207 การแสดงล้มมวย (1/2)

การต่อสู้ครั้งใหญ่ระหว่างฟาฮิมและเครย์ปะทุขึ้นอีกครั้ง แถบชานเมืองตอนนี้กลายเป็นซากปรักหักพังไปเรียบร้อยแล้ว มีเพียงเสียงระเบิดดังสนั่นอย่างต่อเนื่องกับเศษอิฐหินที่แตกกระจายปลิวว่อนราวกับถูกพายุคลื่นยักษ์ซัดกระหน่ำ

แม้ว่าฟาฮิมในขณะที่รับมือเครย์อยู่นั้น อยากจะใช้ กัดกร่อนทำลายล้าง เพื่อจัดการดันเต้ให้สิ้นซากใจจะขาด แต่ดันเต้กลับเลือกจังหวะกระโดดออกมาในตอนที่เขาเพิ่งใช้ กัดกร่อนทำลายล้าง และ ทำลายร่างกาย ใส่เครย์ไปพอดี ตอนนี้ฟาฮิมเลยไม่สามารถใช้งานการ์ดทั้งสองใบที่กำลังติดคูลดาวน์อยู่กับดันเต้ได้เลย และต่อให้รอจนคูลดาวน์เสร็จ การใช้การ์ดทั้งสองใบนี้ใส่ดันเต้ก็ยังมีปัญหาใหญ่อยู่อีก นั่นก็เพราะถ้าเขาสามารถใช้การ์ดสองใบนี้จัดการกับดันเต้ไปได้ แต่ถ้าไม่มีดันเต้แล้ว เครย์ก็คงยังหน้ามืดตามัวดันทุรังจะฆ่าฟาฮิมอยู่ดี ถ้าเป็นแบบนั้น ฟาฮิมที่จังหวะขาดตอนไม่สามารถต่อเวลาสถานะ กัดกร่อน และ บาดเจ็บสาหัส ให้เครย์ได้ ก็มีโอกาสสูงที่จะโดนเครย์ไล่ต้อนจนมุมในช่วงจังหวะติดคูลดาวน์รอบใหม่แหงๆ!

ดังนั้นถ้าขืนดันทุรังพยายามจะฆ่าดันเต้ให้ได้ในตอนนี้ ฟาฮิมต่างหากที่จะต้องเป็นฝ่ายแบกรับความเสี่ยงมหาศาล ทว่าฟาฮิมก็คิดได้อย่างรวดเร็ว ว่าในสถานการณ์เช่นนี้ ยังไม่มีความจำเป็นต้องเอาชีวิตไปเสี่ยงเพื่อฝืนฆ่าดันเต้หรอก! ในเมื่อดันเต้เป็นคนกุเรื่องโกหกขึ้นเองว่า “เขาเป็นพวกเดียวกับฟาฮิม” งั้นดันเต้ก็ต้องช่วยเขาสู้กับเครย์ก่อนถึงจะถูก! ไม่อย่างนั้น ทันทีที่ดันเต้หันไปช่วยเครย์รุมเล่นงานเขา ต่อให้เครย์จะซื่อบื้อแค่ไหน คำโกหกที่บางเบายิ่งกว่ากระดาษนั่นก็จะทำให้เครย์รู้ตัวถึงความผิดปกติได้ในไม่ช้า!

ถึงแม้ดันเต้จะพร้อมที่จะหักหลังเขาได้ทุกเมื่อก็เถอะ แต่ก่อนที่ดันเต้จะเผยธาตุแท้ออกมา ฟาฮิมก็ยังสามารถวางใจหันไปรับมือเครย์ได้เต็มที่ หลังจากสร้างเรื่องโกหกนี้ขึ้นมา ความจริงแล้วคนที่กำลังเดินบนเส้นด้ายอยู่ก็คือดันเต้ต่างหาก! ต่อให้เป็นการเล่นละคร ดันเต้ก็ต้องสวมบทบาทเพื่อนร่วมทีมชั่วคราวของฟาฮิมให้เนียนที่สุด จุดที่ดันเต้จะชิงไหวชิงพริบกับเขาได้มีเพียงแค่จะหาจังหวะทรยศที่ดีที่สุดได้อย่างไร และฟาฮิมจะป้องกันได้หรือไม่เท่านั้น

ก่อนจะถึงตอนนั้น ฟาฮิมก็สามารถฉวยโอกาสนี้ใช้ประโยชน์จากดันเต้ได้! ขอแค่ทำให้เครย์สูญเสียความสามารถในการต่อสู้ และป้องกันการลอบโจมตีตอนดันเต้หักหลังเอาไว้ให้ได้ ผู้ชนะที่แท้จริงก็ยังคงเป็นฟาฮิมอยู่ดี อีกทั้งฟาฮิมยังมีการ์ดรับมือเตรียมไว้พร้อมสรรพ ในสถานการณ์สู้กันตัวต่อตัว เขาสามารถจัดการดันเต้ได้อย่างง่ายดาย!

หลังจากยอมรับสถานการณ์ตงหน้าได้แล้ว ฟาฮิมก็พยายามข่มอารมณ์โกรธเอาไว้ชั่วคราว เขากัดฟันระงับความรู้สึกเกลียดชังที่มีต่อดันเต้อย่างสุดความสามารถ ตราบใดที่เขายังควบคุมอารมณ์โกรธของตัวเองไว้ได้ และไม่เผลอไปเคียดแค้นดันเต้ เขาก็จะไม่โดนกัปตันดันเต้น้อยควบคุมตัวไว้เป็นเวลานาน เมื่อเป็นแบบนี้ดันเต้ก็จะไม่มีโอกาสลอบกัดเขาในจังหวะสำคัญเพื่อทำให้เขาและเครย์บาดเจ็บสาหัสทั้งคู่!

ฟาฮิมสั่งการให้อสูรแปรธาตุแห่งการเสื่อมสลายเข้าปะทะกับเครย์ไปพลาง พร้อมกับยัดสถานะผิดปกติใส่เครย์อย่างต่อเนื่อง ในขณะเดียวกันเขาก็แสยะรอยยิ้มชั่วร้ายมองไปยังดันเต้ที่ยืนอยู่ไกลออกไป ความหมายของฟาฮิมนั้นชัดเจนมาก — ถ้าแกยังไม่ยอมลงมืออีก เครย์อาจจะเริ่มสงสัยแกแล้วนะ

นั่นทำให้ดันเต้ถึงกับขมวดคิ้ว เห็นได้ชัดว่าตอนนี้ดันเต้ก็ตระหนักได้แล้วว่าฟาฮิมไม่ได้ถูกความโกรธครอบงำจนหน้ามืดตามัว แต่กลับวิเคราะห์สถานการณ์ปัจจุบันได้อย่างทะลุปรุโปร่งและตัดสินใจได้อย่างถูกต้อง โดยไม่ยอมใช้ กัดกร่อนทำลายล้าง และ ทำลายร่างกาย ใส่เขา แถมยังคิดจะตลบหลังหลอกใช้เขาอีกต่างหาก

“ชิ!”

ดันเต้เดาะลิ้นอย่างหงุดหงิดนิดๆ แบบนี้เขาก็คงเลี่ยงไม่ได้ที่จะต้องช่วยฟาฮิมซะแล้ว

“เลือกผมเป็นเพื่อนร่วมทีมแล้ว นายอย่ามาเสียใจทีหลังก็แล้วกัน...”

ดันเต้พึมพำกับตัวเองด้วยระดับเสียงที่แทบไม่ได้ยิน จากนั้นเขาก็หยิบการ์ดเวทมนตร์ขึ้นมาหนึ่งใบแล้วตะโกนลั่น

“ฟาฮิม! ถ้าไม่ผลาญมานาของเครย์ให้หมด หมอนั่นก็จะเป็นอมตะ ผมจะช่วยเพิ่มการสิ้นเปลืองมานาของเครย์เป็นสองเท่าให้เอง! นายจัดการฆ่ามันได้เลยไม่ต้องห่วง!”

พูดจบ ดันเต้ก็เปิดใช้งาน สิ่งยั่วยวนแห่งโลกมนุษย์ ทันทีที่ข่ายเวทมนตร์นี้ถูกกางออก สีหน้าของเครย์ก็เปลี่ยนไปในพริบตา นั่นก็เพราะ ฟื้นฟูความเร็วสูง ของเครย์จำเป็นต้องใช้มานา ผลของ สิ่งยั่วยวนแห่งโลกมนุษย์ ที่ทำให้การสิ้นเปลืองมานาเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าในรัศมี 100 เมตรนั้น สามารถยับยั้งวงจรฟื้นฟูพลังของเครย์ได้อย่างมีประสิทธิภาพจริงๆ

แต่ฟาฮิมเองก็รู้สึกว่ามานาของตัวเองก็สิ้นเปลืองเพิ่มเป็นสองเท่าด้วยเหมือนกัน! นั่นถึงกับทำให้ความดันเลือดของเขาพุ่งสุงขึ้นจนแทบจะคุมไม่อยู่

ไอ้เอฟเฟกต์อันนี้เอ็งบอกไม่หมดใช่ไหม? ไอ้ข่ายเวทมนตร์บ้าเนี่ยมันทำให้ทุกคนเสียมานาเป็นสองเท่าหมดเลยไม่ใช่หรือไงฟะ?! 

ฟาฮิมเองก็โดนหางเลขไปด้วย เขาเป็นจอมเวทที่ต้องมาสู้กับนักรบ ภายใต้เงื่อนไขการใช้มานาเพิ่มขึ้นสองเท่าแบบนี้ จอมเวทย่อมเป็นฝ่ายเสียเปรียบมากกว่าเห็นๆ!

“เย็นไว้ ท่องไว้ ใจเย็นๆ”

ฟาฮิมพยายามข่มความโกรธเอาไว้อย่างเต็มที่ พยายามไม่ไปเกลียดดันเต้ เขาจะเกลียดไอ้หมอนี่ไม่ได้เด็ดขาด ไม่งั้นจะเข้าทางของดันเต้ทันที

ไม่นานนัก ดันเต้ก็แหกปากตะโกนขึ้นมาอีกครั้ง

“ฟาฮิม! ผมจะช่วยป่วนเครย์ให้เอง!”

สิ้นเสียง ดันเต้ก็อัญเชิญกวีผู้เสื่อมสลายออกมา เมื่อเห็นการ์ดใบนี้ ฟาฮิมก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก เพราะเขาคอยระวังตัวอยู่ตลอดว่าดันเต้อาจจะปล่อยดาเมจเจ็บใจ 60 เท่าใส่เขาแบบไม่ให้ซุ่มให้เสียง เขาจึงเปิดใช้งาน ปิดกั้นความรู้สึกเจ็บปวด ดักทางไว้ตั้งแต่เนิ่นๆ ดังนั้นหลังจากที่กวีผู้เสื่อมสลายปรากฏตัว ฟาฮิมจึงไม่ได้รับผลกระทบใดๆ เลย

ในขณะที่เครย์ซึ่งสูญเสียการ์ดระดับหายากสีม่วงไปจนหมดตัวนั้น ย่อมไม่มีการ์ดปิดกั้นความรู้สึกเจ็บปวดอยู่ในมือ ความเจ็บปวดที่เพิ่มขึ้นสิบเท่านี้ส่งผลให้เครย์แหกปากร้องคำรามออกมาอย่างโหยหวนในทันที ความเจ็บปวดนี้ทำให้การเคลื่อนไหวของเครย์ช้าลงไปอย่างเห็นได้ชัด เขาได้รับผลกระทบอย่างรุนแรง

เมื่อดูจากสถานการณ์ในตอนนี้ เทียบกับสิ่งยั่วยวนแห่งโลกมนุษย์แล้ว การใช้กวีผู้เสื่อมสลายของดันเต้ถือว่าช่วยฟาฮิมได้จริงๆ แต่ทว่าฟาฮิมก็เริ่มสัมผัสได้ถึงความไม่ชอบมาพากล แม้ว่าความเจ็บปวดสิบเท่าจะยังไม่ถึงขั้นทำให้เครย์หมดสติไปได้ แต่เครย์ที่ต้องกัดฟันทนความเจ็บปวดเพื่อต่อสู้นั้น ก็ดูเหมือนจะทวีความโกรธเกรี้ยวมากขึ้นเรื่อยๆ เช่นกัน ความโกรธแค้นที่หมอนั่นสะสมมาตั้งแต่เริ่มการต่อสู้ เกรงว่าคงจะพุ่งสูงขึ้นจนไปถึงระดับที่น่าสะพรึงกลัวแล้ว และตอนนี้ความโกรธนั้นก็กำลังพุ่งทะยานด้วยความเร็วที่ไม่อาจคาดเดาได้

ที่ผ่านมาฟาฮิมมักจะเยาะเย้ย หัวใจมารคลุ้มคลั่ง ของเครย์มาโดยตลอดว่าเป็นความอัปยศของการ์ดมหากาพย์สีส้มระดับ 8 เพราะเขาไม่เคยเห็นเครย์สามารถระเบิดความโกรธจนถึงขั้นเปิดใช้งานเอฟเฟกต์ทรูดาเมจได้เลยสักครั้ง แต่ถ้าขืนปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป ดูเหมือนว่าเครย์จะใกล้พุ่งทะยานเข้าสู่จุดวิกฤตินั้นเต็มทีแล้ว

ถ้าเกิดปล่อยให้การโจมตีทั้งหมดของเครย์กลายเป็นทรูดาเมจขึ้นมาล่ะก็ อสูรแปรธาตุแห่งการเสื่อมสลายก็จะไม่สามารถต้านทานการโจมตีของเครย์ได้อีกต่อไปแน่! ฟาฮิมมั่นใจมากว่า ไอ้เวรดันเต้มันไม่ได้หวังดีมาตั้งแต่ต้นแล้ว เขาเริ่มไม่อยากให้ดันเต้ยื่นมือเข้ามาสอดแล้วสิ และเริ่มระแวงว่าต่อไปดันเต้จะสรรหาวิธีบ้าบออะไรมา “ช่วย” เขาอีก

ทว่าดันเต้ดูเหมือนจะยึดคติว่าทำดีต้องทำให้สุด เขาจึงโยนการ์ดออกมาอีกหนึ่งใบ และสิ่งที่ปรากฏตามมาก็คือสัตว์อัญเชิญรูปร่างคล้ายตุ๊กตาดันเต้ไซส์จิบิ การกระทำของดันเต้คราวนี้ทำให้ฟาฮิมรู้สึกประหลาดใจอยู่เล็กน้อย เขารู้สึกว่าในที่สุดดันเต้ก็ทำตัวเป็นผู้เป็นคนกับเขาสักที ขอแค่ดันเต้ใช้กัปตันดันเต้น้อยช่วยหยุดการเคลื่อนไหวของเครย์เอาไว้ได้ ฟาฮิมก็จะสามารถฉวยโอกาสนี้กระหน่ำโจมตีอย่างบ้าคลั่ง! ต่อให้เครย์จะอึดแค่ไหนก็ต้องถูกฟาฮิมอัดจนปางตายแน่นอน!

ทว่า เมื่อฟาฮิมเหลือบไปเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ตรงมุมปากของดันเต้ เขาก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติอย่างรุนแรง! ไอ้ “กัปตันดันเต้น้อย” ตัวนี้ต้องมีปัญหาแน่ๆ! ยังไม่ทันจะได้คิดหาคำตอบว่าปัญหาที่ว่าคืออะไร ฟาฮิมก็รับรู้ได้ทันทีว่าฉิบหายแล้ว เพราะเขาเห็นว่าหลังจากที่เครย์โดนเอฟเฟกต์ของตุ๊กตาดันเต้ตัวนี้เข้าไป...