บทที่ 102 - การท้าทายเริ่มต้น

คำสั่งถูกส่งผ่านช่องทางการสื่อสารระดับสูงสุด ไปยังเทอร์มินัลส่วนตัวของฉินไป๋ ผู้รับผิดชอบหอวิญญาณนักรบประจำเมืองหนาน

ตั้งแต่ตอนที่ประกาศระดับโลกดังขึ้น เหงื่อเย็นๆ บนหน้าผากของฉินไป๋ก็ไม่เคยหยุดไหล

เขาใช้สิทธิ์ของตัวเอง กวาดคริสตัลหินนิลกาลที่มีอยู่ในคลังอาวุธเมืองหนานจนเกลี้ยง แล้วขับรถพุ่งตรงไปยังวิลลาของเซี่ยมู่ด้วยความเร็วประหนึ่งคนบ้า!

"ประเทศโค่วท้าทาย... เซี่ยมู่!" เหงื่อเย็นของฉินไป๋ไหลอาบสันกราม หยดลงมาจนเสื้อเชิ้ตเปียกชุ่ม

รถพุ่งเข้าไปในอวิ๋นชีเสี่ยวจู้ ฉินไป๋เหยียบเบรกมิด รถดริฟต์สาดโค้งอย่างรุนแรง ล้อเบียดถนนดังเอี๊ยดอ๊าด ส่งกลิ่นไหม้ฉุนกึก ก่อนจะหยุดกึกหน้าประตูวิลลาของเซี่ยมู่

"เซี่ยมู่! เซี่ยมู่!!!" ฉินไป๋พุ่งเข้าวิลลาของเซี่ยมู่ ชนประตูห้องนั่งเล่นดัง "ปัง"

เสียงดังลั่นทำให้ทุกคนในห้องหันมามองเป็นตาเดียว

"คุณอาฉิน มีอะไรหรือเปล่าครับ?" เซี่ยมู่ขมวดคิ้วนิดๆ

"เซี่ยมู่!" ฉินไป๋พุ่งไปตรงหน้าเซี่ยมู่ เสียงแหบพร่าด้วยความร้อนรน "เร็ว! รีบถอดอุปกรณ์ของเธอออก ฉันจะฝังคริสตัลหินนิลกาลให้! เร็วเข้า!"

ความหวาดกลัวทำให้ฉินไป๋พูดแทบไม่เป็นภาษา "ฟังนะ เซี่ยมู่ แพ้ชนะมันไม่สำคัญเลย เข้าไปปุ๊บก็หาทางยอมแพ้ทันที เลเวลเธอยังน้อย ยังไม่ถึงเวลาต้องมาห่วงศักดิ์ศรี รอดไว้ก่อน! มีชีวิตรอดถึงจะมีความหวัง!"

แต่ทว่า ตรงข้ามกับความตื่นตระหนกของฉินไป๋ บนใบหน้าของเซี่ยมู่กลับไม่มีความตื่นกลัวให้เห็นแม้แต่นิดเดียว

ใบหน้าอ่อนเยาว์นั้น มีเพียงความสงบเยือกเย็นจนน่าขนลุก

"ยอมแพ้?" แววตาของเซี่ยมู่ไม่ไหวติงเลยสักนิด

"ใช่! ซาโต้ ยู ของประเทศโค่ว เป็นองเมียวจิเลเวล 79 จากการวิเคราะห์ของเรา เขาน่าจะเป็น 'กุ่ยเหริน' ที่โดนเธอเตะตกอันดับหนึ่งของหุบเขาโครงกระดูกนั่นแหละ"

"อ้อ?" เซี่ยมู่ชะงัก "หมอนั่นคือกุ่ยเหรินเหรอ?"

ฉินไป๋พูดรัวๆ "พวกนี้ไม่สำคัญเลย ที่สำคัญคือชิกิงามิของเขาเก่งเรื่องการควบคุมและใช้พิษ ถ้าโดนชิกิงามิของเขาพันตัวไว้ละก็ เธอจะขยับไม่ได้เลยนะ แม้แต่จะโจมตีก็ทำไม่ได้ ได้แต่รอความตาย!" ฉินไป๋แทบจะอยากยัดข้อมูลทั้งหมดของซาโต้ ยู ที่เขารู้เข้าสมองเซี่ยมู่ให้หมด "เธอเพิ่งเลเวล 24 ต่อให้แพ้ ประเทศเราก็เสียแต้มบุญประเทศไม่เยอะ เชื่อฉันนะ พอเข้าไปก็หาทางยอมแพ้ให้ได้ รักษาชีวิตไว้ก่อน! แต้มบุญประเทศเสียนิดหน่อยไม่เป็นไร ขอแค่เธอรอด..."

"ควบคุม?" มุมปากของเซี่ยมู่ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มน้อยๆ

ถ้าเป็นเมื่อวาน การเจอกับคู่ต่อสู้เลเวล 79 ที่เก่งเรื่องซีซี (CC) เขาอาจจะรู้สึกลำบากใจอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ล่ะก็... มีสกิลชำระล้างจากปีกเมฆาม่วง สกิลควบคุมในสายตาของเขาก็กลายเป็นเรื่องขำขันไปเลย

ฉินไป๋ยกมือแตะอากาศเบาๆ สองสามครั้ง วินาทีต่อมา คริสตัลสีแดงสดส่องประกายเจิดจ้ากองเบ้อเร่อก็ปรากฏขึ้นร่วงกราวลงบนโต๊ะกระจกตรงหน้า กะคร่าวๆ น่าจะมีไม่ต่ำกว่ายี่สิบหรือสามสิบก้อน

นี่คือสต๊อกทั้งหมดที่เมืองหนานสะสมมาหลายปี

"เวลาเหลือน้อยแล้ว เซี่ยมู่ อุปกรณ์ที่เธอขอฉันยังหาให้ไม่ทัน แต่คริสตัลหินนิลกาลพวกนี้จะช่วยเพิ่มพลังชีวิตให้เธอได้เยอะเลย ทนได้อีกสักทีสองทีก็ยังดี รีบเอาอุปกรณ์ของเธอออกมาเร็ว"

เซี่ยมู่มองกองคริสตัลล้ำค่าพวกนั้น แล้วส่ายหน้าเบาๆ "คุณอาฉิน อุปกรณ์ของผมต้องเปลี่ยนบ่อยๆ เอาไปฝังคริสตัลพวกนี้ เสียดายของเปล่าๆ ครับ"

"เสียดายอะไรกัน!" ฉินไป๋ร้องเสียงหลง "ขอแค่ต่อชีวิตให้เธอได้อีกนิด ต่อให้คริสตัลพวกนี้หมดเกลี้ยงก็ช่างมันสิ!"

จังหวะนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบอันเย็นเยียบก็ดังขึ้นในหัวเซี่ยมู่:

[คำเตือน! คุณถูกเลือกให้เป็นเป้าหมายของตั๋วท้าทายระดับโลกจากประเทศโค่ว!]

[ผู้ท้าทาย: ซาโต้ ยู]

[แผนที่ท้าทาย: สมรภูมิซากุระเลือด]

[เดิมพัน: แต้มบุญประเทศ 10% ของทั้งสองประเทศ!]

[กฎ: สู้กันจนกว่าจะตายไปข้างนึง!]

ตัวเลขสีแดงนับถอยหลังอย่างเลือดเย็น: 58... 57... 56...

เซี่ยมู่ไม่ได้มองฉินไป๋ที่กำลังกระวนกระวาย และไม่ได้สนใจตัวเลขนับถอยหลังสีแดงฉานนั่น

เขาหลับตาลงช้าๆ "คุณอาฉิน ไม่ต้องห่วงครับ พวกมันอยากจะฆ่าผม ไม่ใช่ง่ายๆ หรอก"

ฉินไป๋มองเซี่ยมู่ที่หลับตาทำสมาธิ ใจก็ร่วงไปอยู่ตาตุ่ม ความสิ้นหวังถาโถมเข้าใส่ เขารู้ว่าเซี่ยมู่มีพลังโจมตีสูง แต่ในสภาพที่ถูกข่มเรื่องอาชีพ พลังทำลายมหาศาลของเซี่ยมู่ก็เปล่าประโยชน์

"จบกัน... เด็กคนนี้... ช็อกจนเสียสติไปแล้ว..."

เวลานับถอยหลังเหลือศูนย์!

ฟึ่บ——!

ลำแสงสีเลือดสาดทะลุหลังคาวิลลา อาบร่างเซี่ยมู่ในห้องนั่งเล่น

ร่างของเขาบิดเบี้ยวไปตามสายตาของพวกฉินไป๋ ก่อนจะเลือนหายไปในลำแสงนั้นในที่สุด

ฉินไป๋ทรุดลงนั่งบนโซฟา สีหน้าหม่นหมอง "เซี่ยมู่... เธอต้องฟังฉันนะ..."

เขาคิดไม่ออกจริงๆ ว่านักธนูเลเวล 24 พอไปเจอองเมียวจิเลเวล 79 ที่เก่งเรื่องเรียกชิกิงามิสายควบคุมมาสู้ แถมยังโดนกดเลเวล โดนแก้ทางอาชีพอีก นอกจากจะร้องขอชีวิตแล้ว จะมีทางรอดอื่นอีกเหรอ?

สมรภูมิซากุระเลือด

อาจจะเพราะประเทศโค่วเป็นฝ่ายท้าทาย บรรยากาศที่นี่ถึงได้ดูพิลึกพิลั่นสไตล์ประเทศโค่วสุดๆ

ท้องฟ้าสีแดงหม่นชวนอึดอัด มีซากุระสีเลือดร่วงหล่นลงมาพร้อมกลิ่นคาวคละคลุ้ง

พื้นใต้เท้าเป็นหินสีดำสนิท รอบๆ คือความว่างเปล่าไร้ก้นบึ้ง

ลำแสงสีเลือดสองสายตกลงมาพร้อมกัน

ร่างของเซี่ยมู่ค่อยๆ ปรากฏขึ้นในลำแสงสีเลือด

เขาลืมตาขึ้น กวาดสายตามองสภาพแวดล้อมที่ไม่คุ้นเคยอย่างเยือกเย็น

ขณะเดียวกัน พื้นที่ฝั่งตรงข้ามก็กระเพื่อมเล็กน้อย ร่างของคนใส่ชุดองเมียวจิหน้าตาขึงขังก็โผล่มา หมอนี่คือ ซาโต้ ยู นั่นเอง

วินาทีที่ร่างปรากฏชัดเจน ซาโต้ ยูก็รีบจ้องมองคู่ต่อสู้ตรงหน้าอย่างใจจดใจจ่อ

เมื่อเห็นใบหน้าอ่อนเยาว์ของเซี่ยมู่ และป้ายข้อมูลที่ขึ้นหราว่า "Lv.24" เขาก็ถึงกับชะงักกึก

จากนั้น ความตึงเครียดที่รัดแน่นก็คลายตัวลงทันที แทนที่ด้วยความดีใจจนแทบจะคลั่ง

"ฮ่า... ฮ่าฮ่าฮ่า... ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!" ซาโต้ ยูหัวเราะร่วนออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เสียงหัวเราะเต็มไปด้วยการเยาะเย้ยและเหยียดหยาม "24? ผู้อาวุโสสูงสุดของประเทศมังกร? ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"

เขาหัวเราะจนตัวงอ น้ำตาแทบเล็ด ชี้หน้าเซี่ยมู่ เยาะเย้ยสุดขีด "ไอ้หนู ประเทศแกนี่ฝีมือห่วยแตกนัก แต่เรื่องขี้โม้นี่... ยืนหนึ่งของโลกจริงๆ ว่ะ!"

เซี่ยมู่มองเขาด้วยสายตาราบเรียบ แล้วสวนกลับไปเนิบๆ "เลเวล 24 แล้วไง? ฉันเลเวล 24 ก็ยังถีบนายตกอันดับหนึ่งได้ไม่ใช่เหรอ?"

เสียงหัวเราะของซาโต้ ยูชะงักกึก เขาแค่นเสียงฮึดฮัด "ฉันไม่รู้หรอกนะว่าแกใช้วิธีสกปรกอะไร ถึงมุดไปถึงด่าน 54 ในหุบเขาโครงกระดูกได้ แต่บนเวทีประลองนี้ ลูกไม้สกปรกของแกมันไม่มีประโยชน์หรอกโว้ย!"

"ลูกไม้สกปรก?" มุมปากเซี่ยมู่กระตุกยิ้ม "ก็พอจะฆ่านายได้แล้วกัน!"

"ฆ่าฉัน? น้ำหน้าอย่างแกเนี่ยนะ?" ซาโต้ ยูทำหน้าเหมือนได้ยินเรื่องตลกที่สุดในโลก "ฉันจะให้แกได้รู้ซึ้ง ว่าความสิ้นหวังมันเป็นยังไง! ให้พวกประเทศมังกรได้รู้ ว่าผลของการมาแหยมกับจักรวรรดิโค่วอันยิ่งใหญ่ มันต้องจ่ายด้วยอะไร!"

จังหวะนั้นเอง แสงสีเลือดรอบๆ เวทีก็สว่างวาบขึ้น เสียงระบบนับถอยหลังอันเย็นเยียบดังก้องไปทั่วมิติ:

[3...]

[2...]

[1...]

[เริ่มการประลองแบบตายกันไปข้างนึง!]