บทที่ 4 คิริฮาระ อาคายะ จอมเกเร

บทที่ 4 คิริฮาระ อาคายะ จอมเกเร

“เริ่มกันเถอะ ส่วนคนอื่นก็เตรียมตัวฝึกซ้อมได้เลย”

ยูกิมุระพูดเพียงสั้น ๆ ขณะที่ซานาดะแค่เหลือบมองคิริฮาระนิดหน่อย ก่อนจะหันไปตะโกนใส่สมาชิกคนอื่น ๆ

“ชมรมเทนนิสจะเรียกร้องการฝึกที่เข้มงวดที่สุดจากทุกคน ใครที่ทนความลำบากไม่ไหว ก็รีบถอนตัวแต่เนิ่น ๆ ซะ!”

“ครับ!”

พวกปีหนึ่งยังตั้งตัวไม่ค่อยทัน แต่รุ่นพี่ปีสองหลายคนรีบขานรับอย่างพร้อมเพรียง

จากนั้นพวกเขาก็เข้าแถวเรียงกัน และเริ่มฝึกหวดลมอย่างเป็นระบบ

...

“การแข่งขันเริ่มได้! ปีหนึ่ง คิริฮาระ อาคายะ เป็นฝ่ายเสิร์ฟ แข่งขันหนึ่งเซ็ต...”

...

ไม่ไกลจากสนามหลัก คิตาจิมะกับคนอื่น ๆ กำลังถือไม้เทนนิส ฝึกสวิงพื้นฐานตามรุ่นพี่ปีสองและปีสามไปเรื่อย ๆ

ขณะเดียวกัน การแข่งของคิริฮาระก็เริ่มต้นขึ้นแล้ว

ซาคาชิตะ มาซาโอะ ไม่ใช่คนธรรมดา

แม้จะอยู่แค่ปีสอง แต่ระดับฝีมือของเขาก็เฉียดใกล้การเป็นตัวจริงเข้าไปทุกที...

พูดตามตรง ในขณะที่หลายคนชื่นชมความกล้าบ้าบิ่นของคิริฮาระ พวกเขาก็ไม่ได้มองว่าหมอนั่นจะมีโอกาสชนะมากเท่าไหร่นัก

...

ปัง!

...

คิริฮาระเหวี่ยงไม้เทนนิสออกไปเต็มแรง

ทันใดนั้น ลูกเทนนิสก็กลายเป็นเส้นแสงสีเหลือง พุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วสูง มุ่งตรงไปยังด้านขวาของอกซาคาชิตะ

มุมของลูกเสิร์ฟลูกนี้ เรียกได้ว่ายากต่อการรับเป็นพิเศษ

“มีน้ำยาแค่นี้เองเหรอ? ไม่ได้กินข้าวมาหรือไง?”

ซาคาชิตะแสยะยิ้ม ก่อนจะตีโต้กลับไปได้อย่างพอดีจังหวะ

ไม้เทนนิสของเขาเมื่อเหวี่ยงผ่านอากาศ ทำให้เกิดเสียงหวีดหวิว...

ผัวะ!

ทว่าก่อนที่ความได้เปรียบบนใบหน้าจะจางหาย วินาทีถัดมา ลูกเทนนิสสีเหลืองอ่อนก็เปลี่ยนวิถีโค้งวูบเดียว พุ่งกระแทกเข้าที่สันจมูกของเขาเต็ม ๆ

ในชั่วพริบตา เลือดก็สาดกระเซ็น

...

“เกิดอะไรขึ้นน่ะ? เขาทำให้รุ่นพี่ซาคาชิตะบาดเจ็บเหรอ?”

“เราไม่ได้ตาฝาดไปใช่ไหม?”

“นั่นรุ่นพี่ปีสองที่มีประสบการณ์ลงแข่งจริง ๆ เลยนะ... คงประมาทเด็กใหม่เข้าแล้วล่ะ...”

“...”

ท่ามกลางฝูงชน เด็กปีหนึ่งที่ยังทำตัวสบาย ๆ บางคนเริ่มซุบซิบกันอย่างตื่นเต้น

“เงียบ! ห้ามซุบซิบระหว่างฝึกซ้อม!”

เสียงของซานาดะตวาดขึ้นมา ราวกับฟาดลงกลางสนาม

สายตาคมกริบของเขากวาดมองไปทั่ว ก่อนที่พวกน้องใหม่แต่ละคนจะรีบหุบปากเงียบเป็นเป่าสากในทันที

‘ประมาทเหรอ... ดูจากฟอร์มตอนเสิร์ฟเมื่อกี้ ไม่เหมือนมือใหม่เลยสักนิด

เจ้าเด็กพวกนี้ ยังต้องเรียนรู้อีกเยอะ...’

ซานาดะถอนหายใจแผ่ว ๆ แต่ในดวงตากลับปรากฏแววคาดหวังเล็กน้อย

“สมกับเป็นซานาดะ... เข้มงวดดีจริง ๆ”

คิตาจิมะยังคงไม่พูดอะไร แค่ตั้งใจฝึกซ้อมต่อไปอย่างเงียบ ๆ

ไม่นาน เขาก็โหลดการ์ด “คิริฮาระ” ขึ้นมา แล้วค่อย ๆ เริ่มสัมผัสถึงความลึกลับที่ซ่อนอยู่ภายใน

อย่างรวดเร็ว ข้อมูลและเทคนิคต่าง ๆ จากในการ์ดก็ค่อย ๆ ซึมซาบเข้ามา กลายเป็นประสบการณ์ของเขาเอง

“อย่างนี้นี่เอง... ตอนสวิงมันมีเทคนิคการออกแรงแบบนี้ซ่อนอยู่...”

“เปลี่ยนสปินของลูก เพื่อเพิ่มแรงทะลุทะลวง...”

“วิธีส่งแรงด้วยข้อนิ้ว...”

การสวิงไม้ของคิตาจิมะค่อย ๆ เปลี่ยนจากท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ ไปเป็นลื่นไหล

ทีละน้อย เขาเริ่มไล่ตามจังหวะของรุ่นพี่ปีสองและปีสามบางคนได้ทันแล้ว

“นี่มัน...”

ยานางิซึ่งยืนเก็บข้อมูลอยู่ไม่ไกล ขมวดคิ้วแน่น คล้ายจะสังเกตเห็นอะไรบางอย่าง

“ในเวลาแค่สั้น ๆ จากไม่คุ้นมือ กลายเป็นแทบจะไร้ที่ติ... เราตาฝาดไปเองงั้นเหรอ?”

เขาอดไม่ได้ที่จะหันความสนใจส่วนใหญ่ไปยังคิตาจิมะ

แต่ดูเหมือนจะเป็นเพียงภาพลวงตาจริง ๆ

เพราะหลังจากนั้นไม่ว่าเขาจะเพ่งดูแค่ไหน คิตาจิมะก็ดูเป็นแค่เด็กใหม่ธรรมดาคนหนึ่งเท่านั้น

“ไม่เลว... พลังของการ์ดไม่ได้แค่ใช้ชั่วคราว แต่ดูดซับได้โดยตรง ถ้าเป็นอย่างนี้ การเติบโตของเราคงไม่ช้าแน่...”

คิตาจิมะไม่ได้สนใจยานางิเลยสักนิด ยิ่งรู้สึกถึงความแข็งแกร่งของตัวเองที่ค่อย ๆ เพิ่มขึ้น รอยยิ้มก็ยิ่งผุดขึ้นบนใบหน้า

ทีละน้อย สายตาของเขาก็อดเหลือบมองไปทางยูกิมุระไม่ได้

เทียบกับคนอื่นแล้ว แค่ได้ดูดซับพลังเพียงเศษเสี้ยวของ “บุตรแห่งพระเจ้า” คนนี้ ก็น่าจะเพียงพอให้เขาไต่ไปถึงระดับคันโตได้แล้วมั้ง...

...

“อีกรอบ!”

ด้วยเสียงคำรามต่ำ ซาคาชิตะก็กลับมาตั้งหลักตั้งท่าใหม่อีกครั้ง

...

ปัง!

...

“เกม 2-0 คิริฮาระ อาคายะ ขึ้นนำ...”

...

ปัง!

...

“เกม 3-0 คิริฮาระ อาคายะ...”

...

ปัง!

...

“น่าสนใจนี่ เด็กปีหนึ่งคนนั้น ฝีมือใช้ได้เลย...”

นอกสนาม ยูกิมุระยังคงพาดแจ็กเก็ตไว้บนไหล่เหมือนเดิม แต่สีหน้าในตอนนี้มีแววเปลี่ยนไปเล็กน้อย

“ทั้งเทคนิคและความเร็วจัดว่าน่าทึ่ง โดยเฉพาะฟอร์มตอนเสิร์ฟ ขัดเกลามาดีกว่ามือใหม่ที่เล่นมาแล้วสามสี่ปีบางคนซะอีก... ซาคาชิตะคงไม่ใช่คู่มือของเขาหรอก”

ยานางิพยักหน้าเห็นด้วย

“แถมความเร็วของเขา... บางทีอาจจะยังไม่ใช่ของจริงทั้งหมดด้วยซ้ำ”

“แล้วเด็กคนอื่นล่ะ เป็นยังไงบ้าง?”

ยูกิมุระไม่ได้สรุปอะไรในทันที เพียงถามต่อด้วยน้ำเสียงสงบ

“โดยรวมแล้ว รุ่นนี้สู่รุ่นที่แล้วไม่ได้เท่าไหร่นัก มีไม่กี่คนที่พอจะจัดเป็นพรสวรรค์น่าจับตามอง แต่ทุกคนยังต้องใช้เวลาอีกพอสมควร”

“ไม่เป็นไรหรอก เรายังอยู่แค่ปีสอง ยังมีเวลาเหลือเฟือให้ค่อย ๆ ปั้นพวกเขา”

ยูกิมุระยิ้มบาง ๆ พลางมองการแข่งขันในสนามต่อไป

...

ปัง!

...

ลูกเทนนิสลูกหนึ่งที่รับได้ยาก พุ่งผ่านหน้าไปก่อนจะอัดเข้าที่คางของซาคาชิตะเต็มแรง ร่างของเขาทรุดฮวบลงกับพื้นในสภาพสะบักสะบอม

“เกม 6-0 คิริฮาระ อาคายะ ชนะ!”

กรรมการรีบประกาศผลคะแนน

คิริฮาระเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าซาคาชิตะ มองลงมาด้วยสีหน้าผู้ชนะ

“นี่เหรอที่เขาเรียกกันว่า ‘ที่หนึ่งระดับประเทศ’? ชั้นนึกว่าจะเก่งกว่านี้ซะอีก... น่าผิดหวังชะมัด

ริคไค มีน้ำยาแค่นี้เองเหรอ?”

“แก...”

ซาคาชิตะรู้สึกเจ็บแปลบที่หน้าอก ใบหน้าแดงก่ำด้วยทั้งความโกรธและความอับอาย

“ไอ้เด็กบ้านี่...”

สีหน้าของซานาดะและคนอื่น ๆ มืดลงทันที

เจ้าเด็กนี่มันตัวปัญหาชัด ๆ

“ดูเหมือนต้องมีคนสั่งสอนเขาให้รู้ที่ทางซะหน่อยแล้ว”

ยูกิมุระมองไปยังคิริฮาระ มุมปากยกยิ้มจาง ๆ

“งั้นก็เข้ามาเลยสิ! ฮ่าฮ่าฮ่า ชั้นไม่กลัวใครหน้าไหนทั้งนั้นแหละ!”

คิริฮาระกวาดสายตามองไปรอบ ๆ พูดด้วยท่าทีเย่อหยิ่งสุดขีด

หลังจากชนะซาคาชิตะ มาซาโอะ เขาก็เชื่อเต็มอกว่า เขามองทะลุระดับฝีมือของริคไคไปหมดแล้ว

“เจ้านี่...”

ดวงตาของยูกิมุระฉายแววขบขัน ก่อนที่เขาจะก้าวเท้าออกมาข้างหน้าอย่างช้า ๆ

...

“บ้าน่า... กัปตันจะลงมือเองกับเด็กใหม่ปีหนึ่งเลยเหรอ?”

“พูดตามตรงนะ... ฝีมือหมอนั่นเก่งกว่าตัวจริงบางคนอีก”

“เด็กนี่ปีหนึ่งจริงเหรอเนี่ย? เล่นไม่มีใครหยุดอยู่เลย...”

“...”

เสียงซุบซิบดังขึ้นรอบสนามอีกครั้ง

...

“การแข่งขันเริ่มได้ คิริฮาระ อาคายะ เป็นฝ่ายเสิร์ฟ...”

...

“ระวังตัวไว้ให้ดีละกัน ลูกนี้ของชั้น รับไม่ง่ายหรอกนะ!”

คิริฮาระหัวเราะเสียงดัง นิ้วของเขาขยับเล็กน้อย

ทันใดนั้น เขาก็ปล่อยท่าไม้ตายที่ตัวเองภูมิใจที่สุดออกมา...

นัคเคิลเสิร์ฟ (ลูกเสิร์ฟข้อนิ้ว)!

ผัวะ!

แต่สายตาของยูกิมุระกลับไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่นิด เขาเพียงถอยหลังไปครึ่งก้าว แขนเหวี่ยงผ่านอากาศอย่างเป็นธรรมชาติ

วินาทีถัดมา ลูกเทนนิสก็ถูกยันเอาไว้บนหน้าไม้ของเขาอย่างมั่นคง

“อะไรนะ?”

ร่างของคิริฮาระถึงกับชะงัก ดวงตาเต็มไปด้วยความตกตะลึง

แต่ก่อนที่เขาจะทันได้ปรับตัว เส้นโค้งของลูกเทนนิสก็พุ่งสวนกลับไปด้วยความเร็วสูง พุ่งทะยานออกจากคอร์ตฝั่งของเขา

...

“15-0 ยูกิมุระ เซย์อิจิ ได้แต้ม...”

...

“เร็วมาก...”

คิริฮาระพึมพำ ดวงตาเบิกกว้าง

เด็กใหม่คนอื่น ๆ รอบสนามก็ตาโตกันถ้วนหน้า หลายคนถึงกับมองไม่ทันว่าลูกเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น

“เสิร์ฟต่อสิ”

ยูกิมุระดึงแจ็กเก็ตให้เข้าที่เล็กน้อย เสียงยังคงนุ่มนวลเช่นเดิม

เขาเพียงพูดต่อด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่แฝงแรงกดดันจาง ๆ ที่ทำให้ทั้งสนามเงียบกริบลงในทันที...