บทที่ 21 - โดนฟาดไปชุดใหญ่

ฉู่เทียนใช้มือข้างหนึ่งกดร่างเธอไว้แน่น ส่วนมืออีกข้างก็ปลดเข็มขัดกางเกงแล้วดึงมันออกมา

พอเห็นภาพนั้น หงซิ่วที่นั่งอยู่ในรถก็หน้าถอดสี

เธอคิดว่าฉู่เทียนทนรับเสน่ห์ยั่วยวนของกุหลาบสีเลือดไม่ไหว สัญชาตญาณดิบกำเริบจนอยากจะระบายความใคร่ซะแล้ว

เธอรีบจะลงจากรถไปห้าม แต่บาดแผลสาหัสเกินไปจนขยับตัวไม่ได้

ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความร้อนรน

นั่นคนของสมาคมกุหลาบเชียวนะ!

องค์กรนักฆ่าอันดับหนึ่งของโลก ตัวตนที่ทำให้ขุมกำลังระดับท็อปนับไม่ถ้วนต้องหวาดผวา

แถมถ้าใครโดนสมาคมกุหลาบขึ้นบัญชีดำล่ะก็ จนถึงตอนนี้ยังไม่เคยมีใครรอดชีวิตไปได้เลยสักคน

แต่สมาคมกุหลาบมีกฎอยู่อย่างหนึ่ง คือถ้านักฆ่าที่ไปปฏิบัติภารกิจสู้เป้าหมายไม่ได้ ขอแค่เป้าหมายยอมปล่อยเธอไป สมาคมกุหลาบก็จะไม่รับงานลอบสังหารคนๆ นั้นอีกเลยตลอดชีวิต

เพราะงั้นในมุมมองของหงซิ่ว ทางเลือกที่ดีที่สุดของฉู่เทียนตอนนี้ คือปล่อยกุหลาบสีเลือดไปซะ

แบบนี้ วันหลังไม่ว่าใครจะทุ่มเงินจ้างเท่าไหร่ สมาคมกุหลาบก็จะไม่รับงานฆ่าเขาอีก

แต่ถ้าเกิดไปขืนใจย่ำยีเธอเข้าล่ะก็ สมาคมกุหลาบได้ตามจองล้างจองผลาญเขายันเงาแน่

กุหลาบสีเลือดเองก็ลนลาน นึกว่าฉู่เทียนจะข่มขืนตัวเอง เธอรีบตะโกนขู่เสียงแข็ง "ฉันเป็นคนของสมาคมกุหลาบนะ แกกล้าแตะต้องฉันเหรอ!"

เพียะ!

ฉู่เทียนทำหูทวนลม ง้างเข็มขัดฟาดลงไปเต็มแรง

"โอ๊ย!"

กุหลาบสีเลือดเผลอยกมือขึ้นกุมก้น ร้องเสียงหลงด้วยความเจ็บปวด

ไอ้บ้าเอ๊ย

มันกล้าเอาเข็มขัดฟาดก้นแม่เหรอ!

กล้าดียังไง...

"เพียะ! เพียะ! เพียะ!"

ฉู่เทียนไม่สนสายตาที่แทบจะพ่นไฟได้ของกุหลาบสีเลือด เข็มขัดในมือฟาดกระหน่ำลงมาไม่ยั้งราวกับห่าฝน

ทุกไม้ใส่เต็มแรงจนเกิดเสียงดังฟังชัด

"เพียะ! เพียะ! เพียะ!"

"กรี๊ด! กรี๊ด! กรี๊ด!"

กุหลาบสีเลือดเจ็บจนร้องโอดโอยไม่หยุด เสียงร้องโหยหวนน่าสงสาร แต่ก็ยังไม่วายขู่ฟ่อ

"ไอ้เดรัจฉาน แกกล้าหยามฉันขนาดนี้เลยเหรอ!"

"สมาคมกุหลาบไม่ปล่อยแกไว้แน่!"

เพียะ!

แต่สิ่งที่รอเธออยู่ กลับเป็นเข็มขัดของฉู่เทียนที่ฟาดลงมาอย่างหนักหน่วง

"ตามกฎข้อที่แปดของสมาคมกุหลาบ ผู้ใดล่วงเกินเบื้องบน ต้องรับโทษเฆี่ยนยี่สิบที"

"วันนี้ไม่มีแส้ ก็เอาเข็มขัดนี่แหละแทน"

"ถ้ามีครั้งหน้าอีก ฉันไม่ละเว้นแน่"

ฉู่เทียนเก็บเข็มขัด เอ่ยเตือนด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

กุหลาบสีเลือดที่เพิ่งจะเป็นอิสระ ทรุดฮวบลงกับพื้น สองมือกุมก้นตัวเองไว้แน่น สููดปากด้วยความเจ็บ

เจ็บจะตายอยู่แล้ว

ฟาดซะบวมเป่งเลย

ไอ้บ้าเอ๊ย!

หงซิ่วที่อยู่ในรถถึงกับอ้าปากค้างกับภาพที่เห็น

ตอนแรกนึกว่าฉู่เทียนจะระบายความใคร่ ที่ไหนได้กลับกลายเป็น...

แต่แบบนี้มันจะไม่โหดไปหน่อยเหรอ!

เล่นฟาดเอาๆ เหมือนพ่อแม่ตีเด็กดื้อไม่มีผิด เห็นแล้วยังเจ็บแทนเลย

ถึงจะอยู่ไกล แต่หงซิ่วก็ยังสัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดทะลุกระดูกนั่น จนเผลอร่างสั่นสะท้านขึ้นมา

"คุณฉู่โหดเหี้ยมจริงๆ วันหลังไปกระตุกหนวดเสือไม่ได้เด็ดขาด"

"แต่เขาไม่ได้ล่วงเกินกุหลาบสีเลือด สมาคมกุหลาบคงไม่เอาเขาเข้าบัญชีดำหรอกมั้ง?"

นอกรถ กุหลาบสีเลือดพอจะทุเลาความเจ็บปวดลงบ้าง ก็ถลึงตาใส่ฉู่เทียนอย่างเคียดแค้น กัดฟันกรอดสบถด่า

"แกเป็นตัวอะไร กล้าดีกระตุกหนวดฉันขนาดนี้!"

"ความอัปยศในวันนี้ ฉันจำไว้แม่นเลยล่ะ"

"วันหน้า ฉันจะเอาคืนเป็นร้อยเท่า!"

เธอยิ่งใหญ่คับเจียงเป่ยมาหลายปี ใครได้ยินชื่อเธอเป็นต้องขวัญผวา

อย่าว่าแต่โดนฟาดก้นเลย แค่ปรายตามองก็ยังไม่มีใครกล้าสบตาด้วยซ้ำ

นี่มันหยามเกียรติกันชัดๆ

"ฉันเป็นตัวอะไรน่ะเหรอ?"

ฉู่เทียนหัวเราะหยัน ค่อยๆ ยกมือซ้ายขึ้น เผยให้เห็นแหวนสีแดงเลือดบนนิ้วชี้

มันทอแสงประกายเย้ายวนอยู่ภายใต้แสงไฟริมถนน

"กุหลาบสีเลือด เบิกตาดูให้ดีสิ ว่านี่คืออะไร?"

กุหลาบสีเลือดเงยหน้าขึ้นมอง ก่อนจะชะงักงันไปในทันที

"น... นี่มัน แหวนกุหลาบเหรอ!"

ฉู่เทียนตอบเสียงเย็น "ยังพอมีตาดูของอยู่บ้างนี่"

"ทีนี้ รู้หรือยังล่ะว่าฉันเป็นตัวอะไร?"

"แล้วมีสิทธิ์ลงโทษเธอหรือเปล่า?"

ร่างของกุหลาบสีเลือดสั่นสะท้านอย่างรุนแรง เธอมองฉู่เทียนอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง

นั่นมันของแทนตัวท่านประธานใหญ่ สัญลักษณ์บอกสถานะสูงสุดของสมาคมกุหลาบเลยนะ!

ไปอยู่บนมือเขาได้ยังไง?

หรือว่า...

"ท... ท่านคือ นายน้อยเหรอคะ?"

กุหลาบสีเลือดอุทานด้วยความตกตะลึง ทราบถึงตัวตนที่แท้จริงของฉู่เทียนในทันที

ในฐานะของแทนตัวอันสูงสุดของสมาคมกุหลาบ นอกจากท่านประธานแล้ว ก็มีเพียง 'นายน้อย' ผู้ลึกลับคนนั้นเท่านั้นที่จะครอบครองมันได้

แต่เดี๋ยวก่อน เขาไม่ได้คอยปรนนิบัติรับใช้ท่านประธานอยู่หรอกเหรอ? ออกมาได้ยังไงเนี่ย?

"ในเมื่อรู้แล้ว ก็เหยียบเรื่องนี้ไว้ให้มิดล่ะ"

"ห้ามแพร่งพรายตัวตนของฉันออกไปเด็ดขาด เข้าใจไหม?"

ฉู่เทียนกำชับด้วยน้ำเสียงจริงจัง

สมาคมกุหลาบในฐานะองค์กรนักฆ่าอันดับหนึ่งของโลก แม้จะฆ่าคนมานับไม่ถ้วน แต่ศัตรูก็เยอะเป็นเงาตามตัวเช่นกัน

ถ้าตัวตนของเขาถูกเปิดเผยออกไป พวกศัตรูต้องแห่กันมาแก้แค้นอย่างบ้าคลั่งแน่

เขาไม่ได้กลัวหรอกนะ แต่มันน่ารำคาญ จะพาลทำให้ชีวิตประจำวันของเขาปั่นป่วนเปล่าๆ

"นายน้อยโปรดวางใจ ข้าน้อยจะปิดปากให้เงียบสนิทเลยค่ะ"

"หากแพร่งพรายออกไป ข้าน้อยยินดีให้ท่านเฆี่ยนตีจนตายเลยค่ะ"

กุหลาบสีเลือดรีบคุกเข่าลงกับพื้น เอ่ยคำสาบานอย่างหนักแน่น

ฉู่เทียนขมวดคิ้วยุ่ง

เฆี่ยนตีจนตาย?

ทำไมประโยคนี้มันทะแม่งๆ ฟังดูพิลึกๆ แฮะ!

"เอาล่ะๆ ลุกขึ้นเถอะ!"

"ฉันไม่พิศวาสอยากจะเฆี่ยนเธอหรอกนะ"

ฉู่เทียนโบกมือปัด

กุหลาบสีเลือดลุกขึ้นยืน ลอบมองฉู่เทียนแวบหนึ่ง พอเห็นว่าเขาเป็นแค่เด็กหนุ่มอายุยี่สิบต้นๆ ในดวงตาก็วาบประกายบางอย่างขึ้นมาทันที

จากนั้นเธอก็เป็นฝ่ายเดินเข้าไปเบียด ปลายนิ้วกรีดกรายลูบไล้ไปบนหลังมือของฉู่เทียนเบาๆ พลางส่งยิ้มหยาดเยิ้ม

"นายน้อยคะ แต่จริงๆ แล้วข้าน้อยชอบให้ท่านเฆี่ยนมากๆ เลยนะคะ"

"ที่ท่านตีข้าน้อยเมื่อกี้... เสียวซ่านไปทั้งตัวเลยล่ะค่ะ!"

เจอสายตายั่วยวนทรงเสน่ห์ของกุหลาบสีเลือดเข้าไป ฉู่เทียนก็ขนลุกซู่ ตวาดเสียงแข็ง

"เก็บความร่านของเธอไปซะ ฉันไม่หลงกลหรอก"

กุหลาบสีเลือดทำหูทวนลม ขยิบตาให้ส่งท้าย

"แหม! นายน้อยคะ ข้าน้อยก็แค่อยากจะใกล้ชิดสนิทสนมกับท่านบ้างนี่คะ!"

"ขอแค่นายน้อยต้องการ ข้าน้อยยินยอมให้ท่านเฆี่ยนตีตามสบายเลยนะคะ!"

ในใจฉู่เทียนเริ่มปั่นป่วน

สัมผัสเย็นเฉียบจากปลายนิ้วที่ลากผ่านหลังมือ บวกกับรอยยิ้มยั่วยวนและหุ่นสุดเอ็กซ์ของกุหลาบสีเลือด ปฏิเสธไม่ได้เลยว่าเธอคือตัวแม่แห่งการอ่อยระดับโลกจริงๆ

เชื่อเถอะว่าผู้ชายหน้าไหนเจอแบบนี้เข้าไป ก็ตบะแตกกันทั้งนั้นแหละ

ฉู่เทียนเองก็ต้องพยายามข่มใจไว้ ตวาดกลับไป "ถ้าไม่อยากมีก้นไว้ใช้ ก็บอกมาตรงๆ ได้เลย ฉันไม่เกี่ยงหรอกนะที่จะเอา 'แส้ปราบมังกร' มาฟาดก้นเธอให้แหลกคาที่น่ะ"

กุหลาบสีเลือดสะดุ้งโหยง เผลอยกมือกุมก้นตัวเองโดยอัตโนมัติ สีหน้าหวาดผวาขึ้นมาทันที

แส้ปราบมังกรนั่นทำมาจากเอ็นมังกรเชียวนะ! โดนเข้าไปทีเดียว ต่อให้เป็นปรมาจารย์ยุทธก็ยังเนื้อแตกเลือดสาดได้

แค่ทีเดียว เธอก็คงรับไม่ไหวแล้วล่ะ

"นายน้อยคะ ทำไมต้องดุขนาดนี้ด้วยล่ะคะ!"

"ข้าน้อยก็แค่อยากจะปรนนิบัติรับใช้ท่านให้ดีๆ เท่านั้นเอง!"

กุหลาบสีเลือดรีบหุบความร่านทันที ยิ้มแหยๆ แก้เกี้ยว

"ไม่จำเป็น"

ฉู่เทียนปฏิเสธเสียงเย็นชา "เธอบอกมาดีกว่า ว่าใครจ้างเธอมาฆ่าฉัน!"

กุหลาบสีเลือดได้ยินดังนั้น ก็เปลี่ยนโหมดเป็นจริงจัง "เรียนนายน้อย จินอวี้ซานแห่งตระกูลจินค่ะ"

"พี่ชายของจินอวี้ถังน่ะเหรอ?"

"พ่อของจินอวี้ถังค่ะ และเป็นผู้นำตระกูลจินคนปัจจุบันด้วย"

ฉู่เทียนถึงบางอ้อ ไม่แปลกใจเลยสักนิด

"แล้วมันจ่ายมาเท่าไหร่ล่ะ?"

กุหลาบสีเลือดตอบเสียงอ่อย "ส... สิบล้านค่ะ"

"เท่าไหร่นะ?"

มุมปากฉู่เทียนกระตุกยิกๆ

สิบล้านก็คิดจะฆ่าเขาเนี่ยนะ?

ชีวิตเขามันถูกขนาดนั้นเลยหรือไง!

กุหลาบสีเลือดเองก็รู้สึกว่าสิบล้านมันน้อยไปจริงๆ รีบแก้ตัว "นายน้อยคะ ตระกูลจินมันมีตาหามีแววไม่ ถึงกล้าลงมือสังหารท่าน"

"ท่านวางใจได้เลยค่ะ เดี๋ยวข้าน้อยจะแจ้งสำนักงานใหญ่ ให้ส่งคนไปกวาดล้างตระกูลจินเดี๋ยวนี้เลย"

"ไม่ต้อง" ฉู่เทียนปฏิเสธทันควัน ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วสั่งการ "เธอกลับไปบอกจินอวี้ซานนะ บอกว่าเป้าหมายคราวนี้รับมือยาก ต้องขอเพิ่มเงิน"