาความทรงจำของผู้ที่ได้รับผลกระทบมาสร้างเป็นภาพลวงตาโดยอัตโนมัติ ทว่าความทรงจำของหวงเหยียนฉวนคนนี้กลับไม่สอดคล้องกับสถานการณ์ภายในหมู่บ้านเลยสักนิด

หมอนี่ลอบเดินตามเสี่ยวฮวามาตลอดทาง หลังจากถูกภาพหลอนเข้าครอบงำ ก็ไม่แน่ชัดว่าเขาได้เห็นตอนที่เสี่ยวฮวากำลังเทยาพิษลงแม่น้ำหรือไม่ และเธอรู้สึกว่าเสี่ยวฮวากำลังตกอยู่ในอันตราย

หวงเหยียนฉวนมีผมสีดำอันยุ่งเหยิงและมีรอยแผลเป็นน่าเกลียดน่ากลัวอยู่ที่ดั้งจมูก แม้จะถูกเสี่ยวฮวาเอ่ยปากถาม เขาก็ยังคงรักษาลอยยิ้มเอาไว้ พลางเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลราวกับกำลังหลอกล่อเด็กเล็กๆ

"แม่หนู เมื่อครู่เจ้าโยนสิ่งใดลงไปในแม่น้ำอย่างนั้นหรือ แก้วน้ำใบนี้เป็นของเจ้ารึเปล่า"

เขายื่นมือที่เคยซ่อนไว้ทางด้านหลังออกมา และสิ่งที่ทำให้เธอต้องประหลาดใจก็คือ ในมือของเขากำลังถือแก้วน้ำไม้ไผ่ที่ร่วงหล่นลงไปในแม่น้ำก่อนหน้านี้นั่นเอง

ประกายตาอันเฉียบคมพาดผ่านดวงตาของเสี่ยวฮวาแวบหนึ่ง เธอถูกลอบเดินตามเสียแล้ว!

เมื่อเห็นเสี่ยวฮวาเอาแต่เงียบขรึม หวงเหยียนฉวนจึงโยนแก้วน้ำกลับคืนมาให้และยกมือทั้งสองข้างขึ้นเพื่อแสดงว่าตนเองไม่มีเจตนาร้าย

"อย่าเพิ่งวู่วามสิ วันนี้เป็นวันที่พิเศษมากใช่ไหมล่ะ

แต่พวกผู้ใหญ่ในหมู่บ้านกลับไม่เคยปริปากบอกอะไรพวกเราเลย เจ้าดูเหมือนจะรู้เรื่องราวไม่น้อยเลยนะแม่หนู พอจะบอกข้าสักหน่อยได้ไหม

ข้าสัญญาว่าจะไม่บอกเรื่องนี้กับใคร และจะไม่ทำร้ายเจ้าอย่างแน่นอน"

ที่แท้ก็มาเพื่อสืบหาข้อมูล ดูเหมือนเขาจะรับรู้อะไรมาบ้างแล้วสินะ สืออวี่พึมพำกับตัวเองหลังจากได้ยินเช่นนั้น

"พี่เหยียนฉวนไม่รู้เรื่องอย่างนั้นหรือ ท่านปู่หัวหน้าหมู่บ้านไม่ได้บอกอะไรพี่เลยรึ พี่ตั้งใจจะมาจับตัวข้าล่ะสิ!"

ฟุ่บ! ก้อนโคลนก้อนหนึ่งถูกขว้างเข้าใส่ใบหน้าของหวงเหยียนฉวนอย่างแรง

เสี่ยวฮวาใช้เท้าเตะตะกร้าผ้าจนเสื้อผ้าตัวเก่าลอยละลิ่วกระจายไปในอากาศ ร่างเล็กจ้อยของเธอเบี่ยงกายหลบผ่านหวงเหยียนฉวนไปอย่างคล่องแคล่ว แล้ววิ่งตรงดิ่งมุ่งหน้ากลับไปยังหมู่บ้านอย่างรวดเร็ว

หวงเหยียนฉวนที่ไม่ได้ตั้งตัวทำได้เพียงยกมือขึ้นบังโคลนเอาไว้ และเมื่อคิดจะวิ่งไล่ตาม สายตาของเขาก็ถูกบดบังด้วยเสื้อผ้าเก่าๆ ที่ร่วงหล่นลงมา

"เด็กผู้หญิงอะไรช่างเด็ดเดี่ยวปานนี้! ไม่ได้การ ข้าต้องสืบรู้บางอย่างให้ได้! มิฉะนั้นข้าคงไม่มีชีวิตรอดครบยี่สิบสี่ชั่วโมงในหมู่บ้านนี้แน่!"

เขาสะบัดเสื้อผ้าออกแล้วเริ่มออกวิ่งไล่ตามอย่างไม่ลดละ เขาไม่เชื่อหรอกว่าเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ จะวิ่งได้รวดเร็วกว่าเขา!

กว่าสืออวี่จะดึงความคิดกลับมา เสี่ยวฮวาก็วิ่งกลับมาถึงหมู่บ้านเรียบร้อยแล้ว หวงเหยียนฉวนไม่กล้าที่จะวิ่งไล่ตามเธอเข้ามาข้างใน ดูเหมือนเขาจะหวาดระแวงบางสิ่งบางอย่างและชะลอความเร็วลงทันทีเมื่อเข้าสู่เขตหมู่บ้าน

การกระทำของเสี่ยวฮวาเมื่อครู่นั้นแนบเนียนเกินไป แม้แต่เธอเองก็ยังไม่ทันสังเกตเห็นในตอนแรก ยิ่งไปกว่านั้น เด็กหญิงคนนี้ยังปฏิเสธที่จะเอ่ยปากบอกข้อมูลใดๆ เลยจริงๆ

ไม่สิ เธอได้เผยออกมาเล็กน้อยแล้ว หัวหน้าหมู่บ้านรับรู้เรื่องราวทั้งหมด เป็นไปได้ไหมที่ชาวบ้านพากันจับจ้องเสี่ยวฮวาเพราะพวกเขาไม่ต้องการให้เธอหลบหนีไปไหน

ข้อสันนิษฐานบางอย่างผุดขึ้นมาในใจของสืออวี่ เมื่อเชื่อมโยงเรื่องนี้เข้ากับคำพึมพำของเสี่ยวฮวาที่บอกว่าถึงตาของเธอแล้ว เธอจึงอดไม่ได้ที่จะสงสัยว่าหมู่บ้านแห่งนี้อาจจะนับถือลัทธิประหลาดและมีพิธีกรรมบูชายัญบางอย่าง

ในฐานะที่เป็นผู้เล่นเกมสยองขวัญระดับฟันน้ำนม ข้อสันนิษฐานนี้จึงแล่นเข้ามาในสมองทันที ฉากของหมู่บ้านรกร้างซอมซ่อที่มีพิธีกรรมอันแปลกประหลาดเป็นสิ่งที่พบเห็นได้บ่อยมากในเกมสยองขวัญทั่วไป

เมื่อนึกถึงตรงนี้ เธอจึงดูเหมือนจะเข้าใจอะไรบางอย่าง มิน่าเล่าเธอถึงไม่เห็นเด็กคนอื่นๆ วิ่งเล่นกันในหมู่บ้านเลย และไม่เห็นหญิงสาววัยรุ่นเลยแม้แต่คนเดียว

เสี่ยวฮวาไม่ได้หยุดฝีเท้าเมื่อกลับมาถึงหมู่บ้าน เธอเดินหน้าต่อไปและวิ่งกลับเข้าบ้านอย่างรวดเร็ว

หวงเหยียนฉวนที่ลอบเดินตามมาได้หายตัวไปในระหว่างทาง สืออวี่เห็นลางๆ ว่ามีใครบางคนมาขวางตัวเขาเอาไว้

เมื่อมองดูบ้านดินของเสี่ยวฮวา สืออวี่ก็ยังคงไม่เข้าใจอยู่บ้าง

หากเรื่องราวเป็นไปตามที่เธอคาดเดา เสี่ยวฮวาไม่ควรจะรีบหลบหนีไปหรอกหรือ

ดูเหมือนจะไม่มีใครอื่นอยู่บ้านเลย พ่อและแม่ของเธอยังไม่กลับมา เสี่ยวฮวาเดินกลับเข้าไปในห้องของตนเองแล้วดึงมีดทำครัวอันแหลมคมและเป็นประกายเงาวับออกมาจากใต้หมอน ซึ่งเรื่องนี้สร้างความตกใจให้แก่สืออวี่เป็นอย่างยิ่ง

เธอเกือบจะหลงลืมไปแล้วว่าเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่มีความสูงเพียงร้อยสี่สิบเซนติเมตรกว่าๆ คนนี้เป็นคนที่เด็ดเดี่ยวและโหดเหี้ยมคนหนึ่ง เป้าหมายที่แท้จริงของเธอคือการสังหารทุกคนในหมู่บ้านอย่างนั้นหรือ

"พี่สาว... พี่คนก่อนช่างไร้เดียงสาเกินไป พวกเขาไม่มีทางปล่อยพวกเราไปหรอก

แผนการดูเหมือนจะมีข้อผิดพลาด ข้าอาจจะไม่ทันได้เห็นพวกมันนอนดิ้นทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวดจากยาพิษเสียแล้ว..."

เสี่ยวฮวาพึมพำกับตัวเองพลางจ้องมองภาพถ่ายบนโต๊ะ

การปรากฏตัวของหวงเหยียนฉวนและภาพหลอนที่เธอพบเห็นริมแม่น้ำได้ทำให้จังหวะของเธอต้องเสียไป

เธอไม่รู้ว่าตนเองจะถูกพิษจากเห็ดเข้าเมื่อใด ทว่ามีความเป็นไปได้สูงที่เธออาจจะอยู่ไม่ถึงคืนนี้ แต่อย่างน้อยท่านพ่อและท่านแม่ก็ดื่มโจ๊กถ้วยนั้นเข้าไปแล้ว

ในตอนที่สืออวี่คิดว่าเด็กหญิงกำลังจะออกไปลงมือฆ่าคน เสี่ยวฮวากลับเพียงแค่ปิดประตูและหน้าต่างให้สนิท เดินกลับเข้ามาในห้อง ขดตัวร่างเล็กจ้อยของตนเองไว้ใต้ผ้าห่ม และใช้มือเล็กๆ กำมีดทำครัวเอาไว้แน่น

เธอตั้งใจจะตั้งรับอย่างนั้นหรือ

สืออวี่เกาหัวเห็ดของตนเอง การตั้งรับก็ถือเป็นเรื่องที่ดีเหมือนกัน รอให้เสี่ยวฮวาเริ่มมีอาการเหม่อลอยและสับสน เธอจะอาศัยภาพหลอนล่อลวงให้เด็กหญิงเอ่ยปากพูดออกมาอีกครั้ง คราวนี้ต้องประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน!

เวลาค่อยๆ ผ่านไปอย่างเชื่องช้า สืออวี่เฝ้ารอจนเริ่มรู้สึกง่วงนอน ทว่าเด็กหญิงกลับไม่มีท่าทีผ่อนคลายเลยแม้แต่น้อย ดวงตาอันเหม่อลอยคู่นั้นยังคงจับจ้องไปที่ผนังฝั่งตรงข้ามไม่วางตา

ผ่านไปสามชั่วโมงแล้ว เธอก็ยังคงไม่ลุกลงจากเตียงเพื่อขยับเขยื้อนไปไหน มีเพียงการเปลี่ยนท่าทางของร่างกายเป็นครั้งคราวเท่านั้น ตัวอย่างเช่นในท่าทางปัจจุบันของเธอ เธอพึ่งจะนอนตะแคงและทับลงบนกระเป๋าชุดกระโปรง ซึ่งเกือบจะบดขยี้ตัวสืออวี่ที่อยู่ภายในอยู่แล้ว!

สืออวี่รู้สึกหดหู่ใจอยู่บ้างในช่วงเวลาแห่งการเฝ้าอันยาวนานนี้ ตามปกติแล้วเธอเป็นเพียงหญิงสาวติดบ้านที่รักในการกิน ชอบดูอนิเมะ กินอาหารอร่อยๆ และบางครั้งก็ชอบชื่นชมเด็กสาวตัวเล็กๆ ที่น่ารัก เกมสยองขวัญเป็นเพียงงานอดิเรกยามว่างของเธอเท่านั้น

ในยามที่เล่นเกมสยองขวัญในอดีต เธอมักจะรู้สึกเสมอว่าหากตนเองหลุดเข้าไปคงไม่มีชีวิตรอดเกินหนึ่งวันอย่างแน่นอน ใครจะไปรู้ว่าตอนนี้เธอจะต้องมาติดอยู่ในเกมสยองขวัญจริงๆ เข้าให้แล้ว!

"ประหลาดแท้... เหตุใดถึงยังไม่มีใครมาเลย หรือว่าสิ่งที่พี่เหยียนฉวนพูดจะเป็นความจริง เป็นไปไม่ได้หรอก..."

หลังจากเฝ้ารอเป็นเวลานานแต่ยังไม่มีใครมา เสี่ยวฮวาจึงเลิกผ้าห่มแล้วคลานออกมาจากเตียง เธอพึมพำกับตัวเองด้วยความสงสัย พลางใช้มือกุมท้องที่แบนราบด้วยความหิวโหยแล้วเดินมุ่งหน้าไปยังห้องสุขาภายนอกบ้าน

เมื่อเห็นเธอสลัดตัวลุกขึ้นและเดินจากไป สืออวี่ก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก หากถูกกดทับมากกว่านี้เธอคงไม่สามารถกลับคืนสู่รูปทรงกลมมนได้อีกแล้ว มันเกือบจะบีบเอาพิษในร่างกายของเธอใหลทะลักออกมาหมดแล้ว...

หลังจากเสร็จธุระส่วนตัว เสี่ยวฮวาก็เดินเข้าห้องครัวและหยิบหมั่นโถวสองลูกมากิน ก่อนที่จะลงมือกิน เธอใช้มือเล็กๆ ล้างน้ำสะอาดอย่างละเอียดถึงสองครั้ง เธอคงคิดว่าสาเหตุของการได้รับพิษนั้นเกิดจากการที่เธอเผลอไปสัมผัสโดนมันในระหว่างที่กำลังจัดการจัดเตรียมเห็ด

ปัง! เสียงกระแทกอันดังสนั่นดังแว่วมาจากประตูไม้ภายนอกห้องโถงหลักอย่างกะทันหัน

เสี่ยวฮวาหันขวับไปมองทันที ดวงตาหรี่เล็กลงเล็กน้อย เธอเดินออกจากห้องครัวด้วยความระมัดระวัง ใช้มือทั้งสองข้างกำมีดทำครัวเอาไว้แน่น

เธอมาถึงบริเวณทางเดินภายนอก ซ่อนตัวอยู่ทางด้านหลังของผนัง แล้วค่อยๆ ยื่นหัวเล็กๆ ออกไปลอบมองแขกผู้ไม่ได้รับเชิญที่บุกรุกเข้ามา

เมื่อเห็นว่าเป็นผู้ใด เธอรีบหดหัวกลับคืนมาทันที รูม่านตาหดเกร็ง และมือทั้งสองข้างก็อดไม่ได้ที่จะสั่นเทาออกมาบางเบา

เมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าภายในห้องโถงหลักที่กำลังก้าวขยับเข้ามาใกล้เรื่อยๆ เสี่ยวฮวาจึงหมุนตัววิ่งกลับเข้าห้องของตนเองและปิดประตูลงอย่างระมัดระวัง

"แฮ่ก! แฮ่ก! เหตุใด... เหตุใดเขาถึงยังสามารถกลับมาได้อีก"

เสี่ยวฮวาขดตัวอยู่ใต้เตียง พลางหอบหายใจและพึมพำกับตัวเองด้วยความเงียบเชียบ ร่างเล็กจ้อยของเธอสั่นเทาออกมาอย่างควบคุมไม่ได้ด้วยความหวาดกลัว

สืออวี่เองก็รู้สึกงุนงงเป็นอย่างยิ่ง เธอเห็นพ่อของเสี่ยวฮวากลืนโจ๊กผักถ้วยนั้นลงคอไปกับตาในตอนเช้า หลังจากผ่านไปนานขนาดนี้ เขาควรจะตายเพราะพิษไปตั้งนานแล้วไม่ใช่หรือ

แม้ว่าเธอจะไม่แน่ใจเกี่ยวกับความเป็นพิษของเห็ดสีน้ำเงิน ทว่าเธอรู้ซึ้งถึงความเป็นพิษของเห็ดพิษแมงมุมขาวเป็นอย่างดี อย่าว่าแต่กินเข้าไปทั้งต้นเลย เพียงแค่สัมผัสโดนพิษสักหยดเดียวก็เพียงพอที่จะทำให้จิตใจสับสนและไม่สามารถขยับเขยื้อนร่างกายได้แล้ว

"ไม่หรอก การเคลื่อนไหวของเขาเชื่องช้าลงมาก ยาพิษกำลังออกฤทธิ์แล้ว!"

เสี่ยวฮวาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ สองสามครั้ง เธอตั้งใจที่จะต้มเห็ดพิษเหล่านั้นไม่ให้สุกจนเกินไป พวกมันจะต้องยังคงมีความเป็นพิษอยู่อย่างแน่นอน!

"เจ้า... ยายเด็กเหลือขอ! เจ้าซ่อนตัวอยู่ที่นี่ใช่ไหม! บังอาจนักนะที่กล้าใช้วางยาพิษพ่อของตัวเอง! เปิดประตูให้ข้าเดี๋ยวนี้เลย!"

ปัง! ปัง ปัง! ประตูไม้ถูกทุบสับอย่างต่อเนื่องด้วยพละกำลังอันมหาศาล เสียงที่เปล่งออกมาจากชายผู้โกรธเกรี้ยวราวกับเสียงคำรามของอสูรกาย มันดูอู้อี้และน่าเกลียดน่ากลัวเป็นอย่างยิ่ง

"เปิดประตู! ข้าจะไม่ทำร้ายเจ้า หมู่บ้านยังคงต้องการ... ตัวเจ้า ต้องการ... ให้เจ้าเข้าไปในป่า!"

ฉับ! ประตูไม้ของห้องถูกจามจนเป็นรอยแยกขนาดใหญ่ และประกายอันหนาวเหน็บจากคมของขวานขนาดใหญ่ก็เฉียดผ่านใบหน้าอันซีดเผือดของเสี่ยวฮวาไปอย่างหวาดเสียว