บทที่ 10 - พ่อขอเป็นวัวแก่ไถนา ปล่อยให้แม่เพลิดเพลินกับความรุ่งโรจน์

"จำไว้! ตอนนี้นิ้วมือซ้ายต้องผ่อนคลายมากๆ สัมผัสถึงความรู้สึกผ่อนคลายนี้แล้วเอาไปรวมกับความรู้สึกตอนกดสายจริงๆ แบบนี้น้ำหนักการกดสายของมือซ้ายก็จะค่อยๆ เข้าใกล้ความรู้สึกของการแตะสายเบาๆ และเริ่มผ่อนคลายมากขึ้น"

"จากนั้นก็ให้นิ้วมือซ้ายแต่ละนิ้วฝึกไล่สเกลครึ่งเสียงสลับกันระหว่างเสียงเต็มกับเสียงบอด แล้วก็เอาวิธีฝึกนี้ไปใช้กับทุกสายทุกเฟรต"

"ปัญหาข้อแรกแก้ได้แบบนี้!"

หลังจากเสิ่นฉีพูดจบเขาก็พยักหน้าให้ตัวเองด้วย

"ใช่! แก้ได้แล้ว!"

ดันกลายเป็นว่าเสิ่นเสี่ยวคุนทำหน้าตาน่ารัก เพราะเขารู้สึกว่าสิ่งที่เสิ่นฉีพูดมันถูกต้องมาก

[เชี่ย? สมองฉันเบลอไปหมดแล้ว เขาเข้าใจจริงๆ ด้วย!]

[เดี๋ยวนะ ... ทำไมฉันถึงรู้สึกงงๆ เสิ่นฉีเป็นแค่ปลิงเกาะผู้หญิงกินไม่ใช่เหรอ? ทำไมถึงดูเหมือนจะเก่งรอบด้านเลยล่ะ]

[หลงรักเลย บรรยากาศที่ดูนิ่งสงบเยือกเย็นแถมยังมั่นใจเต็มเปี่ยมแบบนี้มันยาพิษชัดๆ]

[ยอมใจเลย เมียฉันด่าฉันว่าเป็นขยะไม่หยุดเลยเนี่ย]

"แล้วข้อที่สองล่ะ?" เสิ่นเสี่ยวคุนอดไม่ได้ที่จะถาม

เสิ่นฉีพยักหน้าแล้วตอบเสียงเรียบ

"ข้อที่สอง วิธีการสั่นสายของแกมันผิด แกสั่นแบบตั้งฉากกับสายกีตาร์ แต่วิธีการสั่นสายที่ถูกต้องคือ ข้อมือและนิ้วมือต้องผ่อนคลายมากๆ แล้วกดค้างไว้ที่จุดเดียว จากนั้นให้นิ้วมือขยับซ้ายขวาตามแนวสายกีตาร์ ... "

เสิ่นฉีหยุดคิดเล็กน้อยก่อนจะอธิบายต่อ

"เคยเล่นตุ๊กตาล้มลุกไหม? ท่าทางทั้งหมดมันเหมือนตุ๊กตาล้มลุกนั่นแหละ!"

"แกสามารถเริ่มฝึกจากการสั่นสายเส้นเดียวไปก่อน แล้วค่อยเพิ่มเป็นสองเส้นสามเส้น พยายามตั้งนิ้วมือซ้ายให้ตรงแล้ววางไว้บนข้อมือขวาเพื่อฝึก แล้วค่อยเอาไปฝึกบนสายกีตาร์ ... "

"ทำแบบนี้ ... ปัญหาข้อที่สองก็จะได้รับการแก้ไข!"

เสิ่นเสี่ยวคุนถึงกับช็อก

ก่อนหลี่ฮวนเกอจะไปทำงานต่างเมือง เธอเคยเตือนเสิ่นเสี่ยวคุนไว้แล้วว่าผู้ชายคนนี้อาจจะซ่อนความเก่งกาจเอาไว้ แต่เธอก็ไม่แน่ใจ

ถ้าเป็นแบบนั้นจริงๆ หลี่ฮวนเกอก็หวังว่าเสิ่นเสี่ยวคุนจะสามารถรีดความสามารถของเสิ่นฉีออกมาให้ได้

เริ่มจากเปียโน และตอนนี้ก็กีตาร์ ...

ในฐานะเด็กอัจฉริยะ เสิ่นเสี่ยวคุนสามารถฟังความเชี่ยวชาญของเสิ่นฉีที่ชี้ให้เห็นถึงปัญหาและเสนอวิธีแก้ไขออกมาได้อย่างชัดเจน

ถ้าอย่างนั้นก็เหลือแค่อย่างเดียวแล้ว ...

ต้องให้เขาลงมือเล่นให้ดู!

เสิ่นเสี่ยวคุนเก็บซ่อนความประหลาดใจเอาไว้ แล้วแกล้งทำเป็นเบ้ปาก

"ชิ ... พูดซะดูดีเชียว แต่คุณเล่นเป็นหรือเปล่าล่ะ?"

เสิ่นฉีหัวเราะหึๆ แล้วยักไหล่ ไม่ได้บอกว่าเล่นเป็นและไม่ได้บอกว่าเล่นไม่เป็น

เสิ่นเสี่ยวคุนมองบนทันที

ให้ตายเถอะ มาทำท่าทางแบบนี้อีกแล้วเหรอ?

"ดีแต่พูดมันเชื่อถือไม่ได้หรอกนะ คุณเล่นให้ผมฟังหน่อยสิ ถ้าคุณเล่นเก่งกว่าผมผมถึงจะยอมรับในตัวคุณ"

เสิ่นฉียิ้มพร้อมกับส่ายหน้า

"ขอโทษทีนะ ฉันไม่ได้สนใจจริงๆ ว่าแกจะยอมรับในตัวฉันหรือเปล่า ฉันก็แค่มีอาการย้ำคิดย้ำทำเรื่องความสมบูรณ์แบบนิดหน่อยก็เท่านั้น ... "

เสิ่นเสี่ยวคุนใจร้อนขึ้นมาทันที พุ่งเข้าไปดึงไหล่ของเสิ่นฉี

"คุณต้องพิสูจน์ให้ผมดู!"

แต่เขาดึงไม่ขยับ

"เอ๊ะๆๆ? ทำไมถึงลงไม้ลงมือกันล่ะเนี่ย? ไม่ใช่ว่าฉันไม่อยากเล่นนะ แต่เป็นเพราะ ... "

"เพราะอะไร?"

จู่ๆ เสิ่นฉีก็พูดประโยคชวนอึ้งออกมา

"เพราะเพลงนี้มันห่วยแตกเกินไปต่างหากล่ะ ... "

เสิ่นเสี่ยวคุนยืนอึ้งอยู่กับที่ทันที

"ห่วย ... ห่วยงั้นเหรอ?"

[เขารู้ตัวหรือเปล่าว่ากำลังพูดอะไรอยู่? เพลง จุยเยวี่ย ที่หลี่ฮวนเกอร่วมแต่งกับหลินตั๋ว แล้วให้ซูอวี๋เป็นคนร้องเลยนะ ตอนนี้ยังติดอันดับสามในชาร์ตเพลงใหม่อยู่เลย!]

[เพลงดังขนาดนี้เขาบอกว่าห่วยเหรอ?]

[แม่งเอ๊ย กล้าบอกว่าเพลงของซูอวี๋ห่วยเหรอ? รนหาที่ตายชัดๆ!]

...

หลี่ฮวนเกอเพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ เธอรีบนั่งลงทันที สบตากับไป๋ชิงเหอและหลินเซียวลู่

จิ้งจอกทั้งสามตัวยิ้มบางๆ ต่างฝ่ายต่างก็มีความคิดเป็นของตัวเอง

การไม่พูดหักหน้าคือมารยาท แต่ทั้งสามคนต่างก็รู้ดีอยู่แก่ใจว่าจะต้องทำยังไงต่อไป

"นี่ ... เสิ่นฉีพูดแบบนี้กับเพลง จุยเยวี่ย ได้ยังไงกันคะ?" จั๋วอีอีหันไปมองหลี่ฮวนเกอด้วยความไม่พอใจ "เขาชอบราชินีฮวนเกอไม่ใช่เหรอคะ ทำไมถึงพูดแบบนี้ล่ะ?"

หลี่ฮวนเกอหัวเราะเบาๆ "เพลงๆ เดียวไม่สามารถทำให้ทุกคนชอบได้หรอกค่ะ ไม่ใช่เหรอคะ?"

ไป๋ชิงเหอและหลินเซียวลู่เริ่มเดือดดาลขึ้นมาทันที

"เสิ่นฉีเสียมารยาทเกินไปแล้วจริงๆ"

"ต่อให้เขาจะเล่นกีตาร์เป็นจริงๆ แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเขาจะเข้าใจเรื่องการแต่งเพลงสักหน่อย เขามีสิทธิ์อะไรมาบอกว่าเพลงนี้ห่วย?"

หลี่ฮวนเกอมองไปที่ไป๋ชิงเหอกับหลินเซียวลู่

"ความหมายของพวกคุณสองคนก็คือ ในฐานะคนธรรมดา ไม่มีสิทธิ์วิจารณ์ผลงานว่าไม่ดีงั้นเหรอคะ?"

"หรือจะบอกว่าผลงานเพลงหรือภาพยนตร์ของพวกคุณสองคน ไม่สามารถให้พนักงานธรรมดาวิจารณ์ว่าไม่ดีได้งั้นเหรอคะ?"

"หรือว่าพวกคุณสองคนคิดว่าฉันเป็นคนใจแคบขั้นสุด จนทนไม่ได้ที่คนอื่นจะมาบอกว่าเพลงของบริษัทฉันไม่ดีงั้นเหรอคะ?"

น้ำเสียงของหลี่ฮวนเกอราบเรียบ สีหน้าอ่อนโยน

ในเมื่อพวกคุณรู้กันหมดแล้ว งั้นฉันก็ไม่จำเป็นต้องใส่ใจอะไรมากนักหรอก

สีหน้าของไป๋ชิงเหอกับหลินเซียวลู่เปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบเปลี่ยนเรื่องทันที

"แน่นอนว่าไม่ใช่แบบนั้นหรอกค่ะ เมื่อกี้ฉันก็แค่ออกโรงปกป้องราชินีฮวนเกอเท่านั้นเอง"

"ใช่ๆๆ ไม่ได้หมายความแบบนั้นเลย"

หลี่ฮวนเกอไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอหันกลับไปมองหน้าจอ

...

"ห่วย ... ห่วยงั้นเหรอ?"

เสิ่นเสี่ยวคุนเริ่มโกรธแล้ว

นี่คือเพลงที่เสิ่นเสี่ยวคุนชอบมาก แถมหลี่ฮวนเกอยังเป็นคนเขียนเนื้อร้องและมีส่วนร่วมในการผลิตด้วย

แต่เสิ่นฉีกลับพยักหน้าอีกครั้ง

"มันห่วยจริงๆ นะ ในสายตาฉันเพลงป๊อปส่วนใหญ่บนโลกใบนี้มันไม่เพราะเลยสักนิด มันล้าหลังสุดๆ ... "

"คุณ ... " เสิ่นเสี่ยวคุนโกรธจนหน้าแดง "คุณอย่ามาพูดจาเหลวไหลอยู่ตรงนี้เลย กีตาร์ยังไม่กล้าดีดด้วยซ้ำ แต่กลับกล้ามาคุยโวโอ้อวดว่าเพลง จุยเยวี่ย ไม่เพราะงั้นเหรอ? ผมว่าคุณไม่รู้อะไรเลยต่างหาก"

เสิ่นฉียักไหล่ "ใช่ ฉันไม่รู้เรื่องหรอก แกก็ถือซะว่าฉันไม่ได้พูดอะไรก็แล้วกัน"

"แบบนั้นไม่ได้!" เสิ่นเสี่ยวคุนดึงแขนเสิ่นฉีเอาไว้ "คุณต้องเล่นกีตาร์พร้อมกับร้องเพลงให้ผมฟังหนึ่งเพลง! ถ้ามันไม่เพราะเท่าเพลง จุยเยวี่ย ผมจะไปฟ้องแม่!"

เสิ่นฉีเริ่มรู้สึกจนปัญญา

ต้องโทษนิสัยรักความสมบูรณ์แบบและอาการย้ำคิดย้ำทำบ้าๆ นี่แท้ๆ

บางเรื่องก็พูดไม่ได้ บางความสามารถก็แสดงออกไปไม่ได้

ถ้าหลี่ฮวนเกอรู้เข้า แล้วฉันจะยังได้นอนเปื่อยเกาะผู้หญิงกินต่อไปไหมล่ะ?

ดีไม่ดีอาจจะโดนลากตัวไปเป็นแรงงานทาสที่ฮวนเกอเอนเตอร์เทนเมนต์เลยด้วยซ้ำไป?

"อย่าๆๆ เมื่อกี้ฉันพูดมั่วไปงั้นแหละ ฉันเล่นกีตาร์ไม่เป็นจริงๆ แล้วก็แต่งเพลงไม่เป็นด้วย"

"หึหึ ... " เสิ่นเสี่ยวคุนเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์แบบผู้ใหญ่ออกมา "งั้นเดี๋ยวผมจะโทรหาแม่เดี๋ยวนี้แหละ"

"อย่าเลย!" เสิ่นฉีรีบห้าม

เสิ่นเสี่ยวคุนสัมผัสได้ถึงความกังวลของเสิ่นฉี เขาจ้องมองเสิ่นฉีอย่างรู้ทัน รอคอยคำตอบจากอีกฝ่าย

เสิ่นฉีมีสีหน้าลำบากใจและสับสนมาก

"เสี่ยวคุน แกเป็นลูกผู้ชายหรือเปล่า?"

"พูดเป็นเล่นน่า!" เสิ่นเสี่ยวคุนตอบอย่างไม่พอใจ

เสิ่นฉีพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง "งั้นเรามาทำข้อตกลงแบบลูกผู้ชายกัน! ฉันจะดีดกีตาร์ร้องเพลงให้แกฟังหนึ่งเพลง แต่แกห้ามเอาไปบอกแม่เด็ดขาด!"

"ทำไมล่ะ?" เสิ่นเสี่ยวคุนไม่เข้าใจ "การที่ผู้ชายได้แสดงความสามารถบางอย่างต่อหน้าภรรยาตัวเอง มันเป็นเรื่องที่น่าภูมิใจมากไม่ใช่เหรอ?"

เสิ่นฉีส่ายหน้า

"แกยังเด็กเกินไป เรื่องบางเรื่องแกยังไม่เข้าใจหรอก"

"งั้นคุณก็บอกผมสิ ถ้าสิ่งที่คุณพูดมันมีเหตุผล ผมก็จะยอมตกลง" เสิ่นเสี่ยวคุนต่อรอง

เสิ่นฉีถอนหายใจออกมา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงจริงจัง

"ทุกครอบครัวที่อบอุ่นล้วนมีการแบ่งหน้าที่กันทั้งนั้น แม่ของแกเป็นคนบ้างาน เพราะงั้นพ่อก็จะปล่อยให้แม่เป็นคนออกไปลุยงานนอกบ้าน ปล่อยให้เธอไปพิสูจน์คุณค่าของตัวเอง!"

"ส่วนเรื่องจุกจิกน่าปวดหัวในบ้านพวกนี้มันก็ต้องมีคนทำ พ่อเต็มใจถอยมาอยู่เบื้องหลังเป็นเหมือนวัวแก่ที่คอยทุ่มเทและไถนาเพื่อครอบครัว ... "

เสิ่นเสี่ยวคุนเบิกตากลมโตเป็นประกายพยายามทำความเข้าใจ

[เชี่ย! ไอ้หมอนี่เอาเรื่องเกาะผู้หญิงกินมาอธิบายซะสวยหรูดูดีขนาดนี้เลยเหรอ? ข้าน้อยขอคารวะเลย]

[ต่อให้พูดจนดอกไม้ร่วงลงมาจากฟ้าก็เปลี่ยนความจริงที่ว่าเกาะผู้หญิงกินไม่ได้หรอกนะ?]

[ดูเหมือนเสี่ยวคุนจะไม่ยอมรับว่าเสิ่นฉีเป็นพ่อของเขานะ เป็นเพราะเสิ่นฉีชอบหลอกเด็กแบบนี้บ่อยๆ หรือเปล่าเนี่ย?]

[ฉันเชื่อเสิ่นฉีก็บ้าแล้ว!]

เสิ่นฉีถอนหายใจออกมาอีกครั้ง

"ครอบครัวของเราต้องการคนเปล่งประกายเจิดจรัสแค่คนเดียวก็พอแล้ว พ่อขอเลือกที่จะยืนมองแม่อยู่ในมุมมืด คอยดูแม่กลายเป็นดาวที่เจิดจรัสที่สุดในประเทศจีนก็พอ!"

[จบแล้ว]