บทที่ 20 เคล็ดวิชาควบคุมน้ำ

บทที่ 20 เคล็ดวิชาควบคุมน้ำ

ช่วงบ่าย ณ ไร่นาวิญญาณระดับติง

ดวงอาทิตย์แผดเผาอยู่กลางสายนภา แม้จะเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงแล้ว แต่ความร้อนระอุก็ยังคงแผดเผาจนรู้สึกแสบหนังศีรษะ

เด็กหนุ่มเก้าคนยืนเรียงแถวหน้ากระดาน สองมืองุ่มง่ามร่ายรำท่าผนึกตราเวทอย่างเก้ๆ กังๆ พลางถ่ายเทปราณไปยังไร่นาวิญญาณขนาดหนึ่งหมู่ที่แห้งผากจนแตกระแหงเบื้องหน้า

ทำจิตใจให้สงบ รวบรวมลมปราณ และสัมผัสถึงปราณวิญญาณธาตุน้ำ...

ผู้คุมกฎหวงเอามือไพล่หลังเดินวนไปมาอยู่ด้านหลังพวกเขา ท่าทางราวกับผู้คุมงาน

หลินเทียนยืนอยู่ริมสุดของแถว โดยมีวั่งไฉอยู่เคียงข้าง

วันนี้วั่งไฉดูตื่นเต้นเป็นพิเศษ เพราะมันได้กลิ่นหอมบางอย่างที่ชวนให้ลุ่มหลงอย่างถึงที่สุด

นั่นคือกองสิ่งปฏิกูลสีดำทะมึนที่กองอยู่ไม่ไกล มันคือปุ๋ยที่หมักจากมูลของสัตว์วิญญาณ

โฮ่ง! หอมจังเลย!

วั่งไฉน้ำลายสอ สองขาหน้าตะกุยพื้นไม่หยุด ดวงตาของมันแทบจะจดจ้องติดหนึบอยู่กับกองมูลนั้น

หุบปากเลยนะ นั่นมันขี้ ไม่ใช่ของกิน

หลินเทียนลดเสียงลงและเอ่ยเตือน ถ้าแกกล้ากินเข้าไปคำเดียวล่ะก็ อย่ามาบอกใครนะว่าเป็นสุนัขที่ข้าเลี้ยงมา

วั่งไฉครางหงิงๆ ด้วยความน้อยใจ ทำได้เพียงยอมถอยมารองลงมาด้วยการวิ่งไล่จับตั๊กแตนวิญญาณในไร่นาแทน

พิรุณวิญญาณ จงร่วงหล่น!

ในตอนนั้นเอง เด็กหนุ่มรูปร่างท้วมที่อยู่ข้างๆ ก็ตะโกนลั่น ใบหน้าของเขาแดงก่ำขณะชี้หลุบปลายนิ้วลงไปที่พื้นอย่างแรง

พรวด—

สายน้ำเล็กจ้อยพุ่งออกมาจากปลายนิ้วของเขา กระเด็นไปได้เพียงครึ่งเมตร ราวกับเด็กน้อยยืนปัสสาวะ ซ้ำยังไม่ทันทำให้ผิวดินเปียกชุ่มเลยด้วยซ้ำ

นี่คือพิรุณวิญญาณของเจ้างั้นหรือ

ผู้คุมกฎหวงยกมือขึ้นกุมขมับ เจ้ากำลังให้ไร่นาวิญญาณบ้วนปากอยู่หรือไง

เด็กหนุ่มร่างท้วมเกาหัวอย่างเก้อเขิน ผู้คุมกฎ ข้า... ข้าไตพร่อง... ไม่สิ ปราณพร่องขอรับ

ถึงคราวของหลินเทียนบ้างแล้ว

หลินเทียนสูดลมหายใจเข้าลึก

อันที่จริงเขาเชี่ยวชาญวิชานี้มาตั้งนานแล้ว

แต่เขาจะแสดงออกให้ดูโดดเด่นเกินไปไม่ได้

หากศิษย์รับใช้ที่มีรากวิญญาณห้าธาตุสามารถสะบัดมือเรียกเมฆดำทะมึนออกมาได้ นั่นก็ไม่ใช่แค่อัจฉริยะแล้ว แต่มันคือตัวประหลาดที่จะต้องถูกจับไปผ่าตัดเพื่อการวิจัยต่างหาก

เคล็ดวิชาควบคุมน้ำ!

หลินเทียนแสร้งทำเป็นร่ายรำท่าผนึกตราเวทอยู่นาน นิ้วมือของเขาสั่นเทาราวกับคนเป็นโรคพาร์กินสัน ก่อนจะชี้ปลายนิ้วออกไปอย่างเฉียบขาด

ซ่า!

เหนือศีรษะขึ้นไปสามฟุต กลุ่มละอองน้ำขนาดเท่าอ่างล้างหน้าควบแน่นขึ้นมาจากความว่างเปล่า หยาดฝนหยดลงมาประปราย เพียงพอที่จะทำให้พื้นดินบริเวณเล็กๆ เปียกชื้น

แม้มันจะไม่ได้มากมายอะไร แต่ก็ยังดีกว่าน้ำยาบ้วนปากของเด็กหนุ่มร่างท้วม อย่างน้อยมันก็ก่อตัวเป็นกลุ่มละอองฝนได้ล่ะนะ

อืม พอใช้ได้

ผู้คุมกฎหวงพยักหน้ารับ การควบคุมถือว่าไม่เลว แต่พลังเวทวิญญาณยังอ่อนด้อยเกินไป คนต่อไป

หลินเทียนแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

การแสดงละครนี่เหนื่อยยิ่งกว่าการบ่มเพาะพลังเสียอีก เขาต้องควบคุมการปลดปล่อยพลังเวทอย่างแม่นยำ ไม่ให้รุนแรงหรืออ่อนแอจนเกินไป นี่แหละคือการแสดงฝีมือที่แท้จริง

ในตอนนั้นเอง เหตุการณ์ไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น

เอ๋ง—!!!

เสียงสุนัขร้องแหลมปรี๊ดทำลายความเงียบสงบของไร่นาวิญญาณลง

ทุกคนหันไปมอง และเห็นวั่งไฉกำลังกลิ้งทุรนทุรายอยู่บนคันนาประหนึ่งสุนัขบ้า น้ำลายฟูมปาก ขาสี่ข้างกระตุกเกร็ง

เกิดอะไรขึ้น ผู้คุมกฎหวงขมวดคิ้ว

หัวใจของหลินเทียนกระตุกวูบ เขารีบพุ่งเข้าไปหาทันที

ข้างกายวั่งไฉมีหลุมเล็กๆ ที่เพิ่งถูกขุดคุ้ย ด้านในมีแมลงปีกแข็งสีทองส่องประกายที่ถูกกัดไปแล้วครึ่งตัว

หนอนด้ายทอง!

และมันยังเป็นราชาหนอนด้ายทองกลายพันธุ์ขนาดเท่านิ้วหัวแม่มืออีกด้วย!

เจ้าสุนัขหน้าโง่...

หลินเทียนเข้าใจเรื่องราวได้ในพริบตา

วั่งไฉคงจะวิ่งไล่จับตั๊กแตนวิญญาณเมื่อครู่ แล้วดันไปขุดเจอศัตรูพืชที่ซ่อนตัวอยู่ใต้ดินเข้า มันคงคิดว่าแมลงตัวนี้ดูเหมือนก้อนทองคำหรือก้อนเนื้อ จึงกลืนเข้าไปในคำเดียว

แต่หนอนด้ายทองตัวนี้ไม่เพียงแต่จะมีเปลือกแข็งเท่านั้น แต่มันยังมีพิษอัมพาตอีกด้วย!

เร็วเข้า! ง้างปากมันออก!

ผู้คุมกฎหวงมีประสบการณ์โชกโชน เขามองปราดเดียวก็รู้ถึงต้นตอของปัญหา สุนัขตัวนี้กินราชาหนอนด้ายทองเข้าไป! ถ้าไม่อยากให้มันตาย ก็บังคับให้มันคายออกมาเดี๋ยวนี้!

หลินเทียนไม่รอช้า เขาง้างขากรรไกรของวั่งไฉออก แล้วล้วงมืออีกข้างเข้าไปในปากของสุนัขเพื่อล้วงเอาสิ่งนั้นออกมา

วั่งไฉ! คายออกมาเดี๋ยวนี้! นั่นมันแมลง ไม่ใช่เนื้อ!

วั่งไฉตาเหลือก ลิ้นเริ่มชา แต่ถึงกระนั้นมันก็ยังคงกัดฟันแน่น ส่งเสียงครางต่ำๆ อย่างหวงแหนออกมาจากลำคอ

ไม่คาย! นี่คือเนื้อที่ข้าหามาได้ด้วยความสามารถของตัวเองนะเว้ย! มันมีพลังปราณวิญญาณด้วย!

หลินเทียนร้อนรนใจ

สุนัขตัวนี้เห็นแก่เงิน... ไม่สิ เห็นแก่เนื้อมากกว่าชีวิตของตัวเองเสียอีก!

ในความสิ้นหวัง แววตาของหลินเทียนแปรเปลี่ยนเป็นเด็ดขาด

เขาลอบถ่ายเทค่าพละกำลังที่บวกสามลงไปที่ปลายนิ้ว แล้วจิ้มเบาๆ เข้าที่บริเวณกระเพาะของวั่งไฉ

ปุ่ก!

คลื่นพลังอันแยบยลสายหนึ่งแทรกซึมเข้าสู่ร่างกายของมัน

อ้วก—

วั่งไฉโก่งตัว ไม่อาจอดกลั้นได้อีกต่อไป มันอ้าปากคายประกายแสงสีทองออกมา

ครึ่งร่างของราชาหนอนด้ายทองที่ถูกบ้วนออกมายังคงดิ้นกระแด่วๆ อยู่บนพื้น

ฟู่...

หลินเทียนถอนหายใจด้วยความโล่งอก แล้วตบหัวสุนัขเบาๆ แกเป็นผีเปรตหิวโหยกลับชาติมาเกิดหรือไง ถึงได้กล้ากินมั่วซั่วไปหมดฮะ

วั่งไฉนอนนิ่งอยู่บนพื้นด้วยความน้อยใจ ลิ้นของมันยังคงห้อยต่องแต่ง ชาจนหดกลับไม่เข้า

ผู้คุมกฎหวงเดินเข้ามาหยิบซากแมลงขึ้นมา ประกายความประหลาดใจวาบขึ้นในดวงตา

เก่งไม่เบาเลยนี่ มันสามารถขุดราชาหนอนด้ายทองที่ฝังตัวอยู่ลึกลงไปสามฟุตขึ้นมาได้งั้นหรือ จมูกของสุนัขตัวนี้... มีของดีซ่อนอยู่แฮะ

สายตาที่เขามองหลินเทียนเปลี่ยนไป

เดิมทีเขาคิดว่านี่เป็นแค่สุนัขพันทางที่รอวันตาย แต่ไม่คิดเลยว่าจมูกของสุนัขตัวนี้จะมีดีขนาดนี้

หลินเทียน สุนัขของเจ้าสร้างความดีความชอบครั้งใหญ่เลยล่ะ

ผู้คุมกฎหวงแสยะยิ้ม ราชาหนอนด้ายทองตัวนี้เป็นภัยคุกคามไร่นาระดับติงของเรามาหลายปีแล้ว และพวกเราก็ไม่เคยจับมันได้เลย ไม่นึกเลยว่ามันจะมาตกม้าตายเพราะปากสุนัข ข้าจะจดบันทึกความดีความชอบนี้ให้เจ้า และจะมอบรางวัล... อืม ข้าจะให้เนื้อสัตว์วิญญาณระดับต่ำสิบชั่งเป็นรางวัลก็แล้วกัน

จริงหรือขอรับ!

ก่อนที่หลินเทียนจะได้เอ่ยปาก วั่งไฉที่นอนอยู่บนพื้นก็หูผึ่ง ลิ้นของมันหดกลับเข้าไปในพริบตา ดวงตาเบิกโพลงเปล่งประกายกระจ่างใส—ไม่หลงเหลือวี่แววของอาการถูกพิษเลยแม้แต่น้อย

โฮ่ง! เนื้ออยู่ไหน เอามาให้ตอนนี้เลยได้ไหม

ทุกคนต่างพูดไม่ออก

หลินเทียนยกมือขึ้นกุมหน้า

น่าขายหน้า

ขายขี้หน้าชะมัด

สุนัขตัวนี้หมดเยียวยาแล้ว วันหลังถ้าออกไปข้างนอก อย่าบอกใครนะว่าเป็นสุนัขของข้า บอกแค่ว่าเก็บมาได้ก็พอ

อย่างไรก็ตาม หลังจากเหตุการณ์วุ่นวายนี้ สายตาของทุกคนที่มองหลินเทียนและวั่งไฉก็ดูเป็นมิตรมากขึ้น

ท้ายที่สุดแล้ว ใครจะไปนึกอิจฉาเด็กหนุ่มชาวนาที่เลี้ยงสุนัขหน้าโง่กันล่ะ

สามเดือน ไม่ถือว่านานนัก และก็ไม่ได้สั้นจนเกินไป

ตลอดสามเดือนนี้ ในตอนกลางวันหลินเทียนติดตามผู้คุมกฎหวงเพื่อเรียนรู้เรื่องการทำเกษตรกรรม ส่วนตอนกลางคืนก็ต้องทนฟังเสียงรูมเมทนอนกัดฟันและผายลมในหอพัก บางครั้งในยามดึกสงัดเขาก็ลอบส่งสัมผัสวิญญาณเข้าไปในพื้นที่มิติเพื่อใส่ปุ๋ยบำรุงสมุนไพรวิญญาณและฝึกฝนบ่มเพาะพลัง

การบ่มเพาะของเขา ภายใต้ความโชคดีสองชั้นจากเคล็ดวิชาเบญจธาตุและปราณวิญญาณในพื้นที่มิติ ได้ก้าวเข้าสู่ระดับสองขั้นหลอมปราณอย่างเงียบเชียบแล้ว

ทว่าเขามีระบบคอยช่วยเหลือในการกดทับกลิ่นอาย ดังนั้นในสายตาคนนอก เขาจึงดูเหมือนคนที่เพิ่งจะสัมผัสปราณได้สำเร็จเท่านั้น

นี่แหละคือวิถีแห่งความรอบคอบ ไม่โดดเด่นและไม่ล้าหลังจนเกินไป จะได้ไม่ตกเป็นเป้าสายตา

และแล้ว วันแห่งการประเมินและการแจกจ่ายไร่นาก็มาถึง

วันนี้ลานบ้านของหอเพาะปลูกวิญญาณคึกคักเป็นพิเศษ

นอกจากผู้คุมกฎหวงแล้ว ผู้อาวุโสผมขาวผู้หนึ่งก็เดินทางมาถึงด้วย ว่ากันว่าเขาคือผู้รับผิดชอบการประเมินในขั้นตอนสุดท้าย

เนื้อหาการประเมินนั้นเรียบง่ายมาก

ผู้คุมกฎหวงชี้ไปที่กระถางต้นไม้ที่วางเรียงรายอยู่เบื้องหน้า พวกเจ้าแต่ละคนจะได้รับเมล็ดพันธุ์พืชวิญญาณสีม่วงคนละหนึ่งเมล็ด ผู้ใดที่สามารถทำให้เมล็ดงอกและเติบโตจนมีใบสามใบได้ภายในหนึ่งชั่วโมงถือว่าผ่าน ยิ่งต้นสูงและมีใบมากเท่าใด คะแนนก็จะยิ่งดีขึ้นเท่านั้น และจะได้รับสิทธิ์ในการเลือกไร่นาวิญญาณเป็นอันดับแรก

พืชวิญญาณสีม่วง เป็นพืชวิญญาณระดับต่ำขั้นที่หนึ่ง แม้จะอยู่ในระดับล่าง แต่มันก็ต้องการการควบคุมปราณวิญญาณและปริมาณน้ำอย่างเคร่งครัดเป็นอย่างยิ่ง หากประมาทเพียงนิดเดียว มันก็จะเหี่ยวเฉาและตายไปในทันที

เริ่มได้!

สิ้นเสียงคำสั่ง เด็กหนุ่มทั้งหลายก็ลงมือปฏิบัติหน้าที่กันอย่างขะมักเขม้นทันที

บางคนพรวนดิน บางคนร่ายเคล็ดวิชาควบคุมน้ำ และบางคนก็พึมพำอธิษฐาน ขอให้เมล็ดพันธุ์เติบโตขึ้นมาได้ดี

หลินเทียนนั่งยองๆ อยู่หน้ากระถางต้นไม้ของตนอย่างไม่รีบร้อน

เขาปรายตามมองวั่งไฉที่อยู่ข้างๆ

วั่งไฉกำลังนอนหมอบอยู่บนพื้น มองดูเหล่ามนุษย์ที่กำลังวุ่นวายด้วยสายตาราวกับกำลังมองดูคนบ้า

วั่งไฉ ขอยืมน้ำลายหน่อยสิ

หลินเทียนค่อยๆ ยื่นนิ้วไปที่ปากของวั่งไฉอย่างแนบเนียน

โฮ่ง?

วั่งไฉสะบัดหน้าหนีด้วยความขยะแขยง แต่หลินเทียนก็ยังสามารถปาดเอาน้ำลายมาได้นิดหน่อย

แน่นอนว่า นี่เป็นเพียงแค่ฉากบังหน้าเท่านั้น

แท้จริงแล้วสิ่งที่หลินเทียนใช้คือน้ำพุวิญญาณจากพื้นที่มิติแบบเจือจางหนึ่งหยด ซึ่งเขาแอบซ่อนไว้ใต้เล็บมือต่างหาก

เขากดนิ้วลงไปในดิน ทำทีเป็นว่ากำลังพรวนดิน แต่แท้จริงแล้วเขากำลังหยดน้ำพุวิญญาณลงบนเมล็ดพันธุ์

จากนั้น เขาก็เริ่มร่ายรำท่าผนึกตราเวทอย่างช้าๆ เพื่อใช้เคล็ดวิชาควบคุมน้ำ