บทที่ 205 แสงไฟสว่างไสวทั่วทั้งเมืองยังมิสู้รอยยิ้มเอียงอายของเธอ หนึ่งชีวิตหนึ่งคู่ครองทำเอาวังหลังทุกยุคสมัยต้องหลั่งน้ำตา

บทที่ 205 แสงไฟสว่างไสวทั่วทั้งเมืองยังมิสู้รอยยิ้มเอียงอายของเธอ หนึ่งชีวิตหนึ่งคู่ครองทำเอาวังหลังทุกยุคสมัยต้องหลั่งน้ำตา

ในวินาทีที่ภาพหยุดนิ่ง หลี่ลี่จื้อเอียงหน้าเล็กน้อย นัยน์ตายังคงมีประกายน้ำตาเอ่อคลอ

สายลมแผ่วเบาพัดปอยผมที่จอนของเธอปลิวไสว ทิวทัศน์เมืองน้ำเจียงหนานและเรือสำราญประดับโคมไฟที่อยู่เบื้องหลัง ล้วนราวกับกลายเป็นเพียงฉากหลังให้กับใบหน้าด้านข้างอันงดงามไร้ที่ตินี้

เฉินซีวางมือถือลง มององค์หญิงแห่งต้าถังตรงหน้าที่ยอมละทิ้งความระแวดระวังและเผยความในใจแก่เขา ส่วนที่อ่อนโยนที่สุดในหัวใจก็ถูกกระทบอย่างจัง

เขาไม่ได้พูดอะไรอีก เพียงทำตามสัญชาตญาณในใจตน แล้วก้มตัวลงเล็กน้อย

ท่ามกลางเสียงขับร้องผิงถานสำเนียงอู๋อันไพเราะนุ่มนวล ท่ามกลางเกลียวคลื่นที่กระเพื่อมไหวบนหัวเรือแจว เขาประทับริมฝีปากจุมพิตหญิงสาวอย่างแผ่วเบา

หลี่ลี่จื้อสะดุ้งเฮือกไปทั้งตัว จากนั้นก็หลับตาลง สองมือกำคอเสื้อบริเวณหน้าอกของเฉินซีไว้แน่น

เธอตอบรับอย่างเร่าร้อนทว่าเงอะงะ ลุ่มหลงไปกับมัน และแน่นอนว่าก็ดื่มด่ำไปกับมันด้ว

และภาพในฉากนี้ ก็ถูกถ่ายทอดผ่านจอฟ้า ส่งไปทั่วทั้งมิติเวลาหมื่นราชวงศ์โดยไม่มีการปิดบังใด

มิติเวลาต้าถัง ภายในตำหนักใหญ่

หลี่ซื่อหมินที่ก่อนหน้านี้ยังโกรธเป็นฟืนเป็นไฟเพราะมีหญิงสาวยุคปัจจุบันเข้ามาทักทายพูดคุยกับเฉินซีกลางถนน ทว่ายามนี้กลับแข็งค้างไปแล้ว

"หนึ่งชีวิต... หนึ่งคู่ครองงั้นรึ?"

ความโกรธเกรี้ยวของผู้เป็นพ่อสลายหายไปในพริบตา ภายในใจเหลือเพียงความตื่นตะลึงและซับซ้อนยากจะบรรยาย

ในฐานะจักรพรรดิ เขาครอบครองตำหนักน้อยใหญ่ มีหญิงงามในวังหลังนับสามพันคน

ในความรู้ความเข้าใจของเขา บุรุษโดยเฉพาะผู้ที่มีความสามารถ การมีสามภรรยาสี่อนุถือเป็นเรื่องที่ถูกต้องตามหลักฟ้าดิน เป็นเรื่องปกติธรรมดาเพื่อสืบทอดทายาท

แม้แต่จ่างซุนฮองเฮาที่เขารักที่สุด ก็ยังต้องทำตัวเป็นสตรีผู้เพียบพร้อมคอยคัดเลือกพระสนมและอนุให้เขา นี่ต่างหากจึงจะเป็นแบบอย่างของ "มารดาของแผ่นดิน"

ทว่าตอนนี้ ไอ้หนุ่มชาวบ้านที่ใช้ชีวิตอยู่ในยุคทองอันเจริญรุ่งเรืองของคนรุ่นหลัง กลับให้คำมั่นสัญญาอันหนักแน่นต่อหน้าคนทั้งโลก ว่าจะเป็นรักเดียวในชีวิตให้กับลูกสาวของเขา

ไม่ใช่แค่คำมั่นสัญญาปากเปล่า แต่เป็นสิ่งที่ไอ้หนุ่มบนจอฟ้าบอกว่า นี่คือกฎเกณฑ์และกฎหมายของยุคสมัยนั้นด้ว

"ไอ้เด็กนี่ถือว่ายังมีมโนธรรม หากมันกล้าหลอกลวงลี่จื้อของเจิ้น เจิ้นต้องสับมันเป็นชิ้น ๆ แน่

หลี่ซื่อหมินแค่นเสียงเย็นชา พยายามปกปิดความเสียอาการของตนเอง แต่น้ำเสียงกลับอ่อนลงอย่างห้ามไม่อยู่

จ่างซุนฮองเฮาที่อยู่ด้านข้างน้ำตานองหน้าไปนานแล้ว เธอใช้ผ้าเช็ดหน้าปิดปากแน่น เพื่อไม่ให้ตัวเองส่งเสียงสะอื้นออกมา

ทว่าในแววตาอันอ่อนโยนคู่นั้น กลับเปล่งประกายเจิดจ้าอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน

นั่นคือความปลาบปลื้มใจ ทั้งยังเป็นความซาบซึ้งใจ และยิ่งไปกว่านั้นคือความอิจฉาที่เจือปนอยู่จาง ๆ ซึ่งแม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่กล้าคิดให้ลึกซึ้ง

"กฎเกณฑ์ของยุคหลัง ดูจะเห็นอกเห็นใจและยุติธรรมต่อสตรีมากกว่าต้าถังของพวกเราเสียอีกนะเพคะ"

จ่างซุนฮองเฮาอดไม่ได้ที่จะทอดถอนใจ มองดูหนุ่มสาวที่กำลังพลอดรักกันบนหัวเรือในจอฟ้า แล้วก็หลุดยิ้มออกมา "ลี่จื้ออยู่ที่นั่นได้เสวยสุขจริง ๆ หม่อมฉันที่เป็นแม่ก็ไม่มีอะไรให้ต้องกังวลอีกแล้วเพคะ"

มิติเวลาหงอู่แห่งต้าหมิง

บรรยากาศในตำหนักเฟิ่งเทียน กลับแตกต่างจากต้าถังอย่างสิ้นเชิง

"ฮ่า ๆ ๆ ๆ!"

จูหยวนจางตบต้นขาฉาดใหญ่ ส่งเสียงหัวเราะดังลั่นอย่างเบิกบาน

"น้องหญิง เจ้าฟังดูสิ! เจ้าฟัง!" เฒ่าจูชี้ไปที่จอฟ้า หันไปพูดกับหม่าฮองเฮาด้วยความขบขัน "ไอ้หนุ่มยุคหลังคนนี้ ภายนอกดูเหมือนจะเก่งกาจ แต่สุดท้ายก็ถูกเมียคุมซะอยู่หมัด โดนซักไซ้ไปไม่กี่ประโยค ก็ตกใจจนพูดคำเลี่ยน ๆ แบบนี้ออกมาได้! ไม่เอาถ่านเอาซะเลย!"

หม่าฮองเฮากำลังปักแผ่นรองเท้าอยู่ด้านข้าง พอได้ยินก็ค้อนขวับให้เขาหนึ่งที แต่งานเย็บปักในมือก็ยังไม่หยุด

"ท่านอย่ามาทำเป็นหัวเราะเยาะคนอื่นเลย" หม่าฮองเฮาพูดอย่างอารมณ์เสีย "ของเขาเรียกว่ารักเดียวใจเดียว มีความรับผิดชอบ! จะไปเหมือนพวกท่านที่เป็นจักรพรรดิได้ยังไง ปากก็บอกว่ารักลึกซึ้ง แต่ในวังหลังมีคนเยอะแยะจนตัวเองก็ยังจำได้ไม่หมดด้วยซ้ำ"

จูหยวนจางโดนหม่าฮองเฮาสวนกลับมาหนึ่งประโยคก็ไม่โกรธ กลับยื่นหน้าหนา ๆ เข้าไปใกล้ แล้วหัวเราะแหะ ๆ "น้องหญิง เจ้าพูดแบบนี้ก็ปรักปรำข้าเกินไปแล้ว ข้าเฒ่าจูคนนี้รักเจ้ายิ่งกว่าควักหัวใจให้ซะอีก! ก็ข้าเป็นจักรพรรดินี่นา? เป็นจักรพรรดิก็ต้องมีผู้หญิงคนอื่นสิ แต่ในราชวงศ์ต้าหมิงนี้ ในใจข้า ในสายตาข้า นายหญิงแห่งวังหลังก็มีแค่เจ้า หม่าซิ่วอิง เพียงคนเดียวเท่านั้น!"

"เพ้ย!" หม่าฮองเฮาถ่มน้ำลายใส่เขาเบา ๆ แต่ก็อดไม่ได้ที่จะอมยิ้มที่มุมปาก "ท่านเลิกยกยอตัวเองได้แล้ว ของเขาเป็นเพราะกฎหมายยุคหลังดี มีแค่สามีเดียวภรรยาเดียว สะอาดหมดจด ส่วนท่านน่ะ คงกลัวข้าบิดหูเอาล่ะสิ?"

จูหยวนจางฉีกยิ้มกว้าง ไม่ได้พูดอะไรต่อ

เขามองภาพบนจอฟ้า ในดวงตาฉายแววชื่นชมวาบหนึ่ง

เมื่อเทียบกับความรู้สึกอันซับซ้อนของเหล่าจักรพรรดิแล้ว ผู้ที่ต้องสั่นสะท้านกับประโยค "หนึ่งชีวิตหนึ่งคู่ครอง" ของเฉินซี ยังมีหญิงสาวโบราณนับหมื่นนับแสนคนในมิติเวลาหมื่นราชวงศ์

ในวังหลังอันลึกล้ำของยุคสมัยหนึ่ง เหล่าพระสนมมากมายที่แต่งกายงดงามประณีตกำลังเงยหน้าขึ้น มองดูเรือแจวลำเล็ก ๆ บนผืนฟ้า

พวกเธอกำผ้าเช็ดหน้าในมือไว้แน่น ภายใต้เครื่องสำอางอันงดงามคือใบหน้าที่ซีดเผือดและเต็มไปด้วยคราบน้ำตา

เพื่อแย่งชิงความโปรดปรานเพียงเล็กน้อยจากบุรุษผู้สูงส่ง พวกเธอต้องห้ำหั่นกันจนเลือดตกยางออกในกำแพงสีแดงสี่เหลี่ยมแห่งนี้ วางแผนร้ายสารพัด

พวกเธอใช้เวลาทั้งชีวิตเพื่อรอคอย รอให้จักรพรรดิพลิกป้ายชื่อ รอคอยความเมตตาอันเลื่อนลอย รอคอยทายาทที่จะทำให้พวกเธอยืนหยัดในวังหลังได้อย่างมั่นคง

ทว่าองค์หญิงแห่งต้าถังบนจอฟ้า กลับได้รับสิ่งที่พวกเธอไม่กล้าแม้แต่จะฝันถึงมาอย่างง่ายดาย นั่นคือความรักทั้งหมดทั้งมวลของบุรุษผู้หนึ่งที่สมบูรณ์แบบและไม่มีวันแบ่งปันให้ใคร

"ที่แท้... บนโลกใบนี้ มีกฎเกณฑ์ที่แต่งงานกับผู้หญิงแค่คนเดียวอยู่จริง ๆ... มีคำมั่นสัญญาที่ว่า 'หนึ่งชีวิตหนึ่งคู่ครอง' ที่ใส่ใจแค่คน ๆ เดียวอยู่จริง ๆ"

มิติเวลาต้าฮั่น

นางกำนัลสาวคนหนึ่ง มองดูภาพบนจอฟ้าแล้วก็น้ำตาไหลริน เธอมองดูหนุ่มสาวที่กำลังกอดกันบนจอฟ้า ความรู้สึกอันซับซ้อนก็เอ่อท้นขึ้นมาในใจทันที

นั่นคือ 'ความงดงาม' ที่เธอไม่มีวันเอื้อมถึงไปตลอดชีวิตในวังหลังแห่งนี้—

ในเรือนหอของแคว้นต้าซ่ง หญิงสาวที่กำลังถูกพ่อแม่บังคับให้แต่งงานเป็นภรรยาเอกคนใหม่ของเศรษฐีวัยหกสิบปี มองดูจอฟ้า กัดริมฝีปากล่างของตัวเองไว้แน่น ในดวงตาฉายแววโหยหาและสิ้นหวังอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

ในจวนอ๋องอันลึกล้ำของราชวงศ์ชิง ตี๋ฝูจิ้นคนหนึ่งมองดูสามีที่กำลังหยอกล้อกับอนุภรรยาคนใหม่หลายคน แล้วเงยหน้าขึ้นมองจอฟ้าที่มีประโยคของเฉินซีที่ว่า "ในทะเบียนบ้านเขียนได้แค่สามพยางค์ที่ว่าหลี่ลี่จื้อ" หัวใจก็ปวดหนึบ ประกายในดวงตาค่อย ๆ หม่นหมองลง

"หากได้เกิดในยุคหลัง..."

ในมิติเวลาและมุมต่าง ๆ นับไม่ถ้วน หญิงสาวมากมายต่างส่งเสียงร่ำไห้ดั่งเลือดซึมออกมาจากก้นบึ้งของหัวใจเหมือนกัน

"หากได้เกิดในยุคสมัยแบบนั้น คงไม่ต้องไปแย่งชิงความโปรดปรานกับใคร ไม่ต้องทนรักษากฎเกณฑ์และโอวาทสตรีที่กลืนกินผู้คน ไม่ต้องถูกจับส่งไปส่งมาเหมือนสิ่งของ..."

"ได้พบชายในดวงใจที่ปฏิบัติต่อข้าอย่างอ่อนโยนเช่นนี้ ให้สัญญาว่าจะมีแค่หนึ่งชีวิตหนึ่งคู่ครอง..."

"ต่อให้ต้องอายุสั้นลงสิบปี ยี่สิบปี ข้าก็ยอม..."

ละอองฝนแห่งเจียงหนานยังคงโปรยปรายอยู่บนจอฟ้า เสียงสายพิณของผิงถานทะลุผ่านมิติเวลานับพันปี ร่วงหล่นลงบนจิตวิญญาณของหญิงสาวนับไม่ถ้วนที่ถูกจองจำด้วยขนบธรรมเนียมและจารีตประเพณี ทิ้งร่องรอยแห่งความสั่นสะท้านที่ไม่อาจสงบลงได้เป็นเวลานา

ขนบธรรมเนียมประเพณีของบางราชวงศ์ ก็เกิดรอยร้าวขึ้นเพราะเหตุนี้

ผู้ที่ไม่พอใจเพียงกลุ่มเดียว ก็คือพวกซิ่วไฉที่ยึดมั่นในขนบธรรมเนียมประเพณี และพวกเจ้าที่ดิน คหบดี ตลอดจนตระกูลใหญ่ที่มีอำนาจเหล่านั้น

แม้ว่าการพัฒนาของยุคหลังบนจอฟ้า จะสามารถพัฒนาไปได้อย่าง 'รวดเร็ว' ถึงเพียงนี้ และสร้าง 'ปาฏิหาริย์' อันยิ่งใหญ่ที่คนธรรมดาในยุคของพวกเขาไม่อาจทำให้เป็นจริงได้เลยก็ตาม—

แต่ในสายตาของพวกเขา คำพูดบนจอฟ้าก็เท่ากับคำพูดปีศาจล่อลวงผู้คน จะส่งผลกระทบต่อจิตใจคน และเป็นผลเสียต่อการปกครองของพวกเขา