บทที่ 20 - เผชิญหน้าการลอบสังหาร

"คุณฉู่ ระวัง!"

เมื่อเห็นลูกดอกพุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว หงซิ่วก็ร้องเสียงหลง ก่อนจะเอาตัวเข้ามาขวางหน้าฉู่เทียนไว้อย่างไม่ลังเล

"ฉึก!"

ลูกดอกพุ่งทะลุกระจกหน้ารถแตกกระจาย ปักเข้าที่หน้าอกของหงซิ่วอย่างจัง

"อั่ก!"

หงซิ่วกระอักเลือดคำโต ก่อนจะล้มฟุบลงในอ้อมอกของฉู่เทียน

ใบหน้าของเธอซีดเผือด ลมหายใจติดขัด เห็นได้ชัดว่าบาดเจ็บสาหัส

แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย พยายามจะลุกขึ้นยืน ร้องตะโกนอย่างร้อนรน

"คุณฉู่ รีบหนีไป ไม่ต้องห่วงฉัน"

ฉู่เทียนชะงักไปนิด ไม่คิดเลยว่าในวินาทีเป็นวินาทีตายแบบนี้ หงซิ่วจะยอมเอาตัวเข้าแลกเพื่อช่วยเขา

ต้องรู้ไว้นะว่า ลูกดอกนั่นมีแรงทะลวงสูงมาก ถึงจะทะลุกระจกหน้ารถเข้ามา ก็ยังได้ยินเสียงแหวกอากาศบาดหูเลย

อย่างน้อยๆ ก็ต้องเป็นฝีมือของปรมาจารย์ยุทธแน่ๆ

หงซิ่วเป็นถึงผู้ฝึกยุทธระดับห้า ไม่มีทางที่จะสัมผัสไม่ได้ถึงพลังทำลายล้างอันน่าสะพรึงกลัวของลูกดอกนั่นหรอก

แต่เธอก็ยังเลือกที่จะเอาตัวเข้าแลกอย่างไม่คิดชีวิต

ฉู่เทียนทำหน้าไม่เข้าใจ ถามว่า "ทำไมเธอถึงทำแบบนี้"

หงซิ่วตอบด้วยน้ำเสียงอ่อนระโหย "เพราะฉันอยากจะแลกอนาคตที่ปลอดภัยให้ท่านประธานของฉันค่ะ"

"ตอนนี้กลุ่มธุรกิจซิงหลานมีแต่ศึกรอบด้าน ทั้งในและนอก มีเพียงหาผู้ช่วยที่แข็งแกร่งมาเท่านั้น ถึงจะช่วยให้ท่านประธานของฉันผ่านพ้นวิกฤตนี้ไปได้"

"ฉันเชื่อว่าคุณฉู่ คือตัวเลือกที่ดีที่สุดค่ะ"

ฉู่เทียนรู้สึกซาบซึ้งใจ "เธอนี่จงรักภักดีไม่เบาเลยนะ เพื่อท่านประธานของเธอ ถึงกับยอมทิ้งชีวิตตัวเองเลยงั้นเหรอ"

"แต่ว่า ลูกดอกเมื่อกี้น่ะ ทำอะไรฉันไม่ได้หรอก วันหลังอย่าทำเรื่องโง่ๆ แบบนี้อีกนะ"

ขวับ ขวับ ขวับ!

พูดจบ ฉู่เทียนก็หยิบเข็มเงินสามเล่มออกมา ฝังลงบนจุดสำคัญที่หน้าอกของหงซิ่ว เพื่อหยุดอาการบาดเจ็บของเธอ

จากนั้น น้ำเสียงทรงอำนาจและหนักแน่นก็ดังกึกก้องไปทั่วทั้งรถ

"ในเมื่อเธอยอมรับลูกดอกแทนฉัน ฉันก็จะมอบอนาคตอันสดใสให้พวกเธอเอง"

ฉู่เทียนพุ่งตัวลงจากรถ แววตาดุดันดั่งพยัคฆ์ร้ายกวาดมองไปรอบๆ แสยะยิ้มเย็น

"มาถึงที่แล้ว จะมัวหลบๆ ซ่อนๆ อยู่ทำไม"

"ไสหัวออกมาเดี๋ยวนี้!"

ตู้ม!

ฉู่เทียนกระทืบเท้าขวาลงบนพื้นอย่างแรง สร้างคลื่นพลังอันเกรี้ยวกราดพัดม้วนไปรอบๆ

วินาทีต่อมา เสียงหัวเราะหยาดเยิ้มดุจกระดิ่งเงินก็ดังแว่วมาตามสายลม

"คิกๆๆ!"

"คิดไม่ถึงเลยนะ ว่าเด็กเมื่อวานซืนอย่างนาย จะมีฝีมือขนาดนี้"

"ไม่เสียแรงเลยจริงๆ ที่ฉันอุตส่าห์ลงมือเอง"

สิ้นเสียง ร่างอรชรของหญิงสาวก็ปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าฉู่เทียน

เธอเป็นหญิงสาวสวยสะพรั่ง รูปร่างเย้ายวน เซ็กซี่ขยี้ใจ

สวมชุดกี่เพ้าผ่าข้าง ดวงตาคมกริบดุจจิ้งจอกสาว ทรวดทรงองเอวสะกดสายตา

เรียวขายาวขาวเนียนที่โผล่พ้นรอยผ่า ยิ่งดึงดูดสายตาให้จับจ้อง

โดยเฉพาะหน้าอกหน้าใจที่ใหญ่โตจนแทบจะทะลักออกมา เวลาเดินก็กระเพื่อมไหว ทำเอาคนมองถึงกับเลือดกำเดาพุ่ง

แม้ฉู่เทียนจะเคยเห็นสาวงามมานับไม่ถ้วน แต่ตอนนี้ก็อดไม่ได้ที่จะใจสั่นระรัว

ตัวแม่ชัดๆ

สวยเซ็กซี่ระดับแรร์ไอเทมเลยล่ะ

"น้องชายจ๊ะ มองพี่สาวว่าสวยไหมล่ะ?"

หญิงสาวสุดเซ็กซี่มองฉู่เทียนที่แอบเหม่อลอยไปชั่วขณะ พลางขยิบตาปิ๊งๆ ให้

"สวย"

ฉู่เทียนตอบไปตามสัญชาตญาณ

"คิกๆๆ!"

"น้องชายนี่ตาแหลมจริงๆ เลยนะเนี่ย"

"ในเมื่อเป็นแบบนี้ แล้วน้องชายอยากจะมาสนุกกับพี่สาวคืนนี้ไหมล่ะจ๊ะ?"

เสียงของหญิงสาวหวานหยดย้อย เดินนวยนาดเข้ามาหาฉู่เทียน แล้วเลื้อยขึ้นไปบนตัวเขาราวกับงูน้ำ

แววตาของฉู่เทียนเลื่อนลอย หายใจหอบถี่ เผลอยกมือขึ้นโอบเอวคอดของหญิงสาวอย่างลืมตัว

นุ่มลื่นละมุนมือ ไร้กระดูกราวกับปุยนุ่น

ดวงตาของเขากลายเป็นสีแดงก่ำในพริบตา ราวกับหมาป่าหิวโซ แทบจะทนไม่ไหวอยากจะกระโจนเข้าขย้ำหญิงสาวให้รู้แล้วรู้รอด

"คิกๆๆ!"

"น้องชายนี่ใจร้อนจังเลยนะ"

"ไม่ต้องห่วง พี่สาวจะปรนนิบัติให้ถึงใจเลยล่ะ"

ปลายนิ้วเรียวสวยของหญิงสาว ลูบไล้เบาๆ ไปบนใบหน้าของฉู่เทียน ราวกับมีกระแสไฟฟ้าช็อต ทำเอาร่างกายเขาเผลอสั่นสะท้านขึ้นมา

แต่นั่นยังไม่จบ หญิงสาวยังยื่นหน้าเข้าไปใกล้หูฉู่เทียน แล้วเป่าลมหายใจร้อนผ่าวรดเบาๆ

เลือดในกายฉู่เทียนพุ่งปรี๊ด สติหลุดลอยไปโดยสมบูรณ์

เมื่อเห็นดังนั้น มุมปากของหญิงสาวก็ยกยิ้มอย่างได้ใจ

"ถึงนายจะเป็นปรมาจารย์ยุทธแล้วยังไงล่ะ?"

"มนต์เสน่ห์ของกุหลาบสีเลือดอย่างฉัน ไม่ใช่อะไรที่เด็กหนุ่มเลือดร้อนอย่างนายจะต้านทานได้หรอกนะ"

กุหลาบสีเลือด?

หงซิ่วที่เพิ่งจะฟื้นตัวได้นิดหน่อย พอได้ยินคำว่า "กุหลาบสีเลือด" สีหน้าก็เปลี่ยนไปทันที รีบตะโกนบอก

"คุณฉู่ ระวัง!"

"ยัยนี่คือนักฆ่าอันดับหนึ่งแห่งเจียงเป่ย ถนัดใช้มนต์เสน่ห์เป็นที่สุด คุณอย่าหลงกลเธอนะคะ!"

ทว่าฉู่เทียนกลับเหมือนไม่ได้ยิน ยังคงยืนนิ่งไร้การตอบสนอง

หงซิ่วร้อนใจเป็นไฟ สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล

มนต์เสน่ห์ของกุหลาบสีเลือด ร้ายกาจหาตัวจับยาก

ยอดคนอย่างฉู่เทียน วันนี้จะต้องมาตกม้าตายเพราะผู้หญิงอันตรายคนนี้จริงๆ เหรอ?

"น้องชาย ไม่ต้องห่วงนะ พี่สาวไม่ทำให้น้องเจ็บหรอก"

กุหลาบสีเลือดเป่าลมหายใจร้อนผ่าวรดอีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆ เลื่อนมือเรียวยาวที่มีเล็บแหลมคม ไปที่ลำคอของฉู่เทียน

แววตาของเธอค่อยๆ เปลี่ยนจากหยาดเยิ้มกลายเป็นโหดเหี้ยมอำมหิต

ตั้งแต่ตอนที่ฉู่เทียนกระทืบเท้าสร้างคลื่นพลังอันน่ากลัวนั่น เธอก็สัมผัสได้ถึงความไม่ธรรมดาของเขา เป็นไปได้สูงมากว่าเขาจะเป็นปรมาจารย์ยุทธ

เพราะงั้นเธอเลยเปลี่ยนแผน เตรียมงัดมนต์เสน่ห์ไม้ตายมาใช้

เธอรู้สันดานผู้ชายดี พวกมันก็แค่สัตว์ที่ใช้ท่อนล่างคิดทั้งนั้นแหละ

ต่อให้เป็นผู้ชายที่แข็งแกร่งแค่ไหน ก็เหมือนกันหมด

และมนต์เสน่ห์ของเธอ ก็ขึ้นชื่อว่าเป็นอันดับหนึ่งในเจียงเป่ย

แถมยังมีคนตั้งฉายาให้เธอว่า จอมยั่วสวาทอันดับหนึ่งแห่งเจียงเป่ย อีกต่างหาก

ดังนั้น ในสายตาเธอ ต่อให้ฉู่เทียนจะเป็นปรมาจารย์ยุทธจริงๆ ก็ไม่มีทางหนีพ้นมนต์เสน่ห์ของเธอได้หรอก

และเรื่องจริง ก็เป็นไปตามที่เธอคาดเดาเป๊ะ

"เล่นสนุกพอหรือยัง?"

ทว่าในวินาทีที่เธอกำลังจะใช้เล็บแหลมคมแทงทะลุคอหอยของฉู่เทียน จู่ๆ แววตาของเขาก็กลับมาสดใสปิ๊งปั๊งอีกครั้ง

แถมที่มุมปาก ยังมีรอยยิ้มขี้เล่นประดับอยู่ด้วย

สีหน้าของกุหลาบสีเลือดเปลี่ยนไปทันที ร้องเสียงหลง "นายไม่โดนมนต์เสน่ห์เหรอเนี่ย!"

"เมื่อกี้ก็แค่เล่นด้วยขำๆ เท่านั้นแหละ"

"ฉันน่ะเป็นมังกรแท้บนโลกมนุษย์ มนต์เสน่ห์กระจอกๆ แค่นี้ จะทำอะไรฉันได้ล่ะ?"

ฉู่เทียนเอ่ยอย่างทระนง ก่อนที่ฝ่ามือใหญ่จะคว้าหมับเข้าที่บั้นท้ายงอนงามของเธอ แล้วบีบอย่างแรง

"อืม! ก็ไม่เลวนี่"

"มีน้ำมีนวลกว่าของเย่ชิงซวงอีก"

"แต่ถ้าเทียบกับอาจารย์สามล่ะก็ ยังห่างชั้นอยู่นิดหน่อยนะ"

เมื่อรู้ตัวว่าถูกล่วงเกิน กุหลาบสีเลือดก็ปรี๊ดแตกทันที

"ไอ้สารเลว แกกล้าแต๊ะอั๋งฉันเหรอ!"

"ไปตายซะเถอะ!"

สิ้นเสียง มือขวาที่มีเล็บยาวเฟื้อยของเธอก็พุ่งเข้าแทงลำคอของฉู่เทียนอย่างโหดเหี้ยม

เสียงแหวกอากาศดังบาดแก้วหู พลังฝีมือระดับปรมาจารย์ยุทธเผยให้เห็นอย่างชัดเจนในวินาทีนี้

ทว่า ในจังหวะที่มือของเธอห่างจากคอหอยของฉู่เทียนเพียงแค่เซนติเมตรเดียว จู่ๆ ก็ถูกฉู่เทียนคว้าหมับเข้าให้

กุหลาบสีเลือดสะดุ้งเฮือกในใจ พยายามออกแรงสลัดให้หลุด แต่ก็ไร้ผล

ดวงตาคมกริบดุจจิ้งจอกสาวที่เต็มไปด้วยมนต์เสน่ห์ บัดนี้เต็มไปด้วยความหวาดผวา

"แก... แกเป็นใครกันแน่?"

"ทำไมถึงเก่งขนาดนี้?"

ฉู่เทียนแสยะยิ้มเย็น "ฉันเป็นใคร มันสำคัญด้วยเหรอ?"

"ที่สำคัญคือ เมื่อกี้เธอใช้ร่างกายมายั่วยวนฉันนะ"

"ตอนนี้ ฉันเอาจริงแล้วล่ะ"

พูดจบ ฝ่ามือใหญ่ก็เริ่มไม่อยู่สุข ลูบไล้ไปทั่วเรือนร่างของกุหลาบสีเลือดอย่างบ้าคลั่ง

กุหลาบสีเลือดอดใจไม่ไหว เผลอครางกระเส่าออกมา

แต่วินาทีต่อมา แววตาของเธอก็เต็มไปด้วยความโกรธแค้น ขู่ฟ่อดเสียงเหี้ยม

"บังอาจ!"

"ฉันเป็นถึงประธานสาขาเจียงเป่ยของสมาคมกุหลาบเชียวนะ!"

"ฆ่าได้ แต่หยามไม่ได้!"

"ถ้าวันนี้แกกล้าล่วงเกินฉัน ต่อให้แกหนีไปสุดหล้าฟ้าเขียว ฉันรับรองได้เลยว่าสมาคมกุหลาบจะสับแกเป็นหมื่นๆ ชิ้น สับให้เละเป็นโจ๊กเลยคอยดู!"

สมาคมกุหลาบ?

พอได้ยินคำนี้ สีหน้าฉู่เทียนก็ชะงักไปนิด

แต่มือที่ซุกซนคู่นั้น ไม่เพียงแต่ไม่ยอมหยุด กลับกดกุหลาบสีเลือดลงกับพื้นแทน