บทที่ 23 เก็บไข่เป็ด

เขาก้าวเข้าไปข้างหน้า วางของที่หิ้วมาลงบนโต๊ะ และมองภรรยาที่พยายามซ่อนเสื้อผ้าไว้ด้านหลัง

เขาชิงจังหวะคว้าเสื้อกั๊กสีน้ำเงินจากมือเธอมาได้ก่อน แล้วยิ้มกว้างพร้อมถามว่า “ภรรยาจ๋า นี่ซื้อให้ฉันเหรอ?” พูดพลางรับเสื้อตัวนอกมาจากมือภรรยาแล้วสวมเข้าที่ตัว

ซ่งหว่านชิงเห็นเขาสวมเสื้อตัวนอกแล้วปกเสื้อยังไม่เรียบร้อย ก็เดินเข้าไปหาโดยไม่รู้ตัว เขย่งปลายเท้า ยกแขนขึ้นเอื้อมมือจัดปกเสื้อให้เขา

หลังจากจัดปกเสื้อเรียบร้อย เธอก็ถอยหลังไปสองสามก้าว สอดส่องมองดู ก็พบว่าทั้งความกว้างไหล่และขนาดล้วนเหมาะสมมาก แทบจะเหมือนสั่งตัดเฉพาะตัวเลยทีเดียว

เดิมทีเธอกังวลว่าจะไม่พอดีตัว ตอนออกจากบ้านจึงตั้งใจใช้มือวัดขนาดเสื้อเชิ้ตของเขา และตั้งใจซื้อให้ใหญ่กว่าเสื้อเชิ้ตเล็กน้อย ก็กลัวว่าขนาดจะเล็กไป ไม่คิดเลยว่าจะพอดีตัวเป๊ะและดูสุภาพเรียบร้อยขนาดนี้

ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ซ่งหว่านชิงก็เปิดปากอธิบายว่า “ฉันเห็นว่าอากาศเริ่มเย็นลงแล้ว เลยพาลูกสาวไปซื้อเสื้อกั๊กให้คุณที่ตลาดอำเภอค่ะ”

จ้าวเจิ้นกั๋วได้ยินคำพูดของภรรยา เห็นแววตาเธอหลุกหลิกอย่างไม่เป็นธรรมชาติ เขาก็รู้ว่าเธอกังวลอะไรอย่างไม่มั่นใจ

พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ว่าเขามีความสุขแค่ไหนที่เธอสามารถช่วยซื้อเสื้อผ้าให้เขาโดยไม่ต้องเอ่ยปาก เขาก้าวเท้าเข้าไปข้างหน้า เอื้อมมือดึงเธอเข้าสู่อ้อมกอด เชยคางเธอขึ้น แล้วก้มหน้าลงจูบเธอ

ลิ้นของเขาแง้มริมฝีปากเธอออก พลางไล่เลียไปทั่วในช่องปาก ก่อนจะเกี่ยวพันกับลิ้นสีชมพูของเธออยู่ครู่ใหญ่

จนกระทั่งรู้สึกว่าคนที่อยู่ในอ้อมกอดหายใจไม่สม่ำเสมอ เขาจึงคลายริมฝีปากสีแดงสดของเธอออก แล้วใช้ลิ้นเลียของเหลวใสที่ซึมออกมาจากมุมปากเธอ

เขาวางคางบนศีรษะเธอแล้วพูดว่า “ขอบคุณนะภรรยา เสื้อตัวนี้ฉันชอบมาก...” ระหว่างที่พูด ถึงเพิ่งจะสังเกตเห็นว่าในห้องยังมี 'หลอดไฟ' อีกดวง

หลี่เถียนเถียนอุ้มลูกอยู่ในอ้อมแขน ดวงตาทั้งสองเบิกกว้างเหมือนกระดิ่งทองเหลือง ตอนที่เห็นพี่จ้าวจูบพี่สะใภ้ ตัวเธอก็ตกตะลึงไปหมด

ตัวเองเป็นผู้ใหญ่ขนาดนี้ ยืนอยู่ในห้อง พี่จ้าวคงไม่ได้มองไม่เห็นเธออีกแล้วใช่ไหม?

ตอนนี้เธอเพิ่งจะเห็นสิ่งที่ไม่ควรเห็น จะตาเป็นกุ้งยิงไหมเนี่ย???

เมื่อไหร่เธอจะได้กลับเมืองไปจูบพี่ชายคนรักของตัวเองบ้างนะ?

ตอนที่ใจลอย ใบหน้าของเธอก็แดงก่ำ เธอยิ้มแห้งๆ อุ้มลูกแล้วรีบเดินเข้าไปในห้องตะวันตกที่ตนพักอยู่

ซ่งหว่านชิงที่ถูกเขาจูบจนหายใจไม่สม่ำเสมอ ซบลงบนอกกำยำของเขาอย่างนุ่มนวล ฟังเสียงหัวใจที่เต้นแรงและหนักแน่นของเขา แล้วเอ่ยถามอย่างอ่อนโยนว่า “กินข้าวหรือยังคะ? หิวไหม ฉันจะทำให้”

จ้าวเจิ้นกั๋วโอบภรรยาเดินเข้าไปในห้องตะวันออกที่เป็นห้องนอน จากนั้นกดเธอให้นั่งลงบนเก้าอี้ แล้วหยิบถุงผ้าที่ซ่อนไว้ใกล้ตัวออกมา “นี่เธอเก็บไว้ให้ดีนะ”

ซ่งหว่านชิงเงยหน้ามองสามีแวบหนึ่ง แล้วละสายตาลง เปิดถุงผ้าที่ยังมีความอุ่นอยู่ เมื่อเห็นว่าข้างในล้วนเป็นธนบัตรต้าถวนเจี๋ย เธอก็รีบปิดถุงผ้าอย่างรวดเร็ว เหลือบมองประตูอย่างลนลาน เมื่อแน่ใจว่านอกประตูม่านไม่มีใครอยู่ จึงลุกขึ้นแล้วลดเสียงลงถามว่า “ทำไมถึงได้เยอะขนาดนี้คะ?” ในน้ำเสียงมีความหวาดกลัวแฝงอยู่เล็กน้อย

เงินที่เขานำกลับมานั้นเยอะขึ้นทุกครั้ง ขณะที่มีความสุข เธอก็ยังคงหวาดกลัวอยู่บ้าง กลัวจริงๆ ว่าเขาจะแอบทำเรื่องไม่ดีอะไรลงไป

จ้าวเจิ้นกั๋วถูกท่าทางน่ารักของภรรยาทำให้หัวเราะ “นี่มันเพิ่งจะเริ่มต้นเอง เงินหลังจากนี้จะมีมากกว่านี้อีกเยอะ”

เขากลั้นใจถอนหายใจเบาๆ ความสุขในตอนนี้รู้สึกเหมือนความฝัน เขาย่อตัวลงตรงหน้าภรรยาแล้วจ้องมองตาเธอ “เอาล่ะ ภรรยา ถ้าเธอไม่สบายใจ ครั้งหน้าฉันเข้าเมือง เธอไปกับฉันด้วยดีไหม? เธอดูว่าเงินของฉันมาจากไหนก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ?”

ได้ยินสิ่งที่เขาพูด ซ่งหว่านชิงจ้องมองสามีตรงหน้าอย่างไม่กะพริบตา มองอยู่พักใหญ่ ถึงได้พยักหน้า

จ้าวเจิ้นกั๋วเห็นเธอเป็นเช่นนั้น อดไม่ได้ที่จะขยับเข้าไปใกล้ แล้วจูบหน้าผากเธออีกครั้ง ถึงได้พูดว่า “เอาล่ะ เธอจัดของหน่อยนะ เหลือเงินให้ฉันสองร้อยหยวน ฉันจะไปยืมรถจักรยาน เดี๋ยวจะพาเธอกลับบ้านแม่” พูดพลางหันหลัง เปิดผ้าม่านแล้วเดินออกไป

เมื่อเขาออกไปแล้ว ซ่งหว่านชิงมองธนบัตรต้าถวนเจี๋ยปึกหนาในมือ สายตาเธอกวาดมองไปรอบห้อง รู้สึกว่าวางที่ไหนก็ไม่ปลอดภัย ในใจก็ไม่สบายใจ

เธอซ่อนตัวอยู่ในห้องคนเดียว หาที่ซ่อนอยู่หลายที่ ก็ยังรู้สึกไม่ปลอดภัย

เธอยังตรวจสอบที่ที่เคยซ่อนเงินไว้ก่อนหน้านี้ นับจำนวนเงิน เมื่อแน่ใจว่าไม่มีปัญหาอะไร ก็เริ่มกังวลอีกครั้ง ไม่แน่ใจว่าจะต้องเอาเงินก้อนนี้ไปซ่อนไว้ที่ไหนถึงจะปลอดภัยที่สุด

จ้าวเจิ้นกั๋วที่ยืมรถจักรยานไม่ได้ กลับมาที่ลานบ้าน ทิ้งตัวนั่งลงบนตอหินทันที แล้วล้วงบุหรี่ออกมาจากกระเป๋า เขาขีดไม้ขีดไฟหนึ่งก้าน จุดบุหรี่ สูบเข้าไปอึกใหญ่ แล้วพ่นควันออกมาอย่างช้าๆ

พอได้พาภรรยาและลูกออกไปข้างนอก ถึงเพิ่งจะพบว่าถ้าไม่มีพาหนะเดินทางเลยมันก็ไม่ได้จริงๆ!

ตัวเขาเองจะเดินไกลแค่ไหนด้วยสองขาก็ไม่เป็นไร แต่จะให้ภรรยาและลูกต้องลำบากไปกับเขาไม่ได้

เดิมทีเขาตั้งใจจะยืมรถจักรยานเพื่อพาพวกเธอกลับบ้านแม่ แต่กลับลืมไปว่าของสิ่งนี้ในยุคสมัยนี้มันล้ำค่าแค่ไหน! ปกติบ้านตัวเองยังไม่กล้าขี่เลย แล้วจะให้ยืมคนนอกได้อย่างไร

เขามัวแต่คิดจะสร้างบ้าน ปรับปรุงสภาพที่พักอาศัย จนลืมไปเสียสนิทถึงพาหนะเดินทางที่สำคัญ

ซ่งหว่านชิงที่ซ่อนเงินเรียบร้อยแล้วเดินออกมาจากห้อง เห็นเขานั่งสูบบุหรี่อยู่ในลานบ้าน และไม่เห็นรถจักรยาน เธอก็รู้ว่าเขายืมมาไม่ได้ จึงเอ่ยปากว่า “พวกเราเดินกลับก็ได้ค่ะ ก่อนหน้านี้ก็เดินกลับกันตลอด”

จ้าวเจิ้นกั๋วพยักหน้า แล้วตอบกลับเสียงอู้อี้ว่า “ดี”

เขาก็ตัดสินใจแล้วว่าต้องหาเงินให้ได้เยอะขึ้นโดยเร็วที่สุด เพราะของที่บ้านต้องซื้อมีเยอะเกินไปแล้ว!

ตอนบ่ายใกล้จะสองโมง มารดาซ่งกำลังซักผ้าอยู่ในลานบ้าน เพื่อนบ้านข้างๆ เดินเข้ามา ตะโกนอย่างตื่นเต้นว่า “ป้าจ๋า อย่าเพิ่งซักเลยนะ ฉันเห็นลูกสาวกับลูกเขยบ้านป้ากลับมาแล้ว”

เกือบทั้งหมู่บ้านต่างรู้ดีว่าลูกสาวของเธอแต่งกับคนแบบไหน แม้ฝ่ายชายจะหน้าตาดีมีราศี แต่กลับเป็นคนขี้เกียจ ชอบดื่มเหล้าชอบเล่นไพ่ พอมีอะไรนิดหน่อยก็วิ่งมาขอเงิน จนเป็นที่รู้กันทั่ว

ได้ยินคำพูดของเพื่อนบ้าน มารดาซ่งก็รีบลุกขึ้น ใช้ผ้ากันเปื้อนที่เอวเช็ดมือ แล้วเดินออกไปอย่างลนลาน ไม่รู้ว่าครั้งนี้เกิดอะไรขึ้นอีก จะมาขอของอีกแล้วหรือเปล่า?

พอมาถึงประตู ก็เห็นลูกสาวและลูกเขยเดินตรงมาทางบ้านเธอ ไม่รู้ว่าสองคนนี้ วันนี้ทำไมถึงมาด้วยกัน เห็นลูกเขยยังหิ้วของพะรุงพะรัง

เธอก็เดินเข้าไปหาอย่างกระวนกระวายใจ ก่อนอื่นสำรวจลูกสาวของเธอ เห็นเธอสวมชุดใหม่ทั้งตัว บนใบหน้าขาวผ่องอ่อนเยาว์มีรอยยิ้ม ไม่ใช่ใบหน้าอมทุกข์เหมือนเมื่อก่อนอีกแล้ว หัวใจที่เต้นระรัวถึงลำคอของเธอก็ผ่อนคลายลง

สังเกตเห็นลูกเขยหิ้วนมหอม อาหารกระป๋องผลไม้ เนื้อก้อนใหญ่ และไข่ ดูแล้วต้องใช้เงินไม่น้อยเลย เมื่อรู้ถึงฐานะทางบ้านของเขา มารดาซ่งก็อดไม่ได้ที่จะบ่นว่า “กลับบ้านตัวเอง พวกเธอมาก็มาเถอะ จะหิ้วของเยอะแยะมาทำไม?” พูดพลางรับหลานสาวที่อยู่ในอ้อมแขนลูกสาวมาอุ้ม

ซ่งหว่านชิงมีรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า ไม่ปริปากพูด ก่อนหน้านี้ทุกครั้งที่มา ล้วนมามือเปล่าแต่กลับไปพร้อมของเต็มมือ นี่เป็นครั้งแรกนับตั้งแต่แต่งงาน ที่นำของมาที่บ้านแม่ ตลอดทางแม้จะไม่ได้พูดอะไร แต่ในใจก็มีความสุขอย่างบอกไม่ถูก

จ้าวเจิ้นกั่วมองมารดาภรรยาตรงหน้า แล้วเอ่ยเรียก “แม่ครับ”

มารดาซ่งขนลุกซู่กับเสียงเรียก 'แม่' ของเขา ฝืนยิ้มตอบรับอย่างไม่เป็นธรรมชาติ แล้วก็เชิญพวกเขาทั้งสองเข้าบ้าน

เพื่อนบ้านที่ยืนดูอยู่ข้างๆ ก็รู้สึกประหลาดใจไม่น้อย มองเห็นการเปลี่ยนแปลงของสามีภรรยาคู่นี้ จนบางทีก็แทบจำไม่ได้ สามีภรรยาทั้งสองคนต่างก็หน้าตาดีมีสง่า ตอนนี้เมื่อสวมใส่ชุดนี้ คนที่ไม่รู้คงคิดว่าเป็นคนเมืองรวยๆ สองคน ลงมาเยี่ยมญาติที่ชนบทเสียอีก

แต่ในฐานะเพื่อนบ้านของพวกเขา ตัวเองรู้ดีที่สุดแล้วว่าบ้านพวกเขายากจนจนแทบไม่มีอะไรเลย

มารดาซ่งพาลูกสาวและลูกเขยเข้าบ้าน เมื่อกี้เธอไม่ได้พลาดสีหน้าประหลาดใจของเพื่อนบ้านเลย ในที่สุดก็รู้สึกเชิดหน้าชูตาได้แล้ว ตั้งแต่ลูกสาวแต่งงานออกไปแล้วชีวิตไม่ดี ก็ถูกคนอื่นหัวเราะเยาะอยู่ไม่น้อย

มองดูเครื่องแต่งกายของลูกสาวในตอนนี้ ไม่ใช่เสื้อผ้าเก่าขาดและไม่พอดีตัวอีกแล้ว ทั้งตัวเป็นเสื้อผ้าใหม่เอี่ยม รองเท้าพื้นยาง ดูแล้วล้วนเป็นของดีมีราคา

หันมามองลูกเขย เขาก็ไม่ใช่คนหน้าตาเคร่งเครียดอย่างแต่ก่อนอีกแล้ว ทุกท่วงท่ายังเผยให้เห็นความสุขุม เหมือนกลายเป็นคนละคน จนบางทีก็แทบจำไม่ได้! มิน่าเล่าลูกสาวถึงบอกว่าเขาเปลี่ยนไปแล้ว ดูท่าทางแล้วเขาคงจะดีขึ้นจริงๆ

ซ่งหว่านชิงนั่งลงแล้วถามว่า “แม่คะ น้องชายฉันอยู่ไหนคะ?”

มารดาซ่งก้มหน้าจัดเสื้อผ้าให้หลานที่อยู่ในอ้อมแขน แล้วตอบว่า “พาลูกไปตลาดอำเภอ คงจะใกล้กลับมาแล้ว”

เธอพูดจบ ซ่งหมิงเลี่ยงก็เข็นรถจักรยานกลับมาแล้ว ระหว่างทางเขาได้ยินชาวบ้านพูดว่าพี่สาวของตัวเองพาลูกมาแล้ว ไม่แน่ใจว่าจ้าวเจิ้นกั๋วทำตัวไม่ดีอีกแล้วหรือเปล่า

ถ้าไม่ใช่เพราะเขาเอง พี่สาวก็อาจจะไม่แต่งงานกับผู้มีพระคุณช่วยชีวิต จ้าวเจิ้นกั๋วที่ยากจนข้นแค้นเช่นนี้

จอดรถจักรยานสองแปดคันใหญ่เรียบร้อยแล้ว พอเข้ามาในห้องแล้วเห็นจ้าวเจิ้นกั๋วก็อยู่ด้วย สีหน้าเขาก็เปลี่ยนเป็นบึ้งตึงทันที

มารดาซ่งเห็นสีหน้าลูกชายไม่ดี ก็รีบเอ่ยปากไกล่เกลี่ยว่า “ลูกเอ๊ย เจิ้นกั๋วซื้อของมาตั้งเยอะแยะ มาเยี่ยมแม่นะ”

จบบท