บทที่ 26 - มืออาชีพ มืออาชีพจริงๆ!

บทที่ 26 - มืออาชีพ มืออาชีพจริงๆ!

ใจของเจี่ยนซิงเซี่ยเต้นระทึกจนแทบจะทะลุออกมานอกอก

แต่ฟางฟางกลับไม่รู้สึกถึงความผิดปกติใดๆ ยังคงพูดด้วยความตื่นเต้นว่า "พี่ถูกรางวัลเมื่อวันก่อนน่ะ ของมาส่งแล้วนะ! เป็นแผงโซลาร์เซลล์ทั้งชุดเลย! พี่เซี่ยเซี่ย รีบออกมาเซ็นรับของเร็วเข้า!"

เจี่ยนซิงเซี่ยจะกล้าออกไปได้ยังไง เธอรีบวิ่งไปที่ประตูหลัง พอเห็นต้าเฮย ก็รีบโบกมือส่งสัญญาณให้เขาทันที

"ซ่อนตัวเร็ว! เข้าไปในเขา! อย่าออกมานะ!"

พอเห็นต้าเฮยทำหน้าน้อยอกน้อยใจ เหมือนจะถามว่า "เจ้านายจะทิ้งข้าอีกแล้วเหรอ?" เจี่ยนซิงเซี่ยก็รีบใช้ไหวพริบ คว้ากระสอบสองใบใหญ่ยัดลงไปในตะกร้าไม้ไผ่

"เข้าป่าไปเก็บเกาลัดมา! ถ้าเก็บไม่เต็มตะกร้าห้ามกลับมานะ!"

ต้าเฮยถึงกับอ้อ

ที่แท้เจ้านายทำหน้าดุโบกมือไล่เขา ไม่ได้แปลว่าไล่เขาไป แต่ให้เขาเข้าป่าไปเก็บเกาลัดนี่เอง

ต้าเฮยสะพายตะกร้าไม้ไผ่เดินเข้าป่าไปอย่างอารมณ์ดี

เจี่ยนซิงเซี่ยยืนมองจนเขาลับสายตาหายเข้าไปในดงหญ้ารกชัฏ ถึงได้รีบวิ่งกลับมาที่หน้าบ้าน

พอมาถึงลานหน้าบ้าน เธอก็แทบช็อก

คนที่มาไม่ได้มีแค่ฟางฟาง แต่ยังมีรถบรรทุกขนาดเล็กอีกหนึ่งคัน แล้วก็ชาวบ้านอีกครึ่งค่อนหมู่บ้าน!

ฟางฟางที่ยืนอยู่หน้าสุด กำลังคุยจ้ออย่างออกรสออกชาติให้ชาวบ้านฟัง "พี่เซี่ยเซี่ยน่ะ ทำดีได้ดีจริงๆ นะ! ตอนแรกพี่เขาไม่ได้อยากจะซื้อน้ำอัดลมหรอก หนูซื้อขวดนึง แม่หนูยังจะเอาไปคืนเขาเลย!"

"แต่พอพี่เซี่ยเซี่ยได้ยินว่าคุณป้าคนขายกำลังลำบาก พี่เขาก็เหมาน้ำอัดลมมาตั้งสองลังเลย! พวกป้าๆ ลองคิดดูสิ พี่เซี่ยเซี่ยหางานทำในเมืองไม่ได้ ไม่มีเงินเช่าบ้าน ถึงได้ต้องกลับมาอยู่บ้านเก่า เงินร้อยกว่าหยวนนี่มันสำคัญกับพี่เขาแค่ไหน! แต่พี่เขาก็ยังยอมเสียสละช่วยคนอื่นเลย"

เจี่ยนซิงเซี่ย: "..."

ขอบใจนะจ๊ะ

— จากหญิงสาวผู้โดดเดี่ยวที่หางานทำไม่ได้ ไม่มีเงินเช่าบ้าน และต้องซมซานกลับมาอยู่บ้านเก่า

ป้าลู่ตีแขนฟางฟางดังเพียะ ทำหน้าเจื่อนๆ "ป้าไม่รู้ว่าน้องเขาบ้านลำบาก ป้าก็แค่คิดว่าน้ำอัดลมขวดนึงมันตั้งแพง ป้าแก่ป่านนี้แล้ว จะมากินน้ำอัดลมอะไรกัน..."

แต่ไม่มีใครสนใจคำแก้ตัวของป้าลู่เลย

ทุกคนต่างก็ตั้งตารอฟังฟางฟางเล่าต่อ "แล้วยังไงต่อ? แล้วยังไงต่อ?"

ฟางฟางเกาะรั้วเหล็กหน้าบ้านเก่า ยืนบนฐานหินที่สูงขึ้นมาครึ่งเมตร เล่าเรื่องอย่างเมามัน "ตอนแรกพี่เซี่ยเซี่ยก็ไม่อยากจับรางวัลหรอก แต่คุณป้าคนขายคะยั้นคะยอให้จับ พี่เขาก็เลยยอมจับมาใบนึง พอขูดดูเท่านั้นแหละ... รางวัลใหญ่เบ้อเริ่มเลย!"

ฟางฟางพูดไปก็ยิ้มไป "วันนั้นเน็ตไม่ค่อยดี พวกเราเห็นแค่ตอนที่คุณป้าเขาสแกนคิวอาร์โค้ด แล้วมันขึ้นว่าได้ระบบโซลาร์เซลล์อะไรสักอย่างนี่แหละ แต่พี่เซี่ยเซี่ยรีบ รถกระบะก็รออยู่ พวกเราก็เลยต้องกลับมาก่อน"

"ใครจะไปคิดว่ารางวัลมันจะใหญ่ขนาดนี้! แผงโซลาร์เซลล์ทั้งชุดเลยนะ!"

ฟางฟางเล่าอย่างตื่นเต้น ชาวบ้านก็ฟังกันอย่างใจจดใจจ่อ ทั้งอิจฉาทั้งตื่นเต้น

"ตอนก่อนหน้านี้ พวกหูต้าเอาแผ่น... อะไรนะ โซลาร์ๆ นี่แหละ มาโฆษณา บอกว่าชุดนึงตั้งหกหมื่นแน่ะ! ซื้อน้ำอัดลมแค่ร้อยกว่าหยวน แต่ได้รางวัลตั้งหกหมื่น เซี่ยเซี่ยนี่ดวงดีจริงๆ"

ชาวบ้านบางคนก็พูดด้วยน้ำเสียงอิจฉาตาร้อน

ชาวบ้านอีกคนก็สวนขึ้นมาทันที "นี่แหละที่เขาเรียกว่าคนดีผีคุ้ม! ยายของเซี่ยเซี่ยคงทำบุญไว้เยอะ โชคดีนี่ก็เลยตกมาถึงหลานไง"

"นั่นสิ เป็นเอ็ง เอ็งจะกล้าควักเงินตั้งร้อยกว่าหยวนซื้อน้ำอัดลมช่วยคนอื่นไหมล่ะ?"

"ก็คงไม่กล้าหรอก..."

ถึงจะมีคนอิจฉาบ้าง แอบหมั่นไส้บ้าง แต่ส่วนใหญ่ก็ดีใจกับเจี่ยนซิงเซี่ยทั้งนั้น

ธรรมชาติของคนก็เป็นแบบนี้แหละ ถ้าเจี่ยนซิงเซี่ยใส่ทองหยอง ขับรถหรูเปิดประทุนกลับมา แล้วถูกรางวัลใหญ่ ชาวบ้านก็คงไม่ออกอาการดีใจด้วยขนาดนี้หรอก

แต่เจี่ยนซิงเซี่ยกลับมาในสภาพไม่มีแม่ พ่อก็ไม่เหลียวแล หอบกระเป๋ากลับมาเดินย่ำต๊อกๆ บนเขา แถมได้ยินมาว่าหลังคาบ้านก็พัง บันไดก็พัง ขนาดค่าไฟหูต้ายังต้องช่วยออกให้ก่อนเลย...

เด็กกำพร้าสู้ชีวิตขนาดนี้ ชาวบ้านจะไม่สงสารได้ยังไงล่ะ

ชาวบ้านยืนคุยกันอยู่หน้าบ้านอย่างไม่ปิดบัง เจี่ยนซิงเซี่ยแอบคิดในใจว่า หรือเธอที่รับบทเป็น 'นางเอกสู้ชีวิต' ควรจะเดินออกไปขัดจังหวะการสนทนานี้ดีไหมนะ

เธอก็สังเกตเห็นว่า ตอนที่ฟางฟางกับชาวบ้านกำลังคุยกัน คนบนรถบรรทุกไม่ยอมลงมาเลย

เจี่ยนซิงเซี่ยเดินไปเปิดประตู ฟางฟางก็ตะโกนลั่น "พี่เซี่ยเซี่ยมาแล้ว! คนดวงดีมาแล้ว!"

คนบนรถบรรทุกเดินลงมาพร้อมกับแผ่นกระดาษ แวะตรวจสอบข้อมูลกับเจี่ยนซิงเซี่ย "คุณคือคุณเจี่ยนซิงเซี่ยใช่ไหมครับ?"

เจี่ยนซิงเซี่ยพยักหน้า "ใช่ค่ะ"

ไม่รู้ทำไม เธอรู้สึกว่าคนบนรถบรรทุกดูแปลกๆ กลิ่นอายคล้ายๆ กับเถายาและต้าเฮยยังไงพิกล

หลังจากตรวจสอบข้อมูลเสร็จ คนบนรถบรรทุกก็บอกว่า "ของรางวัลของคุณมาถึงแล้วครับ เป็นระบบพลังงานแสงอาทิตย์ขนาด 100 ตารางเมตร ทางเรามีบริการติดตั้งให้ฟรี โปรดระบุตำแหน่งที่ต้องการติดตั้งด้วยครับ"

โซลาร์เซลล์จะเอาไปติดตรงไหนได้ล่ะ? เจี่ยนซิงเซี่ยชี้ไปที่หลังคาชั้นสองอย่างงงๆ

"ติดข้างบนนั้นแหละค่ะ เอาสักหกสิบตารางเมตร ส่วนอีกสี่สิบตารางเมตร ช่วยติดที่ลานหน้าบ้านกับหลังบ้านอย่างละครึ่งได้ไหมคะ?"

เจี่ยนซิงเซี่ยเห็นว่าบนรถบรรทุกมีเสาอะลูมิเนียมอัลลอยมาด้วย การติดตั้งแผงโซลาร์เซลล์ก็คล้ายๆ กับการมุงหลังคาเมทัลชีท สามารถใช้เสาค้ำยันทำเป็นกันสาดได้เลย

คนบนรถพยักหน้ารับ "ได้ครับ แค่บอกตำแหน่งมาก็พอ"

พูดจบ คนงานอีกห้าคนก็ลงมาจากรถบรรทุก รวมเป็นหกคน พวกเขาไม่พูดไม่จา เริ่มลงมือขนของอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

ชาวบ้านยืนมุงดูรอบๆ รถบรรทุกพลางส่งเสียงฮือฮา

มีคนใจดีอาสาจะช่วย แต่คนงานบนรถก็ปฏิเสธอย่างสุภาพ "ไม่เป็นไรครับ เรามีเครื่องมือช่างเฉพาะทาง ไม่จำเป็นต้องใช้แรงงานคนเพิ่มครับ"

พูดจบ พวกเขาก็ขนเครนขนาดเล็ก ยกแผงโซลาร์เซลล์เป็นตั้งๆ ขึ้นไปด้านบนด้วยรอก

"เอ๊ะ เดี๋ยวก่อน พวกเขาขึ้นไปบนชั้นสองได้ยังไงน่ะ?"

เจี่ยนซิงเซี่ยเพิ่งนึกขึ้นได้ บันไดขึ้นชั้นสองมันพังไปแล้วไม่ใช่เหรอ? คราวก่อนช่างไฟยังต้องต่อโต๊ะต่อเก้าอี้ปีนขึ้นไปเลย

เธอรีบวิ่งไปดูที่ห้องโถงเล็ก ก็ต้องตะลึง! คนงานพวกนี้จัดการรื้อบันไดไม้เก่าๆ ที่ผุพังออก แล้วเปลี่ยนเป็นบันไดอะลูมิเนียมอัลลอยให้เสร็จสรรพ

ถึงจะใช้เสาตั้งทำขึ้นมาชั่วคราว และแคบกว่าบันไดทั่วไปเยอะ แต่ก็เป็นบันไดที่เดินขึ้นลงได้สบายๆ

ตอนนี้เธอก็สามารถขึ้นไปชั้นสองได้แล้ว

ชั้นสองโล่งกว้าง ในตำแหน่งเดียวกับชั้นล่างก็มีบันไดทะลุขึ้นไปถึงดาดฟ้า

คนงานบนดาดฟ้าเริ่มลงมือเจาะนอตติดตั้งกันแล้ว

ชาวบ้านที่ชอบสอดรู้สอดเห็นเดินตามขึ้นมาดู "มืออาชีพ มืออาชีพจริงๆ!"

การติดตั้งแผงโซลาร์เซลล์ไม่ได้มีอะไรน่าดูนัก ชาวบ้านจึงพากันเดินสำรวจรอบๆ บ้านเก่าแทน

พอมองไปรอบๆ ชาวบ้านก็เริ่มประหลาดใจ

"เพิ่งย้ายมาไม่กี่วัน ถางหญ้าทำไร่ไถนาได้กว้างขนาดนี้เลยเหรอ?"

"เข้าป่าด้วยเหรอเนี่ย? เกาลัดลูกเล็กๆ นี่เกาลัดป่าใช่ไหม?"

"ปลูกผักแล้วด้วยเหรอ? เอ๊ะ แต่มาปลูกเอาตอนนี้ มันจะโตทันเหรอเนี่ย? ถางหญ้าตอนนี้ก็ปลูกข้าวไม่ทันแล้วนะ"

ชาวบ้านต่างก็วิพากษ์วิจารณ์ แนะนำนู่นนี่นั่นกันไปต่างๆ นานา

เจี่ยนซิงเซี่ยรู้ว่าพวกเขาไม่ได้หวังร้าย ก็เลยปล่อยให้พูดไป

เธอเอาเกาลัดต้มออกมาแจกให้ทุกคนชิม "ใช่ค่ะ เมื่อวานลองเดินเข้าป่าดู แต่ก็ไม่ได้ไปไหนไกลหรอกค่ะ เดินไปเจอต้นเกาลัดอยู่ตรงเชิงเขาก็เลยเก็บกลับมา"

มีคนแก่พยักหน้ารับ "ตรงเชิงเขามีป่าเกาลัดอยู่จริงๆ นั่นแหละ"

ชาวบ้านกินเกาลัดไปพลาง อิจฉาที่เจี่ยนซิงเซี่ยมีป่าให้เก็บของป่า แต่ก็ไม่มีใครเสนอตัวว่าอยากจะไปด้วยเลย

ความจริงแล้ว คนส่วนใหญ่อยากรู้อีกเรื่องนึงมากกว่า...

"เซี่ยเซี่ย หนูอยู่บ้านเก่าคนเดียว ไม่เคยเจออะไรแปลกๆ บ้างเหรอ?"

(จบแล้ว)