198 บทเรียนหน้ามือหลังมือ (2/2)

ดันเต้หยิบการ์ดของตัวเองออกมาสองใบ มันคือ จิตปะทะ (เอฟเฟกต์: พลังจิตทั้งสองฝ่ายปะทะกัน ผู้ชนะจะทำให้ผู้แพ้ติดสถานะมึนงง) และ ตุ๊กตาต้องสาป (เอฟเฟกต์: สะท้อนความเจ็บปวด 2 เท่า)

"เธอคงคุ้นเคยกับหลักการทำงานของการ์ดสองใบนี้ดีใช่มั้ย? ในเมื่อเธอก็สร้างการ์ดที่มีเอฟเฟกต์เหมือนกันออกมา"

ดันเต้เอ่ยถาม

ทาทามองการ์ดทั้งสองใบในมือของดันเต้แล้วพยักหน้ารับ

"ถ้าเอาการ์ด จิตกระแทก (เอฟเฟกต์: พลังจิตทั้งสองฝ่ายปะทะกัน) ของเธอ มาเทียบกับ จิตปะทะ ของผม เธอคิดว่าใบไหนแข็งแกร่งกว่ากัน?"

ดันเต้โยนคำถามออกมา

ทาทาอึกอัก พูดอะไรไม่ออก

"เธอคิดยังไงก็พูดออกมาตรงๆ เถอะน่า"

"ของฉัน...แข็งแกร่งกว่า..."

เมื่อดันเต้ได้ยินคำตอบของทาทา เขาก็อดไม่ได้ที่จะหลุดหัวเราะออกมา พลางคิดในใจว่า ยัยหนูนี่ซื่อสัตย์กับความรู้สึกตัวเองดีชะมัด

"เธอคงกำลังคิดล่ะสิ ว่าการ์ดของเธอไม่มีผลข้างเคียงให้ต้องติดสถานะมึนงงเหมือนการ์ดจิตปะทะของผมใช่มั้ย? แล้วเธอเคยสงสัยบ้างไหม ว่าทำไมผมถึงต้องหาเรื่องใส่ผลข้างเคียงบ้าๆ นั่นลงไปให้วุ่นวายด้วย?"

ดันเต้ถามต่อ

"..."

ทาทาไม่ได้ตอบอะไร แต่ในใจของเธอเริ่มไขว้เขวแล้ว ตอนนี้เธอเริ่มสงสัยขึ้นมาแล้วว่า ไอ้สถานะ 'มึนงง' ที่เป็นผลข้างเคียงเนี่ย ดันเต้น่าจะเป็นคนจงใจใส่มันลงไปเองจริงๆ นั่นเพราะดันเต้เล่นถามชี้นำซะขนาดนี้ แถมด้วยระดับฝีมือของดันเต้ มีหรือที่เขาจะลบผลข้างเคียงแค่นี้ออกไปไม่ได้? แต่ที่เธอไม่เข้าใจก็คือ...เขาจะทำไปเพื่ออะไรกัน?

ดันเต้ไม่ได้อธิบายอะไรให้ยืดเยื้อ เขาแค่หันไปบอกให้โคลอิกซ์ร่ายสลายเวทมนตร์ หลังจากร่ายสลายเวทมนตร์แล้ว หากศัตรูใช้การ์ดเวทมนตร์ระดับ 3 หรือต่ำกว่าใส่ตัวเอง เอฟเฟกต์ของมันจะทำงานอัตโนมัติ ทำให้เวทนั้นไร้ผลและทำให้เพิ่มเวลาคูลดาวน์ของการ์ดใบนั้นเป็นสองเท่าอีกด้วย

จากนั้น ดันเต้ก็สั่งให้ทาทาใช้ จิตกระแทก ใส่โคลอิกซ์ และผลลัพธ์ก็ชัดเจนตามคาด จิตกระแทก ของทาทาถูกทำให้ไร้ผลไปโดยปริยาย

ทาทามองดูการ์ดเวทมนตร์ระดับ 6 อย่าง สลายเวทมนตร์ ของโคลอิกซ์ด้วยความรู้สึกสิ้นหวัง การถูกข่มด้วยระดับที่ต่างชั้นกันขนาดนี้ เธอไม่มีทางรับมือได้เลยสักนิด

"จำเอาไว้นะ เวลาที่เราเอาการ์ดใบนี้ออกมาใช้ มักจะเป็นช่วงเวลาชี้เป็นชี้ตายแล้ว ถ้าขืนโดนสลายเวทมนตร์ขึ้นมาล่ะก็ โอกาสรอดก็แทบจะเป็นศูนย์ อย่างตอนเที่ยงที่อยู่ในร้าน ถ้าผมสลายเวทมนตร์ของเธอทิ้งไป เธอก็จะไม่มีโอกาสวิ่งอ้อมผมไปได้เลย"

ดันเต้พูดวิจารณ์ตรงๆ อยู่ด้านข้าง

"หรือว่า...การ์ดของนายจะไม่ถูก..."

ทาทาพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ไม่ค่อยแน่ใจนัก แต่ยิ่งพูด เธอก็เหมือนจะเริ่มจับจุดความลับที่ซ่อนอยู่ในการ์ดจิตปะทะของเขาได้แล้ว

ดันเต้พยักหน้ารับเบาๆ พอรอจนหมดเวลาคูลดาวน์ เขาก็ให้โคลอิกซ์ใช้ สลายเวทมนตร์ อีกรอบ และคราวนี้ ดันเต้เป็นฝ่ายใช้จิตปะทะใส่โคลอิกซ์เอง...แล้วมันก็ดันได้ผลซะงั้น! เพียงแต่ว่าสองหนุ่มคู่หูกลับโดนเอฟเฟกต์เล่นงานเข้าให้เต็มๆ จนต้องเอามือกุมขมับกันทั้งคู่

"ทำไมถึงเป็นแบบนี้ล่ะ..."

ทาทาเริ่มสงสัยในชีวิตของตัวเอง สายตาของเธอยังคงจดจ้องไปที่การ์ดจิตปะทะของดันเต้

ในจังหวะที่ทาทากำลังมืดแปดด้าน คิดยังไงก็คิดไม่ออก ดันเต้ก็หยิบการ์ดอีกใบขึ้นมา...นั่นคือ ตุ๊กตาต้องสาป

"ส่วนการ์ดใบนี้ เธอคงคิดว่ามันก็งั้นๆ ไม่ต่างอะไรกับ ตุ๊กตาสาปแช่ง ของเธอเลยใช่มั้ย? แถมยังแอบคิดด้วยซ้ำว่า รอให้เธอเพิ่มระดับไปถึงระดับ 2 เมื่อไหร่ เธออาจจะสร้างใบที่สเตตัสสูงกว่าของผมได้ด้วยซ้ำ?"

ดันเต้ถามพร้อมรอยยิ้ม

"แล้ว...นอกจากสเตตัส มันมีอะไรต่างกันตรงไหนอีกล่ะ..."

น้ำเสียงของทาทาตอนนี้แทบไม่เหลือเค้าความมั่นใจอีกแล้ว แต่เธอก็ยังคงซื่อสัตย์และพูดในสิ่งที่ตัวเองคิดออกมาตรงๆ

ต่อให้เธอยอมรับว่าระหว่าง จิตปะทะ กับ จิตกระแทก จะซ่อนหลักการอะไรบางอย่างที่เธอยังไม่เข้าใจเอาไว้ก็เถอะ แต่สำหรับ ตุ๊กตาสาปแช่ง กับ ตุ๊กตาต้องสาป สองใบนี้...นอกจากตัวเลขสเตตัสแล้ว เธอแทบจะหาความต่างไม่เจอเลยจริงๆ

ดันเต้ไม่ได้ตอบคำถามนั้น เขาเพียงแค่สวมใส่ตุ๊กตาต้องสาปแล้วนั่งนิ่งๆ แม้ทาทาจะไม่รู้ว่าดันเต้กำลังจะทำอะไร แต่เธอก็จ้องเขาไม่วางตา ทว่าผ่านไปครู่เดียว ทาทากลับรู้สึกใจสั่น แล้วตามมาด้วยอาการเจ็บแปลบที่หน้าอกเบาๆ

ในขณะเดียวกัน ดันเต้ก็เก็บตุ๊กตาต้องสาปลงไปพลางส่งยิ้มให้เธอ วินาทีนั้น ทาทาก็เข้าใจได้ในทันทีเลยว่า อาการแปลกๆ เมื่อกี้ น่าจะเป็นฝีมือการร่ายเวทของดันเต้แน่ๆ

"นายเป็นคนทำงั้นเหรอ?"

ทาทาถามด้วยความประหลาดใจ ไอเทมสายสะท้อนดาเมจแบบนี้ มันสามารถสั่งการให้ทำงานเองแบบนี้ได้ด้วยเหรอเนี่ย?!

"แหงสิ"

ดันเต้พยักหน้า

ทาทาถึงกับกัดริมฝีปากแน่น เธอไม่เพียงแต่คิดไม่ถึงว่าจะใช้วิธีพลิกแพลงแบบนี้มาใช้กับศัตรูได้ แต่ตุ๊กตาสาปแช่งของเธอก็ไม่สามารถสะท้อนความเจ็บปวดกลับไปแบบนี้ได้เหมือนกัน แถมเธอยังเดาไม่ออกเลยว่า ดันเต้เขียนคำสั่งเอฟเฟกต์พิเศษแบบนี้ลงไปได้อย่างไร เรื่องนี้ทำให้ความมั่นใจของทาทาพังทลายลงในพริบตา

เธอตระหนักได้ในที่สุด ว่าช่องว่างระหว่างเธอกับดันเต้มันห่างชั้นกันแค่ไหน ต่อให้พวกเขาสามารถใช้ภาษาปีศาจในการสร้างการ์ดได้เหมือนกัน และการ์ดประเภทเดียวกันก็ดูเหมือนจะมีเอฟเฟกต์คล้ายๆ กัน แต่พอเอาไปใช้จริงในการต่อสู้จริง ผลลัพธ์ที่ได้มันกลับต่างกันราวฟ้ากับเหว

"แต่ก็นะ ไอ้การ์ดกัปตันดันเต้น้อยปากเบี้ยวที่เธอทำออกมา มันก็ดันสร้างความเปลี่ยนแปลงแปลกๆ แบบที่ผมไม่เคยลองทำดูมาก่อนเหมือนกัน เพราะงั้นเธอเองก็ถือว่ามีพรสวรรค์อยู่ไม่น้อย คุ้มค่าที่ผมจะปั้นให้เก่งขึ้นหน่อย"

ดันเต้มองดูท่าทางหงอยๆ ของทาทาที่กำลังหมดความมั่นใจแล้วพูดปลอบใจออกมา

ทาทาเงยหน้าขึ้นมองดันเต้แวบหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้างุดตามเดิม เธอรู้ดีว่าดันเต้แค่พูดปลอบใจเธอเท่านั้น

"ว่าไง สนใจจะมาเรียนกับผมมั้ยล่ะ?"

ดันเต้ถามพร้อมรอยยิ้ม

"...สอนฉันด้วย"

ทาทาตอบกลับด้วยเสียงที่เบาหวิวราวกับเสียงยุง ไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับดันเต้ตรงๆ

"ตอบซะเบาเชียว ฟังดูเหมือนจะไม่ค่อยเต็มใจเลยนะ คงคิดว่าตัวเองยังเก่งกว่าอยู่ล่ะสิ ถ้างั้นผมก็ขี้เกียจเสียเวลาด้วยแล้วล่ะ"

ดันเต้ยักไหล่ แกล้งทำเป็นถอนหายใจอย่างช่วยไม่ได้

"ช่วยสอนฉันด้วยเถอะ!"

ทาทารีบคว้าชายเสื้อดันเต้ไว้แน่น พลางเงยหน้าขึ้นมองเขาด้วยสายตาอ้อนวอน

ดันเต้พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

"เอาล่ะ ต่อจากนี้ไป ผมคืออาจารย์ของเธอแล้วนะ"

"อืม..."

"เอาเป็นว่าปัญหาทุกอย่างในวันนี้เคลียร์จบแฮปปี้เอนดิ้งเรียบร้อย กลับที่พักกันแบบชิลๆ ได้สักที"

ระหว่างที่พูด ดันเต้ก็หยิบมื้อเย็นและขนมที่ซื้อไว้ก่อนหน้านี้ออกมา

กว่าจะกลับถึงที่พักยังต้องใช้เวลาอีกพักใหญ่ ถ้าไม่กินมื้อค่ำตอนนี้พวกเขาก็คงจะหิวแย่ เขาจึงยื่นขนมส่งให้ทาทา แต่เด็กสาวกลับไม่มีทีท่าว่าจะรับมันไปเลย ทั้งที่เธอควรจะหิวมากแท้ๆ แต่ดูเหมือนเธอจะได้รับผลกระทบทางจิตใจรุนแรงไปหน่อยจนเธอยังปรับอารมณ์ไม่ทัน แถมดันเต้ยังอุตส่าห์ช่วยเธอไว้ตั้งเยอะ เธอเลยแอบรู้สึกเกรงใจที่จะรับอาหารจากเขามาซะงั้น จู่ๆ เธอก็รู้สึกเขินอายขึ้นมา

"เป็นอะไรไป? กินไม่ลงเหรอ? สงสัยผมคงต้องเล่านิทานเรื่อง 'ห้องครัวของอาจารย์แบเชล' ให้เธอฟังสักหน่อยแล้วล่ะ"

ดันเต้เอ่ยแซว

"?"

ดวงตาที่กลมโตและชุ่มฉ่ำของทาทาเต็มไปด้วยความสงสัยอย่างยิ่ง

และแล้ว...หลังจากที่โดนยัดเยียดให้ฟังนิทานสยองขวัญฉบับเด็กน้อยของดันเต้จนจบ ทาทาก็ก้มหน้าก้มตายัดมื้อเย็นเข้าปากจนหมดเกลี้ยงด้วยความหวาดผวา

ดันเต้อดไม่ได้ที่จะพยักหน้าให้คะแนนตัวเองอย่างภาคภูมิใจ เขาเนี่ย...ช่างดูแลเด็กเก่งจริงๆ