บทที่ 512 - ผีเสื้อที่ทำให้เกิดพายุ

บทที่ 512 - ผีเสื้อที่ทำให้เกิดพายุ

ทันใดนั้นเอง

นิโคลาก็หยุดฝีเท้าลง

เพราะมีตัวอะไรสักอย่างหน้าตาคล้ายหมีขั้วโลก กำลังยืนอยู่บนยอดภูเขาน้ำแข็ง และกำลังจ้องมองลงมาที่เขา

จินตัน!!

จากแววตาของหมีขั้วโลกตัวนี้ นิโคลามองเห็นประกายแห่งสติปัญญา!

หนึ่งคนกับหนึ่งหมีจ้องตากันอยู่อย่างนั้น

วินาทีต่อมา หมีก็อ้าปากพูด

มันพูดออกมาเป็นภาษาแปลกๆ ที่นิโคลาฟังไม่รู้เรื่องเลยสักนิด

หมีขั้วโลกขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจะรีบเปลี่ยนภาษาทันที

หลังจากเปลี่ยนภาษาไปเจ็ดแปดภาษา ในที่สุดนิโคลาก็ฟังรู้เรื่องซะที

"เผ่ามนุษย์"

นี่มันคือภาษาเก่าแก่จากประเทศแทนซาเนีย

ที่เรียกกันว่า ภาษาสวาฮีลี

บังเอิญว่านิโคลาเคยไปประจำการอยู่ที่นั่นช่วงหนึ่งพอดี

"สวัสดี... สหาย?" นิโคลาไม่รู้จะเรียกอีกฝ่ายว่ายังไงดี เลยใช้คำว่าสหายไปก่อน

"หยวนอิงงั้นรึ?" หมีขาวถามขึ้น

"ใช่ หยวนอิง"

"อย่าเดินหน้าต่อไปอีกเลย เจ้ามันอ่อนแอเกินไป ขืนเข้าไปลึกกว่านี้ เจ้าจะถูกฆ่าตายเอาได้นะ" หมีขาวเตือน

อ่อนแอเกินไป?

ถูกฆ่าตาย?!

ล้อกันเล่นหรือเปล่า ฉันเป็นถึงผู้ฝึกตนขั้นหยวนอิงเชียวนะ!

หมีขาวเหมือนจะอ่านใจนิโคลาออก "พวกเราเฝ้ามองโลกภายนอกอยู่ตลอดเวลา ในตอนที่เกิดทัณฑ์หยวนอิงครั้งใหญ่ มีผู้บรรลุขั้นหยวนอิงทั้งหมด 3 คน และเจ้าก็คือหนึ่งในนั้นใช่ไหมล่ะ"

"แต่ว่านะ ต่อให้เจ้าจะเป็นหยวนอิง แต่เจ้าก็ยังอ่อนแอเกินไปอยู่ดี"

หมีขาวอธิบายว่า พลังปราณที่โลกภายนอกนั้นเบาบางมาก

ผู้คนจากโลกภายนอก ไม่ว่าจะอยู่ระดับเลี่ยนชี่, จู้จี, จินตัน หรือแม้แต่หยวนอิง

เมื่อเอามาเทียบกับสิ่งมีชีวิตระดับเดียวกันในทวีปนี้แล้ว พวกเจ้าจะถูกบดขยี้อย่างราบคาบ!

บดขยี้?!

คำนี้พอถูกพูดออกมาเป็นภาษาสวาฮีลี มันก็ฟังดูเข้าใจยากนิดหน่อย

แต่นิโคลาก็เข้าใจความหมายของหมีขาวอย่างถ่องแท้

"พวกนายเป็นศัตรูกับพวกเรางั้นเหรอ?!" นิโคลาถามกลับด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

หมีขาวส่ายหน้า "มีศัตรูที่ไหนกันล่ะ พวกเราก็เป็นสิ่งมีชีวิตบนโลกใบเดียวกันทั้งนั้นแหละ"

"น่าเสียดายที่อายุขัยของข้ายังน้อย พรสวรรค์ก็มีจำกัด เลยรู้เรื่องราวไม่มากนัก"

"ในตำนานโบราณเล่าขานกันว่า เผ่ามนุษย์มีผู้ที่บรรลุเป็นเซียน..."

ในห้วงเวลาที่ฟ้าดินกำลังจะสูญสิ้น

เผ่ามนุษย์ก็ได้ให้กำเนิดเซียนขึ้นมา

แต่ทว่า กลับไม่มีใครล่วงรู้ถึงนามของเซียนผู้นั้นเลย

เซียนผู้นั้น ได้ขับไล่สิ่งมีชีวิตเผ่าพันธุ์อื่นๆ นอกเหนือจากเผ่ามนุษย์ ไปยังทวีปทั้ง 5 แห่ง

พร้อมกับผนึกพวกมันเอาไว้

เพื่อเป็นการชดเชย พลังปราณภายในทวีปทั้ง 5 แห่ง จึงมีความหนาแน่นกว่าโลกภายนอกอย่างมหาศาล

"แล้วตอนนี้พวกนายก็เลยจะมาแก้แค้นงั้นสิ?" นิโคลาขมวดคิ้ว

หมีขาวส่ายหน้าอีกครั้ง "ก็บอกแล้วไง ว่าพวกเราเป็นสิ่งมีชีวิตบนโลกใบเดียวกัน จะมาแก้แค้นอะไรกันเล่า"

"ตอนนั้น ผู้นำของทุกเผ่าพันธุ์ก็เห็นพ้องต้องกันกับวิธีนี้ เพราะถ้าไม่ทำแบบนั้น ทุกชีวิตก็ต้องดับสูญกันหมด"

ใช้ทวีปทั้ง 5 เป็นรากฐาน เพื่อให้แน่ใจว่าโลกจะยังคงหมุนต่อไปได้ตามปกติ

"แต่ว่า..."

"แต่อะไร?!"

หมีขาวจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนิโคลา "ที่ไหนมีสิ่งมีชีวิต ที่นั่นย่อมมีการแก่งแย่ง โลกภายนอกก็ไม่เว้น และที่นี่ก็เช่นกัน"

"พวกเราอาศัยวิธีพิเศษบางอย่าง จนรู้มาว่าพวกเผ่ามนุษย์ข้างนอก กำลังคิดจะมาแบ่งแยกดินแดนของพวกเรา"

"เผ่าพันธุ์ต่างๆ ที่เมื่อก่อนไม่เคยจะลงรอยกัน ตอนนี้กลับร่วมมือกันเป็นน้ำหนึ่งใจเดียวกันแล้ว อย่างน้อยก็ในตอนนี้ล่ะนะ..."

บ้าเอ๊ย!

ถ้าเป็นไปตามที่หมีขาวพูดล่ะก็ สงครามอันน่าสะพรึงกลัวกำลังจะปะทุขึ้นแน่ๆ

และมันจะเป็นสงครามที่ลุกลามไปทั่วทั้งโลก!

แถมที่นี่ก็มีพลังปราณหนาแน่น มีสัตว์ที่ฝึกฝนวิชาได้มากมายมหาศาล!

มนุษย์ไม่มีความได้เปรียบเลยแม้แต่นิดเดียว!!

"พวกเจ้าต่างหากล่ะที่เป็นผู้รุกราน ไม่ใช่หรือไง?" หมีขาวแสยะยิ้ม ราวกับกำลังมองดูเรื่องตลกขบขัน

"พวกเราจะขอเจรจากับเหล่าเทวะศักดิ์สิทธิ์ดู ไม่มีใครอยากให้เกิดสงครามขึ้นหรอก และนั่นก็คือความต้องการของเหล่าผู้นำเช่นกัน"

เทวะศักดิ์สิทธิ์?

"ใครคือเทวะศักดิ์สิทธิ์?!" นิโคลาโพล่งถามออกไป

หมีขาวชะงักไปครู่หนึ่ง ในฐานะที่เป็นถึงผู้ฝึกตนขั้นหยวนอิงจากโลกภายนอก มนุษย์ตรงหน้ากลับไม่รู้จักเทวะศักดิ์สิทธิ์งั้นเหรอ?!

แต่ถ้าไม่ใช่เทวะศักดิ์สิทธิ์ล่ะก็

แล้วใครกันล่ะที่จะเป็นคนเบิกฟ้าได้?!

หมีขาวถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยสัญชาตญาณ มันต้องรีบนำข่าวนี้กลับไปรายงาน!

เผ่ามนุษย์ กลับไม่รู้จักเทวะศักดิ์สิทธิ์!!

สมองของนิโคลาประมวลผลอย่างรวดเร็ว คนที่สามารถเป็นประธานในการเจรจาระหว่างเผ่าพันธุ์ต่างๆ ได้?

ถ้าอย่างนั้น ไอ้สิ่งที่เรียกว่าเทวะศักดิ์สิทธิ์ ก็ต้องแข็งแกร่งจนน่ากลัวแน่ๆ!

ภาพของลิงขนแดงปรากฏขึ้นมาในหัวของนิโคลา

แต่เขาก็ไม่ได้พูดอะไรออกไป

เพราะเขาเองก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่า ลิงขนแดงนั่นจะใช่เทวะศักดิ์สิทธิ์หรือเปล่า

ลิงขนแดงตัวนั้น เป็นฝันร้ายที่นิโคลาไม่อยากจะนึกถึงเลยแม้แต่น้อย

"เดี๋ยวก่อน" เมื่อเห็นว่าหมีขาวทำท่าจะจากไป นิโคลาก็รีบเรียกไว้

จากนั้นเขาก็ถามคำถามที่ดูงี่เง่า แต่กลับจริงจังสุดๆ ออกไปว่า "พวกนายมีผู้ฝึกตนขั้นหยวนอิงกี่คน?"

หมีขาวหยุดเดิน มันตัดสินใจที่จะล้วงข้อมูลจากอีกฝ่ายเพิ่มอีกสักหน่อย "ไม่เยอะหรอก การดำรงอยู่ของขั้นหยวนอิง ไม่ว่าในยุคสมัยไหนก็ถือว่าหายาก ต่อให้พลังปราณของเราจะเข้มข้นกว่าของพวกเจ้าก็เถอะ"

ขณะที่นิโคลากำลังจะถอนหายใจด้วยความโล่งอก ประโยคถัดมาของหมีขาวก็ทำเอานิโคลาถึงกับช็อก "ตอนนี้มีหยวนอิงทั้งหมดสิบเอ็ดคน"

"เท่าไหร่นะ?!!"

"สิบเอ็ดคน" น้ำเสียงของหมีขาวยังคงราบเรียบเช่นเดิม

แต่นิโคลากลับไม่สามารถสงบสติอารมณ์ได้อีกต่อไป

ผู้ฝึกตนขั้นหยวนอิงสิบเอ็ดคน และถ้าอิงตามคำพูดของหมีขาวตัวนี้

นั่นก็แปลว่ามีหยวนอิงสิบเอ็ดคนที่สามารถบดขยี้เขาได้อย่างง่ายดาย!!

นิโคลาเริ่มเป็นห่วงสวัสดิภาพของตัวเองขึ้นมาทันที เขามองเหลียวหลังไปทางทางเข้าโดยสัญชาตญาณ

"ข้าตอบคำถามของเจ้าไปเยอะแล้ว เพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน ข้าอยากรู้ว่าใครเป็นคนเรียกทัณฑ์เทพยุทธ์ลงมา" หมีขาวพยายามล้วงข้อมูลบ้าง

ทว่า ปฏิกิริยาของนิโคลา กลับทำให้หมีขาวถึงกับต้องตั้งข้อสงสัยในชีวิตของตัวเอง

"ทัณฑ์เทพยุทธ์? ทัณฑ์เทพยุทธ์อะไร?"

เมื่อเห็นท่าทีของนิโคลา

หมีขาวถึงกับสงสัยว่า ยอดคนระดับหยวนอิงตรงหน้านี้ ฝึกยุทธ์จนสมองเพี้ยนไปแล้วหรือเปล่า

หรือว่า?

โลกภายนอก...

โลกภายนอกคงจะสูญสิ้นคำสอนของเหล่าเทวะศักดิ์สิทธิ์ไปแล้วงั้นรึ?!

"เจ้าควรกลับไปได้แล้วล่ะ สหาย"

มีอีกหลายเรื่องที่หมีขาวต้องกลับไปรายงาน

เพราะเรื่องราวเหล่านี้ มันช่างเหนือจินตนาการเกินไปจริงๆ

"พวกนายจะมารุกรานพวกเราไหม?" ทันทีที่ถามคำถามนี้ออกไป นิโคลาก็รู้สึกเสียใจทันที

เขาแทบไม่อยากจะเชื่อเลย ว่าตัวเองจะถามคำถามที่โง่เง่าเต่าตุ่นแบบนี้ออกไปได้

หรือว่าสมองของเขาจะพังไปแล้วจริงๆ

หมีขาวแสยะยิ้ม "คำถามของเจ้านี่ มันเหมือนกับคนที่วิ่งเข้าไปต่อยคนอื่นถึงในบ้าน แล้วบอกว่าตัวเองแค่ป้องกันตัวยังไงยังงั้นเลยนะ"

"คนที่คิดจะมาแบ่งแยกดินแดนของพวกเราตั้งแต่ต้น ก็คือพวกเจ้าไม่ใช่หรือไง?"

นิโคลาไม่ได้พูดอะไรตอบกลับไป ตอนนี้เขากลับรู้สึกโชคดีขึ้นมานิดๆ แล้ว

โชคดีที่เขาไล่พวกจินตันจากประเทศอื่นๆ ไปจนหมดก่อนที่ม่านพลังจะแตก

ไม่งั้นล่ะก็ ได้เกิดเรื่องวุ่นวายครั้งใหญ่ขึ้นแน่ๆ

แต่ในขณะเดียวกัน เขาก็เริ่มเป็นห่วงทวีปใหม่อีกสี่แห่งที่เหลือขึ้นมา

เพราะถ้าดูแค่ขนาดพื้นที่ ทวีปน้ำแข็งที่นี่ก็ถือว่าเล็กที่สุดแล้ว

ขนาดที่นี่ยังน่ากลัวขนาดนี้ งั้นที่อื่นก็คงไม่ใช่ย่อยเหมือนกันแน่ๆ

หมีขาวเดินจากไปแล้ว โดยที่นิโคลาไม่ได้ห้ามเอาไว้

และนิโคลาก็ถอยออกมาจากทวีปน้ำแข็ง

มุ่งหน้าบินกลับไปที่รัสเซีย

สิ่งที่นิโคลาไม่รู้เลยก็คือ

การที่เขาไม่ได้พูดถึงเรื่องที่เขาสงสัยว่าลิงขนแดงคือเทวะศักดิ์สิทธิ์ออกไปนั้น

จะส่งผลให้เกิดปฏิกิริยาลูกโซ่ที่น่าสะพรึงกลัวอย่างถึงที่สุดในอนาคต

และตัวเขา ในฐานะมนุษย์คนแรกของโลกที่ย่างกรายเข้าไปในทวีปใหม่

จะกลายเป็นผีเสื้อที่กระพือปีก จนทำให้เกิดพายุลูกใหญ่ในท้ายที่สุด

(จบแล้ว)