บทที่ 3 พบสาวในความทรงจำอีกครั้ง

บทที่ 3 พบสาวในความทรงจำอีกครั้ง

ภายในห้องถ่ายเอกสาร

เจียงเหอหยิบกระดาษ A4 แผ่นบนสุดขึ้นมาสะบัดเบาๆ บนนั้นเขียนหัวข้อไว้ว่า:

[แนวทางการรักษาทางศัลยกรรมสำหรับมะเร็งท่อน้ำดีขั้วตับ]

“นี่เหล่าเจียง ตั้งห้าสิบกว่าหน้าเลยนะเว้ย...”

เฉินฮ่าวที่ยืนอยู่ข้างๆ บ่นด้วยความเสียดาย: “ตั้งห้าหยวน เงินขนาดนี้พอให้ฉันเหมาคอมร้านเน็ตได้ครึ่งคืนเลยนะ นายปรินต์อะไรมาเนี่ย?”

เขาชะโงกหน้าเข้ามาดูแวบหนึ่ง ทั้งหน้าเต็มไปด้วยตัวอักษรจีนก็จริง แต่พอเอามารวมกันเขากลับอ่านไม่รู้เรื่องเลยสักนิด...

เขาถามขึ้น: “นายแน่ใจนะว่านี่คือสิ่งที่เด็กปีสามอย่างพวกเราจะอ่านรู้เรื่อง?”

เจียงเหอจับปึกเอกสารที่ปรินต์เสร็จแล้วเคาะกับโต๊ะให้เป็นระเบียบ ก่อนจะใช้แม็กเย็บมุมกระดาษให้เรียบร้อย

“เด็กนักศึกษาอ่านไม่รู้เรื่องก็ไม่เป็นไร แค่ฉันอ่านเข้าใจก็พอ”

เฉินฮ่าว: “?”

นายเลิกเป็นนักศึกษาตั้งแต่เมื่อไหร่วะ?

ทำไมฉันถึงไม่รู้เรื่องเลย?

เขามองเจียงเหอด้วยสายตาเป็นกังวล

เมื่อเดินออกจากห้องถ่ายเอกสาร

ท้องฟ้าก็เริ่มเข้าสู่ช่วงพลบค่ำ

สายลมปลายเดือนกันยายนที่พัดมาปะทะตัวยังคงเจือไปด้วยความร้อนอบอ้าว

ทางตอนใต้ไม่มีฤดูใบไม้ร่วง แต่ทางฝั่งของเซิ่นยวี่ ป่านนี้คงเปลี่ยนฤดูแล้วล่ะมั้ง

เดินไปได้ไม่กี่ก้าว ก็ได้ยินเสียงเพลงจากสถานีวิทยุกระจายเสียงของมหาวิทยาลัย เป็นเพลง ‘ชิงฮวาฉือ’ ของโจวเจี๋ยหลุน

♫: “ลวดลายสีครามถูกวาดลงบนดินขาว ปลายพู่กันตวัดจากเข้มจนจางหาย ดอกโบตั๋นบนตัวแจกันงดงามดั่งเธอเมื่อแรกแต่งหน้า...”

สองข้างทางเต็มไปด้วยนักศึกษาที่กำลังมุ่งหน้าไปซื้อข้าวที่โรงอาหาร

มีนักศึกษาชายสวมเสื้อบาสเกตบอลตัวโคร่ง คีบรองเท้าแตะหูหนีบ ในมือหิ้วชามข้าวสเตนเลส

ส่วนนักศึกษาหญิงก็ควงแขนกันเดินเป็นกลุ่มสองสามคน ไว้ผมหน้าม้าหนาเตอะ หลายคนเสียบหูฟังสีขาวไว้ที่หู โดยปลายสายอีกด้านต่อเข้ากับเครื่องเล่น MP3 ที่คล้องคออยู่

“ตอนนี้พวกเราจะไปไหนกันต่อ?” เฉินฮ่าวถาม

เจียงเหอได้สติกลับมา แล้วตอบว่า: “ไปสมัคร... นายจะพาฉันไปไหมล่ะ?”

เวลาที่คนเราพูดไม่ออกถึงขีดสุดก็มักจะหลุดหัวเราะออกมา เฉินฮ่าวเองก็หัวเราะ เขาพูดว่า: “อยากให้เพื่อนไปเป็นเพื่อนก็บอกมาตรงๆ เถอะ ทำเป็นปากแข็งไปได้!”

เจียงเหอไม่พูดอะไร เพียงแค่เปิดโหมดเดินตามอัตโนมัติไปเงียบๆ

ศูนย์กิจกรรมนักศึกษาตั้งอยู่ที่มุมตะวันออกเฉียงใต้ของวิทยาเขตฝั่งใต้ เป็นอาคารอิฐแดงสไตล์โซเวียตที่ค่อนข้างเก่าแก่

ชั้นล่างมีบอร์ดประกาศ ซึ่งเต็มไปด้วยโปสเตอร์แปะทับกันจนแน่นขนัด

มีทั้งป้ายรับสมัครสมาชิกใหม่ของชมรมกีตาร์ มีมุมภาษาอังกฤษที่เขียนว่า: “Crazy English”... ดูเหมือนว่าตอนนี้หลี่หยางจะยังไม่ถูกแฉเรื่องใช้ความรุนแรงในครอบครัวสินะ

นอกจากนี้ยังมีประกาศของหายอีกเพียบ ทั้งตามหากระติกน้ำ บัตรโรงอาหาร... แล้วก็ยังมีกระทั่งป้ายประกาศหาคู่แบบไม่ระบุชื่ออีกด้วย

ชั้นสอง สุดทางเดิน

บนประตูไม้สีน้ำตาลเข้มบานหนึ่ง มีป้ายประกาศที่ปรินต์ด้วยกระดาษ A4 แปะเอาไว้:

[จุดรับสมัครการแข่งขันแนวคิดพยาธิวิทยาคลินิก ครั้งที่ 3]

เจียงเหอก้าวเท้าเตรียมจะเดินเข้าไปด้านใน

“เฮ้ยๆๆ! เดี๋ยวก่อน!”

จู่ๆ แขนของเขาก็ถูกคว้าหมับเข้าให้

เฉินฮ่าวออกแรงลากเจียงเหอไปหลบตรงมุมกำแพงข้างประตู

“ทำอะไรของนายเนี่ย?” เจียงเหอถาม

“พี่ชาย นายไม่จัดเสื้อผ้าหน้าผมหน่อยเหรอ?”

เฉินฮ่าวกระซิบเสียงเบา: “จะเข้าไปสภาพนี้เลยเนี่ยนะ? ไม่มักง่ายไปหน่อยหรือไง?”

เจียงเหอขมวดคิ้ว: “มีอะไรให้ต้องจัดด้วยเหรอ?”

“นาย...”

เฉินฮ่าวทำหน้าเอือมระอาเหมือนอยากเขย่าเพื่อนให้ได้สติ เขาชี้ไปที่ช่องประตูที่แง้มอยู่: “นายไม่แหกตาดูหน่อยเหรอว่าใครนั่งอยู่ข้างใน!”

เจียงเหอมองตามนิ้วของเขาไป

หลังโต๊ะทำงาน มีนักศึกษาหญิงคนหนึ่งนั่งอยู่

เธอสวมเสื้อคาร์ดิแกนไหมพรมสีขาวครีมทับเสื้อสายเดี่ยวลายดอกไม้เล็กๆ ดูเรียบง่าย ไว้ทรงผมบ๊อบประบ่าปลายงุ้มที่กำลังฮิตในตอนนี้

ตอนนี้เธอกำลังก้มหน้าก้มตาจัดเอกสารในมือ โครงหน้าด้านข้างดูจิ้มลิ้ม สันจมูกโด่งรั้น จัดว่าสวยทีเดียว

เจียงเหอมองแวบเดียวก็ละสายตากลับมา แล้วถามว่า: “ใครเหรอ?”

เฉินฮ่าว: “?”

เขาถึงกับโกรธจนหลุดขำ: “เจียงเหอ นี่นายแกล้งโง่ใส่ฉันใช่ไหม? หา? นั่นเฉิงซีเหยาไง! นายจำไม่ได้แล้วหรือไง?!”

เฉิงซีเหยา...

อ้อ... เธอเองหรอกเหรอ

เขาจำหน้าตาไม่ได้แล้ว แต่ยังจำชื่อนี้ได้แม่น

สาวในฝันวัยเยาว์เมื่อชาติก่อน

ดาวคณะแพทยศาสตร์คลินิกแห่งมหาวิทยาลัยการแพทย์หนานซาน ฐานะทางบ้านดีเยี่ยม ผลการเรียนโดดเด่น แถมยังเล่นเปียโนได้อีกต่างหาก

ตอนนั้นเขาก็ชอบเธอมากทีเดียว

แต่สำหรับเจียงเหอในตอนนี้ พอได้ยินชื่อเฉิงซีเหยา เขากลับนึกถึงเซิ่นยวี่ขึ้นมาแทน

ฤดูหนาวปี 2012 เซิ่นยวี่ดึงดันจะลากเขามาเล่นแบบทดสอบคู่รักที่เพิ่งฮิตในอินเทอร์เน็ตให้ได้

เซิ่นยวี่ยิ้มพลางถามว่า: “หมอเจียง ตั้งใจฟังคำถามนะ! คุณเคยให้ของขวัญผู้หญิงคนอื่นนอกจากฉันบ้างไหม?”

“เอ่อ เคยให้เฉิงซีเหยา” เจียงเหอตอบไปตามตรง

เซิ่นยวี่ถึงกับหุบยิ้มแทบไม่ทัน

มุมปากเธอกระตุกเล็กน้อย ก่อนจะขยับเข้าไปใกล้เจียงเหอ: “แม่รักแรกในดวงใจของคุณอีกแล้วใช่ไหม? มานี่เลยพ่อหนุ่ม ตอบมาตามตรงนะ ถ้ามีโอกาสให้เริ่มใหม่อีกครั้ง คุณจะเลือกฉัน หรือจะเลือกรักแรกของคุณ... เฉิง-ซี-เหยา?”

เจียงเหอตอบกลับแทบจะในวินาทีนั้น: “แน่นอนว่าต้องเลือกคุณอยู่แล้ว เรื่องแค่นี้ยังต้องถามอีกเหรอ?”

“หึ ก็ไม่แน่หรอกมั้ง”

เซิ่นยวี่สอดเท้าเย็นเฉียบเข้าไปในอ้อมกอดของเขาเพื่อรับไออุ่น แถมยังจงใจแกล้งให้เขาหนาวเล่น: “คนเขาระดับดาวคณะเชียวนะ เล่นเปียโนก็เก่ง แถมยังเรียบร้อยอีก ใครจะไปรู้ล่ะ...”

เจียงเหอวางเอกสารในมือลง กุมเท้าที่เย็นเฉียบของเธอเอาไว้ พลางให้ความอบอุ่นและเอ่ยว่า: “ไม่ว่าจะให้เลือกใหม่อีกกี่ครั้ง ผมก็เลือกคุณอยู่ดีนั่นแหละ”

“คนปากหวาน!”

ถึงเซิ่นยวี่จะพูดค่อนขอดแบบนั้น แต่ดวงตากลับหยีโค้งเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยวทันที เธอหัวเราะคิกคัก: “เจียงเหอ แล้วคุณเคยเขียนจดหมายรักให้เฉิงซีเหยาบ้างไหมอะ?”

เจียงเหอ: “เอ่อ... เคยสิ...”

เซิ่นยวี่หุบยิ้มแทบจะทันที: “ไปไกลๆ เลยนะ คืนนี้ระเห็จไปนอนโซฟาเลย ไม่ต้องมาอุ่นเท้าให้ฉันแล้ว!”

ความจริงเจียงเหอรู้สึกว่าตัวเองถูกปรักปรำมาตลอด

เซิ่นยวี่ต่างหากที่เป็นรักแรกของเขาจริงๆ

ส่วนเฉิงซีเหยาเป็นแค่ความรู้สึกหวั่นไหวแบบเด็กๆ ที่ยังไม่ประสีประสาเท่านั้น...

แต่เซิ่นยวี่ก็มักจะย้ำนักย้ำหนาว่า เธอไม่เคยไปชอบใครคนอื่นเลย

ดังนั้นเขาจึงไม่มีทางเลือกอื่น นอกจากต้องยอมปล่อยให้เธอหยิบยกเรื่องนี้มาล้อเลียนอยู่เรื่อยๆ หลังแต่งงาน...

เมื่อคิดถึงตรงนี้

เจียงเหอก็อดไม่ได้ที่จะหลุดยิ้มออกมา แววตาของเขาแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนละมุนละไมในพริบตา

เฉินฮ่าวที่ยืนอยู่ข้างๆ ถึงกับมองจนตาค้าง

"เหล่าเจียง นายเลิกยิ้มเถอะ ยิ้มซะฉันขนลุกซู่ไปหมดแล้วเนี่ย"

เขาลูบแขนตัวเองปอยๆ: "ฉันว่าแล้วเชียวว่านายแกล้งทำ! ดูสิ พอพูดถึงเฉิงซีเหยา น้ำลายนายก็แทบจะหกอยู่แล้ว! เมื่อกี้ยังมาทำเป็นแกล้งไม่รู้จักอีก!"

เจียงเหอได้สติกลับมา เขาไม่ได้อธิบายอะไร เพียงแค่หุบยิ้มแล้วเอ่ยว่า: "อืม ไปกันเถอะ"

"เฮ้ย นายจัดเสื้อผ้าหน้าผมหน่อยสิวะ นาย——"

เฉินฮ่าวยังพูดไม่ทันจบ เจียงเหอก็ผลักประตูเข้าไปเสียแล้ว

เฉิงซีเหยาที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานได้ยินเสียงความเคลื่อนไหว จึงเงยหน้าขึ้นมา

พอเห็นชัดเจนว่าคนที่เดินเข้ามาคือเจียงเหอ คิ้วของเธอก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย...

จะพูดอย่างไรดีล่ะ

เธอไม่ได้เกลียดเจียงเหอ แต่ก็ไม่ได้ชอบเขาเช่นกัน

แม้ว่าเจียงเหอจะไม่เคยสารภาพรักออกมาตรงๆ แต่เธอก็สามารถสัมผัสได้ถึงความรู้สึกดีๆ ที่เขามีให้ได้อย่างชัดเจน

ดังนั้นทุกครั้งที่ต้องเผชิญหน้ากับเจียงเหอ เธอจึงมักจะรู้สึกถึงความอึดอัดที่อธิบายไม่ถูก...

ใจหนึ่งก็กลัวว่าอีกฝ่ายจะโพล่งสารภาพรักขึ้นมากะทันหัน แต่อีกใจก็ต้องปั้นหน้ารักษามารยาทเอาไว้

เฉิงซีเหยายืดตัวนั่งหลังตรง

เมื่อเดินมาหยุดอยู่หน้าโต๊ะทำงาน เจียงเหอก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบว่า "สวัสดีครับ ผมมาสมัครการแข่งขันแนวคิดพยาธิวิทยาคลินิกครับ"

เฉิงซีเหยาร้อง "อ้อ" ออกมาคำหนึ่ง ก่อนจะหยิบใบสมัครออกมาจากลิ้นชัก: "กรอกข้อมูลพื้นฐานด้วยนะคะ ถ้ามีอาจารย์ที่ปรึกษาที่เล็งไว้ในใจก็กรอกลงไปได้เลยค่ะ"

"ขอบคุณครับ"

เจียงเหอรับใบสมัครมาแล้วลงมือกรอก

"เรียบร้อยแล้วครับ"

เขายื่นใบสมัครส่งคืนไปให้

เฉิงซีเหยารับมากวาดตามองแวบหนึ่ง

[เจียงเหอ นักศึกษาแพทย์คลินิกรุ่นปี 06 ห้อง 2 อาจารย์ที่ปรึกษาที่สนใจ: หยางซวี่]

พอเห็นชื่อหยางซวี่ เฉิงซีเหยาก็เงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจเล็กน้อย: "คุณอยากสมัครเข้าทีมของศาสตราจารย์หยางซวี่เหรอคะ?"

ศาสตราจารย์หยางซวี่มีมาตรฐานทางวิชาการสูงลิ่ว แถมยังมีนิสัยแปลกประหลาด ซึ่งเป็นที่เลื่องลือไปทั่วมหาวิทยาลัย

"ใช่ครับ" เจียงเหอตอบสั้น ๆ

เฉิงซีเหยาเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี: "การแข่งขันครั้งนี้ต้องติดหนึ่งในสามอันดับแรกถึงจะมีสิทธิ์เลือกอาจารย์ที่ปรึกษานะคะ และเท่าที่ฉันรู้ ศาสตราจารย์หยางซวี่เคยประกาศกร้าวไว้ว่าช่วงหลายปีนี้จะไม่รับนักศึกษาปริญญาตรีเข้าทีมค่ะ"

"เขาจะรับผมครับ"

เจียงเหอพูดด้วยความมั่นใจ ก่อนจะถามต่อ: "รอบคัดเลือกจัดขึ้นเมื่อไหร่ครับ?"

"เอ๊ะ? เอ้อ วันจันทร์ตอนหนึ่งทุ่มตรง ที่ห้องเรียนรวมแบบขั้นบันได 2 ค่ะ" เฉิงซีเหยาตอบ

"โอเคครับ ทราบแล้ว ขอบคุณมากครับ"

เจียงเหอพยักหน้ารับ แล้วหันหลังเดินจากไปทันที

"เอ๊ะ? แค่นี้... ก็ไปแล้วเหรอ?" เฉินฮ่าวอึกอักเหมือนอยากจะพูดอะไรบางอย่าง แต่สุดท้ายก็หุบปากเงียบ แล้วเดินตามเขาออกไป

บานประตูปิดลง

เฉิงซีเหยาถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

การพูดคุยกันครั้งนี้ กลับรู้สึกผ่อนคลายกว่าที่คิดแฮะ

ไม่มีการหยั่งเชิงชวนอึดอัดจนทำให้เธอทำตัวไม่ถูก หรือไม่รู้จะตอบกลับอย่างไร...

เจียงเหอเหมือนกลายเป็นคนละคน เขาดูกระด้างเย็นชาขึ้น แต่กลับทำให้รู้สึกสบายใจอย่างบอกไม่ถูก

“ถ้าต่อไปยังรักษาระยะห่างแบบนี้ไว้ได้ก็คงดี...”

มุมปากของเฉิงซีเหยายกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นรอยยิ้มที่ออกมาจากใจจริง

—— ต่างฝ่ายต่างก็สบายใจ หวังว่าจะเป็นแบบนี้ตลอดไปนะ

เธอหยิบปากกาขึ้นมา ติ๊กถูกหลังชื่อของเจียงเหอ แล้วนำใบสมัครของเขาไปวางไว้ชั้นบนสุดของแฟ้มเอกสาร