บทที่ 23: หอคอยทดลอง

"พื้นที่กว้างใหญ่ขนาดนี้เป็นแค่พื้นที่รับรองแขกของแผนกปรุงยาอย่างนั้นเหรอเนี่ย"

อันดูหันกลับมาและมองดูสิ่งที่เรียกว่าพื้นที่รับรองแขกของแผนกปรุงยาที่อยู่ตรงหน้าเขา

จู่ๆ เขาก็รู้สึกว่าสถานที่แห่งนี้ไม่ได้แตกต่างอะไรกับโรงพยาบาลระดับแนวหน้าในชีวิตก่อนของเขาเลย ผู้ป่วยมาที่นี่เพื่อเสาะหาโพชั่น โดยหวังว่าจะได้รับการรักษาให้หายขาด

"ไปกันเถอะ หากเธอต้องการอยู่ที่นี่เป็นเวลานาน อย่างแรกเลยเธอต้องกลายเป็นศิษย์พ่อมดให้ได้เสียก่อน"

"แต่เธอจะสามารถก้าวข้ามขีดจำกัดนั้นไปได้หรือไม่ ก็เป็นอีกเรื่องหนึ่งเลยล่ะ!"

ในตอนนั้นเอง ประตูโลหะสีขาวเงินก็ค่อยๆ เปิดออก เผยให้เห็นพื้นที่ที่แตกต่างไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

ชาร์ลอตต์พาอันดูเข้าไปในพื้นที่แห่งนี้

เมื่อเข้าไปข้างใน อันดูก็เห็นทัศนียภาพที่แตกต่างจากโลกภายนอกอย่างสิ้นเชิง

หากโลกภายนอกนั้นพลุกพล่านและเต็มไปด้วยเสียงจอแจ พื้นที่แห่งนี้กลับเงียบสงบเป็นอย่างมาก

นอกเหนือจากเสียงนกร้องเป็นครั้งคราวแล้ว ก็ไม่มีเสียงอื่นใดอีก

"นี่คือห้องทดลองของฉัน!"

"ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป เว้นแต่เธอจะกลายเป็นศิษย์พ่อมดได้ เธอจะไม่สามารถก้าวเท้าออกจากพื้นที่แห่งนี้ได้แม้แต่ก้าวเดียว"

เมื่อมาถึงพื้นที่แห่งนี้ ชาร์ลอตต์ก็พูดกับอันดูด้วยท่าทีที่จริงจังและเด็ดขาดเป็นอย่างมาก

"ครับ อาจารย์!"

อันดูพยักหน้าและเดินตามชาร์ลอตต์ลึกเข้าไปในพื้นที่ ไม่นานนัก กวางมีเขาหน้าตาประหลาดสองตัวก็วิ่งเข้ามา แบกพวกเขาทั้งสองมุ่งหน้าไปยังใจกลางของพื้นที่

สิบนาทีต่อมา กวางก็ค่อยๆ ย่อตัวลง และชาร์ลอตต์กับอันดูก็ลงจากหลังกวาง

"อาจารย์ครับ นี่คือห้องทดลองของอาจารย์เหรอครับ?"

อันดูมองไปที่หอคอยสูงตระหง่านตรงหน้าเขากะพริบตาด้วยความสับสน

ทุกหนทุกแห่งในพื้นที่นี้เต็มไปด้วยพืช สัตว์ แมลง และนกนานาชนิด

แต่ห้องทดลองนี้กลับถูกสร้างขึ้นจากโลหะที่ไม่รู้จัก ทำให้เกิดภาพที่ขัดแย้งกับส่วนอื่นๆ ของพื้นที่อย่างสิ้นเชิง

"ห้องทดลองนี้สร้างขึ้นโดยใช้โลหะเดดกริด"

"โลหะเดดกริดมีคุณสมบัติความเหนียวและเป็นฉนวนที่ดีเยี่ยม ในขณะเดียวกัน มันก็มีคุณสมบัติในการกดข่มเวทมนตร์และธาตุต่างๆ ได้ในระดับหนึ่งด้วย"

"การใช้โลหะนี้สร้างห้องทดลองสามารถยับยั้งฉากการทำลายล้างที่เกิดจากการทดลองที่ล้มเหลวได้อย่างมีประสิทธิภาพ"

ชาร์ลอตต์พาอันดูเข้าไปในหอคอย

เมื่อเข้าไปในหอคอย นกที่ดูคล้ายนกแก้วสองตัวก็บินเข้ามาเกาะบนไหล่ของชาร์ลอตต์ รายงานทุกสิ่งที่เพิ่งเกิดขึ้นในห้องทดลองให้เธอฟัง

"แกรนต์ มานี่สิ นี่คือเด็กใหม่ที่เพิ่งมาถึง!"

ในขณะที่ฟังรายงาน ชาร์ลอตต์ก็กวักมือเรียกใครบางคนที่อยู่ไม่ไกลนัก

เมื่อได้ยินเสียงเรียกของชาร์ลอตต์ ร่างสูงโปร่งที่มีชื่อว่าแกรนต์ก็วางหลอดทดลองในมือลงและเดินเข้ามา

"อาจารย์ครับ"

แกรนต์มองดูชาร์ลอตต์ที่กลับมาแล้วรับของจากมือของเธอ

"เอาของพวกนี้ไปเก็บก่อน แล้วพาเขาไปทำความสะอาดร่างกาย ต่อไป ฉันจะต้องทำการศึกษาวิจัยร่างกายของเขาอย่างลึกซึ้ง"

เมื่อพูดจบ ชาร์ลอตต์ก็บินขึ้นไปยังชั้นบนของหอคอย

"ศิษย์น้องคนใหม่ ตามฉันมา"

แกรนต์ไม่ได้แปลกใจกับคำพูดของชาร์ลอตต์เลยแม้แต่น้อย และเดินนำอันดูตรงไปยังห้องห้องหนึ่งอย่างตรงไปตรงมา

"ศิษย์พี่แกรนต์ อาจารย์เป็นแบบนี้กับลูกศิษย์ที่เพิ่งรับเข้ามาใหม่เสมอเลยเหรอครับ?"

อันดูเดินตามหลังแกรนต์อย่างใกล้ชิดและเริ่มขอคำแนะนำ

"ก็ประมาณนั้นแหละ อาจารย์มีมาตรฐานในการรับลูกศิษย์อยู่ ร่างกายหรือจิตวิญญาณของพวกเขาต้องมีความพิเศษบางอย่างซ่อนอยู่"

แกรนต์พยักหน้าและพาอันดูมาที่ห้องทำความสะอาด

"ฉันจะเอาของไปเก็บก่อน นายล้างตัวโดยกดปุ่มนั่นด้วยตัวเองได้เลย"

แกรนต์ชี้ไปที่ปุ่มสีเขียวบนกำแพงแล้วหันหลังเดินจากไป

"วิจัยสินะ!"

หลังจากที่แกรนต์เดินออกจากห้องทำความสะอาดไป อันดูก็วางกระเป๋าเดินทางหนังลงบนพื้นและลูบผมตัวเองอย่างจนปัญญา

เมื่อศาสตราจารย์ชาร์ลอตต์และศาสตราจารย์เซเทียร่วมมือกันซื้อเขาในการประมูล ศาสตราจารย์ทั้งสองได้อธิบายไว้ว่าพวกเธอซื้อเขามาเพื่อศึกษาร่างกายและวิญญาณของเขาโดยเฉพาะ

สถานการณ์ของเขานั้นล้ำค่าเกินไปจริงๆ ในโลกของพ่อมด ซึ่งอาจจะไม่ปรากฏขึ้นมาเลยแม้แต่ครั้งเดียวในรอบหมื่นปี

ผู้ที่มีความเข้ากันได้ของธาตุระดับเหนือธรรมชาติถึงสี่อย่างนั้นก็หาได้ยากมากเช่นกันในโลกของพ่อมด

ในบรรดาคนกลุ่มเล็กๆ นี้ คนส่วนใหญ่มักจะมีธาตุที่เกื้อหนุนซึ่งกันและกัน เช่น ธาตุทั้งสี่ ได้แก่ ดิน ลม น้ำ และไฟ

แต่กรณีอย่างอันดูนั้นถือเป็นครั้งแรกในโลกนี้

ความมืดและลี้ลับ—พรสวรรค์สองอย่างนี้ยังพอสามารถอยู่ร่วมกันได้ แต่การอยู่ร่วมกันของความตายและวิญญาณนั้นเป็นสิ่งที่หาได้ยากยิ่ง

พรสวรรค์สองอย่างนี้จะปรากฏขึ้นเฉพาะในเผ่าพันธุ์วิญญาณหรือเผ่าพันธุ์อันเดดชนิดพิเศษบางชนิดเท่านั้น

แม้แต่ในหมู่เผ่าพันธุ์วิญญาณและอันเดด ก็ยากที่จะมีบุคคลใดที่มีความเข้ากันได้ระดับเหนือธรรมชาติกับทั้งสองธาตุ

แต่อันดูกลับเป็นเพียงมนุษย์ ซึ่งทำให้ผู้คนอยากรู้อยากเห็นเกี่ยวกับโครงสร้างทางกายภาพของเขาเป็นอย่างมากจริงๆ

"ค่อยๆ ก้าวไปทีละก้าวก็แล้วกัน อย่างแรกเลย ฉันต้องพยายามเอาชีวิตรอดจากปรากฏการณ์ธาตุตีกลับให้ได้"

อันดูสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ถอดเสื้อผ้าออก ยืนอยู่ตรงกลางห้องทำความสะอาด และกดปุ่มที่แกรนต์บอก น้ำร้อนพุ่งลงมาจากด้านบนและร่วงหล่นลงมาบนร่างกายของเขา

เมื่อสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิของน้ำร้อน อันดูก็ตัวสั่นด้วยความสบายและเริ่มอาบน้ำ

สิบห้านาทีต่อมา อันดูก็เดินออกมาโดยสวมชุดอนามัยจากห้องทำความสะอาด เมื่อเดินออกมา โต๊ะเครื่องมือขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นในสายตาของเขา

ข้างโต๊ะเครื่องมือ ศาสตราจารย์ทั้งสอง ชาร์ลอตต์และเซเทีย มาถึงก่อนเวลาแล้ว รอบตัวพวกเธอคือลูกศิษย์ของพวกเธอ

"มานี่สิ"

ชาร์ลอตต์กวักมือเรียกอันดู เมื่อมองไปที่โต๊ะเครื่องมือขนาดมหึมา อันดูก็รู้สึกหวั่นใจเล็กน้อย แต่เขาก็ยังคงเดินเข้าไป

นับตั้งแต่วินาทีที่เขาถูกประมูลมา ก็ไม่มีทางให้เขาหันหลังกลับได้อีกแล้ว สิ่งเดียวที่เขาทำได้ก็คือต้องเดินหน้าต่อไป

"ถอดมันออกแล้วลงไปนอน"

เมื่ออันดูเดินมาถึงโต๊ะเครื่องมือ ชาร์ลอตต์ก็บอกให้เขาลงไปนอนบนนั้น

อันดูลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ถอดชุดอนามัยออก แล้วล้มตัวลงนอน

ทันทีที่เขานอนลง วัตถุที่ดูคล้ายหน้ากากก็ค่อยๆ ร่อนลงมาจากด้านบนและครอบลงบนใบหน้าของเขา จากนั้น ก๊าซสีขาวจางๆ ก็พ่นออกมาจากหน้ากาก วินาทีที่อันดูสูดดมก๊าซเข้าไป เขาก็หมดสติไปในทันที

"เครื่องฉายธาตุ"

หลังจากที่อันดูหลับสนิทภายใต้อิทธิพลของยา ชาร์ลอตต์และเซเทียก็สั่งให้ลูกศิษย์เริ่มศึกษาร่างกายของอันดู

อย่างแรกคือเครื่องฉายธาตุ เครื่องมือนี้สามารถฉายภาพการกระจายตัวของธาตุภายในร่างกายผ่านภาพได้

ผ่านอุปกรณ์นี้ พวกเธอสามารถยืนยันความสมดุลของธาตุภายในร่างกายของอันดูได้อย่างแม่นยำ

ไม่นานนัก เครื่องมือที่เปล่งแสงสีเทาเงินจางๆ ก็ถูกแกรนต์และลูกศิษย์อีกสองคนเข็นเข้ามา

หลังจากยืนยันตำแหน่งได้แล้ว พวกเขาก็ใส่หินเวทมนตร์เข้าไป ส่วนหน้าของเครื่องมือวางทาบลงบนร่างกายของอันดู จากนั้นแสงสีขาวเงินก็สแกนไปทั่วร่างกายของเขา

เมื่อสแกนเสร็จสิ้น ภาพของธาตุก็จะปรากฏขึ้น

สี่สีผสมปนเปกัน กระจายตัวอย่างสม่ำเสมอในทุกซอกทุกมุมของร่างกายของอันดู