บทที่ 9 - เขามาแล้ว เขาจะมาจับผิดอีกแล้วสินะ

เสิ่นเสี่ยวคุนกำลังซักถุงเท้า บนใบหน้ามีความไม่เต็มใจอยู่เล็กน้อย

ผู้คนมากมายในช่องคอมเมนต์ต่างพากันประณามเสิ่นฉี สีหน้าของหลี่ฮวนเกอก็เริ่มดูซับซ้อนขึ้นมา

เมื่อเสิ่นเสี่ยวคุนซักถุงเท้าเสร็จแล้วนำไปตาก เขาเดินกลับมาที่โต๊ะอาหารอีกครั้ง ก็พบว่าเสิ่นฉีได้ตักข้าวสวยร้อนๆ หอมฉุยพูนชามเอาไว้ให้เขาแล้ว

แถมยังคีบกับข้าวโปะไว้บนข้าวให้ด้วย

เสิ่นเสี่ยวคุนมองเสิ่นฉีด้วยความประหลาดใจ

เสิ่นฉียิ้มบางๆ

"บางทีฉันอาจจะรับมือกับเด็กไม่ค่อยเก่งนัก แต่ฉันคิดว่าการอยู่ร่วมกับเด็กผู้ชายคนหนึ่ง ไม่ควรจะมองว่าเขาเป็นแค่เด็ก"

"แม่แกงานยุ่งมาก เพราะงั้นเราสองคนก็เลยมีเวลาอยู่บ้านด้วยกันถมเถ หลีกเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีความคิดเห็นไม่ตรงกันในหลายๆ เรื่อง แล้วแกอยากให้ฉันปฏิบัติกับแกแบบไหนล่ะ?"

เสิ่นเสี่ยวคุนกินข้าวคำโตโดยไม่พูดอะไร

"ฉันคิดว่าฉันควรจะปฏิบัติกับแกเหมือนแกเป็นผู้ใหญ่คนหนึ่ง แกคิดว่าไง?" เสิ่นฉีถาม

เสิ่นเสี่ยวคุนเงยหน้าขึ้น "ผมเป็นลูกผู้ชายอยู่แล้ว!"

เสิ่นฉีหัวเราะพร้อมกับตบมือหนึ่งฉาด

"ดีมาก ไอ้อย่างแมน! งั้นต่อไปเราจะใช้วิธีแบบลูกผู้ชายมาแก้ปัญหาระหว่างเราสองคน!"

...

เมื่อมองดูฉากนี้ จู่ๆ ไป๋ชิงเหอก็พูดขึ้นมา

"ในฐานะผู้เชี่ยวชาญด้านจิตวิทยาเด็ก ฉันไม่เคยเรียนรู้วิธีการศึกษาแบบนี้เลยค่ะ เด็กก็คือเด็ก การมองเด็กเป็นเพื่อนฉันเห็นด้วยนะคะ แต่การมองเด็กเป็นผู้ใหญ่ มันต้องเกิดปัญหาขึ้นอย่างแน่นอนค่ะ!"

หลินเซียวลู่ก็พยักหน้า "ครูไป๋พูดถูกเลยค่ะ เด็กก็คือเด็ก"

หลี่ฮวนเกอเห็นเสิ่นเสี่ยวคุนยอมกินข้าว และเห็นว่าการสั่งสอนของเสิ่นฉีเริ่มได้ผล เดิมทีเธอก็รู้สึกดีใจอยู่แล้ว พอได้ยินไป๋ชิงเหอกับหลินเซียวลู่โผล่มาชี้นิ้ววิจารณ์อีก เธอก็เริ่มรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาทันที

เพื่อรักษาผลลัพธ์ของรายการและแผนการบางอย่าง หลี่ฮวนเกอจึงพยายามพูดให้น้อยที่สุด

แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าหลี่ฮวนเกอจะไม่มีน้ำโห

หลี่ฮวนเกอรู้ทันความคิดของไป๋ชิงเหอกับหลินเซียวลู่ดี ก็แค่ต้องการกดครอบครัวแรกให้ดูแย่ เพื่อที่เวลาครอบครัวของพวกเธอออกอากาศสดจะได้มีคนชื่นชมเยอะๆ ไม่ใช่หรือไง?

"ทำไมฉันถึงรู้สึกเหมือนครูไป๋กับราชินีจอเงินหลินคอยแต่จะจับผิดเสิ่นฉีอยู่ตลอดเวลาเลยล่ะคะ? ไม่ทราบว่าที่บ้านของทั้งสองท่านมีวิธีสั่งสอนลูกยังไงบ้างเหรอคะ?" หลี่ฮวนเกอถาม

ไป๋ชิงเหอยิ้มบางๆ "ฉันศึกษาด้านจิตวิทยาเด็กและครอบครัวมาโดยเฉพาะค่ะ ที่บ้านของเราใช้วิธีการทางวิทยาศาสตร์ที่ดีที่สุดในการสอนลูกค่ะ"

หลินเซียวลู่มีสีหน้าภาคภูมิใจเล็กน้อย "ฉันเองก็มักจะดูคอร์สเรียนและคลิปวิดีโอเกี่ยวกับการศึกษาในครอบครัวอยู่บ่อยๆ เหมือนกันค่ะ"

หลี่ฮวนเกอสปอยล์รายการไม่ได้ จึงทำได้แค่ทนเอาไว้ก่อน

"โอ้? ถ้างั้นฉันคงต้องหาโอกาสเรียนรู้จากพวกคุณสองคนบ้างแล้วล่ะค่ะ"

แต่พอพูดประโยคนี้จบ หลี่ฮวนเกอก็ชะงักไปเล็กน้อย

ไป๋ชิงเหอและหลินเซียวลู่รีบส่งสายตาจับผิดมาที่หลี่ฮวนเกอทันที

หรือว่า ...

[ฉันมีข้อสันนิษฐานที่กล้าหาญมาก ... ]

[ไป๋ชิงเหอกับหลินเซียวลู่ดูเหมือนจะคอยจับผิดการเลี้ยงลูกของเสิ่นฉีอยู่ตลอด ส่วนราชินีฮวนเกอก็ดูเหมือนจะคอยพูดปกป้องเสิ่นฉีอยู่ตลอด หรือว่า ... ]

[เป็นไปไม่ได้! นี่มันรายการเลี้ยงลูกนะ ราชินีฮวนเกอแต่งงานแล้วก็จริง แต่เธอยังไม่มีลูกสักหน่อย]

[เพราะงั้นเสิ่นฉีไม่มีทางเป็นสามีของราชินีฮวนเกอหรอก คนที่คู่ควรกับฮวนเกอก็คือหลงอ้าวเทียนอย่างฉันคนเดียวเท่านั้น!]

...

เสิ่นฉีนั่งรอเงียบๆ จนกระทั่งเสิ่นเสี่ยวคุนกินข้าวไปเต็มๆ สองชามใหญ่จนหมด

"ตกลงว่า ... แกจะล้างจานไหม?"

เสิ่นเสี่ยวคุนเช็ดปาก "ผมจะล้างจานมื้อกลางวัน นั่นหมายความว่ามื้อเย็นผมก็มีสิทธิ์กินข้าว ใช่ไหม?"

เสิ่นฉียิ้มแล้วพยักหน้า

เสิ่นเสี่ยวคุนลุกขึ้นเริ่มเก็บกวาดโต๊ะอาหาร จากนั้นก็ยกไปที่อ่างล้างจานในห้องครัว

เสียงน้ำไหลซู่ๆ ดังขึ้น ชาวเน็ตต่างพากันร้องอุทานด้วยความประหลาดใจ

หลายคนมักจะมีปัญหาเรื่องการเลี้ยงลูก ไม่ใช่ว่าอยากให้ลูกทำงานบ้านเพื่อแบ่งเบาภาระผู้ใหญ่หรอกนะ แต่พ่อแม่มักจะอยากฝึกความขยันและทักษะการลงมือทำของลูกต่างหาก

แต่ส่วนใหญ่ก็มักจะใจอ่อนเพราะความรักลูก

เสิ่นฉีใช้อาหารแค่มื้อเดียวก็สามารถสร้างผลลัพธ์แบบนี้ได้ หลายคนจึงเริ่มเปลี่ยนทิศทางลม หันมามองว่าวิธีการของเสิ่นฉีนั้นถูกต้องแล้ว

เสิ่นเสี่ยวคุนก็ตกแฟนคลับไปได้อีกระลอกเช่นกัน

"จะนอนกลางวันไหม?" เสิ่นฉีถาม

น้ำเสียงของเสิ่นเสี่ยวคุนดูไม่ค่อยดีนัก "ในข้อตกลงพ่อลูกระบุไว้แล้วว่า คุณห้ามก้าวก่ายพฤติกรรมใดๆ ของผม"

เสิ่นฉีหัวเราะหึๆ แล้วยักไหล่

"งั้นก็ตามใจแก"

เสิ่นเสี่ยวคุนเห็นเสิ่นฉีกลับไปนั่งพิมพ์อะไรกุกกักหน้าคอมพิวเตอร์อีกครั้ง ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกสงสัย

ไอ้แมงดานี่กำลังทำอะไรอยู่นะ?

หรือว่ากำลังทำงาน?

แต่เสิ่นเสี่ยวคุนก็ไม่ได้ถาม เขาตวัดสายตาไปมา ก่อนจะหันหลังเดินไปหยิบกีตาร์จากในห้องดนตรีออกมา

เขาลากเก้าอี้มาตัวหนึ่ง นั่งลงริมหน้าต่างกระจกบานใหญ่ เริ่มดีดกีตาร์เป็นท่วงทำนอง แล้วก็ร้องเพลงออกมาคนเดียว

[เฮ้ยๆๆ เสี่ยวคุน แกทำแบบนี้มันไม่แฟร์เลยนะ แกเล่นเอาลูกชายฉันกลายเป็นกากไปเลยนะเนี่ย]

[ถึงขนาดดีดกีตาร์ร้องเพลงเองได้เลยเหรอ? ฝีมือดีกว่าฉันที่เรียนกีตาร์มาสามปีอีกนะ]

[เพลงที่ร้องเหมือนจะเป็นเพลง จุยเยวี่ย ซึ่งเป็นเพลงใหม่ของซูอวี๋นักร้องหน้าใหม่จากบริษัทของราชินีฮวนเกอนี่นา!]

[เด็กตัวแค่นี้แต่กลับร้องเพลงออกมาได้ลึกซึ้งกินใจขนาดนี้เลยเหรอ ... ]

...

ฮวนเกอเอนเตอร์เทนเมนต์

ฟู่ฉิงผู้ช่วยส่วนตัวของหลี่ฮวนเกอกำลังจ้องมองหน้าจอ ดวงตากลมโตคู่สวยเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"โน้ตเพลงนี้ตอนนั้นมีแค่ฮวนเกอกับหลินตั๋วจากแผนกสร้างสรรค์เท่านั้นที่เคยเห็น แต่ท่อนฮุกมีการปรับแก้ใหม่ ตกลงว่าเป็นฝีมือเสิ่นฉีจริงๆ หรือเปล่านะ?"

"ฮวนเกอจัดฉากให้เสี่ยวคุนไปร้องเพลงต่อหน้าเขา เขาจะมีปฏิกิริยายังไงบ้างนะ?"

หลี่ฮวนเกอที่กำลังดูฉากนี้อยู่ก็รู้สึกคาดหวังเช่นกัน

เสี่ยวคุนเล่นกีตาร์ได้เก่งมากจริงๆ เสียงเด็กใสๆ ที่พยายามดัดให้ดูเป็นผู้ใหญ่นั้นฟังดูน่ารักมาก

คำชมมากมายในช่องคอมเมนต์ก็ทำให้หลี่ฮวนเกอรู้สึกปลื้มใจเช่นกัน

ไป๋ชิงเหอไม่ได้เป็นแค่นักแสดงเท่านั้น แต่เธอยังเป็นนักร้องอีกด้วย ถึงแม้ความสำเร็จด้านดนตรีจะไม่สูงมากนัก แต่ก็ถือว่าอยู่ในระดับที่ดี เธอฟังออกว่าเสิ่นเสี่ยวคุนเก่งแค่ไหน เธอขมวดคิ้วเล็กน้อย แต่แล้วก็คลายออก

ลูกชายฉันก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าเสิ่นเสี่ยวคุนหรอกน่า!

หลินเซียวลู่ในเวลานี้ก็มีความคิดแบบเดียวกัน

เมื่อเสิ่นเสี่ยวคุนดีดกีตาร์ร้องเพลงมาจนถึงท่อนฮุก จู่ๆ เขาก็ระเบิดอารมณ์ออกมาแล้วดึงเสียงให้สูงขึ้นปรี๊ด

"ตามหาดวงจันทร์อันหนาวเหน็บดวงนั้น"

"ทะลวงผ่านทะเลเมฆ เหยียบย่ำทะลุทางช้างเผือก ... "

มือของเสิ่นฉีที่กำลังพิมพ์คีย์บอร์ดหยุดชะงักลงกะทันหัน คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

ดูเหมือนเสิ่นเสี่ยวคุนจะรับรู้ได้ถึงความสนใจของเสิ่นฉี ร้องจบเพลงท่อนแรกเขาก็หยุดลง

เขาไม่พูดอะไร

คิ้วของเสิ่นฉีก็คลายออกเล็กน้อย จากนั้นก็ก้มหน้าก้มตาพิมพ์คีย์บอร์ดต่อไป

แต่เสิ่นเสี่ยวคุนกลับขมวดคิ้ว แล้วเริ่มดีดกีตาร์ร้องเพลง จุยเยวี่ย ท่อนฮุกอีกครั้ง

ในที่สุดคราวนี้เสิ่นฉีก็เงยหน้าขึ้น แล้วยกมือขึ้นมาเล็กน้อย

"มีธุระอะไร?" เสิ่นเสี่ยวคุนหยุดเล่นแล้วหันไปมองเสิ่นฉี

เสิ่นฉีถอนหายใจออกมาเบาๆ

"เฮ้อ ... นิสัยรักความสมบูรณ์แบบบ้าๆ นี่ ... "

[เขามาแล้วเขามาแล้ว เขาจะมาจับผิดอีกแล้วสินะ]

[คุณแน่ใจเหรอว่าเสิ่นฉีมาจับผิด? เมื่อกี้เขาก็ชี้ข้อบกพร่องตอนเล่นเปียโนของเสิ่นเสี่ยวคุนได้จริงๆ นะ]

[พ่อบ้านที่ไม่มีงานทำดันเล่นกีตาร์เป็นด้วยงั้นเหรอ? คงไม่ได้กำลังยกระดับมาตรฐานของการเกาะผู้หญิงกินให้สูงขึ้นไปอีกหรอกนะ?]

[ตอนนี้ฉันอยากรู้จริงๆ ว่าคุณผู้หญิงของบ้านหลังนี้เป็นคนระดับไหนกันแน่]

เสิ่นฉีชี้ไปที่มือซ้ายของเสิ่นเสี่ยวคุน

"มีปัญหาอยู่สองจุด!"

"ข้อแรก มือซ้ายของแกยังผ่อนคลายไม่พอ แกสามารถลองเอามือซ้ายเริ่มเล่นไล่สเกลครึ่งเสียงขาขึ้นจากเฟรตที่หนึ่งของสายไหนก็ได้ ลองกดสายให้แน่นแล้วดีดให้เกิดเสียงก่อน จากนั้นก็ลองแตะสายเบาๆ ในตำแหน่งเดียวกัน แบบนั้นเวลาดีดมือขวาก็จะได้เสียงบอด ... "

ช่องคอมเมนต์เต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถามลอยเต็มหน้าจอ

หลี่ฮวนเกอพรวดพราดลุกขึ้นยืน

เขาทำได้จริงๆ ด้วย!

ไม่สิๆ เขายังไม่ได้เล่นจริงๆ เลย แค่เสนอคำแนะนำแบบมืออาชีพออกมาเท่านั้น

ทุกคนในห้องส่งหันไปมองหลี่ฮวนเกอ

สีหน้าของไป๋ชิงเหอและหลินเซียวลู่เปิดเผยความคิดในใจของพวกเธอออกมา ...

ว่าเป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ ด้วย!

[จบแล้ว]