บทที่ 21 - เมืองแห่งการต้อนรับ?

บทที่ 21 - เมืองแห่งการต้อนรับ?

༺༻

เกล็ดหิมะปุยใหญ่ราวกับขนห่านโปรยปรายลงมาบนท้องทะเลที่กำลังเป็นระลอกคลื่น ขณะที่โกอิ้งแมรี่แล่นฝ่าท้องฟ้าที่ปกคลุมไปด้วยหิมะ

"อะไรกันเนี่ย! เมื่อกี้ฝนเพิ่งจะตกอยู่หยกๆ ทำไมตอนนี้กลายเป็นหิมะไปได้ล่ะ!?"

"อากาศในแกรนด์ไลน์นี่มันพิลึกพิลั่นเกินไปแล้ว"

"มันเหมือนกับที่ตาแก่คร็อกคัสพูดไว้เป๊ะเลย โชคดีนะเนี่ยที่ไรเนอร์ซื้อเสื้อผ้าสำหรับทั้ง 4 ฤดูมาจากโล้กทาวน์"

บนดาดฟ้าเรือแมรี่ นามิพันผ้าพันคอไว้รอบคอและสวมที่ปิดหูกันหนาว แม้จะห่อตัวด้วยเสื้อโค้ทขนเป็ดแล้ว เธอก็ยังคงสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้

"ผู้หญิงนี่เข้าใจยากจริงๆ แฮะ"

เมื่อมองดูต้นขาขาวเนียนที่โผล่พ้นร่มผ้าของนามิ ไรเนอร์ก็อดไม่ได้ที่จะเหน็บแนมอย่างแห้งๆ "ฉันพูดจริงๆ นะ นามิ ถ้าเธอหนาวขนาดนั้น ทำไมไม่ใส่กางเกงที่มันหนาๆ หน่อยล่ะ?"

"ไม่ใช่กงการอะไรของนายนี่! แบร่~" นามิแลบลิ้นใส่ด้วยความหมั่นไส้

เป็นเวลาหลายวันแล้วตั้งแต่พวกเขาออกจากโล้กทาวน์และเข้าสู่แกรนด์ไลน์ พวกเขาได้พบกับลาบูนและตาแก่คร็อกคัสตามคาด

จากคำอธิบายของคร็อกคัส พวกเขาก็ได้รับรู้ข้อมูลบางอย่างเกี่ยวกับแกรนด์ไลน์ด้วย

เนื่องจากสนามแม่เหล็กที่ปั่นป่วนอย่างหนักของแกรนด์ไลน์ เข็มทิศธรรมดาจึงใช้การไม่ได้เลยที่นี่ ตรงส่วนนี้ไม่มีปัญหาอะไร เพราะไรเนอร์เตรียมล็อคโพสมาไว้ล่วงหน้าตั้ง 10 อันแล้วเมื่อวันก่อน

ปัญหาคือ สนามแม่เหล็กที่ปั่นป่วนยังทำให้สภาพอากาศ กระแสน้ำ และทิศทางลม เอาแน่เอานอนไม่ได้เลยด้วย

แม้แต่นามิเองก็ยังลนลานในช่วงแรก สร้างภาระให้ไรเนอร์ต้องทำงานเพิ่มขึ้นอีกบานตะไท

เมื่อสภาพอากาศเปลี่ยนแปลง การบังคับเรือ การชักใบเรือขึ้นลง ฯลฯ ล้วนตกเป็นหน้าที่ของอันเดดของเขาที่ต้องช่วยกันจัดการ พวกมันต้องคอยวิดน้ำขังตอนฝนตกและกวาดหิมะตอนหิมะตก

นามิถึงกับเสนอไอเดียบ้าๆ อย่างการเอาโครงกระดูกอันเดดมาเผาไฟเพื่อผิงไฟให้ความอบอุ่น – โดยไม่สน 'ชีวิต' ของพวกโครงกระดูกเลยแม้แต่น้อย

"นามิ อีกนานแค่ไหนกว่าเราจะถึงเกาะต่อไปเหรอ?" ไรเนอร์ถาม

นามิคิดอยู่ครู่หนึ่ง

"เรากำลังจะเข้าสู่ระยะที่สนามแม่เหล็กของเกาะต่อไปครอบคลุมถึง ลมและกระแสน้ำน่าจะค่อยๆ ทรงตัวขึ้นแล้วล่ะ ถ้าทุกอย่างราบรื่น เราน่าจะถึงก่อนเย็นวันนี้แหละ"

"เกาะกระบองเพชร จุดแวะพักแรกในแกรนด์ไลน์" ไรเนอร์เริ่มตั้งตารอคอย

มันก็ผ่านมา... ปีครึ่งแล้วสินะตั้งแต่เขาทะลุมิติมา ในที่สุดเขาก็สะสมความแข็งแกร่งได้มากพอที่จะเข้าสู่แกรนด์ไลน์เสียที

การมีส่วนร่วมของลูฟี่และโซโลนั้นเป็นสิ่งที่ขาดไม่ได้เลย ถ้าไม่มีรูปแบบข้อมูลของพวกเขา การจะพึ่งพาลูกกระจ๊อกชุดแรกของไรเนอร์ไปท้าสู้กับคุโระและอาร์ลองนั้นแทบจะเป็นไปไม่ได้เลย

ความสามารถของเขาแค่ต้องการการสะสมความแข็งแกร่งในระดับหนึ่งในช่วงแรก จากนั้นมันก็จะสามารถสโนว์บอลต่อไปได้อย่างไม่หยุดยั้ง

ตอนนี้ ด้วยอันเดดปีศาจคาตานะและปีศาจเลื่อยยนต์ อันเดดวูล์ฟเวอรีนที่ได้รับการอัปเกรด (รวมเข้ากับรูปแบบของซันจิ) บวกกับดาบโซ่กระดูกที่สร้างจากรูปแบบของอาร์ลอง ในที่สุดเขาก็มีความแข็งแกร่งพอตัวสำหรับครึ่งแรกของแกรนด์ไลน์แล้ว

เมื่อเขาได้รูปแบบข้อมูลของสองผู้นำคนยักษ์เผ่าเอลบาฟที่ลิตเติ้ลการ์เด้นมาเมื่อไหร่ ก็แทบจะไม่มีใครในครึ่งแรกของแกรนด์ไลน์ที่เป็นภัยคุกคามต่อเขาได้อีก

ยังไงซะ พละกำลังทางกายภาพโดยรวมที่น่าสะพรึงกลัวของคนยักษ์ก็เป็นเรื่องที่รู้กันดีอยู่แล้ว ในมือของเขา พลังที่พวกมันสามารถแสดงออกมาได้นั้นจะยิ่งทรงพลังกว่าร่างต้นฉบับเสียอีก

ยักษ์น้ำเงิน ดอร์รี่, ยักษ์แดง โบรกี้

ผู้นำกลุ่มโจรสลัดนักรบคนยักษ์จากเอลบาฟในโลกใหม่ เจ้าทะเลขนาดยักษ์ที่พวกเขาเคยล่ามานั้นมีขนาดใหญ่กว่าภูเขาไฟหลายลูกรวมกันเสียอีก กินพื้นที่ไปครึ่งหนึ่งของเกาะลิตเติ้ลการ์เด้นเลยทีเดียว

ภาพการโจมตีของพวกเขา หอกแห่งเอลบาฟ: ฮาโคคุ ที่แทงทะลุปลาทองนักเขมือบเกาะได้ในพริบตา... ไรเนอร์ยังจำมันได้ราวกับเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน

เขาจินตนาการไม่ออกเลยว่าจะมีใครในครึ่งแรกของแกรนด์ไลน์ที่สามารถทนรับการโจมตีนั้นตรงๆ ได้แม้แต่ครั้งเดียว

นายจะบอกว่าพวกสายโรเกียรับมือได้งั้นเหรอ?

โอเค ช่างมันเถอะ

"ชิชิชิ! ดูตุ๊กตาหิมะลาบูนของฉันสิ!"

"ไม่เลวเลยนี่ ลูฟี่! แต่ยังหยาบไปหน่อยนะ ให้ฉันโชว์ราชินีหิมะของฉันให้ดูดีกว่า!"

"ว้าวฮ่าฮ่าฮ่า! สุดยอดไปเลย อุซป!" ลูฟี่เอ่ยชมอย่างตื่นเต้น

ไรเนอร์อดไม่ได้ที่จะชื่นชมตุ๊กตาหิมะของอุซป ด้วยมงกุฎอันวิจิตรบรรจงและเสื้อผ้าที่ถูกจัดแต่งอย่างประณีต จะเรียกมันว่าเหมือนจริงก็ไม่เกินจริงเลย แต่ทำไมใบหน้านั่นถึงดูคุ้นๆ จังนะ?

"จึ๊ๆๆ นั่นคือกะจะปั้นให้เป็นคายะใช่ไหมล่ะ?" ไรเนอร์นึกถึงใครบางคนขึ้นมาได้และแหย่อุซป "เพิ่งจะออกมาก็คิดถึงความอบอุ่นที่บ้านแล้วเหรอ อุซป?"

"อ-อะ-อะไรนะ!? นายพูดเรื่องอะไรเนี่ย!"

อุซปหน้าแดงแจ๋และเดินเซถอยหลังไปสองสามก้าว "ฉันกำลังจะเป็นนักรบผู้กล้าหาญแห่งท้องทะเลนะ! ฉันจะไปยึดติดกับเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ได้ยังไงกัน?"

"ฉันว่าคายะก็เป็นคนดีออกนะ รู้ไหม? ทั้งสวยทั้งอ่อนโยน หรือฉันควรจะช่วยรับ 'ภาระ' นี้แทนฝนายดีล่ะ?"

"กล้าดียังไง ไอ้เด็กบ้า!!!"

"ฮ่าฮ่า~~ เอาล่ะๆ ฉันไม่แกล้งนายแล้ว" ไรเนอร์หันไปถามซันจิด้วยรอยยิ้ม "หัวหน้าพ่อครัว มื้อเที่ยงวันนี้มีอะไรกินบ้าง?"

"อ่า~ เจ้าปลาทูน่าช้างนั่นก็ใกล้จะหมดอายุขัยแล้วล่ะ ได้เวลาชำแหละมันแล้ว"

ซันจิครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง พ่นควันบุหรี่ออกมา "จะทำอะไรดีนะ... มีไอเดียอะไรไหม?"

ลูฟี่: "ปลาย่าง!"

อุซป: "ต้มยำหัวปลา!"

ไรเนอร์: "ซาชิมิ!"

โซโล: "อะไรก็ได้"

"งั้นตกลงตามนี้ ต้มยำหัวปลา ซาชิมิท้องปลา ส่วนที่เหลือก็เอาไปย่าง ส่วนส่วนที่อร่อยที่สุด จมูกปลา...

—นั่นแน่นอนว่าต้องให้คุณนามิผู้น่ารักเป็นคนตัดสินใจ!" ดวงตาของซันจิเปลี่ยนเป็นรูปหัวใจ กลายเป็นไอ้บ้าคลั่งรักไปในพริบตา

"ชิ ไอ้กุ๊กหื่นเอ๊ย"

"แกว่าไงนะ ไอ้หัวมอส!?"

ไรเนอร์หัวเราะเบาๆ เมื่อมองดูคู่กัดสองคนนี้ ซันจิเพิ่งจะขึ้นเรือมาได้ไม่กี่วัน เขากับโซโลก็เริ่มเปิดฉากวันแห่งการเขม่นกันเสียแล้ว

ไม่นาน ซันจิก็เข้าไปวุ่นอยู่ในครัว ลูฟี่และอุซปเริ่มกิจวัตรตกปลาประจำวัน ขณะที่ไรเนอร์และโซโลก็ไปที่ท้ายเรือเพื่อยกน้ำหนัก

"นายพัฒนาขึ้นเร็วมากเลยนะ ไรเนอร์" โซโลอดไม่ได้ที่จะทัก "ยังไม่ถึงสองสัปดาห์เลย นายเพิ่มน้ำหนักอีกแล้วนะเนี่ย"

"อ่า~ หลักๆ ก็เพราะพลังจากผลปีศาจช่วยนั่นแหละ มันทำให้การฝึกมีประสิทธิภาพเป็นสองเท่าเลย" ไรเนอร์อธิบาย

ตอนที่เขามาถึงที่นี่ครั้งแรก เขาเป็นแค่คนธรรมดาที่ไม่มีแรงแม้แต่จะเชือดไก่ด้วยซ้ำ ตอนนี้สภาพร่างกายของเขาเหนือกว่าคนปกติไปไกลโขแล้ว

ถ้าไม่ได้รับการเสริมพลังจากผลสายโซออน การจะมาถึงจุดนี้ได้ด้วยการฝึกฝนเพียงอย่างเดียวนั้นคงจะเป็นเรื่องยากเอาการเลยทีเดียว

"ถ้านายยังคงเป็นแบบนี้ต่อไป ฉันอาจจะโดนนายแซงหน้าได้ในเวลาไม่ถึงปีนะเนี่ย" โซโลอดไม่ได้ที่จะจับบาร์เบลของตัวเองให้แน่นขึ้น มองดูไรเนอร์กำลังวิดพื้นด้วยน้ำหนัก 1,200 กิโลกรัม

"ไม่หรอก ฉันไม่ได้พัฒนาขึ้นอยู่คนเดียวซะหน่อย ฉันยังมีหนทางอีกยาวไกลกว่าจะตามนายทันนะ" ไรเนอร์พูด พลางเหลือบมองบาร์เบลหนัก 2,100 กิโลกรัมในมือโซโล พร้อมกับออกแรงเพิ่มขึ้นในท่าทางของตัวเองโดยไม่รู้ตัว

ทั้งสองคนแข่งกันเงียบๆ จนกระทั่งซันจิเรียกไปกินมื้อเที่ยง

หลังจากกินเสร็จ ไรเนอร์ก็กลับขึ้นไปเฝ้ายามบนรังกา โดยเอาบาร์เบลของเขาไปด้วย

เขาอยู่บนนั้นจนถึงเย็น เมื่อดวงอาทิตย์ใกล้จะลับขอบฟ้า ในที่สุดเขาก็สังเกตเห็นเกาะแห่งหนึ่ง

มองจากระยะไกล เขาพอจะมองเห็นบ้านเรือนเรียงรายอัดแน่นกันอยู่ โดยมียอดเขาขนาดใหญ่รูปกระบองเพชรหลายลูกตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหลังเมือง

"ทุกคน! เห็นเกาะแล้ว! มีเมืองอยู่บนนั้นด้วยนะ!" ไรเนอร์ตระโกนบอกลงมา จากนั้นก็จุดบุหรี่ เฝ้ามองดูเรือที่กำลังค่อยๆ เข้าใกล้

ลูฟี่และคนอื่นๆ ตื่นเต้นขึ้นมาทันที หลังจากแล่นเรือมาหลายวัน ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงเกาะที่มีร่องรอยของอารยธรรมเสียที

เกาะแห่งนี้มีชื่อว่า เกาะกระบองเพชร มีแม่น้ำสายหนึ่งแบ่งเกาะออกเป็นสองฝั่ง โกอิ้งแมรี่แล่นทวนแม่น้ำขึ้นไป จนมาถึงท่าเรือน้ำจืด

"พวกโจรสลัดนี่นา!"

"เร็วเข้า ไปบอกทุกคนเร็วว่ามีโจรสลัดมา!"

ใครบางคนในท่าเรือสังเกตเห็นเรือโจรสลัดและรีบวิ่งเข้าไปในเมืองอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้นไม่นาน ท่าเรือก็คลาคล่ำไปด้วยชาวหมู่บ้าน

ที่แปลกก็คือ นอกจากชาวหมู่บ้านจะไม่แสดงท่าทีตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย พวกเขากลับดูร่าเริงและตื่นเต้นกันสุดๆ

"นักรบผู้กล้าหาญแห่งท้องทะเล!"

"ยินดีต้อนรับสู่วิสกี้พีค!"

เมื่อได้ยินเสียงร้องต้อนรับอย่างคึกคักจากท่าเรือ ทุกคนนอกจากลูฟี่และอุซปที่กำลังตื่นเต้นสุดขีด ล้วนแต่มีสีหน้างุนงงกันไปหมด

"สวัสดีทุกคน!"

"ว้าวฮ่าฮ่าฮ่า~~ พวกเขาเรียกฉันว่านักรบผู้กล้าหาญแห่งท้องทะเลล่ะ!"

เมื่อเทียบกับปฏิกิริยาของสองคนนั้น นามิและคนอื่นๆ กลับดูมีสติมากกว่า

"ฉันหูฝาดไปหรือเปล่า? พวกเขาต้อนรับโจรสลัดเนี่ยนะ?"

"เหอะ เมืองประหลาดชะมัด" โซโลเปรยขึ้น สังเกตดู 'ชาวหมู่บ้าน' เบื้องล่างด้วยความสนใจ

ไม่นาน ทุกคนก็ลงจากเรือ ไรเนอร์ทิ้งสมอ ผูกเรือแมรี่ไว้ให้แน่น แล้วก็กระโดดตามลงมา

ผู้ชายร่างสูงที่มีผมหยิกหยักศกฟูฟ่องก้าวออกมาข้างหน้า กระแอมไอราวกับนักร้องที่กำลังวอร์มเสียง

"อะแฮ่ม~ อา-โอ-โอ~"

จากนั้น รอยยิ้มก็แผ่กว้างบนใบหน้าของชายผมหยิกขณะที่เขากล่าวกับกลุ่มของพวกเขา:

"ผมชื่ออิการัม เป็นนายกเทศมนตรีของเมืองนี้ ยินดีต้อนรับทุกท่านสู่เมืองแห่งการต้อนรับ—วิสกี้พีค!"

เมื่อได้ยินเช่นนี้ ลูฟี่ก็รีบพุ่งเข้าไปทักทายเขาทันที และไม่นานคนทั้งกลุ่มก็เข้าไปคลุกคลีพูดคุยกับชาวหมู่บ้านอย่างเป็นกันเอง

༺༻