บทที่ 2 - เปลี่ยนอาชีพ: พ่อค้าหน้าเลือด

บทที่ 2 - เปลี่ยนอาชีพ: พ่อค้าหน้าเลือด

【ขอแสดงความยินดี ท่านค้นพบอาชีพซ่อนเร้นระดับเอกลักษณ์: พ่อค้าหน้าเลือด!】

【หมายเหตุ: เมื่อเปลี่ยนอาชีพแล้วจะไม่สามารถเปลี่ยนแปลงอาชีพได้อีก โปรดตัดสินใจอย่างระมัดระวัง!】

【อาชีพ: พ่อค้าหน้าเลือด】

【คำอธิบาย: หลังจากเปลี่ยนเป็นพ่อค้าหน้าเลือดแล้ว จะไม่สามารถเรียนรู้ทักษะต่อสู้ใดๆ ได้ ไม่สามารถใช้การโจมตีพื้นฐานได้ ทำได้เพียงว่าจ้างนักสู้คุ้มกันเพื่อปกป้องตัวเองเท่านั้น!】

【ทักษะติดตัวของพ่อค้าหน้าเลือด: ละเว้นภาษี (การตั้งแผงลอย, การแลกเปลี่ยน, โรงประมูล, ร้านค้า ฯลฯ จะไม่มีการเก็บภาษีใดๆ ทั้งสิ้น)】

【ทักษะติดตัว: แผงลอยเคลื่อนที่ (การตั้งแผงลอยจะได้รับป้ายทองคำ การตั้งแผงลอยจะไม่ถูกจำกัดด้วยพื้นที่ สามารถตั้งแผงลอยในเขตอันตรายได้)】

【ทักษะติดตัว: กระเป๋าสัมภาระคูณสอง (จำนวนช่องเก็บของจะมากกว่าผู้เล่นทั่วไปหนึ่งเท่า)】

【ทักษะเรียกใช้ระดับเอกลักษณ์เพียงหนึ่งเดียว: อัญเชิญนักสู้คุ้มกัน】

【เมื่อเลือกแล้ว จะไม่สามารถเปลี่ยนแปลงได้ โปรดตัดสินใจอย่างระมัดระวัง!】

อาชีพซ่อนเร้น พ่อค้าหน้าเลือด

เงื่อนไขช่างเข้มงวดทว่าก็แสนเรียบง่าย

จะสามารถเปิดใช้งานอาชีพนี้ได้ที่เถ้าแก่เนี้ยโรงเตี๊ยมในหมู่บ้านมือใหม่ ก็ต่อเมื่อเพิ่งเข้าเกมมาและยังไม่ได้ฆ่ามอนสเตอร์แม้แต่ตัวเดียว แถมบนตัวต้องไม่มีภารกิจค้างอยู่เลยเท่านั้น

วิธีเดียวที่จะทำได้ก็เหมือนกับหลินเฟิง คือพอเข้าเกมปุ๊บก็ต้องกดยกเลิกภารกิจทิ้งทันที

อาชีพพ่อค้าหน้าเลือดดูเผินๆ เหมือนจะไร้ประโยชน์ แต่สำหรับหลินเฟิงแล้ว มันสำคัญมาก

"ยืนยันการเลือก!"

【ติ๊ง ขอแสดงความยินดี ผู้เล่นชางเทียนจื่อ เปลี่ยนอาชีพเป็นอาชีพซ่อนเร้นระดับเอกลักษณ์: พ่อค้าหน้าเลือด!】

【ติ๊ง ได้รับรางวัลเปลี่ยนอาชีพ: 1,000 เหรียญทอง】

【ได้รับอุปกรณ์เปลี่ยนอาชีพ: รองเท้าผ้าพ่อค้าเร่!】

สิ้นเสียงประกาศ

ช่องทักษะทั้งหมดของหลินเฟิงก็หายวับไป

ในกระเป๋ามีเงินเพิ่มขึ้นมา 1,000 เหรียญทอง พร้อมกับรองเท้าผ้าหนึ่งคู่

สมกับที่เป็นอาชีพซ่อนเร้น ถึงกับให้เงินมาฟรีๆ ตั้ง 1,000 เหรียญทอง

เงินตราในเกม 'เทียนเซี่ย' สามารถแลกเปลี่ยนเป็นเงินในโลกแห่งความเป็นจริงได้

โดยมีอัตราส่วนอยู่ที่ 1 ต่อ 10

1,000 เหรียญทอง จึงเทียบเท่ากับเงิน 100 หยวน

คุณสมบัติของรองเท้าคู่นั้นก็ถือว่าไม่เลวเลยทีเดียว

【รองเท้าผ้าพ่อค้าเร่: สวมใส่สบาย ทนทานและใช้งานได้จริง สามารถเพิ่มความเร็วในการเคลื่อนที่ได้】

【ระดับ: สีฟ้า】

【ความต้องการเลเวล: เลเวล 0】

【ความต้องการอาชีพ: พ่อค้าหน้าเลือด】

【ความเร็วเคลื่อนที่ +4】

【ฟื้นฟูพลังชีวิต +1】

【คะแนนอุปกรณ์: 142 คะแนน (ผูกมัด ไม่สามารถแลกเปลี่ยนได้)】

คุณสมบัติทั้งสองอย่างนี้เป็นคุณสมบัติที่ใช้งานได้จริงอย่างมาก

【รับภารกิจอาชีพอัตโนมัติ: สรรหานักสู้คุ้มกัน】

【คำอธิบายภารกิจ: ในฐานะพ่อค้าหน้าเลือด คุณจะต้องรับมือกับสถานการณ์อันตราย จงไปหาเถ้าแก่เนี้ยโรงเตี๊ยม เพื่อสรรหานักสู้คุ้มกัน!】

ในที่สุดเสียงของระบบก็เงียบลง

เถ้าแก่เนี้ยโรงเตี๊ยมยิ้มหวาน "พ่อหนุ่มผู้กล้าหาญ การเดินทางท่องไปในใต้หล้า การปกป้องตัวเองถือเป็นสิ่งสำคัญที่สุด ข้ามีนักสู้คุ้มกันสามคนให้เจ้าเลือกสรร!"

เบื้องหน้าหลินเฟิงปรากฏการ์ดขึ้นมาสามใบ

ประกอบไปด้วย การ์ดสีขาว: โจรโฉดค่ายลมดำ (นักรบ)

การ์ดสีขาว: โลลิถือขวาน (นักรบ)

การ์ดสีเขียว: ปีศาจแมวรัตติกาล (นักฆ่า)

หลินเฟิงมองการ์ดทั้งสามใบด้วยความสนใจ "ภาพวาดพวกนี้ไม่เลวเลยนะ!"

เถ้าแก่เนี้ยโรงเตี๊ยมหัวเราะเบาๆ "นักสู้คุ้มกันสามารถเปลี่ยนอาชีพตามเจ้าได้ เปลี่ยนไปพร้อมกันเลยล่ะ!"

ตรงมุมหน้าจอ ยังมีปุ่มสีเขียวอยู่อีกหนึ่งปุ่ม

บนปุ่มเขียนไว้ว่า รีเฟรชครั้งละ 10 เหรียญทอง

ซึ่งก็คือสิบหยวน

นักสู้คุ้มกันมีทั้งหมดแปดระดับ ได้แก่ สีขาว สีเขียว สีฟ้า สีม่วง สีเหลือง สีแดง สีทอง และสีรุ้ง

สอดคล้องกับการแบ่งระดับอุปกรณ์

หลินเฟิงเป็นเพียงพ่อค้าหน้าเลือดระดับต่ำสุด จึงสามารถรีเฟรชได้สูงสุดแค่ระดับสีม่วงเท่านั้น

โอกาสออกสีม่วง 1%, โอกาสออกสีฟ้า 9%, โอกาสออกสีเขียว 30% และโอกาสออกสีขาว 60%

"หนึ่งหยวน ลองดูสักหน่อยก็แล้วกัน!"

"สับไพ่ใหม่!"

หลินเฟิงกดที่ปุ่ม

การ์ดตรงหน้าหมุนวนแล้วหายไปในพริบตา

เมื่อปรากฏขึ้นมาอีกครั้ง การ์ดทั้งสามใบก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

【การ์ดสีขาว: สาวน้อยขี่หมู (นักล่า)】

【การ์ดสีขาว: นักดาบคลั่งรัก (นักดาบ)】

【การ์ดสีขาว: มือปราบเจ้าเล่ห์ (มือกระบี่)】

"สับไพ่ใหม่!"

หลินเฟิงไม่ลังเลเลยสักนิด

สามใบนี้สู้สามใบแรกที่โผล่มายังไม่ได้เลยด้วยซ้ำ

【การ์ดสีขาว: มือดาบปิดหน้า (มือดาบ)】

【การ์ดสีเขียว: สาวน้อยพิษสง (ผู้ใช้กู่)】

【การ์ดสีม่วง: ซอมบี้ร้อยปี (นักสู้)】

หลินเฟิงเบิกตากว้างมองไปที่ผู้สืบทอดวิชาเหมาซาน "สีม่วง!!"

เถ้าแก่เนี้ยโรงเตี๊ยมก็เอ่ยชมด้วยความประหลาดใจเช่นกัน "น้องชายโชคดีจริงๆ ระดับนั้นแสดงถึงจำนวนทักษะที่พวกเขามี ระดับสีม่วงก็คือมีทักษะสามอย่าง"

เดิมทีแค่หวังว่าจะได้สักสีฟ้าก็ดีใจแล้ว คิดไม่ถึงเลยว่าจะออกสีม่วงมาให้

หลินเฟิงไม่รอช้า "จ้างเขา!"

【ติ๊ง ยืนยันที่จะว่าจ้างเขาหรือไม่!】

【ค่าจ้าง: 500 เหรียญทอง】

ราคาถือว่าสมเหตุสมผล

เงินแค่นี้หลินเฟิงย่อมไม่เสียดายอยู่แล้ว "ยืนยันการว่าจ้าง!"

สิ้นเสียงคำสั่ง เงิน 500 เหรียญทองในกระเป๋าก็ถูกหักออกไปโดยอัตโนมัติ

การ์ดใบนั้นกลายสภาพเป็นอุปกรณ์ และผูกมัดเข้ากับช่องใส่อุปกรณ์ของหลินเฟิงทันที

เถ้าแก่เนี้ยโรงเตี๊ยมยิ้มพลางกล่าวว่า "ยินดีด้วยนะน้องชาย โชคดีเสียจริง!"

หลินเฟิงพยักหน้า "ขอบคุณครับเถ้าแก่เนี้ย!"

เถ้าแก่เนี้ยส่ายหางจิ้งจอกไปมา เอนกายพิงไหล่หลินเฟิงอย่างเกียจคร้าน ริมฝีปากสีแดงสดประทับจูบลงบนแก้มของเขาแผ่วเบา

เธอพ่นลมหายใจหอมกรุ่นกระซิบแผ่วเบา "ขอให้เทพแห่งความเจ้าเล่ห์คุ้มครองเจ้านะ!"

NPC ของเกม 'เทียนเซี่ย' นี่เปิดเผยและกล้าแสดงออกกันจริงๆ

ผู้เล่นคนอื่นๆ ในโรงเตี๊ยมต่างพากันอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง

"ขะ เขา เขาทำได้ยังไงน่ะ!! ขอร้องล่ะสอนผมที!"

"มะ ไม่จริงน่า!! ขี้โกงนี่นา ถึงกับใช้แผนหนุ่มหล่อล่อลวงเลยเหรอ!!"

"เวรเอ๊ย! ฉันล่ะชาไปทั้งตัวเลย ทำไมตอนฉันจะเข้าไปจับถึงโดนระบบเตือนฟะ?"

ภายใต้สายตาที่ทั้งประหลาดใจ โกรธเคือง อิจฉา และอยากรู้อยากเห็นของพวกนั้น หลินเฟิงก็เดินออกจากโรงเตี๊ยมไปอย่างองอาจ

ก้าวแรกผ่านไปได้ราบรื่นกว่าที่เขาคิดเอาไว้เสียอีก

มองดูหมู่บ้านมือใหม่ที่แสนจะคึกคัก

หลินเฟิงกำหมัดแน่น "เวลาของฉันเหลือไม่มากแล้ว!"

ในหัวของเขาคอยนึกย้อนถึงเนื้อหาของเกมอยู่ตลอดเวลา

"เวลานี้ ขนหมูกับขนกระต่ายน่าจะยังไม่มีใครค้นพบประโยชน์ของมันแน่ๆ"

……

เขามาถึงหน้าประตูหมู่บ้านมือใหม่

นอกหมู่บ้านเต็มไปด้วยผู้คนเบียดเสียด และยังมีผู้เล่นหน้าใหม่ทยอยเข้าเกมมาอย่างต่อเนื่อง

ที่หน้าหมู่บ้านจะมีไก่เดาะบอลเกิดใหม่เรื่อยๆ

เมื่อออกไปอีกหน่อย ก็จะเป็นแปลงผัก ที่นั่นจะมีหมูป่า กับกระต่ายที่ถือไม้กระบอง

แต่ก็ยังคงเป็นสภาพคนเยอะกว่ามอนสเตอร์อยู่ดี พอมอนสเตอร์เกิดปุ๊บก็โดนรุมตีตายปั๊บ

"พี่ชาย ปาร์ตี้ทำภารกิจด้วยกันไหม?"

"ตีหมู ขาดอีกหนึ่ง ซิบมาเข้าตี้ได้เลย"

หลินเฟิงเดินเข้าไปท่ามกลางฝูงชน

เขานั่งขัดสมาธิลงบนพื้น

"ระบบ เริ่มการตั้งแผงลอย!"

ท่ามกลางสายตาประหลาดใจของทุกคน หลินเฟิงก็เริ่มตั้งแผงลอยขึ้นมาดื้อๆ

ป้ายร้านสีทองคำลอยเด่นอยู่เหนือหัวของหลินเฟิง เปล่งประกายเจิดจ้า

บนป้ายเขียนเอาไว้ว่า 'รับซื้อขนกระต่ายและขนหมู'

"เอ๊ะ ทำไมเขาถึงตั้งแผงลอยในเขตฟาร์มมอนสเตอร์ได้ล่ะ?"

"ทำไมป้ายร้านของเขาถึงเป็นสีทองล่ะ? โคตรจะเท่เลยว่ะ!"

ทุกคนต่างคลิกดูแผงลอยของหลินเฟิงด้วยความอยากรู้อยากเห็น

ไม่มีของขาย มีแต่ช่องรับซื้อขนกระต่ายและขนหมูเท่านั้น

ซึ่งมันก็คือของที่ดรอปจากหมูและกระต่ายในแปลงผักนั่นแหละ

"ไอ้ของสองอย่างนี้มันไม่มีประโยชน์นี่นา เขาจะรับซื้อไปทำไมกัน?"

"สงสัยจะเป็นพวกสมองกลับล่ะมั้ง ร้านขายของชำรับซื้อแค่ 1 เหรียญทอง แต่หมอนี่ดันรับซื้อตั้ง 2 เหรียญทอง! ฉันขายเลยดีกว่า!"

"เร็วเข้า ตรงนี้มีคนบ้ารับซื้อขนกระต่ายกับขนหมูด้วย!"

วิ่งกลับไปขายให้ร้านขายของชำในหมู่บ้าน ก็ยังได้เงินไม่เท่ากับที่หลินเฟิงรับซื้อ คนที่เอามาขายจึงมีจำนวนมากอย่างเป็นธรรมชาติ

เพียงชั่วครู่เดียว ธุรกิจของหลินเฟิงก็ขายดิบขายดีเป็นเทน้ำเทท่า

เงิน 480 เหรียญทองที่เหลือ ถูกเปลี่ยนเป็นขนกระต่ายและขนหมูจนหมดเกลี้ยง

เป็นขนกระต่าย 120 ชิ้น และขนหมู 120 ชิ้น

สายตาของคนอื่นๆ ที่มองหลินเฟิง ราวกับกำลังมองคนปัญญาอ่อนที่ต้องได้รับการดูแลเป็นพิเศษ

ส่วนหลินเฟิงกลับกำลังกลัดกลุ้ม "เงินไม่พอแล้วแฮะ ดูเหมือนว่าจะต้องเติมเงินเข้าไปสักหน่อยแล้ว!"

(จบแล้ว)