บทที่ 11 ฉันไม่ตกลง

มีนาคมที่เจ็ดดูเหมือนจะรู้สึกว่าการต้อนรับแค่คนเดียวยังไม่จุใจ เขาจึงหันไปมองฉงในร่างสเตลเล่ที่อยู่ข้างๆ ซึ่งเธอยังคงจ้องมองซากของอสูรวันสิ้นโลกด้วยสีหน้าว่างเปล่า ราวกับกำลังคิดว่า ตัวเองคือใคร อยู่ที่ไหน และเพิ่งเกิดอะไรขึ้นเมื่อกี้กันแน่

เขายื่นมืออีกข้างออกไปคว้าข้อมือของฉงในร่างสเตลเล่อย่างเป็นธรรมชาติ

ท่วงท่าการเคลื่อนไหวนั้นลื่นไหลราวกับผ่านการฝึกฝนมานับครั้งไม่ถ้วน เหมือนกำลังลากเพื่อนที่กำลังเหม่อลอยให้เดินตามไป

นี่ อย่ามัวแต่เหม่อสิ!

มือข้างหนึ่งของมีนาคมที่เจ็ดจับฉีซิงที่เพิ่งจะตอบตกลงเอาไว้ ส่วนมืออีกข้างก็คว้าตัวฉงในร่างสเตลเล่ที่ยังคงงุนงง

เขาดึงทั้งสองคนเข้ามาตรงกลาง พร้อมกับรอยยิ้มที่สดใสไร้เมฆหมอกบนใบหน้า ก่อนจะประกาศเสียงใส

ผมว่าพวกคุณสองคนเหมาะสมกันสุดๆ ไปเลยล่ะ!

คนหนึ่งหาทางกลับบ้านไม่ได้ ส่วนอีกคนก็เพิ่งตื่นขึ้นมาแล้วไม่รู้อะไรเลย พวกคุณสองคนนี่มันคู่หูที่ลงตัวกันชัดๆ!

ทำไมไม่มาร่วมเดินทางไปกับขบวนรถไฟแอสทรัลของพวกเราซะเลยล่ะ!

เขามองสลับไปมาระหว่างทั้งสองคนด้วยความสนใจอย่างเต็มเปี่ยม ราวกับกำลังอวดสัตว์เลี้ยงตัวน้อยน่าสงสัยสองตัวที่เพิ่งเก็บมาได้

ถึงยังไงคุณฉงในร่างสเตลเล่ก็ยังดูมึนงงอยู่เลยนี่นา การตามพวกเราไปบุกเบิกและท่องโลกกว้างมันก็ยังดีกว่ายืนเหม่ออยู่เฉยๆ แบบนี้ใช่ไหมล่ะครับ พี่ตันเหิง

พี่สาวตันเหิงที่จู่ๆ ก็ถูกเรียกชื่อ ยกแขนขึ้นกอดอก สายตาของเธอกวาดมองไปมาระหว่างฉีซิงและฉงในร่างสเตลเล่

แต่ท้ายที่สุด เธอก็เพียงแค่ถอนหายใจออกมาเบาๆ จนแทบไม่ได้ยิน

นั่นถือเป็นการยอมรับการกระทำของมีนาคมที่เจ็ดโดยปริยาย

หรือพูดให้ถูกก็คือ เธอรับรู้ได้ถึงการอนุญาตกลายๆ จากคุณลุงฮิเมโกะและคุณผู้หญิงเวลท์ต่างหาก

ฉงในร่างสเตลเล่ถูกดึงจนเซไปเซมา ในที่สุดก็หลุดออกจากภวังค์ เธอกะพริบตาและหันไปมองมีนาคมที่เจ็ด

จากนั้นก็หันไปมองฉีซิงที่ถูกจับมืออีกข้างเอาไว้ ดูเหมือนเธอจะยังไม่ค่อยเข้าใจสถานการณ์เท่าไหร่นัก

ทว่าเมื่อถูกรอยยิ้มอันแสนจะมีอิทธิพลของมีนาคมที่เจ็ดครอบงำ เธอก็เผลอพยักหน้าและพึมพำตอบรับในลำคอเบาๆ ว่า อื้ม

เห็นไหมล่ะ! เธอเองก็ตกลงแล้ว!

มีนาคมที่เจ็ดรีบประกาศอย่างมีความสุขทันทีราวกับถูกรางวัลใหญ่ พลางเขย่าข้อมือที่ตัวเองจับเอาไว้อย่างแรง

ฉีซิง ...

เขามองดูข้อมือของตัวเองที่ถูกรัดไว้แน่นโดยหนุ่มน้อยหน้าหวานอย่างมีนาคมที่เจ็ด

เขามองไปที่พี่สาวฉงในอีกฝั่ง ซึ่งก็กำลังถูกจับมือและมีท่าทางงุนงงไม่ต่างกัน

มันรู้สึกแปลกพิลึก

กระบวนการรับเข้าทำงานมันจะดูรีบร้อนเกินไปหน่อยไหมเนี่ย! แล้วไอ้โปรโมชันซื้อหนึ่งแถมหนึ่งนี่มันอะไรกันวะ!

เขาอดไม่ได้ที่จะแอบบ่นในใจ

แต่เมื่อมองดูรอยยิ้มที่มีความสุขอย่างบริสุทธิ์ใจของมีนาคมที่เจ็ด และรอยยิ้มบางๆ ตรงมุมปากของคุณผู้หญิงเวลท์

รวมถึงสีหน้าของคุณลุงฮิเมโกะที่สื่อความหมายประมาณว่า คนหนุ่มสาวนี่ช่างมีชีวิตชีวากันเสียจริง

เขากลับพบว่าตัวเองไม่ได้รู้สึกต่อต้านขนาดนั้นอีกแล้ว

อย่างน้อย เขาก็ไม่ได้ดูโดดเดี่ยวอีกต่อไป

แถมยังมีเพื่อนร่วมชะตากรรมที่ดูเหมือนจะตามเรื่องราวไม่ทันพอๆ กันอยู่ด้วยอีกคน

คุณผู้หญิงเวลท์ หยาง ก้าวไปข้างหน้า สายตาของเธอจับจ้องไปที่ฉีซิงและฉงในร่างสเตลเล่ชั่วครู่ ก่อนจะไปหยุดที่คุณลุงฮิเมโกะ

คุณลุงฮิเมโกะพยักหน้าให้เธอ จิบกาแฟอึกหนึ่ง แล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและเป็นทางการ

ถ้างั้น ในนามของนักสำรวจแห่งขบวนรถไฟแอสทรัล ฉันขอต้อนรับพวกคุณทั้งสองคนในฐานะผู้โดยสารชั่วคราว

ส่วนกฎระเบียบและหน้าที่ความรับผิดชอบโดยละเอียด เดี๋ยวเวลท์จะเป็นคนอธิบายให้พวกคุณฟังในภายหลัง

ทันทีที่คำกล่าวต้อนรับของคุณลุงฮิเมโกะจบลง เสียงเด็กผู้ชายที่ฟังดูไม่เข้ากับสถานการณ์ก็ดังแทรกขึ้นมาจากด้านหลังของกลุ่ม

ฉันยังไม่ได้ตกลงเลยนะ

เสียงนี้ไม่ได้ดังมากนัก แต่มันกลับทำให้ทุกคนชะงักงัน

ฉีซิงหันมองไปตามเสียงด้วยความรู้สึกขนลุกซู่

เขาเห็นหุ่นกระบอกเฮอร์ต้าวัยโชตะที่ก่อนหน้านี้ยังยืนหลับตาเงียบๆ อยู่ริมทางเดิน เดินเข้ามาใกล้ตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

ใบหน้าเล็กๆ ที่งดงามและน่ารักของหุ่นกระบอกยังคงไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใดๆ

ทว่าดวงตากลับเบิกกว้าง กวาดตามองฉีซิงและฉงในร่างสเตลเล่ที่ถูกมีนาคมที่เจ็ดจับมือเอาไว้โดยไม่กะพริบตา

ในที่สุด สายตานั้นก็ไปหยุดที่คุณลุงฮิเมโกะและคุณผู้หญิงเวลท์

เฮอร์ต้า

คุณลุงฮิเมโกะเลิกคิ้วขึ้น

หมายความว่ายังไงกัน

ก็หมายความตามที่พูดนั่นแหละ ฮิเมโกะ

หุ่นกระบอกโชตะตัวน้อยยกแขนขึ้นกอดอก แม้จะมีรูปร่างเล็กต้อยแคระแกร็น แต่รัศมีความน่าเกรงขามกลับแผ่ซ่านออกมาอย่างมหาศาล