บทที่ 23 แย่แล้ว การสะกดข่มทางสายเลือดของบัญชีรองลบล้างถูกเปิดเผยจนได้

คาฟก้ามองโหยวเหยียนด้วยความไม่อยากเชื่อ

ดวงตาที่มักจะแฝงรอยยิ้มอย่างไม่แยแสอยู่เสมอ บัดนี้เบิกกว้างขึ้นเล็กน้อย

ลึกลงไปในรูม่านตาของเธอ มีประกายความสับสนวูบวาบขึ้นมาในชั่วขณะ

ในจักรวาลอันกว้างใหญ่นี้ คำกระซิบวิญญาณของเธอสามารถทำให้คู่ต่อสู้เกิดอาการเหม่อลอยได้แม้เพียงวินาทีเดียว หากพวกเขาไม่ทันระวังตัว แม้จะเผชิญหน้ากับท่านนายพลเทพพยากรณ์แห่งสหพันธ์เซียนโจว หรือกลุ่มสิบคนหินขององค์กรสันติภาพแห่งดวงดาวก็ตาม

แต่เด็กหนุ่มตรงหน้าที่สวมเครื่องแบบซอมซ่อของรถไฟแอสทรัลเอ็กซ์เพรส กลับไม่แสดงอาการชะงักเลยแม้แต่น้อย แถมยังสวนกลับมาด้วยประโยคเดียวสั้นๆ!

"พี่สาว จะไปได้หรือยัง"

โหยวเหยียนเอนศีรษะพิงกำแพงโลหะอันเย็นเฉียบ

เขาจงใจหาวหวอดใหญ่ บีบน้ำตาจากปฏิกิริยาทางสรีรวิทยาออกมาสองหยดที่หางตา

"พรุ่งนี้เช้าผมยังต้องตื่นมาเช็ดหน้าต่างรถไฟแอสทรัลเอ็กซ์เพรสอีกนะ ไม่มีเวลามาเล่นเกมสะกดจิตกับพวกคุณหรอก"

หร่วนเหมยที่ยืนอยู่ด้านข้าง เห็นคาฟก้าหน้าแตก ก็ยกยิ้มเย็นชาที่มุมปากเล็กน้อย

มีดผ่าตัดสีฟ้าอมน้ำแข็งที่ปลายนิ้วของเธอเริ่มหมุนอีกครั้ง

ภาพลวงตาของดอกเหมยในอากาศรอบๆ ไม่เพียงแต่จะไม่จางหายไป แต่กลับชัดเจนยิ่งขึ้น โดยให้ขอบกลีบดอกไม้ที่คมกริบพุ่งเป้าไปที่จุดตายของคาฟก้าโดยตรง

"นักล่าสเตลลารอน ดูเหมือนลูกไม้ตื้นๆ ของพวกคุณจะใช้ไม่ได้ผลกับสถานีอวกาศแห่งนี้นะ"

น้ำเสียงของหร่วนเหมยแฝงไว้ด้วยความเย้ยหยันและห่างเหิน

"ในขณะที่ฉันยังไม่เปลี่ยนใจ รีบเก็บแก๊สสะกดจิตไร้สาระของพวกคุณแล้วไสหัวไปซะ"

ซิลเวอร์วูล์ฟที่ลอยตัวอยู่กลางอากาศ หยุดรัวนิ้วลงบนเครื่องเล่นเกมพกพาของเธอ

เธอคายกากหมากฝรั่งในปากทิ้ง ดวงตาที่ถูกบดบังด้วยแว่นตากันลมเริ่มประเมินโหยวเหยียนผ่านกระแสข้อมูลเสมือนจริงอีกครั้ง

"คาฟก้า เด็กคนนี้มีอะไรผิดปกติ"

มีน้ำเสียงจริงจังที่หาได้ยากเจืออยู่ในคำพูดของซิลเวอร์วูล์ฟ

"เทอร์มินัลของฉันพิ่งจะลองสแกนสัญญาณชีพของเขา แต่ข้อมูลที่ตอบกลับมามีแต่โค้ดที่อ่านไม่ออกเต็มไปหมด"

"ฉันเคยเจอเหตุการณ์แบบนี้กับคนแค่คนเดียวเท่านั้น"

คาฟก้าไม่สนใจคำเตือนของซิลเวอร์วูล์ฟ

เธอละทิ้งท่าทีเกียจคร้านและเย้ายวนบนใบหน้า ริมฝีปากสีแดงเม้มแน่นเป็นเส้นตรง

คำกระซิบวิญญาณของเธอไม่ใช่แค่การชี้แนะทางจิตวิทยาธรรมดาๆ แต่เป็นการแทรกแซงกฎเกณฑ์โดยอาศัยพลังแห่งเส้นทาง

มีเพียงสองกรณีเท่านั้นที่สามารถเมินเฉยต่อกฎข้อนี้ได้อย่างสมบูรณ์

หนึ่ง คือฝ่ายตรงข้ามครอบครองวัตถุหายากที่สามารถต่อต้านการแทรกแซงทางจิตได้ทั้งหมด

อีกกรณี... คือเส้นทางที่ฝ่ายตรงข้ามเดินอยู่นั้น มีสถานะที่เหนือกว่าและสามารถสะกดข่มเธอได้อย่างสมบูรณ์

คาฟก้าค่อยๆ ลดมือที่ใช้ร่ายคำกระซิบวิญญาณลง

เธอจ้องมองโหยวเหยียน พยายามหาช่องโหว่จากสีหน้าที่ไม่แยแสของเขา

โหยวเหยียนรู้สึกขนลุกซู่กับการจ้องมองของเธอ หนังศีรษะตึงเครียดขึ้นมาเป็นระลอกๆ

"ระบบ แนวป้องกันของแกมันจะไม่มากเกินไปหน่อยเหรอ"

เขาตะโกนอย่างบ้าคลั่งในใจ

"สายตาผู้หญิงคนนี้มันผิดปกติ เธอต้องสังเกตเห็นอะไรแน่ๆ!"

[คำเตือน: เพื่อหักล้างการแทรกแซงกฎเกณฑ์ของคำกระซิบวิญญาณระดับสูง ระบบนี้ได้เรียกใช้โค้ดพื้นฐาน 'ลบล้าง' เลเวลสูงสุดสำหรับการป้องกันแบบติดตัวโดยอัตโนมัติ]

"โค้ดพื้นฐานลบล้างเนี่ยนะ!"

โหยวเหยียนแทบจะกระอักเลือดออกมา

"บ้าเอ๊ย! ตัวคาฟก้าเองก็เดินบนเส้นทางลบล้าง การใช้โค้ดลบล้างไปป้องกันเธอมันก็เหมือนไปรำง้าวต่อหน้ากวนอูนั่นแหละ มันไม่ได้ผลหรอก!"

[คำเตือน: ระหว่างการทำงานของโค้ดพื้นฐาน พลังแห่งเส้นทางจำนวนเล็กน้อยจะหลุดรอดออกไปอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้]

เสียงเครื่องจักรของระบบเพิ่งจะจางหายไป

โหยวเหยียนรู้สึกถึงออร่าที่ไม่อาจบรรยายได้ซึมซาบออกมาจากส่วนลึกของไขกระดูกทีละสาย

มันไม่ใช่ความมีเหตุผลของปัญญา และไม่ใช่ความโกรธเกรี้ยวของการทำลายล้าง

แต่มันคือความสูญสิ้นอันลึกล้ำ ราวกับสามารถลบล้างความหมายทั้งหมดได้

มันเหมือนกับความว่างเปล่าอันสัมบูรณ์ก่อนที่จักรวาลจะถือกำเนิดขึ้น หนาวเหน็บ โดดเดี่ยว ไร้ซึ่งกาลเวลาและมิติ

แม้ว่าออร่านี้จะอ่อนแรงจนแทบจะมองข้ามได้ และไม่ทำให้ฝุ่นผงในอากาศสั่นไหวด้วยซ้ำ

แต่สำหรับคาฟก้า นักล่าสเตลลารอนผู้เดินอยู่บนเส้นด้ายระหว่างความเป็นและความตายมานานปี

ออร่านี้กลับสว่างเจิดจ้ายิ่งกว่าการระเบิดของดวงดาวเสียอีก!

ลมหายใจของคาฟก้าสะดุดกะทันหัน

รองเท้าส้นสูงสีแดงไวน์คู่นั้นถอยหลังไปครึ่งนิ้วบนพื้นโดยไม่รู้ตัว

นักล่าที่ปกติจะสง่างามและเยือกเย็น บัดนี้กลับสั่นสะท้านเล็กน้อยตามสัญชาตญาณที่ไม่อาจควบคุมได้

นั่นคือการสะกดข่มอย่างสมบูรณ์ซึ่งมีจุดกำเนิดมาจากส่วนลึกของสายเลือด จากจุดเริ่มต้นของเส้นทาง!

เธอคุ้นเคยกับออร่าลบล้างนี้ดีเกินไปแล้ว

คุ้นเคยจนมันสลักลึกลงในจิตวิญญาณ หลอมรวมเข้าไปในกระดูกและสายเลือด และกลายเป็นสาเหตุเดียวของ "ความกลัว" ที่เธอสามารถสัมผัสได้ในจักรวาลนี้

หายนะระดับดวงดาวที่เพียร์พอยต์ในครั้งนั้น

ท้องฟ้าเต็มไปด้วยซากปรักหักพังของยานรบข้ามดวงดาวที่ถูกฉีกกระชาก และลำแสงแห่งการล้างผลาญที่สว่างเจิดจ้าได้แผดเผาดาวเคราะห์ทั้งดวงจนกลายเป็นนรกบนดิน

เธอคิดว่าตัวเองคงต้องตายอยู่ที่นั่น

แต่แล้วผู้ชายคนนั้นก็ปรากฏตัวขึ้น

เขาไม่มีชื่อ ไม่มีอดีต แม้แต่ใบหน้าก็ถูกปกคลุมด้วยม่านหมอก

เขาเพียงแค่มายืนอยู่ตรงหน้าเธอ

ออร่าลบล้างที่รุนแรงกว่าตอนนี้เป็นพันเท่า ปะทุออกมาจากร่างของเขา

ออร่านั้นกลืนกินผลกระทบจากเทพดาราที่มากพอจะทำลายล้างกาแล็กซีไปอย่างสมบูรณ์ และกลืนกินการคงอยู่ของตัวเขาเองไปด้วย

เขาใช้ชีวิตของตัวเองเพื่อแลกกับโอกาสให้เธอได้เดินร่อนเร่ในจักรวาลนี้ต่อไป

และมันทำให้เธอ นักล่าที่แต่เดิมไม่รู้ว่า "ความกลัว" คืออะไร ได้ลิ้มรสความรู้สึกของการสูญเสียเป็นครั้งแรก

"เป็นไปไม่ได้..."

คาฟก้าพึมพำกับตัวเอง น้ำเสียงแฝงความสั่นเครือเล็กน้อยที่แม้แต่ตัวเธอเองก็ยังไม่ทันสังเกต

ในจักรวาลนี้ นอกจากผู้นำทางที่กลายเป็นความว่างเปล่าไปแล้วนั้น เป็นไปไม่ได้เลยที่จะมีคนที่สองครอบครองออร่าลบล้างที่บริสุทธิ์และอยู่ในระดับสูงเช่นนี้!

หร่วนเหมยสังเกตเห็นความผิดปกติของคาฟก้าได้อย่างเฉียบขาด

เธอหรี่ตาลงเล็กน้อย สายตากวาดมองสลับไปมาระหว่างคาฟก้าและโหยวเหยียน

"อะไรกัน นักล่าสเตลลารอนผู้สง่างาม ถูกพนักงานรับจ้างของรถไฟแอสทรัลเอ็กซ์เพรสทำให้กลัวจนสติแตกเลยเหรอ"

น้ำเสียงของหร่วนเหมยแฝงการดูถูกอย่างไม่ปิดบัง แต่มีดผ่าตัดที่ปลายนิ้วกลับถูกกำแน่นขึ้น

โหยวเหยียนกำลังร้องโหยหวนอยู่ในใจ

ไอ้ระบบบ้าเอ๊ย หาเรื่องใส่ตัวเก่งนักนะ!

เขาพยายามดิ้นรนเพื่อระงับออร่าที่หลุดรอดออกมา แต่พลังแห่งลบล้างก็เหมือนม้าป่าที่หลุดออกจากบังเหียน อยู่เหนือการควบคุมของร่างกาย "พนักงานชั่วคราว" ของเขาอย่างสิ้นเชิง

คาฟก้าไม่สนใจคำเยาะเย้ยของหร่วนเหมย

ดวงตาของเธอถูกตอกไว้ที่โหยวเหยียน ราวกับต้องการมองทะลุเครื่องแบบซอมซ่อตัวนั้น และเพ่งมองเข้าไปในจิตวิญญาณที่ซ่อนอยู่ลึกภายในตัวเขา

เบ้าตาของเธอแดงระเรื่อเล็กน้อย ปอยผมสีแดงไวน์ที่เคยเกล้าไว้อย่างเรียบร้อยร่วงหล่นลงมาแนบแก้มที่ซีดเซียว

"เคร้ง"

เสียงโลหะกระทบพื้นดังกังวานเป็นพิเศษในทางเดินที่เงียบสงัด

ปืนกลมือในมือของคาฟก้า ซึ่งเธอเล่นมันมานานหลายปีและไม่เคยปล่อยให้หลุดมือ แม้แต่ตอนเผชิญหน้ากับผู้พิทักษ์ของเทพดารา

เลื่อนหลุดจากปลายนิ้วของเธออย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย และร่วงหล่นลงบนพื้นโลหะอันเย็นเฉียบ

ซิลเวอร์วูล์ฟหันขวับ มองคู่หูของเธอด้วยความตกตะลึงผ่านแว่นตากันลม

"คาฟก้า เกิดอะไรขึ้นกับเธอน่ะ"

เธอไม่เคยเห็นคาฟก้าดูสับสนวุ่นวายขนาดนี้มาก่อนเลย

แม้ว่าตอนจบที่เลวร้ายที่สุดจะถูกเขียนไว้ในบทละครของเอลิโอ เธอก็มักจะเผชิญหน้ากับมันด้วยรอยยิ้มอย่างไม่แยแสเสมอ

แต่ตอนนี้ นักล่าผู้สง่างามคนนี้กลับไม่สามารถแม้แต่จะจับอาวุธในมือไว้ได้

คาฟก้าดูเหมือนจะไม่ได้ยินเสียงของซิลเวอร์วูล์ฟ

เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้น ดวงตาสีม่วงที่เคยสะกดทุกสรรพชีวิต บัดนี้กำลังหดเกร็งอย่างรุนแรง

สายตาของเธอทะลวงผ่านบาเรียสีฟ้าอมน้ำแข็งของหร่วนเหมย

เมินเฉยต่อภาพลวงตาดอกเหมยที่คมกริบจนสามารถตัดผ่านเกราะยานรบได้

เธอจ้องมองโหยวเหยียนที่ยืนพิงกำแพงตรงมุมห้องอย่างโหยหาและแน่วแน่