บทที่ 9 ชัยชนะครั้งแรก, กลยุทธ์ใช้อ่อนสยบแข็ง

บทที่ 9 ชัยชนะครั้งแรก, กลยุทธ์ใช้อ่อนสยบแข็ง

สายตาของสมาชิกชมรมทั้งสนามสลับมองระหว่าง ซาคาชิตะ มาซาโอะ กับ คิตาจิมะ สลับไปมา

ทุกคนต่างทำหน้าเหมือน “นี่มันเกิดอะไรขึ้นวะ?”

แต่เจ้าตัวต้นเรื่องกลับไม่ทุกข์ร้อนเลยสักนิด

คิตาจิมะเพียงแค่หยิบลูกเทนนิสอีกลูกออกมาจากกระเป๋าอย่างใจเย็น

เทคนิคเสิร์ฟของเขาในตอนนี้ เป็นส่วนผสมปนเปของหลายคน...ทั้งของโมริ ของมารุอิ

รวมถึงการ์ดของคนอื่น ๆ อีกเป็นโหล เช่น ทามางาวะ ฯลฯ ที่ถูกเขาดึงข้อมูลมาผสานรวมกันอย่างรวดเร็ว

ด้วยข้อจำกัดของร่างกายในตอนนี้ ความเร็วเสิร์ฟจากฝั่งเขาน่าจะถึง “เพดานชั่วคราว” ไปแล้ว

แต่ถึงจะเป็นความเร็วระดับนั้น... สำหรับคนที่ “ธรรมดา” ทั่วไปก็ไม่ใช่ลูกที่รับได้ง่ายเลย

ยิ่งคู่แข่งอย่างซาคาชิตะประมาทจัด มองเขาไม่อยู่ในสายตาตั้งแต่แรก แบบนี้ยิ่งเข้าทาง

“หืม... หมอนี่ก็มีของเหมือนกันแฮะ...”

ในฝูงชน ดวงตาของคิริฮาระเป็นประกายขึ้นเล็กน้อย

ลูกเมื่อกี้ ต่อให้เป็นเขาเองก็ต้องเริ่มจริงจังเหมือนกัน

คิดไม่ถึงจริง ๆ ว่าคิตาจิมะจะเสิร์ฟได้ขนาดนี้

“ซาคาชิตะ... คงแพ้แน่แล้วล่ะ”

แจ็คคัลขมวดคิ้ว พอเห็นอะไรบางอย่างก็อดพูดออกมาไม่ได้

“กลยุทธ์ของหมอนั่น... ที่แท้ก็แบบนี้นี่เอง...”

“หือ?”

เด็กใหม่แถวนั้นหลายคนทำหน้างง หันมามองคุวาฮาระเป็นตาเดียว

แต่แจ็คคัล คุวาฮาระไม่ได้พูดอะไรต่อ เพียงหันกลับไปจ้องที่สนามอีกครั้ง

ปัง!

ลูกเสิร์ฟความเร็วสูงถูกปล่อยออกไปอีกครั้ง

คราวนี้ซาคาชิตะเตรียมตัวรับเต็มที่

ทว่าในเสี้ยววินาทีที่เหวี่ยงไม้ แขนขวาที่กำด้ามไม้แน่นของเขากลับกระตุกเกร็งขึ้นมาอย่างควบคุมไม่อยู่

แกร๊ง!

ลูกเทนนิสที่ใส่สปินมาอย่างโหด กลับเปลี่ยนวิถีเล็กน้อยแล้วไปกระแทกเข้าที่แขนของเขาแทน

ครั้งนี้แรงไม่มาก แต่กลับทำให้ไม้เทนนิสหลุดจากมือแบบคาดไม่ถึง

“อะ... อะไรนะ?”

“ซาคาชิตะ... ถือไม้เทนนิสไม่อยู่เลยเหรอ?”

“ด้วยแรงของซาคาชิตะ ถ้าเตรียมตัวมาก่อนแบบนี้ น่าจะรับลูกเมื่อกี้ได้สบาย ๆ ไม่ใช่เหรอ?”

“...”

รุ่นพี่ปีสองปีสามหลายคนมองกันเลิ่กลั่ก เต็มไปด้วยความประหลาดใจ

เพราะถ้าเทียบกันด้านพละกำลังเพียว ๆ แล้ว ซาคาชิตะยังถือว่าแกร่งกว่าพวกเขาส่วนใหญ่ด้วยซ้ำ

ไม่มีใครคิดว่าเด็กใหม่อย่างคิตาจิมะจะทำให้เขาโดน “ตีไม้หลุดมือ” ได้ในแค่สองลูกเท่านั้น

“จุดชีพจร... หรือพูดให้ถูกคือ จุดชา...”

ทันใดนั้น เด็กปีหนึ่งคนหนึ่งก็อุทานออกมา

“ปู่ของชั้นเป็นหมอจาก ‘หัวเซี่ย’ น่ะ ตอนเด็ก ๆ ชั้นเคยตามพ่อไปเยี่ยมญาติที่มณฑลฝั่งตะวันออก เลยมีโอกาสได้ศึกษาจุดชีพจรตามแพทย์แผนจีนมาบ้าง

จุดเหอกู่ตรงง่ามนิ้วโป้ง จุดชวีฉือที่ข้อศอก แล้วก็จุดไว่กวนบริเวณข้อมือ ถ้าไปกดจุดพวกนี้ จะทำให้เกิดอาการปวด ตึง แล้วก็ชาได้...

เมื่อกี้จุดที่คิตาจิมะตีโดนน่าจะเป็นจุดชวีฉือแน่ ๆ!”

“หา?!”

ทันทีที่เขาพูดจบ หลายคนก็หันไปมองคิตาจิมะเป็นตาเดียว

ความรู้สึกแรกคือ...

เหลือเชื่อเกินไปแล้ว

“เอาจุดชีพจรแบบแพทย์จีนมาประยุกต์ใช้กับเทนนิสงั้นเหรอ... หมอนี่มันสุดยอดจริง ๆ...”

แววตาของคิริฮาระเริ่มซีเรียสขึ้นกว่าเดิม เขาขมวดคิ้วเล็กน้อย

“ไม่ใช่แค่นั้นหรอก เทคนิกการเสิร์ฟของหมอนั่นก็แปลกอยู่เหมือนกัน...

ด้วยความถี่และสปินที่เฉพาะตัวแบบนั้น ถึงจะล็อกแรงไปลงพอดีตรงจุดชวีฉือได้เป๊ะ ๆ...”

คุวาฮาระแอบเหลือบมองคิริฮาระ พลางถอนหายใจออกมา

เขาเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม แต่รู้สึกว่าจังหวะส่งแรงของคิตาจิมะ... แอบมีกลิ่นอายของคิริฮาระเจืออยู่จาง ๆ

แต่... บางทีอาจจะคิดมากไปเองก็ได้

“เขาเก่งขนาดนั้นเลยเหรอ?”

เด็กปีหนึ่งอีกคนหนึ่งที่ยังตามไม่ค่อยทัน พอได้ยินก็ทำตาโตทันที

“งั้นถ้าเราไปฝึกวิธีนั้นบ้าง เราก็จะเล่นเทนนิสแบบเขาได้ใช่ไหม?!”

“ยากมาก...”

คุวาฮาระส่ายหัวเบา ๆ

“แค่เล็งให้โดนจุดชวีฉือก็ไม่ใช่ง่ายแล้ว นั่นปัญหาข้อแรก

แล้วการตีไปโดนแบบธรรมดา อย่างมากก็ทำให้ปวดหรือตึงเฉย ๆ ไม่มีทางได้ผลชัดเจนขนาดนี้

สิ่งที่สำคัญคือ ‘วิธีส่งแรง’ มากกว่า...”

“มีเหตุผล...”

คิริฮาระพึมพำเบา ๆ แม้จะเข้าใจบ้างไม่เข้าใจบ้างก็ตาม

“แต่ นัคเคิลเสิร์ฟ ของชั้นเองก็ดูจะเป็นเทคนิกการส่งแรงแบบพิเศษอยู่เหมือนกันนะ...”

ปัง!

“40–0 คิตาจิมะ ยู ได้แต้ม...”

ปัง!

“เกม 1–0 คิตาจิมะ ยู ได้เกมนี้ เปลี่ยนข้าง!”

“บ้าเอ๊ย! ใช้ลูกไม้อ้อม ๆ แบบนี้ จะไปนับว่าเก่งได้ยังไงวะ?!”

ซาคาชิตะขยับแขนไปมา รู้สึกชัดเจนว่าตัวเองออกแรงได้ไม่เต็มที่เหมือนเดิม

ความโกรธแล่นขึ้นมาทันที

ตอนแรกเขาคิดไว้อย่างดีว่าจะทำให้คิตาจิมะร้องขอชีวิตภายในไม่กี่ลูก

ไม่คิดเลยว่าสถานการณ์จะ “พลิก” เป็นแบบนี้แทน

“พละกำลัง สตามินา เทคนิค แท็กติก กลยุทธ์ ข้อมูล...

ทั้งหมดนี่ล้วนจัดอยู่ในหมวด ‘ความแข็งแกร่ง’ ของผู้เล่นเหมือนกันทั้งนั้นครับ

รุ่นพี่เริ่มบ่นทันทีที่เกมเริ่มจะไม่เข้าทางตัวเอง...

ในสายตารุ่นน้องแล้ว มันดูน่าผิดหวังไปหน่อยนะครับ”

คิตาจิมะมองซาคาชิตะนิ่ง ๆ แล้วส่ายหัวเบา ๆ อย่างช่วยไม่ได้

“ว่าไงนะ?!”

ดวงตาของซาคาชิตะเบิกกว้าง

“เสิร์ฟมาเถอะครับ...ได้เวลาปิดแมตช์นี้แล้ว”

คิตาจิมะไม่ได้พูดอะไรต่อ น้ำเสียงราบเรียบ แต่กลับสร้างแรงกดดันอย่างประหลาด

“คิตาจิมะ! คิตาจิมะ! คิตาจิมะ!”

“ชนะให้ได้นะ!”

“จัดเต็มไปเลย!”

“...”

ทันทีที่คิตาจิมะพูดจบ บรรดาเด็กปีหนึ่งรอบ ๆ ก็ระเบิดเสียงเชียร์กันดังลั่น

“เอ๊ะ? พวกนั้น... เชียร์เด็กชื่อคิตาจิมะเหรอ?”

นอกคอร์ต ชิบะ ซาโอริ ที่เพิ่งเดินตามเสียงมา ถึงกับทำหน้าสงสัย

“ไปดูใกล้ ๆ กันดีกว่า เดี๋ยวก็รู้เองแหละ

ดูทรงแล้ว ชมรมเทนนิสของริคไค น่าจะมี ‘ตัวเด็ด’ โผล่มาเพิ่มอีกคนแล้วล่ะ...”

อิโนะอุเอะว่า พลางก้าวเดินต่อ ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง

ทั้งสองเดินผ่านคอร์ตอีกหลายคอร์ต ก่อนจะมาหยุดที่คอร์ตของกลุ่ม D

และทันทีที่มองไปยังบอร์ดคะแนน พวกเขาก็เห็นว่า สกอร์ตอนนี้กลายเป็น 2–0 ไปแล้ว...

เสียงเชียร์ดังสนั่นนอกสนามอีกระลอก

“เด็กปีหนึ่งนั่นน่ะเหรอ? คิตาจิมะ... ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาจะขึ้นนำไปสองเกมติดแบบนี้...”

ชิบะ ซาโอริอดจะยกกล้องขึ้นมาถ่ายรูปติด ๆ กันสองสามรูปไม่ได้

“หรือว่าจะเป็น... ยูกิมุระ คนที่สอง?”

อิโนะอุเอะหลุดพูดออกมาขณะมองภาพตรงหน้า

แต่ไม่นาน เขาก็ส่ายหัวเบา ๆ สะบัดความคิดนั้นทิ้ง

คงเวอร์ไปหน่อย...

อย่างมากที่สุด ก็คงเป็นผู้เล่นที่มีพรสวรรค์สูง...

บางที... อาจเติบโตไปเป็นเอซของริคไคในอนาคตก็เป็นได้

“ไอ้เด็กเวร!”

ในสนาม ซาคาชิตะกำไม้เทนนิสแน่นจนเส้นเลือดขึ้น เหงื่อไหลอาบทั่วตัว

ไม่ใช่เพราะอากาศร้อน แต่เพราะหัวใจเขากำลังร้อนรน

สกอร์ไหลไปถึงเกมที่สองแล้ว แต่อาการปวดและชาที่แขนกลับไม่ทุเลาลงเลย

แถมเขายังไม่ถนัดซ้ายอีกต่างหาก

สถานการณ์ตอนนี้ พูดง่าย ๆ คือโดนตัดแขนดี ๆ นี่เอง

ปัง!

ลูกเทนนิสอีกลูกพุ่งเข้าที่แขนของเขาในมุมที่บิดเบี้ยว

คราวนี้ แขนที่ปวดอยู่ก่อนแล้วแทบหมดแรงไปเลย

“พอแขนเริ่มเกร็ง การขยับก็จะฝืดตามไปด้วย...

แล้วแบบนี้... มันก็ยิ่งเข้าทางผมสุด ๆ เลยครับ”

คิตาจิมะพูดอย่างไม่ใส่ใจมากนัก ก่อนจะหยิบลูกเทนนิสอีกลูกออกมา

“ตราบใดที่ผมยื้อเวลาให้อาการชาที่แขนรุ่นพี่อยู่นานขึ้น...

รุ่นพี่ก็ไม่มีโอกาสพลิกเกมแล้วล่ะครับ”

ปัง!

“15–0 คิตาจิมะ ยู ได้แต้ม...”

เสียงกรรมการดังขึ้น เคล้ากับเสียงฮือฮาของคนดู

คิตาจิมะเผยรอยยิ้มบาง ๆ

อย่างที่เขาพูดไปก่อนหน้านี้...

เมื่อซาคาชิตะเริ่มถูกเขาคุมเกมได้แบบเบ็ดเสร็จ ความได้เปรียบต่าง ๆ ก็หายไปจากอีกฝ่ายแทบหมด

ปัง!

“เกม 3–0 คิตาจิมะ ยู ได้เกมนี้!”

“โธ่เว้ย! อ๊ากกก!”

ปัง!

“ดับเบิลฟอลต์ เกม 4–0 คิตาจิมะ ยู ได้เกมนี้...”

...

ไม่กี่นาทีต่อมา

วูบ...

“จบการแข่งขัน สกอร์ 6–0 คิตาจิมะ ยู ชนะรอบคัดออกครั้งนี้!”

“คิตาจิมะ! คิตาจิมะ! คิตาจิมะ! คิตาจิมะ!”

“ชนะแล้ว! สุดยอดไปเลย!”

“ไม่นึกเลยว่า คิตาจิมะ จะเก่งถึงขนาดนี้! ชั้นยังนึกว่าเขาเป็นเด็กใหม่ธรรมดา ๆ อยู่เลยนะ!!!”