บทที่ 24 - จ่ายเงินซื้อชีวิต

เฉินเส้าเฉิงบุกพรวดเข้ามาด้วยท่าทางเกรี้ยวกราดเตรียมจะแผลงฤทธิ์ ทว่าพอเห็นหน้าฉีซิงหลาน ความโกรธก็ปลิวหายไปกว่าครึ่ง

ไม่คิดเลยว่าในเมืองเจียงเป่ยเล็กๆ แห่งนี้ จะมีสาวสวยระดับแรร์ไอเทมซ่อนอยู่ด้วย

เฉินเส้าเฉิงฉีกยิ้มกริ่ม "คนสวย ชื่ออะไรจ๊ะ?"

ฉีซิงหลานเกลียดพวกคุณชายสำมะเลเทเมาที่ชอบทำตัวกร่างแบบนี้เข้าไส้ เลยขี้เกียจจะเสวนาด้วย หันไปพูดกับฉู่เทียน

"น้องชาย จัดการให้ที"

ฉู่เทียนรู้หน้าที่ทันที เอ่ยเสียงเย็น "พวกนายออกไปซะ ห้องนี้พี่สาวฉันจองไว้แล้ว"

พอเฉินเส้าเฉิงหันไปมองฉู่เทียน ก็เบ้ปากเยาะเย้ยทันที "หึ! นึกว่าใคร ที่แท้ก็ลูกเขยตกถังข้าวสารตระกูลเย่ที่ดังกระฉ่อนอยู่นี่เอง!"

"ไม่อยู่บ้านคอยปรนนิบัติเย่ชิงซวง ออกมาม่อสาวข้างนอกแบบนี้ กล้าดีนี่"

เขารู้จักฉู่เทียนมาตั้งนานแล้ว เป็นแค่หมาจูที่แม้แต่ฉู่เฟิงยังไม่กล้าหือด้วยซ้ำ

ฉู่เทียนตอกกลับอย่างไม่แยแส "แล้วมันเกี่ยวอะไรกับแกด้วยล่ะ?"

"มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับฉันหรอกนะ"

"แต่ไอ้สวะอย่างแก ดันมีสาวสวยมานั่งเป็นเพื่อนเนี่ยสิ"

"หึๆ! หรือว่าหล่อนจะรับจ๊อบขายตัวล่ะ?"

เฉินเส้าเฉิงปรายตามองฉีซิงหลานด้วยแววตาเหยียดหยาม

พอได้ยินแบบนั้น ฉีซิงหลานก็ปรี๊ดแตกทันที "แกพูดว่าอะไรนะ?"

เฉินเส้าเฉิงแสยะยิ้ม "ฉันพูดผิดตรงไหนล่ะ?"

"แกมันก็แค่ไอ้ขี้คุกที่เพิ่งพ้นโทษ บังเอิญส้มหล่นได้แต่งเข้าบ้านตระกูลเย่เท่านั้นแหละ"

"คนแบบแกน่ะ มีสาวสวยที่ไหนจะตาบอดมานั่งกินข้าวด้วย?"

"ถ้าหล่อนไม่ได้ขายตัว แล้วหล่อนเป็นใครล่ะ?"

ชายหนุ่มหุ่นไม้เสียบผีที่ยืนอยู่ข้างๆ ตาโตเป็นประกายขึ้นมาทันที

"อ้อ ที่แท้ก็เด็กไซด์ไลน์นี่เอง!"

"คนสวย เอาแบบนี้ไหม ไม่ว่าไอ้หมอนี่จะจ่ายเท่าไหร่ ฉันให้เบิ้ลสองเลย"

"คืนนี้ขอแค่เธอปรนนิบัติฉันให้ถึงใจ รับรองว่าฉันไม่ปล่อยให้เธอขาดทุนแน่"

ชายหุ่นไม้เสียบผีจ้องมองด้วยสายตาหื่นกระหาย ยิ้มกริ่มอย่างมีเลศนัย

มาต่างถิ่นทั้งที จะพลาดลิ้มลอง 'ของดีประจำถิ่น' ได้ยังไงล่ะจริงไหม?

เฉินเส้าเฉิงผสมโรงเร่งยิกๆ "น้องสาว พี่ฉินของฉันอ้าปากแล้ว อย่ามัวชักช้าลีลาอยู่เลย รีบๆ เสนอราคามาเถอะ"

ทั้งสองคนรับส่งมุกกันเป็นปี่เป็นขลุ่ย เหมาเอาเองเสร็จสรรพว่าฉีซิงหลานเป็นสาวไซด์ไลน์

เล่นเอาฉีซิงหลานโกรธจนควันออกหู "พวกแกกล้าหยามฉันขนาดนี้ รนหาที่ตายชัดๆ"

เฉินเส้าเฉิงเบ้ปาก "ผู้หญิงที่ยอมนั่งกินข้าวกับไอ้ขี้คุกเกาะเมียกินแบบนี้ จะเป็นผู้หญิงดีๆ ไปได้ยังไงกัน?"

"เร็วๆ เข้า อย่าให้พี่ฉินของฉันต้องรอนาน"

ฉีซิงหลานกัดฟันกรอดด้วยความโกรธแค้น ใบหน้าเย็นเยียบดุจน้ำแข็ง

เมื่อเห็นเธอเงียบ เฉินเส้าเฉิงก็ชักจะหมดความอดทน หันไปถามฉู่เทียน

"ไอ้ฉู่ แกบอกมาซิ ว่าแกจ่ายไปเท่าไหร่"

ได้ยินดังนั้น ฉู่เทียนก็แอบขำในใจ

ไอ้หน้าโง่สองตัวนี้ดันเห็นฉีซิงหลานเป็นสาวไซด์ไลน์ซะได้ รนหาที่ตายแท้ๆ!

แต่เขาก็พอจะเดาออก ว่าทำไมเฉินเส้าเฉิงถึงคิดแบบนั้น ก็เพราะมันดูถูกเขาจากก้นบึ้งของหัวใจยังไงล่ะ

เพราะก่อนหน้าที่เขาจะติดคุก เขาคือตัวไร้ค่าชื่อกระฉ่อนแห่งเจียงเป่ย

ฉู่เฟิงว่ากระจอกแล้วในแวดวงคุณชายเจียงเป่ย แต่เขาน่ะ... กระจอกยิ่งกว่าฉู่เฟิงซะอีก

แต่ตอนนี้ สถานการณ์มันพลิกผันแล้ว

ฉู่เทียนยิ้มกริ่มอย่างมีเลศนัย "ก็ไม่เท่าไหร่หรอก แค่ห้าสิบล้านเอง"

"เมื่อกี้พี่ชายคนนี้บอกว่าจะให้เบิ้ลสอง งั้นก็ร้อยล้านพอดีเลย"

ฉีซิงหลานเบิกตากว้าง มองฉู่เทียนอย่างไม่อยากจะเชื่อ

เพิ่งจะรับเป็นน้องชายบุญธรรมหมาดๆ นี่แกเล่นขายพี่สาวคนนี้ซะแล้วเหรอ?

ฉู่เทียนขยิบตาส่งซิกให้เธออย่างรู้กัน

ฉีซิงหลานเก็ตทันที รู้เลยว่าฉู่เทียนกำลังจะขุดบ่อล่อปลาอีกแล้ว

"เท่าไหร่นะ? ห้าสิบล้านเหรอ?" ฉินเจี้ยนเย่อุทานอย่างตกใจ

เฉินเส้าเฉิงแค่นเสียงเยาะ "พี่ฉิน อย่าไปฟังมันพล่ามเลย"

"มันก็แค่ไอ้ขี้คุกเกาะเมียกิน ต่อให้เอาตัวมันไปขายยังได้ไม่ถึงห้าแสนเลย แล้วมันจะมีเงินห้าสิบล้านได้ยังไง?"

ฉินเจี้ยนเย่พยักหน้าเห็นด้วย "นั่นก็จริง"

จากนั้น เขาก็ตวัดสายตามองฉู่เทียนอย่างเหยียดหยาม เชิดหน้าขึ้นด้วยความจองหอง "ไอ้หนู เลิกพล่ามไร้สาระได้แล้ว"

"ผู้หญิงข้างกายแก วันนี้ฉันจะเอา"

"ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทน รีบไสหัวไปซะ"

"ส่วนหล่อน... ฉันให้ล้านนึง คืนนี้ปรนนิบัติฉันให้ดีๆ ก็แล้วกัน"

"รนหาที่ตาย" ฉีซิงหลานรู้สึกโดนหยามเกียรติอย่างรุนแรง ผุดลุกขึ้นยืนเตรียมจะสั่งสอนไอ้สองตัวนี่ให้หลาบจำ

แต่ฉู่เทียนชิงตัดหน้าไปก่อน เขาเอ่ยเสียงเย็น "ร้อยล้านที่ฉันบอกน่ะ คือเงินซื้อชีวิตพวกแกต่างหาก"

"จ่ายมาแต่โดยดี แล้วเรื่องนี้จะจบลงแค่นี้"

"ไม่อย่างนั้น..."

"ไม่อย่างนั้นแล้วจะทำไม?" เฉินเส้าเฉิงแสยะยิ้ม "ไอ้สวะเกาะเมียกินอย่างแก คิดจะลบหลู่ฟ้าดินหรือไง?"

โจวมู่ชวนที่ยืนอยู่ข้างๆ พูดแทรกขึ้นมาเยาะเย้ย "คุณผู้ชายครับ ผมขอเตือนให้คุณรีบออกไปจากที่นี่จะดีกว่านะครับ"

"คุณชายเฉินท่านนี้ คือลูกชายคนโตของตระกูลเฉิน หนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่แห่งเจียงเป่ยที่ยิ่งใหญ่ทัดเทียมกับตระกูลเย่เชียวนะครับ"

"ส่วนคุณชายฉินท่านนี้ ฐานะยิ่งน่ากลัวเข้าไปใหญ่ ท่านคือคุณชายแห่งตระกูลฉินจากจงไห่เมืองข้างๆ นี่เอง"

"อำนาจบารมีของตระกูลฉินน่ะ เหนือกว่าตระกูลเฉินซะอีก"

"ถ้าคุณไปล่วงเกินพวกเขาสองคนเข้า ต่อให้ตระกูลเย่ออกโรงปกป้อง ก็คุ้มกะลาหัวคุณไม่ได้หรอกนะครับ"

ฉินเจี้ยนเย่แคะหูพลางพูดอย่างอวดดี "ไอ้หนู เมื่อกี้ฉันได้ยินแกว่า จะให้ฉันจ่ายเงินซื้อชีวิตใช่ไหม?"

"มาเลย ฉันยืนอยู่ตรงนี้แล้ว แน่จริงก็เข้ามาฆ่าฉันให้ตายสิวะ"

เปรี้ยง!

สิ้นเสียง ฉู่เทียนก็ประเคนฝ่าเท้าถีบยอดอกเข้าให้เต็มเปา

ร่างของฉินเจี้ยนเย่ลอยละลิ่วไปกระแทกกำแพงฝั่งตรงข้าม ร้องโหยหวนราวกับหมูถูกเชือด

"อะไรนะ?"

"ไอ้สวะอย่างแก กล้าดียังไง..."

เฉินเส้าเฉิงอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

แต่ยังพูดไม่ทันจบ ฉู่เทียนก็ตวัดหลังมือตบหน้าเขาจนลอยกระเด็นไปอีกคน

"เยี่ยมมากน้องชาย"

ฉีซิงหลานรู้สึกสะใจสุดๆ

ถ้าไม่ใช่เพราะฉู่เทียนอยากจะรีดไถเงินล่ะก็ เธอคงเป็นคนลงมือเองไปแล้ว

"ไอ้สารเลว แกรนหาที่ตาย"

เฉินเส้าเฉิงตะเกียกตะกายลุกขึ้นมาจากพื้น กุมแก้มที่บวมเป่ง คำรามด้วยความโกรธแค้น

"โจวมู่ชวน จับมันหักแขนหักขาซะ"

"ฉันไม่แค่จะหักแขนหักขามันนะ แต่ฉันจะข่มขืนผู้หญิงของมันต่อหน้ามันเลยคอยดู"

ฉินเจี้ยนเย่ลุกขึ้นมาด้วยดวงตาแดงก่ำ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธ

ในฐานะคุณชายใหญ่แห่งตระกูลฉินเมืองจงไห่ เขาเคยต้องมาเจอเรื่องหยามเกียรติแบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน?

"ครับ"

โจวมู่ชวนรับคำสั่งทันที

เขารู้ซึ้งถึงอำนาจบารมีของเฉินเส้าเฉิงและฉินเจี้ยนเย่ดี

เมื่อเทียบกับฉู่เทียนที่เป็นแค่ลูกเขยตระกูลเย่แล้ว

คนโง่ยังรู้เลยว่าควรจะเข้าข้างใคร

เคร้งคร้าง!

เพียงครู่เดียว รปภ. นับสิบคนพร้อมกระบองไฟฟ้าในมือก็กรูกันเข้ามา

"ลุยเลย กระทืบมันให้ตาย"

"ถ้ามีปัญหาอะไร โรงแรมรับผิดชอบเอง"

โจวมู่ชวนตะโกนลั่น

"โรงแรมรับผิดชอบเองงั้นเหรอ?"

ฉีซิงหลานแค่นเสียงเย็น "หึ! ปากดีนักนะ แกก็เป็นแค่ผู้จัดการล็อบบี้ มีสิทธิ์อะไรมาเป็นตัวแทนของโรงแรมเยว่ฮว๋า?"

"ก็แค่มีลูกพี่ลูกน้องเป็นผู้จัดการโรงแรม สิทธิ์แค่นี้พอมั้ยล่ะ?"

โจวมู่ชวนตอบกลับอย่างอวดดี ก่อนจะไม่พูดพร่ำทำเพลง สั่งให้ รปภ. ลงมือทันที

รปภ. นับสิบคนพุ่งเข้าใส่ทันที

โรงแรมเยว่ฮว๋าเป็นโรงแรมที่หรูที่สุดในเจียงเป่ย มีเบื้องหลังไม่ธรรมดา

ถ้าโรงแรมหนุนหลังอยู่ ต่อให้กระทืบคนตายก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร

ฉินเจี้ยนเย่กับเฉินเส้าเฉิงเห็นดังนั้น ในดวงตาก็วาบประกายโหดเหี้ยมขึ้นมาพร้อมกัน

ในสายตาของพวกเขา อีกเดี๋ยวฉู่เทียนก็ต้องกลายเป็นคนพิการแล้ว

นี่แหละคือจุดจบของการบังอาจมาแหยมกับพวกเขา

"พลั่ก! ตุบ! พลั่ก!"

ทว่า กลับมีแต่เสียงทุบตีดังสนั่นหวั่นไหว

เพียงชั่วอึดใจเดียว รปภ. นับสิบคนนั้นก็ถูกฉู่เทียนอัดกระเด็นลงไปกองกับพื้นจนหมด

คนทั้งห้องตกตะลึงจนตาค้าง