บทที่ 510 - สิ่งมีชีวิต

บทที่ 510 - สิ่งมีชีวิต

การมีอยู่ของเบสสร้างความหนักใจให้กับใครหลายคน

พลังอันกล้าแกร่งของผู้ฝึกตนขั้นหยวนอิงนั้น ไม่เคยมีใครได้ประจักษ์มาก่อนก่อนการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่ของโลก

มีเพียงบันทึกบางส่วนในตำราโบราณเท่านั้น

แต่หลังจากที่โลกเกิดการเปลี่ยนแปลง ผู้คนก็ได้ประจักษ์กับตาตัวเอง

และในที่สุดก็เข้าใจอย่างถ่องแท้ว่า ทำไมตำราโบราณถึงมีคำกล่าวที่ว่า "หยวนอิงไร้เทียมทาน"!

แม้ว่าผู้ฝึกตนขั้นหยวนอิงผู้นั้นจะจบชีวิตลงแล้ว แต่ก็ไม่มีใครกล้าปฏิเสธความร้ายกาจของเขาได้เลย

ก็แค่ศัตรูมันโรคจิตเกินไป ไม่สามารถเอาตรรกะปกติมาวัดได้นั่นแหละ

ยิ่งพอชาวโลกได้รู้ความจริงที่ว่า ผู้ฝึกตนท่านนั้นยังไม่ทันได้ปรับระดับพลังให้เสถียร ก็โดนลอบกัดจนสิ้นชีพไปซะก่อน

ก็ยิ่งทำให้ทุกคนขนลุกซู่ ถ้าเกิดเป็นผู้ฝึกตนขั้นหยวนอิงที่ระดับพลังเสถียรแล้วล่ะก็

ผลลัพธ์จะออกมาเป็นยังไง คงไม่มีใครคาดเดาได้!

"เอาแบบนี้ไหม คุณไปหลอกล่อเบสไว้ แล้วเดี๋ยวผมไปยึดที่ดินให้?" หม่าเต๋อยิ้มกริ่ม

อู๋ขู่ได้ยินดังนั้นก็ถึงกับกลอกตาบน จะให้เขาไปสู้กับผู้ฝึกตนขั้นหยวนอิงเนี่ยนะ?

แถมยังเป็นหยวนอิงที่ระดับพลังเสถียรแล้วอีกต่างหาก?!

นี่มันเอาไม้ซีกไปงัดไม้ซุงชัดๆ!

อู๋ขู่ส่ายหัวรัวๆ "อาตมาไม่มีความสามารถถึงขนาดนั้นหรอกครับ!"

หม่าเต๋อปรายตามองอู๋ขู่อย่างสมเพช "ก็บอกแล้วไง ว่าถามไปก็เปล่าประโยชน์?"

"ถ้าไอ้หมอนี่มันเกิดคลุ้มคลั่งขึ้นมา แล้วสองท่านนั้นไม่อยู่ตรงนี้ พวกเราสองคนได้ลงไปคุยกับรากมะม่วงแน่ๆ!"

"เท่าที่ผมรู้นะ ทวีปน้ำแข็งใหม่แถวแอนตาร์กติกา โดนนิโคลาฮุบไปคนเดียวเรียบร้อยแล้ว ถึงเขาจะไม่ได้ลงมือฆ่าใคร แต่ก็เล่นเอาพวกขั้นจินตันบาดเจ็บไปหลายคนเลยล่ะ"

นิโคลา มิคาอิล ก็คือผู้ฝึกตนขั้นหยวนอิงของรัสเซียนั่นเอง

หม่าเต๋อไม่เข้าใจเลยจริงๆ ว่าไอ้ที่กันดารๆ ในแอนตาร์กติกาแบบนั้น มันมีอะไรดีนักหนา ถึงได้อยากไปยึดครองกันนัก

หรือว่าคนพวกนี้จะเกิดมาเพื่ออยู่กับน้ำแข็งและหิมะหรือไง?

"มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ?!" อู๋ขู่ตกใจ เขาไม่รู้เรื่องนี้เลย

หม่าเต๋อเบะปาก "ก็เพิ่งเกิดก่อนที่ผมจะเดินทางมาหาคุณนี่แหละ พวกคุณวันๆ เอาแต่เฝ้าอยู่ที่นี่ จะไปรู้เรื่องอะไร"

"ขอเตือนไว้ก่อนนะ ถ้าสถานการณ์ดูไม่ชอบมาพากลเมื่อไหร่ ผมเผ่นก่อนแน่นอนนะเว้ย!"

"ถึงตอนนั้นอย่ามาหาว่าผมทิ้งคุณก็แล้วกัน เพราะผมถือว่าเตือนคุณแล้วนะ"

ตำแหน่งยืนของหม่าเต๋อนั้นดูประหลาดมาก เขาเอาแต่ไปยืนหลบอยู่ข้างหลังอู๋ขู่ตลอดเวลา

ส่วนอู๋ขู่ก็ถูกหนีบให้อยู่ตรงกลางระหว่างเบสกับหม่าเต๋อพอดี

ถ้าอู๋ขู่ขยับ หม่าเต๋อก็ขยับตาม

ถ้าอู๋ขู่อยู่นิ่ง หม่าเต๋อก็อยู่นิ่ง

สรุปง่ายๆ ก็คือ ถ้าไอ้หยวนอิงบ้านั่นพุ่งเข้ามาเล่นงานพวกเขา คนที่จะรับเคราะห์ก่อนก็คืออู๋ขู่นั่นเอง

อู๋ขู่ที่เจ้าเล่ห์แสนกล มีหรือจะดูไม่ออกว่าหม่าเต๋อกำลังคิดอะไรอยู่

อู๋ขู่หน้าดำคร่ำเครียดทันที "คุณหม่าเต๋อ ความจริงคุณไม่จำเป็นต้องทำถึงขนาดนี้ก็ได้นะครับ!"

หม่าเต๋อยิ้มพร้อมกับส่ายหน้า "ผมว่าจำเป็นอย่างยิ่งเลยล่ะ คุณอู๋ขู่ ถ้าคุณไม่ยืนบังหน้าผมไว้ ผมคงต้องขอตัวลากลับเดี๋ยวนี้แหละ"

ทุกคนที่มารวมตัวกันอยู่ที่นี่ ล้วนมีเป้าหมายแอบแฝงกันทั้งนั้น ไม่ว่าจะมาเพื่อแย่งชิงความได้เปรียบ หรือมาเพื่อสังเกตการณ์...

มีเพียงหม่าเต๋อคนเดียวเท่านั้น ที่ไม่ได้หวังอะไรเลย

เขาแค่มามุงดูเรื่องสนุกๆ แก้เบื่อก็เท่านั้นเอง

ก็เป็นแค่ไทยมุงดีๆ นี่เอง

"แล้วทำไมไม่ไปทวีปอื่นล่ะ ทำไมต้องมาทนเสี่ยงตายอยู่ที่นี่ด้วย?"

นี่คือสิ่งที่หม่าเต๋อสงสัยมาตลอด ที่นี่ป่าไม้อุดมสมบูรณ์ก็จริง

แต่ข้อเสียอย่างเดียวก็คือ ดันมีผู้ฝึกตนขั้นหยวนอิงโผล่มาอยู่ที่นี่ด้วยนี่สิ

ตอนนี้ทั่วโลกมีผู้ฝึกตนขั้นหยวนอิงแค่สองคน คือนิโคลากับเบส

ต่อให้สองคนนี้แบ่งกันยึดทวีปไปคนละแห่ง ก็ยังเหลือทวีปว่างอีกตั้งสามแห่งไม่ใช่หรือไง?

พวกเขาก็ไม่มีวิชาแยกร่างเหมือนซูอิงฮุยกับวั่งไฉสักหน่อย

อู๋ขู่ถอนหายใจยาว "ที่นี่มีความสำคัญทางภูมิรัฐศาสตร์สูงมาก ยังไงพวกเราก็ต้องยึดพื้นที่ตรงนี้ให้ได้"

อันที่จริง อู๋ขู่เคยถามเจินเหรินอวี้หลงเรื่องนี้มาก่อนแล้วเหมือนกัน

ซึ่งคำตอบของเจินเหรินอวี้หลงก็คือ "หนึ่งคนหนึ่งสุนัขอยู่ที่ทิศตะวันออกไงล่ะ"

"โอ๊ะโอ เรื่องนี้สองท่านนั้นรู้เรื่องหรือเปล่า?" หม่าเต๋อหรี่ตามองอู๋ขู่อย่างจับผิด

นี่กล้าเอาชื่อซูอิงฮุยกับวั่งไฉมาแอบอ้างเพื่อแก้ปัญหาของตัวเองเชียวเหรอ?

หม่าเต๋อสบถในใจ: ไอ้พวกเฒ่าเจ้าเล่ห์พวกนี้!

อู๋ขู่หัวเราะแห้งๆ "ก็... ยังไม่มีเวลาไปบอกพวกเขาน่ะครับ"

หม่าเต๋อแค่นหัวเราะเยือกเย็น "ผมว่าพวกคุณคงไม่คิดจะบอกพวกเขาอยู่แล้วล่ะสิ?"

"เรื่องที่พวกคุณหลอกใช้สองท่านนั้นเป็นเครื่องมือ ถ้าผมกลับไป ผมฟ้องพวกเขายับแน่!"

"อ้อ แล้วก็เรื่องที่คราวก่อนคุณด่าพวกเขาว่าเป็นพวกบ้าคลั่งด้วยนะ ผมจะฟ้องให้หมดเลย!"

อู๋ขู่ได้ยินดังนั้น สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นย่ำแย่สุดขีด เขาเบิกตากว้าง จ้องมองไอ้เวรตะไลตรงหน้าด้วยความไม่อยากจะเชื่อ "คุณหม่าเต๋อ คุณหมายความว่ายังไงครับ? เราไม่ใช่เพื่อนกันแล้วเหรอ?"

หม่าเต๋อกลับไม่สะทกสะท้าน ยืดอกพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า "เพื่อนก็คือเพื่อน แต่สิ่งสำคัญที่สุดก็คือ ผมคือผู้รับใช้ที่ซื่อสัตย์ที่สุดของสองท่านนั้น!"

อู๋ขู่ถอนหายใจเฮือกใหญ่ "ว่ามาเถอะ คุณต้องการอะไร?!"

หม่าเต๋อมองอู๋ขู่อย่างเหยียดหยาม "ผมดูเป็นคนแบบนั้นหรือไง?"

จากนั้น หม่าเต๋อก็ลดเสียงลงจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ "ช่วงนี้ผมรู้สึกอยากมีความรักขึ้นมานิดหน่อยน่ะ"

"แม่ชีที่มาร่วมประชุมกับพวกเราคราวก่อนก็ดูไม่เลวนะ ผมขอเบอร์ติดต่อเธอหน่อยสิ!"

อู๋ขู่ได้ยินแบบนั้นก็เบิกตากว้าง เงยหน้ามองไอ้สารเลวตรงหน้าด้วยความตกตะลึง!

……

เวลาผ่านไปอีกหกวัน

ผู้ฝึกตนขั้นจินตันจากทุกมุมโลก ต่างก็ลอยตัวรอคอยอยู่บริเวณริมขอบทวีปอย่างเงียบๆ

สายตาแต่ละคู่ ล้วนแฝงไปด้วยความระแวดระวังซึ่งกันและกัน

ทวีปแห่งนี้กว้างใหญ่ไพศาลมาก การที่จะถูกเรียกว่าทวีปได้ มันไม่ใช่เรื่องเล่นๆ หรอกนะ

ถ้าเหล่าผู้ฝึกตนขั้นจินตันแยกย้ายกันไปตามจุดต่างๆ พวกเขาก็คงไม่มีทางได้เจอกันหรอก

แล้วทำไมทุกคนถึงต้องมากระจุกตัวรวมกันอยู่ที่เดียวกันล่ะ

นั่นก็เป็นเพราะว่า บริเวณนี้คือจุดที่ม่านพลังบางที่สุดยังไงล่ะ

เมื่อเวลาผ่านไป ม่านพลังก็ยิ่งบางลงเรื่อยๆ

ม่านพลังนี้มันประหลาดมาก มันสามารถสกัดกั้นสัมผัสเทวะของพวกเราได้ด้วย

ทำให้ไม่มีใครสามารถรับรู้ได้เลยว่า ข้างในนั้นมีอะไรซ่อนอยู่บ้าง

"บางทีสัมผัสเทวะของเบสอาจจะทะลวงเข้าไปได้นะ เพราะเขาเป็นถึงขั้นหยวนอิง ลองไปถามเขาดูไหม?" หม่าเต๋อสะกิดแขนหลวงจีนร่างอวบที่อยู่ข้างๆ

"อมิตาภพุทธ องค์พระสัมมาสัมพุทธเจ้าทรงตรัสไว้ว่า ไม่ควรรบกวนเวลานอนของผู้อื่น คุณไม่เห็นเหรอว่าเขากำลังหลับตาอยู่น่ะ?" อู๋ขู่กลอกตาบน

ทันใดนั้น เบสที่หลับตาพักผ่อนมาตลอด ก็เบิกตากว้าง จ้องเขม็งฝ่าม่านพลังเข้าไปข้างใน

ปฏิกิริยาของเขาอยู่ในสายตาของหลายๆ คน

เมื่อมองตามสายตาของเบสเข้าไป ก็เห็นว่าภายในป่าทึบหลังม่านพลังนั้น เริ่มมีความเคลื่อนไหวเกิดขึ้น

สุนัขจิ้งจอกสีเงินขนปุกปุยตัวหนึ่ง แถมยังมีหางตั้งสองหาง กำลังจ้องมองพวกเขากลับมาจากในป่าด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"บ้าเอ๊ย! ข้างในนั้นมีสิ่งมีชีวิตด้วยเหรอ?! นั่นมันจิ้งจอกใช่ไหม?!"

"ไม่ใช่สิ จิ้งจอกบ้าอะไรจะมีสองหาง!!"

"งั้นก็แสดงว่า... สิ่งมีชีวิตพวกนี้ มันอาศัยอยู่บนทวีปนี้ตั้งแต่ก่อนที่มันจะโผล่พ้นผิวน้ำมาแล้วงั้นเหรอ?!"

(จบแล้ว)